Απενεργοποιημένη Λειτουργία

MainTabMenu

9 Νοε 2011

Άγιος Νεκτάριος. (Ο μικρός Αναστάσης ...ο μεγαλύτερος Άγιος του 20ου αιώνα )


(Απομαγνητοφωνημένη εκπομπή του π.Ανδρέα Κονάνου
7-11-06 /αναρτάται με την ευλογία του).
Θέλετε αγαπητοί μου σήμερα να πούμε μερικά πράγματα για τον Άγιο Νεκτάριο ,για τον Άγιο της Ταπείνωσης ,για τον Άγιο της απέραντης αγάπης για τον Άγιο της μεγάλης υπομονής ,για τον Άγιο που πέρασε τόσα πολλά ,που ταπεινώθηκε τόσο πολύ ενώπιον του Κυρίου και γι αυτόν τον λόγο δοξάστηκε τόσο πολύ από τον Θεό..; Κοιτούσα το ημερολόγιο και έβλεπα ότι σε αυτές τις ημέρες κοντά ,έρχεται η γιορτή του Αγίου Νεκταρίου και είπα ,σαν ευγνωμοσύνη προς τον Άγιο -το αισθάνομαι αυτό μες στην ψυχή μου -να αφιερώσουμε μια εκπομπή στον Άγιο αυτόν ,τον τόσο μεγάλο ,τον Άγιο του αιώνα , του προηγούμενου αλλά και του δικού μας και όλων των αιώνων… Θέλω να πω αρχικά ,το πόσο μεγάλη χαρά ένιωσα όταν «γνώρισα» για πρώτη φορά τον Άγιο Νεκτάριο . Μέχρι το 1988, ήξερα ότι υπάρχει ……ήξερα το όνομά του …είχα ακούσει και για μερικούς γνωστούς μου, που είχαν αυτό το όνομα ,όχι πάρα πολλοί άνθρωποι αλλά ήταν μερικοί που ονομάζονταν έτσι. Παρ’ όλα αυτά δεν ήξερα τίποτα για τη ζωή του .Δεν ήξερα τίποτα το λεπτομερειακό για τον τόπο που μεγάλωσε και έζησε, για την Αίγινα , τον τόπο που ίδρυσε το μοναστήρι ,δεν ήξερα κάτι για τα θαύματά του…. Και πώς ο Άγιος με βρήκε;; ….χωρίς να το περιμένω χωρίς να το έχω υποπτευθεί χωρίς κανένας να με προετοιμάσει για κάτι τέτοιο . Δεν ξέρω αν θα σας κουράσω, αλλά θέλω να σας διηγηθώ το πως γνώρισα τον Άγιο Νεκτάριο σε ανύποπτο χρόνο σε μια δημοτική βιβλιοθήκη ,εκεί που πήγαινα και διάβαζα για να δώσω πανελλήνιες εξετάσεις και είχα μεγάλη ένταση…ήμουν στην τρίτη Λυκείου. Διάβαζα σε μια βιβλιοθήκη, η οποία είχε μέσα κλιματιστικά …και επειδή έκανε πολύ ζέστη το Καλοκαίρι και πολύ κρύο το Χειμώνα ,πήγαινα εκεί όπως και άλλοι και είχα τουλάχιστον κάποιες καλές συνθήκες κλιματολογικές για να μπορώ να διαβάζω ….εκμεταλλευόμασταν δηλαδή αυτές τις συνθήκες της δροσιάς και της ζέστης αντίστοιχα . Το πρωί στην βιβλιοθήκη αυτή ήταν μια βιβλιοθηκάριος, η οποία ήταν πολύ αυστηρή …όταν σηκωνόσουν δηλαδή να κάνεις κάποιο διάλειμμα, έπρεπε να βγεις απ την βιβλιοθήκη ,δεν μπορούσες να πας δίπλα στα βιβλία ,έπρεπε να έρθει κι αυτή δίπλα να κοιτάξει μήπως πάρεις κάποιο ,μήπως κάνεις κάποια ζημιά κ.λ.π. Οπότε και εγώ έχοντας άγχος μήπως μου κάνει κάποια παρατήρηση , ήμουν πολύ τυπικός …διάβαζα έβγαινα έξω για διάλειμμα ,τελείωνα και έφευγα . Στην απογευματινή όμως βάρδια ήταν ένας άλλος κύριος ,βιβλιοθηκάριος , τον οποίον δεν τον ενοχλούσε το να σηκωθούμε και να κοιτάξουμε τα ράφια των βιβλίων, που ήταν παλιά ,και που δεν ξέρω αν κανείς θα τολμούσε να τα πειράξει ,πόσο μάλλον να τα κλέψει. Κανείς δεν έδινε σημασία σε αυτά τα βιβλία …παλιά βιβλία ….ήταν τα πατερικά κείμενα σε κάποιες παλιές εκδόσεις… σκονισμένα ….δεν ξέρω μήπως ήμουν και απ τους πρώτους που άγγιξε αυτά τα βιβλία… Θέλοντας λοιπόν να κάνω ένα διάλειμμα κάποια φορά πήγα και στάθηκα όρθιος και παρατηρούσα τα βιβλία .Και όπως τα κοίταζα είδα ένα βιβλίο που ήταν κίτρινο στη ράχη του …Κοιτάω την επικεφαλίδα του : «Ο ΑΓΙΟΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΕΦΑΛΑΣ του Σώτου Χονδρόπουλου» . Στηρίζομαι στον τοίχο ,παίρνω το βιβλίο ,το φυσάω ,φεύγει η σκόνη πάνω από τη ράχη του και αρχίζω να το ξεφυλλίζω . Και πιστέψτε με πέρασε μισή ώρα, ενώ πήγα να κάνω διάλειμμα να ξεκουραστώ ,αντί να βγω έξω να πάρω λίγο καθαρό αέρα ,έκατσα μέσα στη βιβλιοθήκη όρθιος σε μια κολώνα …ήταν λίγα τα άτομα την ημέρα εκείνη που διάβαζα ,δεν με ενόχλησε κανείς ούτε με πήραν είδηση και διάβασα αυτό το βιβλίο για το οποίο σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή ότι όταν θα τελειώσω τις εξετάσεις , θα το αγοράσω…..για να γνωρίσω καλύτερα τον Άγιο Νεκτάριο .Προς το παρόν είπα μέσα μου , αυτό που ….συμφεροντολογικά μπορώ να κάνω μαζί του είναι να κάνω ένα τάμα: Να Τον παρακαλέσω και να του πω : Άγιε Νεκτάριε εσένα που σε γνώρισα λίγους μήνες πριν τις Πανελλήνιες εξετάσεις που έχω τόσο άγχος και τόση αγωνία αν θα περάσω στη σχολή που θέλω, σε παρακαλώ Πρέσβευε, Μεσίτευσε στον Θεό να πετύχω . Δεν έχω κάτι άλλο να σου ζητήσω γιατί δεν σε ξέρω και καλά και δεν θέλω να εκμεταλλευτώ αυτήν την ....γνωριμία μαζί σου .Τίποτα άλλο . Και κάθισα λοιπόν και τελείωσα το διάβασμά μου. Θυμάμαι όμως μερικά δυνατά περιστατικά του Αγίου Νεκταρίου …. Διάβαζα αυτό το κομμάτι αυτό που έλεγε ότι όταν ήτανε μικρός ο Άγιος Νεκτάριος. …(γεννήθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα ) τον έστειλαν οι γονείς του στην Κωνσταντινούπολη να εργαστεί σε κάποιο καπνοπωλείο ….δεν σας λέω ονόματα δεν σας λέω ημερομηνίες ….σας συστήνω όμως να διαβάσετε αυτό το βιβλίο και όποια άλλα κυκλοφορούν του Αγίου Νεκταρίου ,περιστατικά της ζωής του ,θαύματα ,ομιλίες ανθρώπων που τον γνώρισαν ….