31 Μαΐ 2011

Μια δοκιμή ...θα σε πείσει


Θυμάσαι λατρεμένο μου, που πηγαίναμε για εξομολόγηση όταν ήσασταν μικρούλια; Όταν είδατε τον καλό σας πατέρα να πλησιάζει και κείνος με τη σειρά του, στον πνευματικό, γουρλώσατε τα παιδικά σας ματάκια και σχολιάσατε: -Πάει και ο μπαμπάς για εξομολόγηση; Μα τι έχει να πεί αυτός; Αυτός είναι, σχεδόν, αναμάρτητος! Θυμάμαι πόσο πολύ γέλασα. Πόσο αστείο, μού φάνηκε. Όμως, η αλήθεια είναι ότι την εξομολόγηση, όλοι τη χρειαζόμαστε. Και μπαμπάδες φαινομενικά αναμάρτητοι, και παπάδες δήθεν άγιοι, και δεσποτάδες και πατριαρχάδες, δήθεν αγιότεροι. Οι άνθρωποι που από μικροί συνηθίζουν να εξομολογούνται, είναι σε πλεονεκτική ψυχολογική θέση, σε σχέση με κείνους που δεν ακολούθησαν παιδιόθεν, την ευλογημένη και ψυχοσωτήρια πρακτική της. Όχι ότι αυτοί που έμαθαν τη διαδικασία, καταλαβαίνουν και επακριβώς τη χρησιμότητά της. -Όοοχι! Ωστόσο, το γεγονός ότι τηρούν το τυπικό της- έστω και χωρίς ιδιαίτερη επίγνωση για τα οφέλη που απορρέουν- τους βοηθάει, ακριβώς όπως βοηθείται ο καθένας- αν ασκείται συχνά με οποιοδήποτε τρόπο, και ας μην έχει ιδέα, ποιά σημεία του σώματός του, ευεργετούνται εκ της ασκήσεως, ιδιαίτερα. Όσοι συντηρούν ζωντανή σχέση με την Εκκλησία, γνωρίζουν το τυπικό τής εξομολογήσεως, πώς ξετυλίγεται. Κάποιοι, ασχετότεροι, φέρνουν αντίρρηση: -Δεν είναι ανάγκη να πω, ό,τι με βαραίνει σε έναν τραγόπαπα- εννοώντας έναν άθλιο και φανερά αμαρτωλό, Ορθόδοξο ιερέα. -Θα τα ψιθυρίσω σε μια εικόνα, θα τα βγάλω σ' ένα φίλο, σ' ένα ψυχίατρο που διαθέτει και επιστημονική κατάρτιση μεγαλύτερη και, είναι το ίδιο! - Λοιπόν, είσαι πολύ μακριά νυχτωμένος, περιστεράκι μου! ΔΕΝ είναι το ίδιο! Δεν είναι το ίδιο! Δεν είναι το ίδιο! -Πώς το αποδεικνύεις αυτό;θα με ρωτήσεις, κουλτουριάρικα ενοχλημένος. -Το αποδεικνύω, από την αίσθηση της ψυχής, μετά την ολοκλήρωση του Μυστηρίου, οπότε υπάρχει ένα Φως μέσα μας, μια γεύση πνευματικής χαράς, που είναι τόσο μεγαλύτερη, όσο μεγαλύτερη υπήρξε η επίγνωση και η ταπείνωση με την οποία η ψυχή μας, εξαγόρευσε τους λογισμούς και τα πεπραγμένα της. Επίσης το αποδεικνύω(στον εαυτό μου κυρίως, με ενδιαφέρει να το αποδείξω) και από την παρατήρηση ότι μετά την εξομολόγηση, νιώθω - ως και ο κάθε- τιμίως- αγωνιζόμενος πιστός- να λιγοστεύουν στην καρδιά μου, οι εξουσίες των διαφόρων παθών που την ταλανίζουν. Έχω φίλους, που τους βάραιναν διάφορα. Πήγαν αρχικά σε ψυχίατρους και ξαναπήγαν. Δεν είδαν θεραπεία. Θεραπεία με χάπια δεν αποτελεί θεραπεία. Είναι απλή συντήρηση στον άρρωστο, μέχρι να βγει η ψυχή του. Όταν αποφάσισαν να καταφύγουν σε Ορθόδοξο πετραχήλι-ύστερα από σχετική έρευνα για τον εμπειρότερο πνευματικό- η Χάρη του Αγίου Πνεύματος, τούς επισκίασε μέχρι δακρύων... Αναφορά στην ευλογία της εξομολόγησης -με ευχάριστη έκπληξή μου- συνάντησα και στο βιβλίο: "Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος συνεχίζεται" του Ψυχίατρου Σκοτ Πεκ, από τις εκδόσεις "Κέδρος". Σε κάποια σελίδα του, καταγράφεται μια συγκινητική ιστορία για τη μυστική ευλογία και απελευθέρωση που απορρέει από τη συγκεκριμένη πρακτική. Αυτό ομολογώ ότι από Αμερικάνο, φημισμένο ψυχοθεραπευτή -σπουδασμένο στο Χάρβαρντ- δεν το περίμενα να το διαβάσω! Ήταν απ'τα απροσδόκητα! Όμως, θα το επαναλάβω: Είναι άλλο η άφεση των αμαρτιών που τη συνείδησή μας βαραίνουν, και που με την εξαγόρευση-σε ιερέα εντεταλμένο προς τούτο- απαλείφονται, και άλλο η πνευματική καθοδήγηση-ανάλυση των παθών και των αιτιών τους, που χρειάζεται δια βίου να κάνουμε, κάθε τόσο, με τη βοήθεια πνευματικού οδηγού Ορθόδοξου, ο οποίος μπορεί και να μην συμπίπτει υποχρεωτικά με το πρόσωπο του εξομολόγου ιερέα, μπορεί να είναι και απλός μοναχός ή και λαικός με ιδιαίτερη φώτιση, όπως σοφά αναλύει ο Κάλλιστος Γουέρ στο έργο του "Η Εντός ημών Βασιλεία". Δεν αναπαύεται εύκολα η κάθε ψυχή στον καθένα,όσα