23 Φεβ 2012

Να ζήσουμε μια άλλη Σαρακοστή ...όχι άλλη μια ...


Κυριακή της Τυρινής …Λαχτάρα στην ψυχή του …Το στάδιο των αρετών ορθώνεται πνευματικά θελκτικότατο εμπρός του ….Κάθε αμαρτωλός όπως ωραία γράφτηκε κρύβει αλυσοδεμένο μέσα του έναν άγιο …Φέτος θέλει να τα καταφέρει να σπάσει τα δεσμά του …Σκέψεις ,σχέδια για πνευματικά παλαίσματα για αμέτρητες πνευματικές σελίδες που φέτος θα αντικαταστήσουν την τηλεόραση , για πνευματικούς λόγους που θα πάρουν την θέση των ασμάτων και της μουσικής υπόκρουσης στις καθημερινές διαδρομές του με το αυτοκίνητο ….
Αρχίζουν και οι κατανυκτικοί εσπερινοί και οι Προϋγιασμένες και οι Χαιρετισμοί …δεν θα λείψει φέτος από καμία …θα ναι πάντα εκεί από την αρχή ….Και θα νηστέψει φέτος …Δόξα τω Θεώ δεν έχει προβλήματα υγείας και δεν είναι και ασθενικός για να του λείψει κάτι…και θα ναι λιγόλογος …όχι αργολογίες ανούσια ρήματα …κατακρίσεις για να περνά η ώρα και πάντα για το …καλό των άλλων…άλλωστε πόσες μέρες είναι μέσα στο χρόνο ….όπως πολύ εύστοχα κάποιος είπε :ένας πνευματικός δεκατισμός ….
Μα και όλες να τις μετρήσει μια-μια βγαίνουν σαράντα οκτώ μέχρι το βράδυ της Αναστάσεως …δεν θ αφήσει καμιά λοιπόν να περάσει χωρίς να βιώσει την ιερή χαρμολύπη την αγία κατάνυξη… φέτος θα διεκδικήσει με όλην του τη δύναμη τον αληθινό στέφανο από τον Παμβασιλέα Χριστό …. Και θα πολεμήσει αληθινά τον μισόκαλο εχθρό με θώρακα την προσευχή περικεφαλαία την ελεημοσύνη και μαχαίρι την νηστεία …
Και άρχισαν να κυλούν οι μέρες …και η τηλεόραση δεν έκλεισε …με το πρόσχημα της ενημέρωσης και της….χρεοκοπίας έμενε σταθερά ανοιχτή …Τα μόνα που έκλειναν ήταν τα μάτια όποτε το βράδυ πριν τον ύπνο διάβαζαν ελάχιστες γραμμές από την ουρανοδρόμο κλίμακα …Και η νηστεία έγινε …χημεία .
Νηστίσιμα πολλών λογιών …Θαλασσινά και περίτεχνες συνταγές χωρίς λάδι…Και το σαββατοΚύριακο το τραπέζι σαν γιορτινό …Και αντί να «βουτήξει» μέσα στον βυθό της ψυχής του βούτηξε πάλι στον βυθό της θάλασσας για οστρακοειδή και θαλασσινά … όσο για προσευχή όλα βιαστικά και όπως πάντα διεκπεραιωτικά …είναι και η νηστεία βλέπετε που εξουθενώνει …πρόλαβε βέβαια και άναψε το κεράκι του σε όλες τις ακολουθίες ώστε να μην τον ελέγχει ο αλυσοδεμένος άγιος που και εφέτος έμεινε δέσμιος εντός του …
Βράδυ Ανάστασης …και αυτός στέκεται μελαγχολικός περιμένοντας το άγιο φως …Πώς άφησε τόσες μέρες να περάσουν σαν μια ανάσα δίχως οξυγόνο ….Δεν τα κατάφερε και φέτος να την ζήσει όπως την είχε ονειρευτεί …
Τούτο το γεμάτο λύπη και αλήθεια όνειρο τον ξύπνησε χαράματα καθαροΔευτέρας …όνειρο που το χε ζήσει τόσες φορές ….Στέκεται εμπρός στο αναμμένο καντηλάκι της Παναγιάς …Είναι ώρα για υποσχέσεις ιερές ..αγιασμένες ..ώρα για δράση …Περιζωσάμενος την οσφύν….θα αναμετρηθεί με τον εαυτό του ,θ αγαπήσει με πράξεις …θα νεκρώσει ό,τι το παλαιό προσφέροντας άσκηση και αφοσίωση…Φέτος θα τα καταφέρει να ζήσει όχι άλλη μια Σαρακοστή …μα μια άλλη Σαρακοστή …..
Καλό Στάδιο σε όλους !!!
ΦΙΛΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ/νώντας σκοπετέας

15 Φεβ 2012

Ζωή δίπλα στα σκουπίδια ...


