24 Νοε 2018

Όσο ανασαίνω θα διψώ!(Άγιο Όρος 2018)Μέρος4



                  Δούλη  η ψυχή  αλύγιστη , παλεύει να μην πέσει !
Στυλίτης κεροφώτιστος  χαρίζει λίγη ζέση  !
Αγίου Μεγαλομάρτυρος πρόσωπο ξημερώνει!
Θεοποιό μυστήριο στον Ένα μας ενώνει !

Θυμούνται άραγε οι Άγιοι ; ο αδελφός ρωτάει !
Δίψα για την Αλήθεια Του,  ο Άγιος του  γεννάει!
Στρατιώτες όλοι του Χριστού σε  τάγματα ορμητήρια!
Ναζαρηνός ο Διοικητής  ,  σωτήρια  επιδοτήρια !

                                        Κυλάνε οι παραπόταμοι πολύρρητο ποτάμι !
Ζωντάνεψε το όνειρο παιδιού Θεία δυνάμει !
Πόθος και κλήση βήματα    σε κάστρο   οδηγούνε!
Της Παναγιάς οι θύμησες  τους δαίμονες νικούνε! 


Οι Πολυέλεοι φωτίζονται ολόκληροι από καθαρά κεριά ! Αρχίζουν να σείονται μόλις οι χοροί ξεκινούν να ψέλνουν το Δούλοι Κύριον . Προσπαθώ να σταθώ όρθιος, όσο το δυνατόν και το ίδιον θέλημά μου το επιτρέπουν . Μπροστά μας ακριβώς 2 Ρώσοι προσκυνητές δεν σαλεύουν καθόλου ! Όρθιοι έμειναν και τις 7 σχεδόν ώρες ! Εγώ όλο και βρίσκω να στηριχθώ να ανακαθίσω , να βολέψω το σώμα που συνεχώς παραπονιέται. Εκείνοι στέκουν γενναία . Μόλις το φως κυριαρχεί γύρω μας , καταφέρνω και διακρίνω τον Άγιο που είναι ζωγραφισμένος ακριβώς πάνω από το στασίδι μου ! Θεέ μου …είναι ένας Άγιος Στυλίτης !Ο Άγιος Συμεών ! Πως με ελέγχει την στιγμή αυτή ο βίος του και η αποκοσμιά του! Μεγάλα τα της πίστεως κατορθώματα ! Και εγώ δεν μπορώ να σταθώ όρθιος μια ώρα έστω συνεχόμενα! Ξανακοιτώ τον Άγιο ! Του ζητώ να με εμψυχώσει ! Σε μια ιερή παράφραση των αιωνίων ρημάτων του Χριστού μας μου μιλά : Ου πάντες χωρούσι την άσκησην ταύτην , αλλ΄οίς δέδοται…Την προσπάθεια και το φιλότιμό σου θα λογαριάσει μόνο ο Κύριος ! Όσο μπορείς δώσε αίμα …Όσο μπορείς…

Ξημέρωμα στην Διονυσίου . Δυο ώρες ξεκούρασης από τις 4 που τέλειωσε ο όρθρος της Αγρυπνίας ως τις 6 και έπειτα ευλογημένη η Βασιλεία του Τριαδικού και αδιαιρέτου Θεού !Το φως της πρώτης μέρας, με βρίσκει κάτω από τον Άγιο Τρύφωνα στο καθολικό. Πόσο όμορφο και σπάνιο μόλις πρωτοβλεφαρίζεις μετά τον ύπνο , να νοάς τον Θεό και πόσο μοναδικό απ το βαθύ σκοτάδι να ανατέλλει , σαν ευχή για καλημέρα , ένας Μεγαλομάρτυς του Χριστού, που γεώργησε άγονα , θεράπευε ασθένειες, αλλά και λύτρωνε εξαγνιστικά τις δαιμονισμένες και βορβορώδεις ψυχές. Ο Ηγούμενος Γέροντας Πέτρος λειτουργεί ! Σπάνιο μέταλλο στην φωνή του , μα ίσα που εκείνη ακούγεται ! Μετά φόβου Θεού , Πίστεως και Αγάπης προσέλθετε ! Όλα συρρέουν στον απόλυτο βαθμό τους ! Καμιά έκπτωση , καμιά υποχώρηση , καμιά παρερμηνεία ! Στην σειρά για την Θεοποιό Μετάληψη ,την ένωση με τον Ένα , την υπέρτατη και μόνη αληθινή τρυφή τούτης της ζωής , συναντάμε την έκδηλη αγωνία του επωμισμένου με το έργο της υπόμνησης Μοναχού , προς τους οδεύοντας εις μετάληψιν Ζωής αιωνίου . Στέκεται δίπλα στον καθένα μας και λέει : –Αν δεν έχετε ευλογία από τον Πνευματικό σας να μην μεταλάβετε! Είναι σαν να ακούγονται εκείνη την ώρα ταυτόχρονα το : «Ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς. Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκαν καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. Στ´, 53-4) μα και το : Ἰδού, βαδίζω πρὸς θείαν κοινωνίαν· Πλαστουργέ, μὴ φλέξῃς με τῇ μετουσίᾳ· πῦρ γὰρ ὑπάρχεις τοὺς ἀναξίους φλέγον. ἀλλ᾿ οὖν κάθαρον ἐκ πάσης με κηλῖδος. Και ποιος είναι άξιος θα αντιτείνει κάποιος και ορθώς ! Ως ασθενείς όλοι μεταλαμβάνουμε το σωτήριο φάρμακο εις κάθαρσιν και αγιασμό ψυχής και σώματος ! Μα το φάρμακο αν δεν στο συστήσει γιατρός που σε έχει πρώτα εξετάσει, μπορεί να αποβεί θανατηφόρο ! Ας νιώθει πάντα η ψυχή μας Κύριε αυτόν τον συγκλονισμό της φρικτότητας του Αθανάτου Μυστηρίου Σου ! Και εν εκείνη τη ημέρα ας μην πληροφορηθεί ότι και σήμερα μόνο βάρος προσθέσαμε στο πολυάμαρτό μας ! Μη εις κρίμα μοι γένοιτο· γένοιτο δέ μοι εις ζωὴν αιώνιον καὶ αθάνατον. Τα λόγια από τις επιστολές του πανηγυρικώς ερτάζοντος ηγαπημένου μαθητή Σου και πάλι ενώπιόν μας, να μας οδηγούν και να μας ελέγχουν αυστηρά ! «Ὁ ἔχων τὸν υἱὸν ἔχει τὴν ζωήν, ὁ μὴ ἔχων τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὴν ζωὴν οὐκ ἔχει» (Α' επιστολή Ιωάννου, ε' 12)