ράσα και να φοράει όσα κηρύγματα και να κάνει. Είναι ένας μεγάλος κόπος, να ψάξεις και να βρεις τον πνευματικό οδηγό που θα μπορέσει πρώτα και κύρια υπομονετικά να σε α κ ο ύ σ ε ι , μετά να κ α τ α λ ά β ε ι, το βάσανό σου, και μετά, με τις φωτισμένες από την πατερική εμπειρία και σοφία συμβουλές και τους χειρισμούς, να σε ο δ η γ ή σ ε ι πραγματικά- και όχι αφηρημένα και κατά φαντασίαν- με τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, σε περαιτέρω συνειδητοποίηση, ωριμότητα και απελευθέρωση από τα ψυχοκτόνα πάθη. Σεργιανώντας κάπου στο διαδίκτυο, διάβασα μια φράση, κάποιου αμφισβητία και πολέμιου: Την πέταξε σαν φτυσιά:<η εξευτελιστική εξομολόγηση> -Ναι, ενίοτε, έτσι μπορεί κάποιος, να την βιώσει την εξομολόγηση. Σαν εξευτελισμό, το να αποκαλύψεις -στα μάτια ενός τρίτου, που επιτέλους δεν σου φαίνεται καθόλου αγιότερος απο σένα-τα προσωπικά σου βιώματα. Αυτό είναι ένα πρόβλημα. (Ειδικά όταν ο εξομολόγος ειναι φαρισαίος επηρμένος από τις κατά κόσμον περγαμηνές του). Ιδιαίτερα, για μεγάλους στην ηλικία και επί χρόνια ανεξομολόγητους που κουβαλάνε βάρη πολλά επάνω τους και που διστάζουν -από τον άφατο εγωκεντρισμό τους- να τα επιδείξουν και να τα ξεφορτωθούνε. Λένε τα σχετικά βιβλιαράκια των οδηγιών με εξομολόγηση: "Δεν πρέπει να ντρέπεσαι να δείχνεις τις πληγές σου στον πνευματικό γιατρό!" -Αχ χρυσούλι μου, εύκολο να το λες. Στην πράξη είναι πανδύσκολο! Ειδικά με τις γυναίκες. Μου εκμυστηρεύτηκε μια εκλεκτή, ηλικιωμένη κυρία, πόσο ντρεπόταν να πεί στον εξομολόγο, ότι όταν ήταν νέα, στο χωριό που έμενε, έδινε τα πρώτα της κρυφά ραντεβού με τον μετέπειτα άντρα της, στο κοιμητήριο(!) του χωριού-επειδή εκεί δεν πάταγε ούτε αρουραίος, τις νύχτες- και δεν κινδύνευαν να τους φωτογραφίσουν αδιάκριτα βλέμματα... Πόσο ντρεπόταν να ξεστομίσει ότι ανήμερα Μ. Παρασκευή (ναι, ναι, η Μ. Παρασκευή ήταν που την πείραζε περισσότερο και από το νεκροταφείο, λατρεμένο μου,) εκείνη επάνω στους κρύους τάφους, αγκάλιαζε περιπαθώς τον αγαπημένο της υπό το χλωμό -ως πεθαμένος- σεληνόφως, και έδινε όρκους για αγάπη πέρα από τη ζωή και το θάνατο, όρκους που- πάντως- η ίδια, με θρησκευτική ευλάβεια θα έλεγα, δια βίου, τούς τήρησε! Λοιπόν-δεν θα κουραστώ να το διατυπώνω σε όλους τους τόνους: Η εξομολόγηση, είτε το καταλαβαίνουμε με την επιστημονική λογική μας, είτε όχι, είναι κάτι πάνω και από απαραίτητο στη ζωή μας. Ανήκει στις Εντολές, που πρέπει οπωσδήποτε να τηρήσουμε άν θέλουμε να προχωρήσει το πρόγραμμα της ζωής μας σωστά και να εισέλθουμε στη Χαρά της Ουράνιας Βασιλείας, που περιμένει όσους με σοφία εγκεντρίστηκαν στο Σώμα του Χριστού, ενόσω ζούσαν ακόμη στο φθαρτό τούτο κόσμο. Χωρίς την Εξομολόγηση σε Ορθόδοξο ιερέα και χωρίς συνεχή Θεία Μετάληψη, δεν ολοκληρώνεται η σωτηρία μας, με βάση το αψευδές στόμα του Κυρίου μας, με βάση την εμπειρία Πάντων των Αγίων. Αν δεν έχουμε το θάρρος να πάμε σε ένα γνωστό παπά, ας πάμε σε έναν(με καλές συστάσεις) άγνωστο. Ας τον χρησιμοποίησουμε-επιτέλους-και σαν σκουπιδιάρη! Μας συμφέρει! Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών, αδελφή μου Αικατερίνα. Ας πλησιάσουμε και ας του πούμε: -Πάρε καλέ μου άνθρωπε, αυτή τη σκουπιδοσακούλα μου, και κάψ'τη να πάει να χαθεί η βρόμα που έχει μέσα, να ελαφρώσω ο άνθρωπος! Πίσω από τον κάθε Ορθόδοξο ιερέα, αοράτως παρευρίσκεται ο Χριστός, ο Αθάνατος, Αιώνιος, Αγαπημένος Σκουπιδιάρης, που παίρνει τα σκουπίδια μας δια της Μετανοίας και της Εξαγορεύσεως, τα καίει, τα πετάει ως τέφρα κάτω από τη Γέφυρα Ρίου Αντίρριου, και μας Λυτρώνει! Ό,τι και να σου αναπτύσσει κάποιος ως θεωρία, μονάχα, αν ζήσεις την εμπειρία, θα εισέλθεις στο κλίμα της μεγάλης, Χαράς, της ευλογημένης. Μια δοκιμή, λατρεμένο μου, θα σε πείσει! - Σαλογραία// πηγή : το εξαιρετικό ιστολόγιο : http://salograia.blogspot.com

23 Μαΐ 2011

Πιστεύω Κύριε ...