-Ευχαριστώ αφεντικό είπε η γυναίκα με το θλιμμένο πρόσωπο παίρνοντας στα χέρια της το διπλωμένο χαρτονόμισμα ….-Ο Θεός να σχωράει τα πεθαμένα σου
Αφεντικό δεν τον είχαν πει ποτέ ξανά ..πως θα μπορούσε άλλωστε ….Η γυναίκα με το τυλιγμένο στο κεφάλι μαντήλι και το θλιμμένο χαμόγελο , δίπλα στον ανοιχτό κάδο με τα σκουπίδια των …αφεντικών , έμεινε πίσω να αναζητά σπλάχνα οικτιρμών στο κρύο και στις σκισμένες σακούλες , με τα απομεινάρια της αδιαφορίας και της παγωμένης καρδιάς κάθε αφεντικού …Το βράδυ στο Απόδειπνο λέγοντας το Άσπιλε Αμόλυντε την θυμήθηκε και πάλι , όταν έφτασε στο : ν δέ τή φοβερά μέρα τς κρίσεως…
Σκέφτηκε τότε πως δίπλα σε κάθε ανοιχτό κάδο με σκουπίδια στέκεται ο ίδιος ο Χριστός και περιμένει όλους τους ευλογημένους του Πατρός του ,να χορτάσουν πεινασμένες, βασανισμένες ψυχές που γίνονται όλο και πιο αμέτρητες κάθε μέρα που ξημερώνει , και που σαν τον φτωχό Λάζαρο καρτερούν μερικά ψιχία αγάπης και ελέους από τους αδερφούς τους …
Ο Αφέντης Χριστός στην φοβερά ημέρα της κρίσεως …
Νώντας Σκοπετέας

10 Φεβ 2012

Γι αυτούς που πάντα θα επιστρέφουν ....


(Αληθινή ιστορία:)
Ο Π ήταν ένα παιδί ολόχαρο έξω καρδιά που λένε.... Πάντα με το χαμόγελο κάπως αινιγματικό ,κάπως πικραμένο ...Δεν είχε πολλά- πολλά με τα αγιωτικά...έτσι τουλάχιστον έλεγε...Ωστόσο όποτε τον ρωτούσε κανείς πότε γιόρταζε εκείνος απαντούσε : Του Ασώτου !!!Και το εννοούσε μιας και κείνη την Κυριακή πάντα περνούσε από την εκκλησιά του χωριού για κερί και έπειτα κερνούσε άπαντες στο καφενείο της πλατείας ....
Για χρόνια πολλά γινόταν αυτό και του χε βγει και το προφανές προσωνύμιο ...ο Άσωτος...
Ο Π. φέτος δεν θα περάσει για κερί ούτε θα κεράσει τους φίλους του την δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου ...
Ξημέρωμα του Ασώτου έφυγε για τις γειτονιές του σπλαχνικού Πατέρα του ...Ξημερώνοντας η γιορτή του ...
Το παρακάτω μικρό ...άμετρο είναι αφιερωμένο σε όσους συνεχίζουν να επιστρέφουν ....
Ο πόνος φυλαχτό...παιδί μου αναστημένο ...
Απο μικρό παιδί με φώναζες Πατέρα ...
και ήταν τόσο γλυκός ο ήχος της ανόθευτης αγάπης ...
Μα κι όταν έπαψες να με κοιτάς κατάκαρδα, τότε ο πόνος έγινε φυλαχτό που αγκάλιασα σφιχτά προσμένοντάς σε...
Δέν μέτρησα το πόσο σε καρτέρησα... μα δεν μετριέται η αγάπη μου παιδί μου αναστημένο ...
Κι η αγκαλιά μου η άκλειστη , μια θάλασσα από δάκρυα ,που ανταμώνει μές ' στα σπλάχνα της εσέ κι όλα τα αδέρφια σου , που στέγνωσε η ψυχή τους ...
Παρ ' τους απ το χέρι και ελάτε ...
Οι άγγελοι στο σπίτι μας έστησαν πανηγύρι...
Νώντας Σκοπετέας

3 Φεβ 2012

Αγκαλιάζοντας το Τριώδιο ...