υπάρχουν πολύ ωραία βιβλία….. Ο Άγιος λοιπόν (Αναστάσιο τον λέγανε όταν ήταν μικρό παιδί ) δούλευε για να βοηθήσει τους δικούς του …. Κάποια στιγμή λοιπόν παλιώσανε τα ρούχα του και πήγε στον καπνοπώλη ,τον επιχειρηματία να ζητήσει κάποια βοήθεια….Του λέει λοιπόν ντροπαλά : ….ξέρετε Κύριε ……τρυπήσανε τα παπούτσια μου κι οι κάλτσες μου και τώρα κάνει κρύο το Χειμώνα και θα θελα αν μπορείτε να με βοηθήσετε λίγο … Αυτός θύμωσε του λέει : ….Φύγε από εδώ δεν έχω περισσευούμενα λεφτά για σένα …είσαι βάρος στη δουλειά μου ….κάνε τη δουλειά σου καλά κι άστα αυτά …τις υπερβολές…τα βγάζεις πέρα . Και δεν του έδωσε καμία σημασία .Ένα μικρό παιδάκι ήταν τότε αυτός ο Άγιος ….ξεκίνησε από μικρό παιδάκι με τόση ταλαιπωρία στη ζωή ….πόνο ,πολύ πόνο. όλη του η ζωή ήταν ένας πόνος ….Μέχρι που έφυγε από τον κόσμο αυτό ήπιε πολύ πίκρα ο Άγιος Νεκτάριος . Φεύγει λοιπόν ,πάει στο δωμάτιό του και άρχισε να γράφει ένα γράμμα .όχι όμως στους γονείς του …αυτοί ήταν φτωχοί .Έγραψε ένα γράμμα στον Ιησού Χριστό .Έτσι τελείωνε το γράμμα : «ΣΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ» Δ/νση: ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ. ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ ΠΑΙΔΙ Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ …. Του έγραψε ένα γράμμα τόσο καρδιακό, τόσο απλό,με τόση θερμή πίστη όμως. Και του είπε ….περίπου τα παρακάτω….: Κύριε μου σε παρακαλώ ,συγχώρεσέ με που σε ενοχλώ.... ξέρω ότι έχεις πολλά στο μυαλό σου ,έχεις τόσο κόσμο να ασχοληθείς, αλλά έχω κι εγώ ένα πρόβλημά μου να Σου πω και αυτό είναι απλό κι εύκολο για Σένα…. βρες μια λύση…τρύπησαν τα παπούτσια μου …κρυώνω!! δεν έχω ρούχα να ντυθώ …αν θέλεις Εσύ βοήθησέ με σε παρακαλώ …εγώ σε αγαπώ πολύ Εσύ κανόνισε πως θα με βοηθήσεις . Κλείνει το γράμμα ,σηκώνεται το πρωί με το κρύο να το στείλει …στους ουρανούς …..Τί θα ένιωθε αυτός ο ταχυδρόμος εάν έπαιρνε αυτό το γράμμα και έβλεπε τυχαία να γράφει παραλήπτης :ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ στους Ουρανούς ;….Η ωραιότερη Διεύθυνση στην οποία όμως δεν θα έφτανε ποτέ από τα Ταχυδρομεία αυτού του κόσμου!!!. Κατά Θεϊκή συγκυρία επέτρεψε ο Θεός να βγαίνει το πρωί ο γείτονάς τους ο Κυρ-Θεμιστοκλής, ο οποίος είδε τον μικρό Αναστάση ..... -Αναστάση που πας με αυτό το κρύο;…. -Πάω να στείλω τα γράμματα … -Φέρε εδώ παιδάκι μου ….μαζί με τα δικά μου θα στείλω και τα δικά σου . Τα παίρνει κι όπως τα ξεφύλλισε στο χέρι του, είδε την Διεύθυνση ….κατάλαβε ότι πρόκειται για κάτι που δεν θα γίνει ανθρωπίνως ….παραβίασε το απόρρητο της παιδικής αυτής ψυχής ,και προς έκπληξή του και με συγκίνηση διάβασε αυτά τα λόγια ….. «ΣΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ» ….. το μικρό παράπονο και την θερμή προσευχή του μικρού Αναστάση …Και τι κάνει αυτός ο άνθρωπος;.....Ετοιμάζει ένα δεματάκι με φανέλες ,ζακέτες ζεστές ,ρουχαλάκια ,τα βάζει σε ένα δέμα και πάνω του γράφει : ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ . Το βάζει έξω από το μαγαζί το πρωί ,το παίρνει ο Αναστάσιος με το που ξύπνησε και αρχίζει να πηδάει από τη χαρά του σαν τρελός και να φωνάζει : Χριστέ μου Σ΄ αγαπώ ,Χριστέ μου Σ’ ευχαριστώ , Χριστούλη μου… άκουσες την προσευχή μου ……. Ένα παιδάκι που από μικρός είδε τα θαύματα του Θεού …. με τέτοια ζωντανή πίστη τόσο θερμή που τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή …Μιλούσε στο Θεό …..Τον αισθανόταν ...Μιλούσε στον Χριστό και κατέβαζε τον ουρανό στην γη, Έκανε θαύματα η προσευχή του... ήταν μια ζωντανή επαφή αυτή που είχε με τον Χριστό ….Όμως το αφεντικό του είχε άλλη γνώμη και όταν τον είδε έτσι καλοντυμένο ..... : -Πώς έγινες έτσι κουστουμαρισμένος; Ποιος σε έφτιαξε έτσι κύριο; Πού τα βρήκες τα λεφτά Και ο Αναστάσιος του απαντά με απλότητα ….. - …..Ξέρετε είναι μυστικό … -Για πες το μυστικό σου γιατί κάτι υποπτεύομαι ….αυτός νόμισε ότι του έκλεψε λεφτά από το συρτάρι. -…..Ξέρετε μου τα έστειλε ο Ιησούς Χριστός … -…Ο Ιησούς Χριστός ;;;;;; Έλα εδώ και θα σου πω !!!!! Και αρχίζει να τον κτυπά και να τον κυνηγάει μέσα στο μαγαζί ..... -Λέγε που βρήκες τα λεφτά ...... -Μα σας λέω αλήθεια έστειλα ένα γράμμα στον Ιησού Χριστό και μου απάντησε….Τί φταίω εγώ δεν έχω κλέψει ….Ο Χριστός με άκουσε ….έστειλα γράμμα… το γράφει κιόλας ….να…!! Κι από τις φωνές τα κλάματα και τη φασαρία τον ακούει ο Κύριος Θεμιστοκλής . Πάει στο αφεντικό του λοιπόν και του λέει : -Άσε το παιδί… έλα να σου πω το μυστικό του… μην του χαλάσουμε αυτήν την απλή πίστη που έχει στην καρδούλα του ….εγώ του τα έδωσα αλλά κοίτα τι βρήκα …κοίτα τι γράμμα διάβασα ….έχεις δίπλα σου ένα παιδί θαυμάσιο δουλεύει στο μαγαζί σου ένα παιδί που έχει ζωντανή πίστη στον Χριστό …. Και πέρασε τόσες περιπέτειες στη συνέχεια στη ζωή του, άλλαξε τόσες δουλειές ,έφτασε να σπουδάσει να γίνει δάσκαλος ,να γίνει μοναχός στη Χίο ,να χειροτονηθεί ,να γίνει Επίσκοπος να τον διώξουν από την Αλεξάνδρεια να τον συκοφαντήσουν …… Πιστεύω οτι μέσα σε όλα τα άλλα που είχε περάσει ο Άγιος .... αυτά που τον έκαναν Άγιο ..