Ο Χριστός είναι στο κέντρο της ανθρώπινης ιστορίας….. Η ζωή όλων περιστρέφεται γύρω από τον Ναζωραίο. Όπως είπε και ο γέρων Συµεών, προς την Παρθένο όταν τον έπαιρνε στις αγκάλες του, «Αυτός θα είναι σηµείον αντιλεγόµενον». Όλοι οι άνθρωποι όµως δεν τον προσεγγίζουν µε τον ίδιο τρόπο.
Βλέπουµε πως προσέγγισαν τον Χριστό οι Γραµµατείς και οι Φαρισαίοι. Ποια στάση κράτησαν απέναντί Του οι γονείς του θεραπευµένου τυφλού. Και πως ο ίδιος ο τυφλός αντιµετώπισε τον Χριστό όταν τον γνώρισε βλέποντάς τον µε τα θεραπευµένα µάτια του.
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης µας περιγράφει ως εξής το θαύµα. Ενώ περπατούσε ο χριστός σε ένα πολυσύχναστο δρόµο της Ιερουσαλήµ, βλέπει κάποιον άνθρωπο που ήταν εκ γενετής τυφλός. Αφού έπτυσε κάτω και έκανε πηλό, πήρε τον πηλό και τον έβαλε στα µάτια του τυφλού. Μετά του είπε: Πήγαινε να πλυθείς στην κολυµβήθρα του Σιλωάµ. Μόλις έριξε το νερό στα µάτια του και έφυγε ο πηλός, ο πρώην τυφλός έβλεπε καθαρά. Επέστρεψε πάλι στη θέση του και ο κόσµος που τον γνώριζε ότι ήταν τυφλός τόσα χρόνια και ζητιάνευε, τον ρωτούσε: Τι έγινε; Εκείνος δεν κουραζόταν να επαναλαµβάνει την ευεργεσία που του έκανε ο Ιησούς. Στο τέλος τον πήγαν στους Γραµµατείς και Φαρισαίους, που και αυτοί τον ανέκριναν. Και σ’ αυτούς, ο τυφλός µε θάρρος και παρρησία, περιέγραψε το γεγονός της θεραπείας του. Εκείνοι όµως ήταν προκατειληµµένοι εναντίον του Χριστού και προσπαθούσαν να τον µεταπείσουν λέγοντάς του ότι ο Ιησούς είναι ένας αµαρτωλός που λέει ότι είναι ο Υιός του Θεού και εποµένως δεν είναι δυνατόν να τον θεράπευσε.
Η κακή προαίρεση που είχαν µέσα στη ψυχή τους για τον Χριστό οι Γραµµατείς και οι Φαρισαίοι δεν τους άφηνε να δουν την ολοφάνερη αλήθεια! Έτσι γίνεται µε όλους εκείνους τους ανθρώπους που είναι πεισµατικά αρνητικοί ως προς την πίστη. Όσα λόγια καλά κι αν ακούν για το Χριστό, όσα θαύµατα κι αν βλέπουν, η πνευµατική τύφλωση που έχουν δεν αφήνει να φωλιάσει στη ψυχή τους η πίστη. Και ενώ νοµίζουν πως είναι οι έξυπνοι και τα ξέρουν όλα, ενώ κοµπάζουν ότι είναι εκείνοι που κατέχουν όλη τη γνώση και όλη την επιστήµη και περιφρονούν τους απλούς και αγαθούς συνανθρώπους τους, στη πραγµατικότητα στερούνται την αλήθεια και το φως της αληθινής γνώσης. Και αυτοί έχουν µεγαλύτερη ευθύνη γιατί ενώ έχουν την δυνατότητα να γνωρίσουν περισσότε
ρα από τους απλούς ανθρώπους, πεισµατικά αρνούνται να γνωρίσουν Εκείνον, που είναι η αλήθεια και το φώς. Σ’ αυτούς ο Χριστός στο ίδιο κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου λέει: «ο βλέποντες τυφλο γένωνται» και«Ε τυφλο τε, οκ ν εχετε µαρτίαν· νν δ λέγετε τι βλέποµεν· ον µαρτία µν µένει». Επειδή λέτε ότι τα γνωρίζετε όλα, γι’ αυτό έχετε όλη την ευθύνη των αµαρτιών σας.
∆εν ήθελαν λοιπόν να πιστέψουν στο θαύµα του Χριστού οι Γραµµατείς και Φαρισαίοι και γι’ αυτό κάλεσαν τους γονείς του τυφλού να ρωτήσουν αν αυτός είναι πράγµατι ο γιός τους, και αν όντως γεννήθηκε τυφλός και πως τώρα βλέπει.