Και νυν λέγει Κύριος ο Θεός υμών· επιστράφητε προς με εξ όλης της καρδίας υμών και εν νηστεία και εν κλαυθμώ και εν κοπετώ· και διαρρήξατε τα καρδίας υμών και μη τα ιμάτια υμών και επιστράφητε προς Κύριον τον Θεόν υμών, ότι ελεήμων και οικτίρμων εστί, μακρόθυμος και πολυέλεος και μετανοών επί ταις κακίαις» (Ιλ. β’ 12-13).
Ο θείος μου στο χωριό μου στην Μάνη …Ένα πρόσωπο που κουβαλά τις πιο γλυκές παιδικές μου θύμισες . Βαπτισμένος με το όνομα της Μητέρας του Θεού …Γιορτάζει την Παρασκευή του Πάσχα με το ύδωρ το ζωήρυτον της Πηγής , αυτής που ξεδιψά ανθρώπους σαν κι αυτόν . Απλούς , ταπεινούς που κάποιοι σπεύδουν να τους προσδώσουν προσωνύμια χλεύης και υποτιμήσεως , αγνοώντας βέβαια πως έτσι τους ευεργετούν παρασημοφορώντας τους αιωνίως και καθιστώντας τους εκλεκτούς για τον κλήρο των δικαίων όπου χαρούμενοι και αγαλλόμενοι θα εισέλθουν …εις παστάδα αιώνιον …
Μικροί κρεμόμασταν από τα χείλη του όταν αυτός έπιανε να μας αφηγείται βίους Αγίων και θαύματα που μας συνέπαιρναν πιότερο και από τα πιο ξακουστά παραμύθια …Κι έπειτα όταν τα χρόνια κύλησαν κι εμείς μεγαλώσαμε και κάπου ξεχαστήκαμε ασώτως βιούντες και πολιτευσάμενοι , αμαρτίαις σχολάζοντες…,εκείνος συνέχιζε να μας μιλά με την σιωπή του και την υψοποιό ταπείνωσή του , προσμένοντας καρτερικά την στιγμή που θα τον ξαναπαρακαλάγαμε σαν παιδιά να μας αφηγηθεί ένα μεγάλο θαύμα της Παναγιάς μας…
Ασκητής μέσα στον κόσμο ..Στο ερημωμένο πλέον χωριό που άλλοτε μετρούσε 4 ενορίες με αντίστοιχους λειτουργούς του Υψίστου , λαχταρά πλέον κάποιον Παππούλη από γειτονικό χωριό να ρθει να τον μεταλάβει αληθινό Σώμα και αίμα Χριστού στο Κυριακό Μυστήριο μια φορά τον μήνα …Τις υπόλοιπες μέρες του Κυρίου αν δε βρει κάποιο μέσο από βραδύς για να τον μεταφέρει , θ ακούσει τις τόσο ποθητές γι αυτόν αναστάσιμες ακολουθίες της Κυριακής από το ραδιόφωνο στο παλιό κομοδίνο σιμά στο κρεβάτι του ..Εκεί πάνω ακουμπούν τα λιγοστά αγιωτικά βιβλία του , που θα λεγε και ο Κυρ Φώτης , και μια παλιά Καινή Διαθήκη του Τρεμπέλα με τα πολυδιαβασμένα και κιτρινισμένα από τον χρόνο φύλλα του Λόγου της Ζωής …Εκεί και ένα τεράστιο σε μέγεθος βιβλίο που από μικροί το βλέπαμε πάντα στην ίδια θέση να στηρίζει τα υπόλοιπα …
Αρκετά χρόνια πριν , καλοκαίρι ήτανε στα τελειώματά του…Ετοιμαζόμασταν για την επιστροφή στην πόλη από το χωριό ... Φορτώναμε τα πράγματα στο αυτοκίνητο , όταν ο θείος μας πλησίασε για να μας χαιρετίσει κρατώντας στα χέρια του ή καλύτερα στην αγκαλιά του εκείνο το τεράστιο γνώριμο βιβλίο …- Αυτό στο χαρίζω , να το έχεις βοήθημα και να με θυμάσαι κάποτε όταν θα φύγω …μου ψιθύρισε …
Ήταν ένα Τριώδιο…Το συγκλονιστικό αυτό βιβλίο της Εκκλησίας μας κατανυκτικόν- περιέχον άπασαν την ανήκουσαν αυτώ ακολουθίαν της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής από της Κυριακής του Τελώνου και του Φαρισαίου μέχρι του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου… Μια έκδοση της δεκαετίας του 60. Τον ευχαρίστησα για εκείνο το απρόσμενο για μένα τότε δώρο, το οποίο πήρε την σταθερή του θέση στην βιβλιοθήκη της …άγνοιάς μου για πολλούς καιρούς…
Μα τα ευλόγησε έτσι ο Θεός, και κάποια στιγμή κατέβηκε από εκείνη την ..σταθερή του θέση…Και το πήρα και εγώ στα χέρια μου , ή καλύτερα στην αγκαλιά μου….
Και ήταν σαν να αγκάλιασα εβδομήντα ευωδιαστές μέρες με τους όρθρους , τους εσπερινούς , τα μεσονυκτικά, τα μεγάλα απόδειπνα, τις Προηγιασμένες τα γονατίσματα , τις στρωτές μετάνοιες, τους ασύγκριτα πολυύμνητους Χαιρετισμούς της Μείζονος Αγίας των Αγίων και τον ακατάληπτο Ευαγγελισμό της , την πιο Μεγάλη Εβδομάδα της πίστης μας, την χαρμολύπη, την ελπίδα , τον πόνο που εξαγνίζει, την μετάνοια που δείχνει τον Γολγοθά που οδηγεί στα αιώνια άνω, το λυτρωτικά επαναλαμβανόμενο Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου…
Και ήταν σαν να αγκάλιασα και Μορφές αγιασμένες. Τον όσιο Τελώνη και τον Άγιο Άσωτο, μα και όσους στα κρυφά χόρτασαν τους πεινασμένους, δρόσισαν τους νεροδιψώντες, ντύσαν τους κουρελήδες, συμπόνεσαν με πράξεις αρρώστους και φυλακισμένους.