όπως δηλαδή το να είσαι Άγιος και να σε λένε ανήθικο ….το να αγαπάς το Θεό πάνω από όλα και να σε συκοφαντούν λέγοντας ότι αγαπάς ανθρώπους εμπαθώς ….το να σε κατηγορούν και να το δέχεσαι ….αυτό είναι που νομίζω περισσότερο από όλα τα άλλα ελκύει τη χάρη του Θεού επάνω στην ψυχή του ανθρώπου . Για όλους τους λόγους είναι άγιος ο Άγιος Νεκτάριος και επειδή ήταν ελεήμων και επειδή ήταν ταπεινός και επειδή ήταν νηστευτής ,άνθρωπος αγάπης ,δεν υπάρχει αρετή που ο Άγιος δεν εξάσκησε στη ζωή του ,είχε τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος όλους τους καρπούς … ,αλλά το να δεχτεί να τον συκοφαντούν και αυτό να τον συνοδεύει σαν «ρετσινιά»σε όλη του τη ζωή δεν ήταν μικρό πράγμα . Πήγαινε στη Λαμία λοιπόν διωγμένος να κηρύξει ….-του έδωσαν το δικαίωμα απλώς να παρίσταται σε απλές ιεροπραξίες δηλαδή να κάνει μνημόσυνα -…Ένας επίσκοπος……!!!!κατάντημα δεν ήταν αυτό ;;;;..και το δέχτηκε …και έγινε ΄΄Αγιος ….και ο κόσμος στην Λαμία να γελάει ... και να τον ειρωνεύονται και να λένε : ξέρουμε ποιός είναι αυτός …ξέρουμε το παρελθόν του και ξέρουμε το ποιόν του ….. Να τον κοιτάνε με νόημα λοιπόν και αυτός να τα ανέχεται και να τα δέχεται ταπεινά και να ξεσπά μόνο σε προσευχή και μόνο σε δάκρυα και μόνο σε γονυκλισίες …τα γόνατά του πραγματικά μονίμως τα είχε ακουμπημένα στη γη ….προσευχόταν ατελείωτες ώρες …προσευχόταν τόσο πολύ, που πολλές φορές ξεχνιόταν, έχανε την αίσθηση του χρόνου …του χώρου ….της πείνας η οποία τον βασάνισε πολύ στη ζωή του ….πείνασε …όχι αστεία …υπήρχαν μέρες που δεν είχε να φάει ….Νοίκιαζε στην περιοχή του Ρέντη ,στο σπίτι μιας κυρίας Ανδρομάχης και είχε μέρες να φάει και είχε και μήνες να πληρώσει το ενοίκιο ….έγραφε κάποια βιβλία τότε :''το γνώθι σ αυτόν'' , ''το Θεοτοκάριο'' , ''το εξομολογητάριο'' ,τα βιβλία τα πνευματικά :''περί επιμελείας ψυχής'' και όποια άλλα βιβλία κυκλοφορούν σήμερα ,και ήλπιζε ότι από αυτά θα πλήρωνε τα χρέη του …αλλά εις μάτην .... ,ποιοί αγόραζαν τότε τέτοια και τόσα βιβλία …δεν υπήρχε τέτοια διάδοση μεγάλη ,δεν υπήρχαν και τα μέσα δεν υπήρχε και η άνεση στον κόσμο …. Έκανε λοιπόν προσευχή ...Αυτή η γυναίκα όμως τον σεβόταν ,και κάποια στιγμή κατάλαβε πως επί τρείς μέρες ήταν κλεισμένος στο δωμάτιό του .Δεν βγήκε έξω, δεν άκουσε την πόρτα να ανοίγει ...Ανησύχησε λοιπόν και πήρε ένα πιάτο σούπα να του πάει....Χτυπάει την πόρτα …τίποτα …ξαναχτυπάει δεν απαντά ο Άγιος Νεκτάριος .Αυτή άρχισε να ανησυχεί ……μήπως έπαθε τίποτα …..παραβιάζει την πόρτα και βλέπει τον Άγιο να κάθεται μπροστά στον Εσταυρωμένο γονατιστός με τα μάτια βουρκωμένα και μόνο όταν άνοιξε την πόρτα η κυρία Ανδρομάχη κατάλαβε ο Άγιος ότι κάποιος μπήκε και προσγειώθηκε πάλι στη γη …κατέβηκε από τους ουρανούς …κατέβηκε από τη θέα του Θεού ,από το θρόνο του Θεού …και μένει αυτή με το πιάτο στα χέρια σύξυλη να τον κοιτάει και να του λέει : Έίστε Άγιος άνθρωπος …ξεχάστε και τα ενοίκια ξεχάστε τα όλα σας τα χαρίζω …όποτε μπορέσετε.. αν μπορέσετε …δεν πειράζει …φιλοξενώ στο σπίτι μου έναν Άγιο …Τρείς ολόκληρες μέρες νηστικός ……..Έχετε κάνει ποτέ αδερφοί μου τριήμερο ;όσοι κάνουν ξέρουν τι θα πει ….Μπορείς να κάνεις προσευχή στο τριήμερο εύκολα; ούτε προσευχή δεν μπορείς να κάνεις όταν πεινάς…όταν πεινάς, δεν μπορείς εύκολα να μιλήσεις στο Θεό .Όταν το στομάχι σου είναι άδειο …όταν το στομάχι σου γουργουρίζει και νιώθεις την ανάγκη την επιτακτική να αυτοσυντηρηθείς ,να ζήσεις, αυτό είναι το πρώτο… δεν μπορείς να προσευχηθείς εύκολα …πόσο μάλλον να ξεχαστείς …να ξεχάσεις που βρίσκεσαι να μην ακούς τον θόρυβο της πόρτας να μην καταλαβαίνεις πού είσαι … Αυτός ήταν ο Άγιος και μια τέτοια προσευχή έφερε τόσα θαύματα στη ζωή του ,αλλοιόνωντας τις ψυχές αυτών που τον πλησίαζαν ,επηρεάζοντας τους ανθρώπους ,ελκύοντας τη χάρη του Θεού ο οποίος σιγά – σιγά τον δόξαζε ....δίνοντάς του όμως και πολλούς σταυρούς ,αλλά και τεράστια δόξα … Πώς τα συνδύαζε αυτά ο Χριστός …τον είδε ευγνώμονα ,τον είδε ανθεκτικό ,τον είδε δυνατό και του έδωσε ….του έδωσε για να βλέπουμε κι εμείς και να παρηγοριόμαστε …του έδωσε για να έχει ο Άγιος Νεκτάριος χάρη …να μας δίνει και εμάς και να επιτελεί ένα σωρό θαύματα. Και όταν αργότερα μετά από τόσες περιπέτειες έγινε Διευθυντής στη Ριζάρειο Σχολή ,εκεί πλέον με τέτοια αγάπη και τέτοια ταπείνωση και με τέτοια διακριτικότητα ,αντιμετώπισε τα πάντα και μας έδωσε παντοτινά διδάγματα και μηνύματα κάνοντάς μας να καθρεφτιζόμαστε και να ντρεπόμαστε ….και ντρεπόμαστε ξέρετε γιατί; Γιατί περπατάμε στους ίδιους δρόμους που περπάτησε και ειδικά εμείς που μένουμε στην Αθήνα και στα περίχωρα ,εκεί που πάτησε ο Άγιος Νεκτάριος στον Ευαγγελισμό απέναντι στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου απέναντι απο τον Ευαγγελισμό ,εκεί που υπάρχει το κάθισμά του, το στασίδι του με ένα κομποσκοινάκι μπροστά….εκεί που σήμερα δεν κάθεται κανείς γιατί εκεί είναι η θέση του Αγίου Νεκταρίου …του Διευθυντού της Ριζαρείου .