Απολείτουργα οδηγούμαστε στην Τράπεζα της Διονυσίου ! Μας περιμένει εκεί φαγητό άκρως εορταστικό ! Ψαρόσουπα Αγιορείτικη ! Τρώμε ακούγοντας τον Αναγνώστη να εξιστορεί με τον τόσο αγαπημένο τρόπο και το ύφος το Μοναστηριακό τα της Μεταστάσεως του Θεολόγου ! …Αφού έφθασε σ' ένα τόπο, στους μεν μαθητές του παρήγγειλε να καθίσουν εκεί, αυτός δε αφού προχώρησε μπροστά σε μικρή απόσταση, προσευχήθηκε. Ήταν δε ώρα πρωϊνή. Έπειτα, αφού επέστρεψε, πρόσταξε τους μαθητές του να σκάψουν τη γη σε σχήμα σταυρού, τόσο μόνον, όσο ήτο το μέτρον του σώματός του. Αφού ξαπλώθηκε λοιπόν μέσα σ' εκείνον τον σκαμμένον τόπον, αποχαιρέτησε τους μαθητές του που έκλαιγαν πικρά και είπε: ... «Σύρετε το χώμα της γης που είναι μητέρα μου και με αυτό σκεπάστε με».
Εκείνοι αφού τον ασπάσθηκαν και τον αποχαιρέτησαν, σκέπασαν το σώμα του μέχρι τα γόνατα. Έπειτα πάλι αφού τον ασπάσθηκαν τον σκέπασαν μέχρι τον λαιμό. Και πάλι αφού για τρίτη φορά τον ασπάσθηκαν έβαλαν πάνω στο ιερό του πρόσωπο ένα μανδήλι. Και έτσι κλαίγοντας πικρά σκέπασαν όλο το σώμα του. Τότε ανέτειλε και ο ήλιος. Αφού έκλαψαν οι μαθηταί, γιατί έμειναν ορφανοί από τον δάσκαλό τους, εγύρισαν στην πόλη διηγούμενοι τα σχετικά με τον Απόστολον. Οι άλλοι αδελφοί όταν τα άκουσαν αυτά επήγαν στον τάφο και αφού έσκαψαν δεν βρήκαν τίποτε. Τότε λοιπόν επέστρεψαν κλαίγοντας θερμώς για τη στέρησι τέτοιου ποιμένος.
Στο τέλος μας μοιράζεται κόλλυβο στην μνήμη του Αγίου ! Και έπειτα περνά από μπροστά μας ένας Μοναχός με έναν μικρό άρτο από όπου ο καθένας κόβει και ένα μικρό κομμάτι με το χέρι και το τρώει ! Δίπλα του άλλος Μοναχός συνεχώς θυμιάζει ! Ο απέναντί μου δόκιμος πριν την γευτεί σταυρώνει την ψίχα του πάνω στο θυμίαμα που μπροστά του ανεβαίνει ! Μια σκηνή αξέχαστη ! Από εκείνες που γράφουν μέσα σου το ένθεο , αυτό που τα απλά και τα καθημερινά των αφιερωμένων ψυχών συνεχώς επιζητούν να βιώνουν. Σε όλα ο Χριστός , σε κάθε τι ο Σταυρός!
Μαζί με τον Γέροντα Πέτρο κάθεται μια ομάδα Λαϊκών ! Διακρίνω την μορφή ενός πασίγνωστου δημοσιογράφου ! Στο πρόσωπό του η γαλήνη και μια ταπεινή φωτιά στα μάτια του να …λάμπει ! Τίποτα το αταίριαστο , το παράταιρο στων Αγγέλων τα μέρη ! Καμιά δημοσιογραφική περιέργεια δεν τον οδηγεί πλέον ! Μόνο η δίψα του για την μόνη Αλήθεια ! Τελικά οι Άγιοι θυμούνται σκέφτηκα ! Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που ένα άρθρο του μετά την αγιοκατάταξη του Αγίου Παϊσίου , είχε «μιλήσει» σε πολλές ψυχές ανθρώπων …
….Τώρα, το πώς βρέθηκα εγώ στο Άγιο Όρος, πριν χρόνια, πώς με πείσανε να περπατήσω ικανή απόσταση για να δω από κοντά έναν ασκητή που τον λέγανε Παΐσιο που είχε φήμη φοβερή και τρομερή και που έρχονταν από τα πέρατα του κόσμου να τον δούνε... δεν το κατάλαβα… Άλλωστε, όταν αποφασίζεις να πας στο Όρος έχεις συμφιλιωθεί με την ιδέα πως δεν θα πρέπει να τα καταλαβαίνεις όλα ή, τουλάχιστον, να αφήνεις συνειδητά κενά, έτσι ώστε να περάσει μέσα σου ό,τι είναι να περάσει… Η λογική δεν εξηγεί τα πάντα - τουλάχιστον στο Όρος... Βρέθηκα λοιπόν σ' ένα μονοπάτι με μια μεγάλη κατηφόρα στην αρχή εγώ και η παρέα μου, μέχρι που κατάλαβα πως ήμουν μέλος μια μικρής ευλαβικής πορείας. Ενός ετερόκλητου πλήθους με την ίδια κατεύθυνση προς τη σκήτη του Παΐσιου. Άλλοι προσεύχονταν, άλλοι μουρμούριζαν τροπάρια άγνωστα σε μένα, άλλοι κρατούσαν σταυρούς και εικόνες και οι περισσότεροι ένα μικρό δώρο -πεσκέσι- μη φανταστείτε τίποτα ιδιαίτερο - λίγα φρούτα, ξηρούς καρπούς ή λίγα κάστανα. Εγώ, βέβαια, απροετοίμαστος για την «ιερή κατάβαση-επίσκεψη» μονίμως καχύποπτος, «άπιστος» και διακριτικά είρων, δεν κρατούσα τίποτα... «Άντε να το δούμε κι αυτό έλεγα μέσα μου» και σκεφτόμουν ήδη την ανηφόρα της επιστροφής και τα τσιγάρα που έπνιγαν το στήθος μου. Με το που φτάσαμε στη σκήτη, είδα τον γέροντα να συνομιλεί όρθιος λίγα μέτρα πιο εκεί μ' έναν επισκέπτη. Μια μεγάλη ουρά είχε σχηματιστεί, μόλις έφευγε ο ένας πιστός ακολουθούσε ο άλλος. Οι συνομιλίες ήταν ολιγόλεπτες… Στα κλαριά του δένδρου οι κρεμασμένες πλαστικές σακούλες με τις προσφορές στον γέροντα. Ενα παγκάκι πιο εκεί, το εξαιρετικά χαμηλό πορτάκι μιας καλύβας η ναΐσκου ή και τα δυο, μυρωδιές από την άνοιξη να τρυπάνε τα ρουθούνια. Ειλικρινά δεν κατάλαβα πώς βρέθηκα στην ουρά, ειλικρινά δεν κατάλαβα πώς έφτασε η σειρά μου να βρεθώ μπροστά του. Όρθιος, σαστισμένος, αμήχανος, απροετοίμαστος και «ένοχος» γιατί εγώ δεν πήγα για να του πω κάτι... Απλά πήγα για να δω…
-Και εσένα τι σε στεναχωρεί και ήρθες εδώ; με ρώτησε
Πραγματικά τα είχα χάσει…
Κοίταγα το τριμμένο ράσο του, τον κοίταγα στα μάτια, στο χαρακωμένο πρόσωπό του, ήταν 60 χρονών κι έμοιαζε ογδόντα ή το αντίθετο;
Αυτός, λοιπόν, είναι ο γέρων Παΐσιος;
Ξαναρωτάει, - Πώς είπαμε σε λένε; «Λάμπη», του απαντώ... -Δηλαδή, Χαραλάμπης; «Μάλιστα...». Με προτρέπει ξανά...
-Πες μου τι σε απασχολεί, πες μου μια αμαρτία σου.
Δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα (αν είσαι γεμάτος αμαρτίες δεν ξέρεις ποια να πρωτοπείς)
Του απαντώ με «νεανικό κι αγνό ενθουσιασμό»…
«Δεν έχω αμαρτίες… αλλά και να έχω δεν τις έχω πει ποτέ σε εξομολογητή. Με άλλα λόγια, δεν έχω εξομολογηθεί ποτέ».
-Μα, αγαπητέ μου Χαράλαμπε, φαίνεσαι έξυπνος. Η εξομολόγηση για τον άνθρωπο είναι ό,τι για τον στρατιώτη στον πόλεμο, μια ώρα ξεκούραση… ό,τι για τον τραυματία από την καθημερινή μάχη, ένας γιατρός. Όταν εξομολογείσαι αυτά που σε βαραίνουν, αποδιώχνεις, ξεφορτώνεσαι βάρη, μπορείς να συνεχίσεις πιο ξεκούραστος...
Δεν απάντησα… Έσκυψα μπροστά να κάνω πως θα του φιλήσω το χέρι, αυτός το τράβηξε πίσω για να μη το φτάσω. Είναι κι αυτό μέρος ενός άτυπου τελετουργικού.
Τον ευχαρίστησα με το πιο χαζό ύφος του κόσμου κι έφυγα… Συγχωρείστε με κι εσείς άλλα πού να ξέρω ο αμαρτωλός πώς αποχαιρετάς έναν Άγιο; Στον δρόμο της επιστροφής έλεγα στον συνταξιδιώτη φίλο μου: «Δεν θα ξεχάσω την παρομοίωση με τον κουρασμένο στρατιώτη».
-Πού να 'ξερε ότι σε λένε και Ταγματάρχη, μου απάντησε αυτός.
Πέρασαν χρόνια από τότε… Οι προφητείες του έγιναν δώρα σε κυριακάτικες εφημερίδες. Και το όνομά του εξώφυλλο σε βιβλία που πουλάνε με πάθος τηλεοπτικοί βιβλιοπώλες. Χθες έμαθα πως ανακηρύχθηκε Άγιος. Τώρα, όταν πεθάνω, θα έχω τα μέσα, σκέφτηκα... Αν με θυμάται… Αλήθεια, θυμούνται οι Άγιοι; ( Λάμπη Ταγματάρχη http://www.thetoc.gr/koinwnia/article/pws-enas-amartwlos-gnwrise-ton-geronta-paisio-sto-agion-oros)
Ναι αδελφέ μας Χαράλαμπε Ταγματάρχη ! τελικά οι Άγιοι , εσύ το ξέρεις καλύτερα από πολλούς πλέον , ποτέ μα ποτέ δεν ξεχνούν και μεσιτεύουν και κάποτε μας επιστρατεύουν αυτοθέλητα στου άνω στερεώματος τα Άγια Τάγματα ! Μόνο που εκεί δεν υπάρχει η ιεραρχία του κόσμου , μα μόνο εκείνη του Ουρανού ! Όλοι μας εκεί με έναν μόνο βαθμό υπηρετούμε ! Στρατιώτες του Χριστού, αναμένουμε τις αποστολές σωτηρίας που θα μας επιδοθούν άνωθεν και ποτέ μα ποτέ μας δεν αποστρατευόμαστε ως τον τελικό θρίαμβο !
Ο αποχαιρετισμός με τους Πατέρες σε κάθε μοναστήρι είναι μια ιδιαίτερη στιγμή . Έχει υπόσχεση γυρισμού μέσα του και αίσθημα έντονο ευχαριστίας . Ναι , φαινομενικά είναι ελάχιστος ο χρόνος μιας ημερήσιας φιλοξενίας . Μα αυτό είναι και το θαυμαστό ! Πως γίνεται και πάντα νιώθεις να σε κατακλύζει αυτή η απέραντη ευγνωμοσύνη , η αμέτρητη ευεργεσία , η ασφάλεια της προσευχής που οι πατέρες θα κάνουν ως το επόμενο αντάμωμα …Εσύ φεύγεις μονίμως αναπαυμένος !Την ίδια ώρα νέοι προσκυνητές φτάνουν φορτωμένοι με αποσκευές και πάθια , διψασμένοι για Θεό και ψυχής απόσταμα . Και αυτός ο κρουνός της Διονυσίου , ελέω Θεού ακόμα αστείρευτος και ζείδωρος !Σαν παραπόταμος μοιάζει κάθε Αγιορείτικη Μονή , κάθε φιλόξενη μοναστική φωλιά! Να δίνει ζωή , να ενώνεται με τα υπόλοιπα αναβλύσματα της αγάπης για να κυλούν ορμητικά το μεγάλο και πολύρρητο ποτάμι της πίστης !
Επόμενος προορισμός μας το μοναστηράκι της Αγίου Παύλου. Εκεί θα μέναμε κατόπιν παρακλήσεώς μας προς τους Πατέρες για 2 ημέρες . Έτσι γύρω στο μεσημεράκι της Τρίτης , ανεβαίναμε το τελευταίο ανηφόρι πριν την πύλη για την αετοφωλιά που σκιάζει όσο καμιά άλλη ο Άθωνας .