Οι γονείς φοβήθηκαν. Οι Ιουδαίοι είχαν βγάλει διαταγή: Όποιος οµολογήσει ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, ο Μεσσίας, θα τον έδιωχναν από τη συναγωγή. Γι’ αυτό και οι γονείς του τυφλού κράτησαν αποστάσεις. Έδωσαν την εξής απάντηση: «Ότι αυτός είναι ο γιός µας και ότι γεννήθηκε τυφλός είναι αλήθεια. Πως όµως θεραπεύτηκε δεν γνωρίζουµε. Ποιος άνοιξε τα µάτια του, δεν µπορούµε εµείς να το βεβαιώσουµε. Είναι µεγάλος σε ηλικία, ερωτήσατε τον ίδιο». ∆εν βρήκαν τη δύναµη να οµολογήσουν. Να φωνάξουν δυνατά: Ναι ο Χριστός τον έκανε καλά. Όσο κι αν µας φοβερίζετε, όσο κι αν µας απειλείτε, εµείς θα διαλαλούµε παντού ότι ο Ιησούς θεράπευσε το παιδί µας. ∆εν το έκαναν όµως. Κράτησαν αποστάσεις από τον Χριστό.
Το ίδιο κάνουν και πολλοί άλλοι άνθρωποι. Ενώ είναι Χριστιανοί, ενώ εκκλησιάζονται, κοινωνούν, προσεύχονται. Όταν βρεθούν σε ανάλογη θέση προτιµούν να σιωπήσουν. Όταν συκοφαντείται ο Χριστός, όταν κατηγορείται η Εκκλησία, δε βρίσκουν το κουράγιο να αρθρώσουν δυο λόγια. Να υπερασπιστούν την αλήθεια. Φοβούνται µήπως τους περιφρονήσουν οι άνθρωποι. Τρέµουν µη τυχόν χάσουν τη φιλία των ανθρώπων που είναι µακριά από τον Χριστό. «Ηγάπησαν την δόξαν των ανθρώπων µάλλον είπερ την δόξαν του Θεού».
Μετά την απολογία των γονέων για δεύτερη φορά οι Γραµµατείς κάλεσαν το τυφλό να απολογηθεί στο συνέδριό τους. Και πάλι ο τυφλός µε κάθε λεπτοµέρεια τους περιέγραψε το θαύµα. Και τώρα φώναξε δυνατά ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού. Οι Ιουδαίοι νευρίασαν. Τον απείλησαν, τον ονόµασαν αµαρτωλό. Ο τυφλός όµως επέµενε. Ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού. Εάν δεν ήταν δε θα µπορούσε να µου δηµιουργήσει µάτια που δεν είχα. Οι Γραµµατείς τελικά τον πέταξαν έξω από το συνέδριο. Το έµαθε αυτό ο Ιησούς και φρόντισε να τον συναντήσει. – Σ πιστεύεις ες τν υἱὸν το Θεο; τον ρωτά. Και ο τυφλός: «ποιος είναι αυτός Κύριε για να πιστέψω»; «Και τον είδες και αυτός που τώρα σου οµιλεί εκείνος είναι». Ο τυφλός γεµάτος χαρά πέφτει και τον προσκυνάει και αναφωνεί: Ναι πιστεύω σε Σένα Κύριε. « δ φη· Πιστεύω, Κύριε· κα προσεκύνησεν ατ
Αυτή είναι η τρίτη κατηγορία των ανθρώπων που κρύβουν µέσα στην καρδιά τους πίστη και απεριόριστη αγάπη στο Χριστό! ∆εν υπολογίζουν στο τι λένε οι άλλοι. ∆εν τους τροµάζουν οι φοβέρες και οι απειλές. ∆εν τους νοιάζει αν χάσουν την αναγνώριση και την φιλία των κοσµικών ανθρώπων. Η καρδιά τους ξεχειλίζει από πίστη και αγάπη στο Χριστό. Όπου κι αν βρεθούν για τον Χριστό µιλάνε. Και µόνοι τους να είναι στο Χριστό µιλάνε µε την προσευχή.
Και µαζί µε άλλους να είναι τον Χριστό σκέπτονται. Αυτός οδηγεί τα βήµατά τους. Αυτός ρυθµίζει τη ζωή τους. Τον Χριστό συµβουλεύονται, τον Χριστό αντιγράφουν στη ζωή τους. Μαζί µε τον Απόστολο οµολογούν«Ζω δε ουκέτι εγώ ζη δε εν εµοί Χριστός».
Αγαπητοί αδελφοί. Με λίγα λόγια είδαµε σήµερα πόσο αρνητικά και µε πόση εχθρότητα προσέγγισαν τον Χριστό οι Γραµµατείς και οι Φαρισαίοι. Ακούσαµε τους γονείς του τυφλού να λένε, πως δεν ξέρουν αυτό που γνώριζαν, αυτό που έγινε στο τυφλό παιδί τους. Την ατολµία τους να οµολογήσουν ότι ο Χριστός έκανε καλά το παιδί τους. Παρακολουθήσαµε µε προσοχή και τη δύναµη της ψυχής του πρώην τυφλού που δεν υπολόγισε ούτε απειλές, ούτε φοβέρες, γιατί η ψυχή του ήταν γεµάτη από αγάπη, ευγνωµοσύνη και πίστη στον Χριστό.
Σε µας αφήνει ο Χριστός να κάνουµε την επιλογή. Θα τον προσεγγίζουµε όπως οι Γραµµατείς και οι Φαρισαίοι µε εχθρότητα και κακία; Θα τον αντιµετωπίζουµε µε την ψυχρότητα των γονέων του τυφλού; Η θα τον θρονιάσουµε στην καρδιά µας σαν θησαυρό ανυπολόγιστης αξίας, όπως ο θεραπευθείς τυφλός;
Πηγή :http://www.scribd.com/AgiaMarinaLerou