Τον τόπο αυτό τον είχε ποτίσει ο Άγιος με τις προσευχές του με τα δάκρυά του με τις αγρυπνίες του και τα ξενύχτια του ,τα οποία ήταν και για να συγγράφει ,ήταν και για να προσεύχεται και για να σκέφτεται ήταν και για να συζητά και για να εξομολογεί ήταν και για να ζει αυτό που τον καλούσε ο Θεός να ζήσει την κάθε στιγμή . Και όταν υπήρχαν φασαρίες και όταν τα παιδιά τσακώνονταν μέσα στη σχολή , γιατί υπήρχαν παιδιά από όλες τις περιοχές της Ελλάδας στη Ριζάρειο …..όταν όπως λέγεται τσακώθηκαν κάποτε κάποιοι …ο ένας από χωριό κι ο άλλος από την πόλη ….λέγοντας ο ένας στον άλλο ότι ….είσαι βλάχος και μυρίζεις χωριατίλα …..κι εσύ είσαι χειρότερος από μένα ….και άρχισαν να τσακώνονται και να χτυπιούνται ….τότε τους βλέπει ο Άγιος Νεκτάριος και στενοχωρήθηκε πάρα πολύ γι αυτό που συνέβη στη σχολή... Δεν νευρίασε όμως …..τ’ ακούτε οι γονείς ; τ’ ακούνε οι μεγάλοι; τ’ ακούμε εμείς οι δάσκαλοι ;…οι ιερείς που καμιά φορά ως άνθρωποι όλοι πέφτουμε σ’ αυτήν την παγίδα ….λέμε ότι θυμώνουμε όλοι για το καλό του άλλου ,αλλά καμιά φορά θυμώνουμε εμπαθώς ,θυμώνουμε επειδή εμείς θιγόμαστε και ενοχλούμαστε ….Ο Άγιος Νεκτάριος πληγώθηκε για το Θεό ,λυπήθηκε για το Θεό ,μόνο γι’ αυτό….. Τους φωνάζει στο γραφείο κι αυτοί τρέμανε και ετοίμαζαν τις βαλίτσες τους …….και τους λέει ο Άγιος Νεκτάριος : Ο ένοχος θα τιμωρηθεί .Πρέπει να μπει τάξη σ’ αυτήν την σχολή ,δεν επιτρέπεται να είστε υποψήφιοι…. Κληρικοί κάποια στιγμή …τελειώνετε σχολή εκκλησιαστική και να θυμώνετε ,να τσακώνεστε να βρίζεστε μεταξύ σας …μα τότε τι να κάνουν οι άλλοι στον κόσμο;!!! Πηγαίνετε τώρα και θα σας πω τι θα γίνει . Και φεύγουν τρέμοντας και ο Άγιος Νεκτάριος δίνει εντολή σ’ αυτόν που σέρβιρε το φαγητό, για τρείς μέρες να μην του σερβίρει .... και να μην τρώει τίποτα ο ίδιος …Να κάθεται μαζί στην τραπεζαρία με τα παιδιά να τρώνε όλοι και αυτός να κάθεται νηστικός και να κάνει μόνο την προσευχή …. Δέσποτα Άγιε ευλόγησον την βρώσιν και την πόσιν των δούλων σου .Καθίστε .Κάθονταν όλοι ….Τρώτε….κι ο Άγιος δεν έτρωγε….και τον κοίταζαν όλοι νηστικό ,πέρασε η πρώτη μέρα ,πέρασε το απόγευμα ,ήρθε το βράδυ ήρθε η δεύτερη μέρα …δεν άντεχαν πια ….Αυτή ήταν η τιμωρία στον ένοχο …..ο ένοχος ήταν ο πειρασμός …ο ένοχος ήταν ο διάβολος …κι ο διάβολος τιμωρείται ….η εκδίκηση στον διάβολο είναι η αγάπη είναι η ταπείνωση ,είναι η νηστεία ,είναι η θυσία κι η αυστηρότητα στον εαυτό μου και όχι στον άλλον. Αυτό έζησε ο Άγιος και ο διάβολος καιγόταν και όχι μόνο καιγόταν αλλά και οι ψυχές των παιδιών αλλοιώνονταν και συγκινήθηκαν απερίγραπτα …. Πάνε λοιπόν τον βρίσκουν στο γραφείο και του λένε : Σας παρακαλούμε Άγιε Σχολάρχα δεν θα το ξανακάνουμε…φάτε δεν αντέχουμε να σας βλέπουμε νηστικό δεν θα ξανατσακωθούμε …συγχωρέστε μας . Αυτό έκανε ο Άγιος Νεκτάριος …και όταν έβλεπε στη σχολή κάτι να μην πηγαίνει καλά η λύση ήταν μία: προσευχή ,γόνατα, σιωπή ,ταπείνωση ,και δάκρυα. Όλα τα αντίθετα από αυτά που κάνουμε εμείς. Εμείς μιλάμε, φωνάζουμε, τσακωνόμαστε, τηλεφωνάμε, επικοινωνούμε αλλά δεν προσευχόμαστε. Κάτι μας τραβάει μακριά από αυτή τη λύση του προβλήματος που είναι να κλείσεις τα χείλη και να ανοίξεις την καρδιά σου μόνο στο Θεό, για να φέρει τέλεια λύση και τέλεια φώτιση … Και όταν άλλη φορά πάλι στη Ριζάρειο ένα παιδί είχε πυρετό και «ψηνόταν» και κινδύνευε να φύγει από τον κόσμο αυτό ,ο Άγιος Νεκτάριος έμεινε όλη τη νύχτα προσευχόμενος …Θεέ μου σε παρακαλώ …. Παναγία μου..... προσευχόταν πολύ να γίνει το θαύμα …και το πρωί ο πυρετός είχε πέσει …το φιλέρημο αηδόνι ….έτσι το έλεγε αυτό το παιδί …. ο Νικόλας απο το Μέτσοβο .....που έψελνε και είχε γλυκιά φωνή ... Και όταν οι δύο υπάλληλοι που δούλευαν στα αποχωρητήρια κάποτε τσακώνονταν γιατί ο ένας δεν καθάριζε όπως έπρεπε κι ο άλλος ήταν πιο συνεπής και παρεξηγήθηκαν …τους φώναξε ο Άγιος Νεκτάριος που τους άκουσε στους περιπάτους που έκανε τα βράδια γύρω-γύρω στη σχολή τειχίζοντάς την με την προσευχή του και το κομποσκοίνι του και με τους στεναγμούς των δακρύων του και τους λέει : -Σας άκουσα που τσακώνεστε …Δεν επιτρέπεται αυτό που κάνετε στο χώρο αυτό που κινείστε …για λίγες μέρες αφήστε..... θα καθαρίζω εγώ τις τουαλέτες .Δεν θα το πείτε σε κανέναν αυτό … Του λένε: -Αν είναι δυνατόν Σεβασμιότατε εσείς θα καθαρίζετε τουαλέτες ..αν είναι δυνατόν …Σας παρακαλούμε … -.Αυτό που σας είπα τους λέει …και αλλοίμονό σας αν μάθω ότι το διαδώσατε και είπατε ότι θα κάνω αυτή τη δουλειά… Σηκωνόταν λοιπόν το πρωί κρυφά από τους άλλους ο Επίσκοπος Πενταπόλεως ,ο Άγιος των θαυμάτων ,της προσευχής που μπροστά του οι Άγγελοι υποκλίνονταν που ο Θεός τον θαύμαζε ,που ο Σταυρός του τόσο τον πονούσε …κι όμως σηκωνόταν και διακονούσε. Θυμάμαι επ ευκαιρία τον πνευματικό μου που μου είχε πει :Αν μπορείς να διακονείς τον αδερφό σου έτσι... αν μπορείς να ακουμπήσεις τον αδερφό σου και στη βρωμιά του και στον πόνο του …και στην αδυναμία του ,όπως έκανε ο Άγιος πηγαίνοντας στα αποχωρητήρια ,τότε αγγίζεις το Θεό και τότε σε αγγίζει και ο Θεός και βλέπεις θαύματα …Δεν είναι τυχαίο αυτό που δεν διάλεξε μια άλλη απλή εργασία αλλά διάλεξε τα αποχωρητήρια …διάλεξε τη βρωμιά των ανθρώπων για να βρει την καθαρότητα του Θεού και την καθαρότητα της δικής του ψυχής ….