Στο αρχονταρίκι όπως συνήθως μας συγκινούν οι φωτογραφίες του Αγιοπαυλίτικου παρελθόντος.Ζωντανεύουν τούτες οι μορφές κάθε φορά που τις κοιτάς . Τόσο οικείες σου φαίνονται αφού ο επόμενος μοναχός που βλέπεις μπροστά σου θαρρείς πως από εκεί ξεπήδησε για να σε συναντήσει ! Φιλευόμαστε λουκούμι , παγωμένο νερό και τσίπουρο που ήδη υπάρχουν στο μεγάλο τραπέζι .Ένας ευγενέστατος Ρωσικής καταγωγής Μοναχός μας οδηγεί σε δωμάτιο στο βορινό τμήμα του πρώτου ορόφου . Ξεκουραζόμαστε ως τις 3 οπότε και κατεβαίνουμε στο καθολικό για τις ακολουθίες .Σε όλες τις λειτουργικές συνάξεις της διήμερης παραμονής μας παρίστατο ο Γέροντας Παρθένιος . Πλέον μεγάλος στα χρόνια μα παιδί στον τρόπο του και στο φέρσιμό του . Και τα παιδιά πάντα λένε την αλήθεια ! Εξήντα και πλέον έτη σε τούτον τον τόπο ! Από μικρός τον ονειρεύτηκε στην πατρίδα του την ιδιαίτερη τα Χαβριάτα της Κεφαλονιάς !
Μεγαλωμένος σε οικογένεια φτωχή με 8 παιδιά από πολύ μικρός εργάστηκε ιδίαις χερσί για να στηρίξει το σπιτικό τους ! Νωρίς είχε την θεία κλήση . Δεκαπέντε χρονών , ως στρουθίον μονάζον επί δώματος, ξεκίνησε μόνος του ο νέος να νηστεύει τις Τετάρτες , τις Παρασκευές και τις Σαρακοστές, να επισκέπτεται συχνά τα κοντινά μοναστήρια να διαβάζει αγιωτικά βιβλία σαν το Αμαρτωλών Σωτηρία . Παραξενεύτηκαν οι γονείς του και κάποτε ο πατέρας του τον αγρίεψε με μια βέργα από αγριελιά να του πεί τι ακριβώς συμβαίνει ! Μόλις του είπε τον πόθο του τον αληθινό , να ασκητέψει στο Άγιο Όρος εκείνος τα έχασε ! Άρχισε να κλαίει! Θα του έδινε όμως του είπε την ευχή του ! Τον παρακάλεσε μόνο να μείνει για λίγα χρόνια , μέχρι να γυρίσει ο μεγάλος ο γιός από τον Στρατό μιας και αν έφευγε εκείνη την στιγμή που τόσο τους βοηθούσε με την εργατικότητά του , θα αναγκάζονταν να σταματήσουν το σχολείο και τις τέχνες τα άλλα αδέλφια του που ήταν μακριά .Έτσι έκανε υπακοή στον Πατέρα του και για κάποια χρόνια καρτερούσε την στιγμή που θα αξιωνόταν να πατήσει στο περιβόλι της Μυροβλήτισσάς Του !