Και αγκάλιασα και άλλους πολλούς μα και Αγίους…Τον Άγιο Νικόλα τον Πλανά και τις χιλιάδες ψυχούλες που μνημόνευε αργά και υπομονετικά κάθε χάραμα στις Αγίες Τράπεζες της όμορφης τότε Αθήνας. Τον νέο Θεολόγο τον Άγιο Συμεών που έλεγε πως εκείνων που το μυαλό σκοτίστηκε από πάθη, νίβεται μόνο με της μετανοίας τα δάκρυα . Και τον Άγιο Αλέξιο και τόσους ακόμη που άξια και δίκαια τους είπανε ανθρώπους του Θεού . Και τον Άγιο Ανδρέα της Κρήτης και τον μεγάλο θρήνο του, που κραυγάζει για έλεος στον σπλαχνικό Πατέρα έτσι όπως σπαρακτικά θρηνώντας στην Έρημο του Ιορδάνη ζητούσε την άφεση η Αγία Μαρία η Αιγυπτία, που την παρακαλώ κάθε βράδυ να μου χαρίσει ένα λεπτό αληθινής μετάνοιας από τον μισό αιώνα της ηλιοκαμμένης δικής της….
Και αγκάλιασα το Τριώδιο και ένιωσα την δύναμη που φωλιάζει στις ευλογημένες του σελίδες…Και ήταν σαν να αγκάλιασα κάθε αδερφό μου ξεχωριστά, και έπειτα να πήραμε μαζί τον δρόμο τον ανηφορικό σιγοψέλνοντας το«μη προσευξώμεθα Φαρισαϊκώς…» και όλα τα αμέτρητα επόμενα θεία ερωτικά …τραγούδια. Και συνεχίζοντας στα δύσκολα και τεθλιμμένα πατήματα των Δικαίων να φτάσουμε λίγο πριν την Ανάσταση να ψάλουμε το «Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν…»,χαρούμενα προσμένοντας το ανέσπερο Φώς της Ζωής…
Όταν ανοίγει το Τριώδιο ανοίγει η αγκαλιά του Θεού Πατέρα . Ας τρέξουμε με την λαχτάρα του πληγωμένου Ασώτου και ας μην την αποχωριστούμε ποτέ ξανά !!!
Θείε θα σε ευγνωμονώ αιώνια για αυτό το ευλογημένο αγκάλιασμα …Καλό Τριώδιο …Καλό Παράδεισο !

Νώντας Σκοπετέας .
Στην ιερή  μνήμη του θείου Παναγιώτη .
Απόσπασμα από το βιβλίο "Δάκρυ στο Εγώ" 
Απόσπασμα από ομότιτλη  εκπομπή