Κάπου στην Κλίμακα αναφέρεται κάτι παρόμοιο αλλά δεν είναι της παρούσης … Και όταν ο Άγιος ένιωθε δύσκολα στη γη της Αθήνας και στον κόσμο, πήγαινε και στο Άγιο Όρος στους Δανιηλαίους ,παρηγοριόταν και παρηγορούσε ,είχε αλληλογραφία με τον Π. Δανιήλ των Δανιηλαίων τον κτήτορα της ευλογημένης αυτής συνοδείας… και ήθελε να πάει στο Άγιο Όρος να μονάσει , τον συγκινούσε αυτό ,αλλά άφηνε τα πράγματα στο Θεό να τα φέρει όπως τα θέλει… Και όταν βρέθηκαν γυναίκες στην πόλη των Αθηνών αφιερωμένες ψυχές που θέλησαν να ακολουθήσουν τον Άγιο και να τον έχουν διδάσκαλό τους ,γέροντά τους ,πνευματικό τους ,καθοδηγό τους, του ζήτησαν να τους κάνει μοναστήρι και παρακαλούσαν γι αυτό…και έτσι ο Άγιος κάποια στιγμή υπέκυψε…υπέκυψε στην προσευχή τους στην αγάπη τους στην αφοσίωσή τους κι έκανε τη χάρη αυτή ,το οποίο όμως ήτανστάθηκε αφορμή πάλι να περάσει πόνους και συκοφαντίες .. .Ο άνθρωπος που είναι εύκολο να σκανδαλίζεται ,σκανδαλίζεται ακόμα και με τους αγίους . Τους Αγίους , Άγιοι μόνο τους καταλαβαίνουν και δεν τους παρεξηγούν οι άλλοι μπορούν να πουν διάφορα όπως και είπαν: .Τί δουλειά έχει αυτός με τις γυναίκες ;Τι δουλειά έχει αυτός που δέχεται στο μοναστήρι που πάει να κάνει στην Αίγινα νέες κοπέλες …Ήταν και αυτό λοιπόν μια αφορμή να συκοφαντηθεί ο Άγιος και να πονέσει ....Θα το πούμε παρακάτω αυτό . Τώρα θυμάμαι ότι όταν ο Άγιος πήγε για πρώτη φορά στην Αίγινα να δει το μέρος για να χτίσει το μοναστήρι να διαλέξει τον τόπο αυτό είδε ένα παιδί το οποίο του είπαν ότι από το πρωί φώναζε…ήταν δαιμονισμένο έπασχε από πονηρό πνεύμα κι από το πρωί φώναζε: ‘Ερχεται στο νησί ο Δεσπότης που θα σώσει το νησί …. ‘Ερχεται στο νησί ο Δεσπότης….. Και όταν έφτασε ο Άγιος Νεκτάριος και κατέβηκε απο το καράβι στο νησί ,αυτός ο άνθρωπος εμφανίστηκε στην προβλήτα και άφριζε κι έπεσε κάτω και όλοι τότε κατάλαβαν ποιος είναι αυτός που ήρθε…Είναι ο Πενταπόλεως Νεκτάριος!!!! Κατάλαβαν και συσχέτισαν το γεγονός …. Ο Σπύρος ο μάγος έλεγε από το πρωί …φώναζε ότι έρχεται ο Άγιος που θα σώσει το νησί ο Επίσκοπος που θα σώσει το νησί … Τους λέει λοιπόν ο Άγιος : Σας παρακαλώ μην ακούτε αυτά τα λόγια .Ποιός θα σώσει το νησί ;;!!Το νησί ο Θεός θα το σώσει ,κανένας από τους ανθρώπους …. Κρατά το μπαστουνάκι του, τη ράβδο του την επισκοπική, τη μικρή αυτή που είχε για να πηγαίνει στις διάφορες υποχρεώσεις του και ακουμπάει με την άκρη του στο στόμα του παιδιού και το σταυρώνει .Κι εκείνη τη στιγμή το παιδί σπάραξε…όπως έγινε με τον Κύριο όταν θεράπευε τους δαιμονισμένους….Επικαλέστηκε την χάρη του Χριστού και θεράπευσε το παιδί …το παιδί που άφριζε ,που δεν μπορούσε κανείς να το ακουμπήσει ,με το που πάτησε ο Άγιος το πόδι του στο νησί θεραπεύτηκε. Σηκώνεται ,φιλάει το χέρι του Αγίου τον ευχαριστεί για την θεραπεία ,απαλλάσσεται ,γαληνεύει το βλέμμα του, ηρέμησε .... : -Πώς λέγεσαι ; … τον ρωτά ο Άγιος -Σπύρος.. -Πού δουλεύεις; -Δεν δουλεύω Σεβασμιότατε γιατί έχω αυτήν την αρρώστια που είδατε και δεν μπορώ να πάω πουθενά … -Από εδώ και πέρα δεν θα σε ξαναπιάσει αυτό !!.. Θα είσαι ήρεμος και θα εργαστείς ,θα εργαστείς κι εσύ όπως όλος ο κόσμος και θα κάνεις μια ισορροπημένη και φυσιολογική ζωή !!. Τον ευλόγησε και πήγε στην ευχή του Θεού και στην ευχή του Αγίου . Με το που έφτασε στο νησί ο Άγιος γέμισε τον τόπο με θαύματα ..ένα σωρό ευεργεσίες …. Πόσες φορές οι εργάτες ,οι ναύτες…οι ψαράδες είχαν ανάγκη από βοήθεια Θεϊκή και παρακαλούσαν τον Άγιο και ο Άγιος τους χάριζε δύναμη ,τη δύναμη του Θεού και τα θαύματα του Θεού …Θυμάμαι εκείνη τη φορά που ήταν στην παραλία και έβλεπε λυπημένους τους ψαράδες …δεν είχαν πιάσει ψάρια για πολύ καιρό και άλλη φορά δεν είχαν πιάσει σφουγγάρια οι σφουγγαράδες ...Σταύρωνε τη θάλασσα ο Άγιος Νεκτάριος και τους έλεγε : -Να… το σημείο του Σταυρού θα κάνει το θαύμα του… η δύναμη του Κυρίου …. -Σεβασμιότατε πιστεύουμε στη δύναμη της προσευχής σου ..κάνε εσύ το θαύμα … -Όχι εγώ ο Θεός θα κάνει το θαύμα!! …. Και πραγματικά εκείνη την ημέρα πιάσαν τόσα ψάρια …άλλη φορά πιάσαν τόσα σφουγγάρια τα οποία θαυμαστώ τω τρόπω εκείνη την ημέρα ,μόνο τα σφουγγάρια, είχαν πάνω τους το σήμα του Σταυρού …οι τρύπες του σφουγγαριού στο κέντρο έβγαζαν το σημείο του Τιμίου Σταυρού!! .Αν κανείς πάει στο δωματιάκι του Αγίου θα το δει αυτό ,υπάρχουν σφουγγάρια από εκείνη την εποχή από εκείνο το θαύμα που έκανε ο Άγιος .Θαυμαστό φαινόμενο!.. Το δωματιάκι του έχει τέτοια πράγματα ,έχει τα γυαλάκια του, το κρεβάτι του ,έχει ένα σκαμνάκι ,έχει τα παπούτσια ….τις παντόφλες του ,έχει προσωπικά αντικείμενα του Αγίου . Οι άνθρωποι αυτοί τότε ένιωθαν τη βοήθεια του Αγίου … Είχε στερέψει ο τόπος ,είχε καιρό να βρέξει… και γέμισαν τα πηγάδια …έβρεχε τόσο πολύ σε σημείο που ανησυχούσαν εκ του αντιθέτου πλέον -.