18 Μαΐ 2011

Της ζωής το ξεδίψασμα ...

Να'χα τ'αθάνατο νερό ψυχή καινούργια να 'χα να σού'δινα να ξύπναγες για μια στιγμή μονάχα (Γιάννης Ρίτσος)
Η συνάντηση αυτή είναι ιδιαίτερα μεγάλης σημασίας όχι μόνο για την ταλαιπωρημένη γυναίκα. Ο Χριστός συναντάται με όλο τον ξεπεσμένο κόσμο, ακόμη και τον σημερινό. Δεν ξεσυνερίζεται, δεν απορρίπτει και αποδιώχνει κανένα. Θέλει να επικοινωνήσει με όλους, ακόμη και τους πιο παρακατιανούς. Ο Χριστός, το είπε, κυρίως ήλθε για τους αμαρτωλούς. Αρκεί να τον δεχθούν, να του ανοίξουν τα φύλλα της κλειστής καρδιάς τους. Δεν ζητά κάτι το πολύ. Λίγο νερό. Κάτι ελάχιστο, για να γίνει αφορμή εξόδου από το κλουβί της αυτοφυλάκισής μας. Η Σαμαρείτιδα στην αρχή είναι αρκετά επιφυλακτική. Είναι δέσμια λαθεμένων απόψεων, φανατικών ιδεών, χρόνιων προκαταλήψεων και ως εκ τούτου εγκλωβισμένη, παγιδευμένη, μπλοκαρισμένη και καχύποπτη. Αδυνατεί να δώσει, κατά την παράδοσή της, νερό σ’ έναν Ιουδαίο, σ’ έναν εχθρό. Ο Χριστός δεν είναι αλήθεια πως διψά πολύ για νερό. Διψά για απελευθέρωση της ταλαιπωρημένης συνομιλήτριάς του. Η συζήτηση αρχίζει να γίνεται συναρπαστική και αποκαλυπτική. Ο Χριστός δεν επιθυμεί να την εκθέσει, να την ντροπιάσει, να της στραπατσάρει την προσωπικότητα. Αντίθετα, μάλιστα, τη λυπάται που πέντε φορές προσπάθησε να βρει αγάπη, να δημιουργήσει οικογένεια και δεν τα κατάφερε. Η Σαμαρείτιδα δεν αντιδρά, δεν νευριάζει, δεν δικαιολογείται, αλλά ταπεινώνεται, μετανοεί, παραδέχεται την ήττα της. Αποδέχεται τον Ιησού ως προφήτη μέγα, καρδιογνώστη και θαυματοδότη. Ο Χριστός τής εμπιστεύεται ότι είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας. Η Σαμαρείτιδα σώθηκε, γέμισε από χαρά αληθινή για πρώτη φορά στην ταραγμένη ζωή της. Η Σαμαρείτιδα δεν ήταν καμιά σπουδαία γυναίκα. Ήταν μια όχι και τόσο καλής φήμης γυναίκα και ως εκ τούτου καταφρονεμένη. Συγκαταβαίνει ο Σωτήρας στην ανθρώπινη αθλιότητα, τον ξεπεσμό, την αήθεια. Καθαρίζει, φωτίζει, υιοθετεί και διορθώνει την ανθρώπινη αδυναμία. Η συζήτηση με τον Ιησού θα λέγαμε ξεναρκώνει τη Σαμαρείτιδα και της θυμίζει την παιδική της αθωότητα. Της εμπιστεύεται μάλιστα ο Χριστός σπάνιες και υψηλές αλήθειες. Η Σαμαρείτιδα ήταν μια φεμινίστρια της εποχής της. Θα τη διευκόλυνε μάλιστα το πολυσυζητημένο συμβόλαιο ελεύθερης συμβίωσης. Η Σαμαρείτιδα όμως μετά την εξαίσια συζήτηση με τον Χριστό μετατρέπει το σαρκικό έρωτα σε θείο. Αναγεννάται, μεταμορφώνεται, ανίσταται. Πέντε άνδρες δεν μπόρεσαν να της δώσουν χαρά. Κατέληξε σε ευαγγελίστρια, ισαπόστολο και μεγαλομάρτυρα. Μαρτύρησε με τις κόρες της για την αγάπη του Χριστού. Η Αγία Φωτεινή. Η ζωή της γέμισε χαρά και ειρήνη. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει οτι με την μετάνοια γίνεται και ο λύκος αρνί….
Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου Και όστις διψά, ας έλθη, και όστις θέλει, ας λαμβάνη δωρεάν το ύδωρ της ζωής.” (Αποκάλυψις 22/17)

13 Μαΐ 2011

Κυριε Άνθρωπο Εσένα έχω ....


Σε ένα δωμάτιο με μυρωδιές πόνου και αγωνίας σε σκέφτομαι , με έναν μικρό Εσταυρωμένο κάτω από τα σκεπάσματα, σφιγμένο δυνατά στις αδύναμες γροθιές σου
Παλεύεις με τον ίδιο τον Θεό και προσεύχεσαι να σε νικήσει
Πονάς στα βουβά και αποζητάς μόνο έναν άνθρωπο να κουβαλήσει έστω μια κραυγή σου στον έξω κόσμο
Δεν σου ξέφυγε ποτέ η λέξη «γιατί» μέσα από τα στεγνά σου χείλημόνο το Δόξα τω Θεώ σε ακούω να λες πιότερο αληθινά από τον καθένα , και εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι υποκριτικά να συμφωνώ μαζί σουνα συμφωνώ και να ξορκίζω εκείνο το γιατί που κάποια στιγμή στα σίγουρα θα με συναντήσει
Αποζητάς έναν άνθρωπο να έχεις να μοιράζεσαι το φορτίο
Δεν αντέχω να νοιώθω ότι και σήμερα δεν βρέθηκε ούτε ένας να σε ξεκουράσει ….Εσύ όμως γνωρίζεις καλά ότι δίπλα στην προβατική κολυμβήθρα του ελέους στέκεται Εκείνος...
που θα σου γιατρέψει κάθε πληγή έστω και αν δεν σηκωθείς ποτέ από του πόνου το κρεβάτι
φιλαγιορείτης

10 Μαΐ 2011

Ένα όνομα Χαραγμένο στο μέρος της καρδιάς...