Άκουσε κάποτε καθαρά την γλυκύτατη φωνή της : «Παιδί μου, να πας να γίνεις καλόγερος!». Και ένα βράδυ ονειρεύτηκε ολοζώντανα τον Άθωνα ! Ταξίδεψαν λέει στο καράβι με τον πνευματικό του τον παπά Δανιήλ από την Κεφαλονιά ! Μόλις φτάσαν στο μουράγιο εκείνος του είπε : Τώρα θα σε αφήσω γιατί πρέπει να γυρίσω στον τόπο μας ! Του έδειξε το μονοπάτι ! Στο βάθος κάτω από ένα μεγάλο βουνό έβλεπε ένα καστρομονάστηρο ! Αξημέρωτα έφτασε στην πόρτα της Παύλου ! Όλα διάπλατα , όλα ανοιχτά ! Ανοιχτό και το καθολικό ! Μπήκε μέσα ο νέος ! Προσκύνησε τις εικόνες ! Στάθηκε μπροστά στα προσκυνητάρια του Αη Γιωργιού και της Μυροβλήτισσας και θαύμαζε ! Ψυχή δεν υπήρχε άλλη ! Ξαφνικά αντιλήφθηκε την παρουσία ενός τρομακτικού στην όψη που τον ακολούθησε σαν βγήκε έξω και στεκόμενος στην μεγάλη σκάλα ατένιζε το κωδονοστάσιο ! Τον πλησίασε εκείνος με την άγρια μορφή ! –Τι θες εδώ εσύ, τι κοιτάς ; - Ό,τι θέλω βλέπω , να μην σε νοιάζει ! Θέλεις να έρθεις εδώ έτσι ; Έλα και θα σου κάνω λαχτάρες που δεν θα περιμένεις ! Πέρασαν τα λίγα χρόνια της υπομονής ! Και αξιώθηκε ο νέος να έρθει πρώτη φορά στην μονή της μετανοίας του ! Και ήταν όλα ακριβώς όπως τα είχε δει στο όνειρο με την δύναμη του Θεού ! Όχι μόνο ο αρσανάς , το μονοπάτι , το Μοναστήρι , οι αυλές , το καθολικό , μα και οι …λαχτάρες και τα εμπόδια που του είχε αποφασίσει ο εχθρός ! Από την πρώτη του κιόλας βραδιά , ανήμερα των Θεοφανείων στο δωμάτιο 4 κοντά στο αρχονταρίκι! Ποδοβολητά και άγριες φωνές ! Μπήκαν μέσα και τον σήκωσαν να τον πετάξουν έξω οι δαίμονες ! Φώναζε εκείνος με κλάματα την Παναγία και τον Χριστό να τον σώσουν ! Έλεγε τις προσευχές που ήξερε συνέχεια ! Δεν κοιμήθηκε λεπτό από την τρομάρα , μα θυμήθηκε ύστερα και την φωνή της Παναγιάς και αναθάρρησε ! Και τα κατάφερε να μείνει με την διαβεβαίωσή της ! Να γίνει Αγιοπαυλίτης παπάς και ύστερα να διαδεχθεί τον μακαριστό Γέροντά του τον Ανδρέα, στην ηγουμενία και στην πνευματική καθοδήγηση ψυχών ων ουκ έστιν αριθμός εντός και εκτός του Αγίου Όρους ! Σαραπέντε χρόνια πέρασαν από την ενθρόνισή του ! Ο πιο απλός και πιο επιβλητικός ηγούμενος που έχουμε ποτέ μας συναντήσει , στέκεται όρθιος συνέχεια στον εσπερινό ! Ουρά σχηματίζουμε μόλις ο πρώτος κάνει την αρχή να πάρουμε την ευχή του !