…Σεβασμιότατε είπαμε να βρέξει αλλά τώρα θα πνιγούμε… -Μην ανησυχείτε ,έχει τόσο καιρό να βρέξει που τα πηγάδια για να γεμίσουν θέλει ακόμα…μην ανησυχείτε ξέρει ο Θεός αρκεί να τον εμπιστευόμαστε …. Και τον είχαν ευεργέτη τους ….αλλά και ο ίδιος όταν ήθελε κάτι από τον κόσμο ,ο κόσμος έτρεχε γι αυτόν και γίνονταν όλοι χαλί για τον Άγιο Νεκτάριο γιατί τον αγαπούσαν …έβλεπαν ότι αυτά που ζητά δεν τα παίρνει για τον εαυτό του .Και όταν μια φορά προσευχόταν στην Παναγία μας …-μια εικόνα στο δωμάτιό του ,κάποια εικόνα που δεν ήταν βυζαντινή αυστηρά.... ήταν αυτή η αναγεννησιακή που ΄χαν παλιά και στο Άγιο Όρος αλλά είχε μια ευλάβεια αυτή η εικόνα και μια σεμνότητα …δεν είναι δηλαδή η ακριβής η αυστηρά ορθόδοξη αλλά είναι μια εικόνα που αποπνέει γλυκύτητα και καλοσύνη- και η οποία δεν στάθηκε εμπόδιο για τον Άγιο Νεκτάριο να βρει την αληθινή Παναγία ,να επικαλεστεί την αληθινή Παναγία έστω και με αυτήν την εικόνα την αναγεννησιακή .....Κάτι μας λέει και αυτό …ότι μας λείπει σήμερα η δύναμη της προσευχής μας λείπει η ουσία της πίστεως …πολλές φορές κρατάμε τα εξωτερικά τα τυπικά ,τα ακριβή ,τα αυστηρά ,αλλά δεν έχουμε τη δύναμη της ευσέβειας .....Όταν λοιπόν παρακαλούσε την Παναγία ….ξέρετε τι άλλο έκανε ; έβγαζε μπροστά τα χαρτιά των λογαριασμών του και της έλεγε: …Την Τρίτη θα έρθουν οι μάστοροι να πληρωθούν και δεν έχω λεφτά … Παναγία μου, Σας παρακαλώ (της μιλούσε πάντα στον πληθυντικό) Κυρία Θεοτόκε ,Σας παρακαλώ αν μπορείτε ως την Τρίτη να χετε κάνει κάτι… Και ερχόταν τη Δευτέρα το βράδυ ένας από το νησί και του έλεγε: -Δέσποτά μου εκεί που με τη γυναίκα μου πίναμε το καφεδάκι μας το απόγευμα τι ήταν και με έπιασε μια έμπνευση και μια όρεξη και λέω δεν πάω και στο μοναστήρι να κάνω μια προσφορά υπέρ υγείας της οικογενείας μας και ήρθα να σου φέρω κάποια λεφτά… και τα λεφτά αυτά της δωρεάς ήταν ακριβώς όσα είχε ζητήσει ο Άγιος Νεκτάριος στην προσευχή του στην Παναγία μας όταν της έδειξε τους λογαριασμούς!! Τέτοια απλή πίστη τέτοια απλή προσευχή!! έβαζε τα εγκόσμια έβαζε τα θέματα της καθημερινότητας ,όχι όμως για να κολλήσει σε αυτά, τα έκανε αφορμή να βρει την Παναγία ,να βρει το Χριστό μας να βρει τους Αγίους ,να πλησιάσει το Θεό .Και τα έκανε όλα προσευχή τα ανέφερε όλα στο Θεό. Όλη του η ζωή ήταν μια αγία αναφορά ,αναφερόταν πάντα στο Θεό για την καθημερινότητά του, για τα ζητήματά του και πάντα ο Θεός τον βοηθούσε ακόμα και όταν πάλι τότε τον συκοφάντησαν … Η μητέρα ….της Ξένης της μοναχής …που είχε δώσει και συνέντευξη σε ένα βιβλίο του Μανώλη Μελινού ….πολύ ωραίο ….με συνεντεύξεις ανθρώπων που πρόλαβαν τον Άγιο Νεκτάριο και τον έζησαν και γράφει κάτω από την φωτογραφία της Ξένης τι τράβηξε για μένα ο Άγιος …ήπιε πολύ πικρό ποτήρι και έκλαιγε αυτή η μοναχή ….τώρα έχει κοιμηθεί …ήταν τότε κοριτσάκι ....Την είχε πάρει λοιπόν ο Άγιος Νεκτάριος στο Μοναστήρι …νέα αλλά με επιθυμία να μονάσει ... Προσευχόταν ο Άγιος και πήγαινε με τα παιδιά …τις νέες κοπέλες στο βουνό απέναντι και έλεγαν το Πάτερ ημών ,τους μάθαινε να προσεύχονται ,τους μάθαινε να λένε τη νοερά προσευχή το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με, το οποίο το συστήνει ο Άγιος Νεκτάριος που αγαπούσε και καλλιεργούσε τη νοερά προσευχή . Η μητέρα της λοιπόν η οποία τόσο πολύ δεν ήθελε να φύγει το παιδί της από κοντά της ,-θεώρώντας ότι ο Άγιος της άρπαξε το παιδί κάνοντάς της «πλύση εγκεφάλου»-…πήγε εκεί κάνοντας μεγάλη φασαρία και στο τέλος αφού είδε ότι δεν γινόταν τίποτα ,πλήρωσε τον ανακριτή του νησιού ,για να συκοφαντήσει τον Άγιο. Του λέει : -θα σε πληρώσω αρκεί να πεις ότι ο Νεκτάριος διαφθείρει τα παιδιά και τα άλλα του κόσμου ,και το δικό μου το κορίτσι .Αυτό αν το πεις θα σε πληρώσω όσο θέλεις Πάει λοιπόν ο ανακριτής και του λέει : Πού τα πετάς τα παιδιά που κάνεις ;πού τα βάζεις σε ποιο πηγάδι τα πετάς ; και τον πιάνει από τα γένια και τον ταρακουνούσε…τον Άγιο !!!! Και ο Άγιος Νεκτάριος είπε: - Εγώ είμαι καθαρός από αυτά που με κατηγορείτε και δεν ξέρω για ποιο πράγμα λέτε… - Λοιπόν… ο Ιατροδικαστής που θα εξετάσει το κορίτσι θα μας πει πόσο καθαρό είναι το κορίτσι και τότε αλλοίμονό σου… Τον ταρακουνάει και φεύγει από το μοναστήρι...Μαζεύονται τότε οι μοναχές και λένε στον Άγιο : -Σεβασμιότατε να του κάνουμε μήνυση . -Καμιά μήνυση .Χτυπήστε την καμπάνα να μαζευτούμε να κάνουμε παράκληση στην Παναγία και προσευχή γιατί φοβάμαι ότι αυτός ο άνθρωπος δεν θα έχει καλό τέλος … Έρχεται ιατροδικαστής να πάρει το κοριτσάκι να το εξετάσουν ,για το κατά πόσο είναι αγνό και καθαρό ,και το κοριτσάκι αυτό έτρεμε….έτρεμε από το φόβο του κι έτρεμε από την καθαρότητά του, όπως κι η Παναγία διεταράχθη…εταράχθη στο λόγο του Αγγέλου ,έτσι κι αυτή φοβήθηκε σε αυτό το γεγονός που πήγε κάποιος να την ελέγξει…Την φωνάζει ο Άγιος Νεκτάριος σε ένα δωμάτιο … και της λέει : -Εσύ παιδί μου είσαι γενικά στη ζωή σου καθαρή; Και απαντά η Ξένη η μοναχή : -Σεβασμιότατε είμαι απάτητη σαν το χιόνι .