Πολλές φορές ο νους μας κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, όπως και στις ιδιωτικές μας προσευχές, και άλλες φορές ακόμα, και στη μελέτη της Αγίας Γραφής ή άλλων ιερών βιβλίων, το μυαλό μας φεύγει και ταξιδεύει πότε εδώ και πότε εκεί. Άλλοτε είναι ένας απλός μετεωρισμός, και ο νους ωσάν αλήτης τρέχει στα σοκάκια τα διάφορα, και άλλοτε αμαρτωλός διότι κατακρίνει ή διότι δέχεται πονηρές, αισχρές και διεστραμμένες προσβολές και φαντασιώσεις. Η προσευχή μας είτε λέγεται προφορικά, είτε λέγεται από μέσα μας με το νου, και καμιά φορά με όλη μας την καρδιά αλλά εσωτερικά, πρέπει να είναι καθαρή. Αν δεν ακούμε αυτά που λέμε εμείς, αν δεν έχουμε την συναίσθηση της προσευχής, και λέγεται αυτή μόνον μηχανικά, έτσι για να λέγεται, πως έχουμε την απαίτηση αυτήν την προσευχή να την ακούσει ο Θεός; Προσευχή χαριτωμένη είναι να μην φεύγει καθόλου ο νους, από τον ζώντα παρόντα Θεόν, έχοντας πλήρη τη συναίσθηση την ψυχοσωματική και της παρουσίας Του, και της αγάπης Του και της προστασίας Του. Αυτό δε το επιτυγχάνει, το κατορθώνει ύστερα από πολύ κόπο, και πειρασμούς πολλούς η ευχή, η νοερά προσευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Σ’ αυτό μας ευκολύνει η μνήμη του θανάτου, της αδεκάστου κρίσεως του Θεού, κατά την Δευτέραν αυτού Παρουσίαν, και της Κολάσεως ακόμα, όπως μας τα περιγράφουν τα ιερά Ευαγγέλια, και μάλιστα η σημερινή παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου, όπου ο πλούσιος ευρίσκετο εις τον Άδην, δηλαδή εις την Κόλασην, για να ομολογεί ότι «οδυνώμαι εν τη φλογή ταύτη». Η καθημερινή μελέτη του Λόγου του Θεού, των βίων των Αγίων και των Συναξαριστών, όπως και των διαφόρων Γεροντικών, αυξάνουν τον ζήλον μας για καθαρή προσευχή, ζωντανή προσευχή, θερμαίνουν την καρδιά μας, και εγγράφουν σ’ αυτήν, χαράσσουν σ’ αυτήν, το Πανάγιον όνομα του Ιησού Χριστού. Πριν από πολλά χρόνια, ήμουν στο Άγιον Όρος μαζί με κάποιους λαϊκούς προσκυνητάς. Κάποιος γέροντας στο προαύλιο μας σκήτεως, απευθυνόμενος σε κάποιον από μας λαϊκόν, του λέγει: «Γιώργο, τι είναι αυτό που έχεις μέσα στο στήθος σου;» «Ποιο», ρωτάει αυτός έκπληκτος, «τι, φοράω μπουφάν, πουκάμισο, αυτό το Σταυρό μήπως;» «Όχι, όχι, αυτό που βλέπω είναι φως, βλέπω στην καρδιά σου πολύ φως» «Μα άγιε γέροντα συγχωρέστε με αλλά εγώ δε βλέπω τίποτα», απάντησε ο Γιώργος. «Εμ, πώς να το δεις, αφού τα μάτια της ψυχής σου είναι τυφλά και νους σου σκοτεινός; Και όμως έχεις φως, και μάλιστα μέσα σ’ αυτό, βλέπω χαραγμένο με χρυσά γράμματα ένα όνομα», -ένα όνομα. «Ποιο όνομα;», ρώτησε εκείνος σαστισμένος ο Γιωργάκης, «Βλέπω το όνομα του πνευματικού σου πατρός. Αυτό σημαίνει ότι τον αγαπάς και τον σέβεσαι πολύ. Και με αυτήν την πίστη, αν τυχόν γίνεις μοναχός, θα προκόψεις πολύ πνευματικά.» Όλοι μας παραμείναμε άφωνοι και βουβοί από την κατάπληξη και τον θαυμασμό. Αλλά συνέχισε εκείνος ο γέροντας. «Α, τι βλέπω ακόμα; Πίσω απ’ αυτό το όνομα βλέπω και ένα άλλο, βαθύτερα χαραγμένο, και φωτεινότερο μυρίων μεσημεριάτικων ηλίων λαμπρότερον», -μυρίων ηλίων λαμπρότερον! «Και ποιο είναι αυτό»; Πετάχτηκα εγώ τότε και ρώτησα. «Είναι το όνομα Ιησούς», - Ιησούς! «Όσο θα σέβεσαι, θα αγαπάς,» συνέχισε ο γέροντας, «και θα υπακούς τον γέροντά σου, «ως εις Θεόν, τόσο και περισσότερον θα προκόπτεις στην αρετή και θα χαριτώνεσαι από το Πανάγιον Πνεύμα. Για να σου αποκαλυφθεί όμως αυτό το φως, θα χρειαστούν ματωμένες προσπάθειες, για την πιστή τήρηση πρώτα των αγίων εντολών του Θεού, γιατί τις εντολές δεν τις τηρούμε. Θα χρειαστεί άκρα υπομονή και ταπείνωση σε όλους τους πειρασμούς της ζωής, νηστεία, αγρυπνία, εγκράτεια και καθαρή έμπονη προσευχή». Αυτά είπε ο εκείνος ο γέροντας στο Γιώργο. Τα ίδια περίπου περιγράφει και ο μακάριος γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, όπως τα έχω ακούσει απ’ το στόμα του τονίζοντας ότι το πρώτο φως, είναι το φως της χάριτος του Αγίου Βαπτίσματος. Ούτε και αυτό το βλέπουμε. Βλέπουμε μόνον την εξωτερική του ενέργεια. Αν έχουμε και λίγο τα μάτια καθαρά, θα το δούμε στο νεοβαπτιζόμενο βρέφος, και ειδικότερα θα το δούμε όταν βαπτίζουμε έναν μεγάλον άνθρωπον. Αυτό το φως. Θα δούμε την ενέργεια του φωτός. Το δεύτερο φως είναι το φως του μοναχικού αγγελικού σχήματος, κατά τον γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη επαναλαμβάνω, το τρίτον είναι του πνευματικού πατρός και γέροντος, και το τέταρτον είναι το φως της θείας τελειώσεως, το άκτιστον φως του Σωτήρος Χριστού. Ας έλθομε όμως σε μας τους αμαρτωλούς, τους αγωνιζομένους