Μας αγκαλιάζει το στοργικό του βλέμμα . Δεν τον έχω δεί ποτέ μου να χαμογελάει μα διόλου αυτό δεν αφαιρεί από την μειλιχιότητά του . Το κατοστάρι κομποσχοίνι στο αριστερό του χέρι του , συνέχεια δουλεύεται απελαύνοντας το άγριο που μόνο να απειλεί γνωρίζει και να τρομάζει ζητά . ( συνεχίζεται με το 5 ο μέρος)Νώντας Σκοπετέας

Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» «Του Παραδείσου τ’ όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , «Δεν χαμηλώνει ο Άθως», «Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας» ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους .

11 Νοε 2018

Όσο ανασαίνω θα διψώ!(Άγιο Όρος 2018)Μέρος3



Συναξαριού άγιες μορφές δίπλα μας παραστέκουν
Στεφάνια για τους εκλεκτούς  οι  αρετές τα πλέκουν
Συγχώρεση κι υπομονή , αγάπη με θυσίες,  
εχθρό τον διώχνουν μακριά , γίνονται πανοπλίες!

Στο φάσμα το ολοφώτεινο , σε πρίσμα Παραδείσου
Σοφίας λόγια συναντώ  που λένε : Αγωνίσου !
Θεόκλητος γέρον μαχητής της Ορθοδόξου πίστης
Άτεγκτος πλάνων ελεγκτής ,  Πατέρων σπάνιος   μύστης !