Ούτε ένα σπουργιτάκι δεν έχει πατήσει πάνω σ αυτό το χιόνι. ούτε το σημάδι από ένα σπουργιτάκι δεν υπάρχει στην ψυχή μου. Είμαι καθαρή. -Τότε μη φοβάσαι .Μη φοβάσαι ,θα δείξει ο Θεός και όλα θα πάνε καλά .Δεν είναι τίποτα ,έλα να σου δώσω λίγο γλυκό . Κατεβάζει τότε ένα γλυκό του κουταλιού και της δίνει λίγο να την γλυκάνει που χε ΄φοβηθεί .… Και αποδείχθηκε περίτρανα και η καθαρότητα του κοριτσιού και η αγιότητα του Αγίου Νεκταρίου. Αλλά μετά από λίγες μέρες ήρθε μια γυναίκα τρέμοντας και κλαίγοντας του λέει : -Σε παρακαλώ κάνε κάτι Σεβασμιότατε ο άνδρας μου έχει πάθει γάγγραινα στο δεξί του χέρι . -Ποιος είναι ο άνδρας σου ; -Είμαι η γυναίκα του ανακριτή . Ήταν η γυναίκα αυτού που με το χέρι του είχε πιάσει τον Άγιο Νεκτάριο και τον ταρακουνούσε και τον τράβαγε από τα ρούχα και τα γένια και τον συκοφαντούσε και τον έβριζε. Το χέρι αυτό που άγγιξε τον Άγιο έπαθε γάγγραινα και ο Άγιος απάντησε με προσευχή και αγάπη. Μόνο που αυτή τη φορά ο Θεός δεν άκουσε την προσευχή του. Θέλησε να δείξει παραδειγματικά, ότι δεν μπορείς να παίζεις με τους Αγίους ,δεν μπορείς ποτέ να τα «βάζεις» με τους Αγίους και το Θεό χωρίς ποτέ να μην πληρώσεις κάποιο τίμημα….και σε αυτή τη ζωή….Και γι ΄αυτό έφυγε από τον κόσμο αυτό ο ανακριτής ….πέθανε με τραγικό θάνατο …επέτρεψε ο Θεός ,για να καταλάβουν όλοι ότι όποιος αγγίζει τον Άγιο Νεκτάριο και τον συκοφαντεί δεν θα χει καλό τέλος… ούτε από τον Θεό θα εισακουστεί η προσευχή του …Υπάρχει μια δικαιοσύνη που βάζει τάξη στα πράγματα…. Και πόσα υπέροχα πράγματα υπάρχουν για το τέλος της ζωής του Αγίου ...για τα θαύματα που έκανε για τους Αγίους που έβλεπε, τις οπτασίες που είχε ,για τα προορατικά που είχε πει ,για το τέλος της μονής, για θέματα προσωπικά που καταλάβαινε τις ψυχές των ανθρώπων, που απεκάλυπτε μυστικά των μοναζουσών και τους έλεγε τόσα ….Για το τέλος του ,για αυτήν την φανέλα του ,που την έβγαλαν όταν τον ξέντυσαν ,όταν κοιμήθηκε στο Αρεταίειο Νοσοκομείο και ακούμπησαν ένα διπλανό παράλυτο και αυτός σηκώθηκε ξαφνικά πήρε δύναμη στο σώμα του κι έγινε καλά από τη φανέλα του Αγίου ,που το σώμα του ευωδίαζε, που το μέτωπό του έτρεχε συνέχεια και πήραν βαμβάκι στον Πειραιά που τον είχαν ,στην Μητρόπολη Πειραιώς κάτω από τον Ναό ώσπου να έρθει το καράβι …. και έπαιρναν βαμβάκια και σκούπιζαν το μέτωπό του συνέχεια που έσταζε σαν μύρο ,που τον σήκωναν και ήταν τόσο ελαφρύς ο Άγιος Νεκτάριος . Και όταν μετά από μερικά χρόνια έβγαλαν το φέρετρο ,για να κάνουν σοβαρές επιδιορθώσεις στο μνήμα του ,τον βρήκαν άφθαρτο και όχι απλώς άφθαρτο ….τα λουλούδια που ήταν στο μέτωπό του οι λεμονανθοί ,λουλούδια λεμονιάς ήταν ακόμα ανέπαφα και φρέσκα μετά από χρόνια ….τον έβγαλαν και ήταν απείραχτα τα λουλούδια .Και τα πήρε μια μοναχή στο κελάκι της και το ίδιο βράδυ μαράθηκαν. Πάνω στον Άγιο ήταν άφθαρτα τα λουλούδια. Και όταν μετά από χρόνια επέτρεψε ο Θεός να μην είναι άφθαρτος αλλά να έχουμε τα άγια λείψανά του ,τα άγια οστά του δηλαδή, μια μοναχή σκανδαλίστηκε .….και αποκαλύφθηκε στο όνειρό της με τη στολή του την αρχιερατική ο Άγιος ,λαμπρότατος φωτεινός μέσα στη χάρη του Θεού και το άκτιστο φώς και της έλεγε: -Με βλέπεις ποιος είμαι; Αυτός είμαι ,αλλά επέτρεψε ο Θεός να γίνει αυτό που έγινε για να μπορέσουν και άλλοι άνθρωποι να με αγγίξουν και να με έχουν κοντά τους ! Και τώρα έχουμε τον Άγιο Νεκτάριο παντού ,το άγιο λείψανό του παντού. Στην Αφρική στις χώρες της Ιεραποστολής μες στα μαυράκια τα αδερφάκια μας, στους μαύρους αδερφούς μας ,υπάρχουν ναοί αφιερωμένοι στον Άγιο Νεκτάριο με λείψανα του Αγίου Νεκταρίου. Αυτό δεν είναι μικρό…μεγάλο είναι…Θαύμα της αγάπης του Θεού που πήρε αυτόν τον ταπεινό Άγιο και τον εκτόξευσε πλέον στα πέρατα της οικουμένης ,στα σύμπαντα όλα και γεμίζει χάρη και γεμίζει χάρη όλος ο κόσμος με τις πρεσβείες του Αγίου Νεκταρίου γι αυτό και λέμε :Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ δόξα τω σε θαυμαστώσαντι ,δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα …σε όλους …πάσιν…σε όλους τους ανθρώπους κάνεις θαύματα… Στο βιβλίο του Παναγόπουλου του Δημητρίου αναφέρεται ότι ουδέν ανίατον για τον Άγιο Νεκτάριο …πλέον δεν υπάρχει τίποτα που δεν θεραπεύει ο Άγιος Νεκτάριος όλες οι ασθένειες όλα τα προβλήματα μπορούν με τη δύναμη της προσευχής του Αγίου Νεκταρίου να λυθούν ,όταν βγαίνουν από ψυχές όμως που πιστεύουν σε αυτόν θερμά και δεν πιστεύουν μόνο την ημέρα της γιορτής του και δεν πιστεύουν μόνο επειδή τους έχει πιάσει ο πόνος του καρκίνου ,της ασθένειας ,των διαζυγίων των προβλημάτων αλλά όλη τους η ζωή είναι μια προσπάθεια να ευαρεστούν τον Άγιο είναι μια προσπάθεια να ευαρεστούν αυτόν που αγάπησε ο Άγιος να αγαπήσουν αυτόν που αγάπησε ο Άγιος ,για να λάβουν τη χάρη που δίνει ο Άγιος .Ο Άγιος χαίρεται όταν αγαπάμε τον Χριστό χαίρεται όταν λατρεύουμε το Θεό .