εν τω κόσμω χριστιανούς, λαϊκούς και κληρικούς. Υπάρχει και για μας φως, φως σωτηρίας. Όπως φάνηκε στην περίπτωση ενός ταπεινού προσκυνητού στο Άγιον Όρος, με το όνομα Γεώργιος. Με τη συμμετοχή μας λοιπόν στα Πανάγια Μυστήρια, την ακριβή τήρηση των Ευαγγελικών εντολών, την καλλιέργεια των θειοτάτων αρετών, και την υπακοή μας, πρώτα στη φωνή της Εκκλησίας, δεύτερον στη φωνή του σεβαστού μας πνευματικού πατρός, και τρίτον στη φωνή της συνειδήσεώς μας, να είτε βέβαιοι ότι θα πετύχομε εν Χριστώ Ιησού, την μεταμόρφωσή μας. Και όχι μόνον αυτή αλλά και την θέωσή μας. Όταν μεταμορφώθηκε ο Κύριος στο όρος Θαβώρ, μας είπε ότι «έτσι και σεις, ενωμένοι μαζί μ’ εμένα, θα μεταμορφωθείτε, θα αλλοιωθείτε, θα αναγεννηθείτε, θα θεωθείτε». Θα δούμε τα χάλια μας, και τα βλέπουμε τα χάλια μας. Αλλά αν τηρήσουμε όλα όσα είπαμε, θα δούμε και πρόσωπο Θεού. Όχι σαν τούβλα, όπως είμεθα τώρα, «ων πρώτος ειμί εγώ», αλλά σαν πρόσωπα, σαν υπάρξεις, σαν εικόνες Θεού. Σαν πλάσματά Του, σαν παιδιά Του, σαν κληρονόμοι της Βασιλείας των Ουρανών. Αυτό το κατόρθωσε και ο νέος άγιος της Ορθοδόξου Ρωσικής εκκλησίας, Άγιος Λουκάς και ιατρός. Η αγάπη του για τον Χριστό και την Εκκλησία έγινε χρυσή ουράνια μελάνη, για να γραφτεί στην καρδιά του το όνομα του Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό και ευρέθη στην ανακομιδή των λειψάνων του, τελείως άθικτη, σκορπίζοντας υπερουράνιες ευωδίες στους χιλιάδες πιστούς που παρέστησαν στην εκταφή του. Σύσσωμος λαός και διοικούσα εκκλησία τον ανεκήρυξε άγιο. Λοιπόν ποια είναι η δική μας προσευχή, έναντι αυτής, την οποία ζητά από μας ο Πανάγιος Θεός; Γι’ αυτό και με το στόμα του Αποστόλου Παύλου, ζητά απ’ όλους μας «αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Και αν αδιαλείπτως προσεύχεσθε, και το φως του Θεού θα δείτε, και πρόσωπον Θεού θα δείτε στο πρόσωπον του Ιησού Χριστού, και τα ουράνια μακάρια ανεκλάλητα αγαθά θα απολαύσετε. Αυτά μας λέγει ο Κύριος. Αν προσέχουμε λιγάκι στη ζωή μας, που δεν προσέχουμε, αν προσέχουμε την γλώσσα μας, που δεν την προσέχουμε γιατί διαρκώς κατακρίνει, τις αισθήσεις μας και το νου, αν προσέχουμε στην εφαρμογή των Ευαγγελικών εντολών και των συμβουλών που δίνει ο πνευματικός, - δεν δίνει διαταγές, συμβουλές δίνει ο πνευματικός -, αν με φόβο Θεού προσερχόμεθα στην Θεία Μετάληψη, στην Θεία Κοινωνία, και με αληθινή μετάνοια στην Ιερά Εξομοόγηση, αν υπομένουμε καρτερικά τις αδικίες της ζωής, τους πειρασμούς της και την αχαριστία των συνανθρώπων μας, τότε θα ’χουμε ανάπαυση και ειρήνη στην καρδιά, και φωτοπλημμύρα Θείας Χάριτος σε ολόκληρη την ύπαρξή μας. Η στιγμή τότε του θανάτου, δεν θα μας τρομάζει, δεν θα είναι οδυνηρή. Η παρουσία των δαιμονικών τεράτων δεν θα μας κλονίζει την πίστη, αφού θα μας στηρίζει η παρουσία των φωτοφόρων αγγέλων του Θεού, και ειδικότερα του αγγέλου φύλακος της ψυχής μας. Η συνείδησή μας, δεν θα μας ελέγχει, γιατί το ποινικό μας μητρώο θα ’ναι πεντακάθαρο σαν το γαλάζιο ουρανό, δυνάμει της δικής μας καθαράς εν μετανοία εξομολογήσεως. Οι αισθήσεις μας θα απολαμβάνουν το φως του Θεού, την αίγλη της Αγίας Τριάδος, η δε ψυχή μας θα απολαμβάνει την απρόσιτη θέα της Τριαδικής Θεότητος. Ώ χριστιανοί μου και αδελφοί μου, είθε και στις καρδιές όλων μας να γραφτεί το όνομα του Σωτήρος Ιησού Χριστού, του και Θεού ημών. Αν γραφτεί από τώρα, -και μπορούμε αυτό να το πετύχουμε, όπως μας διαβεβαιώνουν και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, και σε μια ώρα, και σε μια μέρα, και μέσα σε μια νύχτα,- τότε πήραμε και το εισιτήριο για τον Παράδεισο. Το διαβατήριο είναι σφραγισμένο με το όνομά Του. Γι’ αυτό λοιπόν, πάρε και συ την πέννα της υπομονής, και βούτηξέ την στη μελάνη των πειρασμών και γράψε, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν». Τις προϋποθέσεις τις έχουμε, και τον αγώνα μας τον αρχίσαμε – η παρουσία σας εδώ, μέσα σ’ αυτόν τον Ναόν, αλλά και σε κάθε Ναόν-, το δείχνει και τα αποδείχνει. Ιδού μας ανοίχθηκε λοιπόν ένα παράθυρο στον ουρανό γεμάτο φως, φως κατά πρώτον λόγον του Αγίου Βαπτίσματος, φως του Αγίου Ποτηρίου τώρα που θα εξέλθει, για να φωνάξει ο ιερεύς «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε», το φως της μετανοίας, το φως του Ευαγγελίου, το φως της αδιαλείπτου προσευχής, το φως Ιησούς Χριστός, το αείδιον παναείδιον εράσμιον άκτιστον Τριαδικόν φως του Θεού, το φως της Βασιλείας των Ουρανών, το φως της σωτηρίας μας...
Απομαγνητοφωνημένο κήρυγμα π.Στεφάνου Αναγνωστοπούλου πηγή :http://agia-varvara.blogspot.com/