        Αγρύπνια μεγαλόπρεπη  προς χάριν του Παρθένου !
                                      Υιού Βροντής τα ρήματα , σφόδρα Ηγαπημένου !
                                    Αγάπη κήρυξε αυτός , μα στα πιο κάτω γράμματα,   
                                         δίδαξε την υπακοή στα Θεία τα εντάλματα!
Δωμάτιο για τους τέσσερίς μας ακριβώς  απέναντι από το ξωκκλήσι το κρυφό στο δυτικό τμήμα της Διονυσίου . Μια πόρτα και λίγα σκαλοπάτια, μας ανεβάζουν στον περίοπτο εξώστη του καθολικού ! Αισθανόμαστε δέος σαν ατενίζουμε τον κυρίως Ναό από του Παντεπόπτη τα υψηλά δώματα! Ένα πετραχήλι αφημένο πάνω σε ένα στασίδι μαρτυρά πως στο σκοτεινό αυτό μέρος που λίγοι γνωρίζουν , όλο και φωτίζονται ψυχές που επιστρέφουν. Ξαναγυρίζουμε  στο αρχονταρίκι.  Ακόμα ούτε μεσημέρι δεν έφτασε στην πρώτη μας μέρα και εμείς δεν σταματάμε να ψυχογραφούμε νέα θαυμάσια … Ο παπά Συμεών βρίσκεται ακόμα στο αρχονταρίκι με προσκυνητές !Έχει  ανοίξει το συναξάρι που φωλιάζει μέσα στην φιλόχριστη και φιλάγια ψυχή του ! Παίρνει αφορμές από τις σελίδες της πίστης μας με τους θαυμαστούς βίων των θεραπόντων του Χριστού μας , των αθλοφόρων μαρτύρων, των φωστήρων και υπερμάχων της μόνης αλήθειας !
-Τι πραότητα τι υπομονή και τι επιμονή είχε εκείνος ο Άγιος Παύλος ο Απλούς !  Συνέλαβε την γυναίκα του να μοιχεύει !  Πήγε και βρήκε τον Μέγα Αντώνιο όντας 60 χρονών ! Και του ζήτησε να τον κρατήσει κοντά του ! Εκείνος ανένδοτος αρνήθηκε ! Σου λέει σε τέτοια ηλικία δεν θα μπορέσει  να παλέψει στην έρημο …-Δεν σε δέχομαι του λέει , να φύγεις …Έμεινε έξω από το κελί 3 μέρες χωρίς νερό και τροφή ! Θαύμασε ο καθηγητής της ερήμου την δύναμη και την δίψα για αφιέρωση ! Του έβαλε μετά τέτοιες δοκιμασίες μπας και τον έκαμπτε ώστε να φύγει και  να κοινοβιάσει  ! Άλλος δεν θα άντεχε ! Εκείνος ακλόνητος ! Έμεινε τελικά ! Έφτασε σε δυσθεώρατα ύψη χάριτος και Αγιότητος ! Τώρα που λέμε για τον βίο του θυμήθηκα μια φορά που όταν είχα βγεί έξω εξομολόγησα μια γυναίκα που μοίχευε …Απλούς κι ο άντρας της …Δεν την έδιωξε ! Γνώριζε και υπέμενε παρ΄ολο που θα μπορούσε να χωρίσει και όπως λέει το Ευαγγέλιο …Κι όμως την περίμενε …Επέστρεψε εκείνη λοιπόν , εξομολογήθηκε και τώρα ζει συνεχώς εν μετανοία και αγάπη με την οικογένειά τους …Τι στεφάνια χαρίζει η υπομονή παιδιά! 
Και η θυσιαστική αγάπη! Τι όπλο αγιότητος και ομονοίας ! Πως το τρέμει ο μισόψυχος εχθρός , που όλο να σπέρνει διχόνοια και χωρισμούς θέλει! Να σκέφτεσαι πρώτα τον άλλον !   Να σκέφτεσαι πρώτα τα παιδιά σου , την γυναίκα σου , τον κάθε πλησίον . Να είσαι Γέροντας και πρώτα να μεριμνάς για τα καλογέρια σου ! Θυμάμαι τον Γέροντα Αβιμέλεχ τον Μικραγιανναννίτη …Μας το διηγιόταν ο πατήρ Γεράσιμος ο Υμνογράφος ο μακαριστός ! Έκανε πάντα προσευχή να μην ασθενήσει στα γεράματα  και ταλαιπωρηθούν τα καλογέρια του ! Πέντε μέρες κράτησε μια μικρή ασθένεια και έφυγε οσιακά ! Πατρική αγάπη άγρυπνη και αυστηρή όμως , όποτε το καλεί το συμφέρον της ψυχής εκείνου που σου εμπιστεύθηκε ο Κύριος  ! Όχι χαϊδέματα και γλυκανάλατα θωπεύματα ! Όν αγαπά παιδεύει ο Κύριος ! Μαστιγοί δὲ πάντα υιὸν ον παραδέχεται…
Περπατούσε λέει ο Άγιος Σάββας με έναν μαθητή του και συναντήθηκαν οι δρόμοι τους με μια νέα γυναίκα …Λέει ο Άγιος στον υποτακτικό : Το καημένο το κορίτσι ! Τόσο όμορφη και να είναι αλλήθωρη! –Όχι Αββά μου , του απαντά ο νέος ! Υγιέστατα είναι τα μάτια της !-Ώστε την αντίκρισες στα μάτια ε ; Έξι μήνες κανόνα του έβαλε! …Εκ του οράν τίκτεται το εράν!
Πως τα καταφέρνουν οι Αγιορείτες και τα φαινομενικά ασύνδετα τα ενώνουν !Χάρισμα εκπληκτικό !  Σαν  να πηγαίνουν από το ένα θέμα στο άλλο …Νοτάρια η ψυχή σου , γράφει ταχέως κάποιες φορές μέσα στο αδιάκοπο και αείρροο των λόγων τους , χωρίς να αντιλαμβάνεται ευθύς εξ αρχής το βάθος και το μήνυμα ! Μα ύστερα που τα επεξεργάζεσαι, καταλαβαίνεις ότι ένα πρίσμα όλα τούτα τα περικλείει , αυτό το σωτηρίου Φωτός !  Στο φάσμα του τούτο το φωτοβόλο  το κοιμητήρι κάθε Αγιορείτικης Μονής,  που βρίσκεται στο επίκεντρο ! Ιδίως αυτό το κοιμητήρι της Διονυσίου ! Όσες φορές και να διαβούμε την είσοδό του,  όσα και να γραφτούν αυτόματα μέσα μας,  πάντα θα απορούμε με αυτήν την γαλάζια ομορφάδα , αυτήν την γαλήνη του την περιλάλητη που μια πλούσια  σκιά κυπαρισσιού θα δροσίζει  , από τότε που για πρώτη φορά υποδέχθηκε στα αγιοπότιστα χώματά του τον πρώτο  Διονυσιάτη στα 1375 ! 