Ο Άγιος χαίρεται όταν ζούμε όπως έζησε αυτός . Ο καθένας στον τομέα του ο καθένας στην διακονία του ο καθένας στο έργο του. Τότε έχουμε τη χάρη του Αγίου . Και όπως πήγα αδερφοί μου από το ένα θέμα στο άλλο ,δεν σας είπα ότι τότε που τον «γνώρισα» από το βιβλίο εκείνο στη βιβλιοθήκη αν θυμάστε που λέγαμε…έτσι τον «γνώρισα»…δίνω Πανελλήνιες ,πήγα πολύ καλά με τη βοήθεια του Θεού και τις ευχές του Αγίου Νεκταρίου και μετά από λίγες ημέρες με παίρνει τηλέφωνο ένας γνωστός μου, που ήταν αρχηγός κατασκηνώσεων χωρίς να το περιμένω με τίποτα και μου λέει : -έρχεσαι κατασκήνωση το καλοκαίρι; Συνήθως πήγαινα σε άλλες περιοχές …. -Ναι αν θέλετε να με πάρετε …. -Θα γίνεις ομαδάρχης φέτος …. -Δεν έχω ξαναγίνει ομαδάρχης… -Θα γίνεις στα μικρά παιδιά ,θα βάλω εσένα … -Και πού είναι η κατασκήνωση; -Είναι στην Αίγινα ,θα πάω φέτος στον Άγιο Νεκτάριο …Είναι η κατασκήνωση του Δεσπότη είναι η κατασκήνωση της Μητρόπολης Αιγίνης … Όταν το άκουσα στο τηλέφωνο έμεινε το ακουστικό στο χέρι μου αδερφοί μου κι ένιωσα ρίγος …ανατρίχιασα …συγκλονίστηκα .Λίγους μήνες πριν διάβασα για τον Άγιο Νεκτάριο και αμέσως μετά ο Άγιος με κάλεσε στο νησί του ,με κάλεσε στο μοναστήρι του, πρώτη φορά πήγα ,και θυμάμαι τότε ο Σεβασμιότατος πρώην Αιγίνης ο Κύριος Ιερόθεος έβγαλε σε όλη την κατασκήνωση να προσκυνήσουμε την αγία κάρα του Αγίου Νεκταρίου ,κι έβγαλε το κάλυμμα που είχε ,αυτό το γυάλινο ,και ασπαστήκαμε απευθείας ,ήρθαμε σε άμεση επαφή με την αγία κάρα του Αγίου και ευωδίαζε .Αισθάνθηκα τέτοια χαρά και σκέφτηκα τότε το πόσο κοντινοί μας είναι οι Άγιοι!! Πόσο φίλοι μας είναι οι Άγιοι!!....και λέμε μια καλή κουβέντα, δείχνουμε μια καλή διάθεση ,δείχνουμε μια καλή προσπάθεια να τους προσεγγίσουμε ,και να μας βοηθήσουνε και μας βοηθάνε … Μια συγγενής μου δεν είχε παιδί και έτσι παρακαλέσαμε τον Άγιο Νεκτάριο και ένας Ιερέας που είχε Άγιο λείψανο τη σταύρωσε ….και του λέω εγώ : -Πάτερ δεν ξέρω όμως αν η θεία μου αυτή έχει πολύ σχέση με την Εκκλησία….Θα γίνει θαύμα; Δεν πηγαίνει και συνέχεια Εκκλησία …Δεν πάει κάθε Κυριακή Εκκλησία …Δεν θα τη βοηθήσει ; -Θα τη βοηθήσει ο Άγιος για να πηγαίνει μετά Εκκλησία!!! Οι Άγιοι δεν είναι σαν κι εμάς .Εμείς τα βλέπουμε τα πράγματα …μου δίνεις σου δίνω…Οι Άγιοι είναι αρχοντικοί !! Μας δίνουν πολλές φορές ενώ δεν το αξίζουμε για να μας συγκινήσουν και να καταλάβουμε ότι αξίζει τον κόπο ν’ αγαπήσουμε τον Χριστό .Αξίζει τον κόπο να είμαστε κοντά στην Εκκλησία. Αλλά επειδή δεν παίρνουμε με το καλό επειδή δεν γλυκαινόμαστε, επειδή δεν μας συγκινεί αυτή η σχέση με το Θεό της αγάπης έστω συμφεροντολογικά …..έτσι κάνουμε ένα ξεκίνημα ,να βρούμε το δρόμο του Θεού να βρούμε το δρόμο της εκκλησίας το δρόμο της εξομολόγησης έστω από μια περιπέτεια που μας γίνεται αφορμή να ξεκινήσουμε… να συνδεθούμε…. Να ευχηθούμε αδερφοί μου αυτές τις μέρες όσοι έχουν το όνομα του Αγίου Νεκταρίου να το τιμούν και να το χαίρονται …να χαίρονται που έχουν το όνομα ενός τόσο μεγάλου Αγίου. Να χαιρόμαστε όλοι που έχουμε τον Άγιο φίλο μας, προστάτη μας …βοηθό μας …κοντά μας είναι …και ειδικά εμείς οι Αθηναίοι αν βγούμε στην ταράτσα του σπιτιού μας ,η Αίγινα φαίνεται …μπορούμε να πούμε κάτι στον Άγιο και να ακούσει ..να επισκεφτούμε τον τόπο του Αγίου Νεκταρίου ,τον τάφο του και δεν ξέρω αν θα ακούσετε χτύπους ….….το θέμα είναι να ακούσουμε τον χτύπο της δικής μας καρδιάς α…. Λένε μερικοί ότι στον τάφο του ακούνε τον χτύπο της καρδιάς του ….ακούνε κάπου χτυπήματα …δεν είναι τώρα μέσα ο Άγιος ,αλλά ακούνε θαυμαστώ τω τρόπω την παρουσία του Αγίου .Πέρα από αυτό εγώ θα παρακαλούσα και τον εαυτό μου και δεν ξέρω αν το θέλετε και σεις ….τη δική μου καρδιά να ακούσω να χτυπά με συγκίνηση που θα κρατά όχι μόνο όσο θα είμαι στην Αίγινα αλλά και όταν μπω στο καράβι να φτάσω απέναντι στον τόπο που μένω ,αλλά και σε όλο το ταξίδι της ζωής μου, να χτυπά η καρδιά μου δυνατά για τον ίδιο Χριστό ,για τον ίδιο Παράδεισο ,για την ίδια Βασιλεία την οποία αγάπησε ο Άγιος Νεκτάριος και όλοι οι Άγιοι . Λοιπόν να αγαπήσουμε τον Κύριο που αγάπησε και ο Άγιος Νεκτάριος, για να χαριτωθούμε και εμείς στο βαθμό που μπορούμε και αντέχουμε για τη δόξα του Θεού ,τη σωτηρία της ψυχής μας και την ωφέλεια των αδερφών μας . Ήταν μια εκπομπή αφιερωμένη στον Άγιο Νεκτάριο . Να παρακαλάτε αδερφοί μου και εσείς για τους αδερφούς σας και για μένα και εγώ για εσάς και για όλους, η χάρη του Αγίου Νεκταρίου να μας σκεπάζει και μακάρι ό,τι του ζητήσουμε να μας το χαρίσει, με πρώτο από όλα την αγάπη του Χριστού ....!!! Η ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ...ΜΕΓΑΛΟΥΣ :ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΣΙΜΟΥΡΗ (ΑΚΡΙΤΑΣ /ΠΑΙΔΙΚΑ) ΚΑΙ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΤΗΣ ΙΩΑΝΝΑΣ ΔΕΡΒΙΣΗ .

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τα σχόλιά σας εδώ...

Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( νώντας σκοπετέας)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου  .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~