5 Μαΐ 2011

Η υπερευλογημένη και Εκείνος ον ο Ιησούς ηγάπα ....


Όταν ανέβηκε η Θεομήτωρ στο όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, έγειραν τα δέντρα και την προσκύνησαν. Κατά την γενική αγιορείτικη παράδοση, η Κυρία Θεοτόκος με τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο, ταξίδευε με πλοίο από την Παλαιστίνη στην Κύπρο, για να επισκεφτεί τον Άγιο Λάζαρο (τον αναστημένο εκ νεκρών). Λόγω όμως μεγάλης τρικυμίας και με υπερφυσικό τρόπο, το πλοίο βρέθηκε στον Άθω και συγκεκριμένα στο λιμάνι του Κλήμεντος στη Μονή Ιβήρων.
Εκεί οι κάτοικοι του Άθω, οδηγούμενοι από τη θεία Πρόνοια, έσπευσαν να υποδεχθούν την μητέρα του Κυρίου μας Παναγία και αφού άκουσαν τη διδασκαλία της δέχθηκαν το Χριστιανισμό. Λέγεται επίσης από την παράδοση, ότι όταν πλησίαζε το πλοίο της Παναγίας το Άγιο Όρος, καταστράφηκε το μεγάλο άγαλμα του Διός που βρισκόταν στην κορυφή του Όρους και τα υπόλοιπα είδωλα συνετρίβησαν. Η κορυφή του Άθω και όλα τα δέντρα και τα σπίτια έκλιναν και προσκύνησαν προς το μέρος του λιμανιού του Κλήμεντος όπου έμπαινε το καράβι της Παναγίας.
Την άφιξη της Θεοτόκου στο Όρος αναφέρουν οι κώδικες Λ' 66 και Ι' 31 της Λαυριώτικης βιβλιοθήκης.
10.jpg
Όταν οι απόστολοι έβαλαν κλήρο τις περιοχές στις οποίες θα κηρύξουν, ζήτησε και η Παναγία να πάρει κλήρο για να κηρύξει το ευαγγέλιο. Ο κλήρος έδειχνε την περιοχή Ιβηρίαν. Ο αρχάγγελος Γαβριήλ όμως παρουσιάστηκε και είπε στην Παρθένο ότι η πραγματική περιοχή στην οποία θα βρεθεί θα είναι η Μακεδονία και το Όρος Άθως. Όταν μπήκε το καράβι στο λιμάνι και έγινε μεγάλη αναταραχή στο Όρος, τότε οι κάτοικοι ήρθαν και ρωτού
σαν τον Ιωάννη, πως έγιναν όλα αυτά και από ποιά δύναμη. Και αυτός τους εξήγησε και τους κύρηξε τον λόγο του Θεού μιλώντας τους στα Ελληνικά, ενώ ήταν Εβραίος.
Η Παναγία ευχαριστημένη από την ομορφιά του Όρους και τον κλήρον που της δόθηκε, προσευχήθηκε στον Χριστό λέγοντας:
"Υιε μου και Θεέ μου, ευλόγησον τον τόπον τούτον και κλήρον μου. Και επίχεον επ' αυτού το έλεος σου και φύλαξον αβλαβή ως της συντελείας του αιώνος τούτου και τους κατασκηνούντας εν αυτώ, δια το όνομα σου το Άγιον και Εμόν, ώστε δια μικρού κόπου και αγώνος της μετανοίας αφεθήναι αυτής αμαρτήματα αυτών. Έμπλησον αυτούς παντός αγαθού και αναγκαίου εν τω αιώνι τούτω και ζωής αιωνίου εν τω μέλλοντι καταξίωσον, δοξασον υπέρ πάντα τόπον, τον τόπον τούτον και θαυμάστωσον παντοιοτρόπως, πλήρωσον αυτόν εκ παντός έθνους των υπό τον Ουρανόν, των κεκλημένων τω ονόματι Σου και πλάτυνον τα σκηνώματα εν αυτώ από άκρον εως άκρου αυτού. Απάλλαξον αυτούς της αιωνίου κολάσεως και σώσον εκ παντός πειρασμού, ορατών και αοράτων εχθρών και πάσης αιρέσεως και ειρήνευσον τω ορθοδόξω δόγματι."
Τότε ακούστηκε φωνή από τους Ουρανούς που έλεγε:
"Όσα ήτησας και προσεύξω Μήτερ μου, ούτως έσται Σοί πάντα, εάν και αυτοί τα εντάλματά μου φυλάξωσιν! Από του νύν και εξής έστω ο τόπος ούτος κλήρος Σός και περιβόλαιον Σόν και Παράδεισος, έτι δε και λιμήν σωτηρίας των θελόντων σωθήναι, αλλά και προσφυγή και καταφύγιον και ατάραχος λιμήν της μετανοίας των πεφορτισμένων με πολλάς αμαρτίας."
(Απο το βιβλίο-Η ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ)

3 Μαΐ 2011

Ένα Α και ένα δάκρυ (Καλό παράδεισο Θ.Β.)


Κοντά στου ΜαηΘανάση την γιορτή έτρεξες για ψηλά …
Κι ήταν το τρέξιμό σου τούτη τη φορά σαν πέταγμα με συντροφιά αγγέλους…
Όλοι στα γαλανά τα μάτια σου τα δακρυσμένα γίνονταν καλοί …
Εσύ έβλεπες παντού έναν πλησίον… και τον αγκάλιαζες συμπονετικά με κάθε σου κοίταγμα…
Δεν προσποιήθηκες ποτέ το ήθος ….ό,τι ανάσαινες το ζούσες αληθινά …και όσα γέλια βγήκαν από μέσα σου είχαν σπαραγμό και δάκρυα ….
Εσένα σου ταιριάζει το Α το στερητικό του ονόματός σου …ένα Α και ένα δάκρυ όχι πόνου μα καρτερίας για καλή αντάμωση στις γειτονιές του καλού Θεού….
Αποχαιρετώντας την αθωότητα και τον πιο καλόκαρδο δικό μας άνθρωπο …
Καλό Παράδεισο Θ.Β.
Νώντας Σκοπετέας