Της Σοφίας Σολομώντος τα λόγια πάνω από την πύλη του : Δικαίων δὲ ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος» Διαβεβαιώνει ο στοργικός Κύριος πάλιν και πολλάκις μέσα από τα στόματα των Προφητών και των Αγίων Του , για της αθανασίας την αιώνια ευεργεσία. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς, και ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτούς. Περπατάμε δίπλα τους ! Σε κάθε Σταυρό χαραγμένο  και ένα απόφθεγμα Θεόσοφο. Ταιριαστό κατά περίσταση, βιωμένο απόλυτα στο ελάχιστο του προσκαίρου που διήνυσαν . Ναι στ αλήθεια ! Εύρεν αυτούς αξίους Εαυτού !  Μεγάλες μορφές και πάλι μπροστά μας! Ακουμπάμε της ψυχής μας το γόνυ μπροστά στο ταπεινό μνήμα του σοφού Διονυσιάτη Γέροντος Θεοκλήτου . Λίγο πριν ατενίζαμε από το μπαλκόνι  της Διονυσίου το ακριβώς απέναντι κελί των Αγίων Αποστόλων στα κατάραχα του υψώματος , όπου εγκαταβίωσε στα τελευταία χρόνια της επιγείου ζωής του. Στον δικό του Σταυρό κάτω από το όνομά του γραμμένο το ψαλμικό : Το στόμα μου λαλήσει σοφίαν και η καρδία της μελέτης μου σύνεσιν …Ω πόσο αντιπροσωπευτικός αυτός ο στίχος για τον λόγιο Μοναχό Θεόκλητο ! Πόσο βαθιά και μελετημένα λαλούσε η δοσμένη στον Χριστό μας καρδιά του !Μεταξύ Ουρανού και γης , όσο έζησε άφησε ένα αξεθώριαστο στίγμα στην Αγιορείτικη Ιστορία ! 
Ο πολυγραφότατος συγγραφέας , ο περιζήτητος ομιλητής , ο ανυποχώρητος ομολογητής , ο ερωτευμένος με την αδαμάντινη Ορθοδοξία , ο δογματικά ενδοστρεφής, που σχεδόν διορατικά και συνεχώς επεσήμανε τους κινδύνους του  εγκεφαλικού και φιλελευθέρου τρόπου του θεολογείν , συγκρουόμενος με όσους , κατά τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη , προσπαθούν να γνωρίσουν της αλήθειαν  της Εκκλησίας δια ψιλής διανοήσεως και όχι μέσω της βιωματικής και μόνο προσεγγίσεως όπως οι άγιοι Πατέρες δίδαξαν  ! Δεν δίστασε ποτέ ο Γέροντας να έρθει σε ανοιχτή σύγκρουση με όσους νοθεύοντας και απαξιώνοντας την πατερική μας παράδοση , θέλησαν να εισαγάγουν ψευδεπίγραφες Χριστιανικές, νεορθόδοξες ή μεταπατερικές διδασκαλίες  που έρχονται σε σφοδρή αντίθεση με όσα το Ευαγγέλιο του Άχρονου Χριστού ανυπέρβλητα και απαρασάλευτα κελεύει !Δεν έπαψε ποτέ του ο σοφός Διονυσιάτης Μοναχός να κραυγάζει το : Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας! Ο Παναγιώτης θυμάται την τελευταία φορά που τον είδε πριν την κοίμησή του το 2006 . Τους έδωσε ο μάγειρας από την Διονυσίου λίγο τραχανά να του πάνε του Γέροντα για φαγητό ! Δεν τον γνώριζαν εξ όψεως ! Συνάντησαν λοιπόν έναν ηλικιωμένο Μοναχό στον δρόμο για το κελί . Σχεδόν ρακένδυτο με απεριποίητα τα μακριά  μαλλιά του …Ίσα που έσερνε τα πόδια του ! Δεν φαντάστηκαν ότι αυτός θα ήταν ο τόσο γνωστός από τα βιβλία του και την Αγιορείτικη διαδρομή του Γέροντας Θεόκλητος . –Γέροντα είναι πάνω ο Γέρον Θεόκλητος ; Τι τον θέλετε αυτόν ; Μας έδωσε ο μάγειρας λίγο τραχανά να του πάμε ! –Ελάτε να του τον πάμε μαζί ! Κατάλαβαν τότε ότι ήταν εκείνος ! Πιάστηκε από τον Παναγιώτη και ανέβηκαν στο κελί ! Τους ακολουθούσαν τα αμέτρητα γατιά που με αγάπη φιλοξενούσε ο Γέροντας ! Μπήκαν μέσα . 
Μια απίστευτη αταξία υπήρχε  , ένα χάος με αμέτρητα  βιβλία που σχημάτιζαν στοίβες ολόκληρες ! Ακατάστατα τα έξω μα τόσο συγκροτημένα και απρόσβλητα τα μέσα του ζέοντα !  Πάντα έδινε σε όποιον του το ζητούσε ένα κατάλληλο βιβλίο για τις περιστάσεις και τις δυσκολίες ποτ αντιμετώπιζε ! Ενίοτε με μια αφιέρωση που πέραν των συνηθισμένων είχε και ένα λανθάνον  μήνυμα …Πολλές φορές και κάποιο δικό του βιβλίο από τα δεκάδες που έγραψε ! Μνημειώδεις πολλές από τις συνομιλίες του με προσκυνητές . Λίγες ώρες πριν «πατήσουμε» και φέτος Όρος διάβασα στο διαδίκτυο κάτι μοναδικό : Το μετέφερα στους συνοδοιπόρους μου με αφορμή την ανάμνηση του Γέροντα :  ( από διήγηση του Φιλαγιορείτη αδελφού μας κ.Μιχάλη Μάλαμα ) : Βρεθήκαμε 4-5 χρόνια μετά την κοίμηση του γέροντα Παϊσίου  στο κελλάκι του Γέρο Θεόκλητου Διονυσιάτη .
-Γέροντα τελικά ήταν ο πάτερ ΠαΪσιος Αγιος ;;
- Θα σας πω ένα περιστατικό που μου διηγήθηκαν πριν λίγες μέρες.
Μια ηλικιωμένη γυναίκα από την Τρίπολη πίνοντας καφέ με τις φίλες της αναφερθηκε στον Γέροντα :"Αν ήταν άγιος και θαυματουργός θα είχε κάνει πρώτα καλά τον εαυτό του".
Το βράδυ της εμφανίστηκε ολοζώντανος και της είπε:
- Θυμάσαι δέκα χρόνια πριν που νοσηλευόσουν στο νοσοκομείο με αιμορραγίες .ΕΊχες χάσει πολύ αίμα. Θυμάσαι που ο αδελφός σου είχε έλθει στο Αγιον Ορος να ζητήσει βοήθεια;;
Να γνωρίζεις ότι τον καρκίνο στο έντερο από σένα τον πήρα!
Τίμησε με την γραφίδα του Αγιασμένα πρόσωπα του Άθωνα ο Γέρον Θεόκλητος  ! Τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά , τον Άγιο Παϊσιο που πόσο σεβόταν ! Μα και  τον Γέροντά του και οδηγό του  απλανή Γαβριήλ τον Διονυσιάτη ! 
Δίπλα ακριβώς στον περιώνυμο τάφο του Αγίου Νήφωνος που βρίσκεται εντός του κοιμητηρίου , ανοίγουμε ένα δίφυλλο πορτάκι και συναντιόμαστε με εκατοντάδες  κάρες Διονυσιατών Πατέρων ! Πρώτη μπροστά μας εκείνη του Γέροντος Γαβριήλ ! Του σπουδαιότατου και Άγιου προηγουμένου της Διονυσίου . Ως τα 87 του στεκόταν όλο όρθιος σε αγρυπνία δεκατεσσάρων ωρών μεγάλη στο ηγουμενικό του στασίδι ! Ψέλνοντας από εκεί με άφταστη γλυκύτητα ! Λίγο πριν φύγει στο τελευταίο επί γης αντάμωμά του με τους Πατέρες  έψαλε σε τράπεζα πανηγυρική στεντορεία τη φωνή τους 2 εθνικούς μας ύμνους ! Έναν της Εκκλησίας και έναν της Πατρίδας που υπεραγαπούσε ! 
Τη Υπερμάχω Στρατηγώ και Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή ! ( Πληροφορία από κείμενο Ιωσήφ Μοναχού Διονυσιάτη) Ένα από τα πολλά σπουδαία βιβλία και εκείνου , γραμμένο στα μέσα του προηγούμενου αιώνα , ένα μοναδικό εράνισμα Αθωνικής ζωής , το ευσύνοπτο σε μέγεθος μα απέραντο σε περιεχόμενο «Λαυσαϊκόν του Αγίου Όρους»αποτελεί ως και σήμερα ένα πραγματικό σημείο αναφοράς…  «παρουσιάζει εν είδει αλύσεως, όλην την Αγιορειτικήν πλειάδα των μακαρίων πατέρων του τελευταίου αιώνος μέχρι και των επιζώντων ακόμη μέχρι της σήμερον, με το ιστορικόν εκάστου, καθώς επίσης και ιστορικήν περίληψιν των Ιερών Μονών, Σκητών, Κελλίων, ησυχαστηρίων και λοιπών ασκητηρίων μετά των εν αυτοίς διαλαμψάντων αγίων και θεοφόρων Πατέρων μετά πολλών διηγημάτων αυτών».
Ανεβαίνουμε στον πρώτο όροφο για λίγη ξεκούραση ως το απόγευμα που εκείνη την ημέρα ειδικά λόγω της αγρυπνίας θα είχε μόνο την προσκύνηση της δεξιάς χειρός  του Τιμίου Προδρόμου  και των τιμίων λειψάνων , ύστερα από μια λιτή ανάλαδη τράπεζα και το Απόδειπνο με τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας . Εκείνη ξαναοικονόμησε να συναντηθούμε και φέτος  με τον κυρ-Νίκο τον Ηρακλειώτη και τον Αγιασώτη κυρ Παναγιώτη τον Μυτιληνιό ! Μαζί εδώ και πολλές μέρες ήδη περιδιαβαίνουν στον Άθωνα !Πόσο χαιρόμαστε που ξαναανταμώνουμε και πάλι ένα χρόνο μετά ! Πόσο κουράγιο παίρνουμε πάντα από αυτούς τους ακατάβλητους Φιλαγιορείτες! Δεν σταματούν ποτέ να ονειρεύονται τον Παράδεισο ! Τον ζουν επί γης ! Ο κυρ Νίκος και στο Άγιο Όρος μα και στα Ιεροσόλυμα , που λαχταρίζει η ψυχή του όλο να βρίσκεται άγρυπνος φρουρός στου Παναγίου Τάφου το χαροποιό και τόσο τιμητικό διακόνημα που οι Αγιοταφίτες του δίνουν εδώ και πολλά χρόνια  ! Ο κυρ Παναγιώτης κοντά στα 90 προγραμματίζει μόνο την επόμενή του έλευση στο περιβόλι της Κυράς ! -Πάσχα αν θέλει ο Θεός θα έρθω ξανά ! Έρχομαι εικοσιοχτώ  χρόνια συνεχόμενα ! Άργησα να πρωτοέρθω ! Στα 59 μου ήταν η πρώτη φορά ! Τότε πέταγα ! Δεν θυμάμαι και εγώ πόσες φορές έχω ανέβει στον Άθωνα μα και παντού , σε όλα τα ψηλά του Όρους ! Τώρα δυσκολεύομαι αλλά δίνει ο Θεός δυνάμεις ακόμα!  Ο κυρ Νίκος μου δίνει μια εικόνα του Αγίου Μηνά ευλογία ! -Μην τον ξεχνάς ποτέ μου λέει ! Να του ζητάς συνέχεια ! Στα πα και πέρυσι σαν ανταμωθήκαμε στον Προφήτη Ηλία …Μην μείνεις μόνο στο ποίημα που έγραψες μετά  …-Το θυμάστε αλήθεια κυρ Νίκο ; Του Παναγίου μνήματος φύλακας Ηρακλειώτης!
Με μεσιτεία του Αη Μηνά , Πατριάρχης και Δεσπότης !
Γιάντα μη και δε σ αγαπώ Άγιε και Παναγιά μου ;
Της πίστης βάρεσε η γροθιά και έγιναν τα όνειρά μου !
- Όσο ζω θα ζητώ από την Ιεροσολυμίτισσα και από τον Άγιο ! –Να του την σπάσετε την πόρτα του Θεού κυρ Νίκο ! Αιτείτε και δοθήσεται κρούετε, και ανοιγήσεται…
Ύστερα από λίγες ώρες στις 9 ,  στο λιγοστό φως του καθολικού ξεκίνησε η αγρυπνία για την μετάσταση του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου ! Όλοι σε θέση μάχης ! Ταπεινά και μεγαλόπρεπα , ησύχια και ζωντανά  συνάμα !  Οι ψάλτες , ο Εκκλησιαστικός , ο κανονάρχης , ο διάκος , ο παπάς , ο Γέροντας  Πέτρος στο ηγουμενικό του . Από πάνω του η σημαία η Ελληνική , η ένδοξη με τον σταυρό που καθιέρωσε ο  Καποδίστριας και υπήρχε επίσημη ως και το 1978 ! Σαν Θεία σκέπη και αυτή ορθώνεται για να στερεώνει . Σε πολλά καθολικά του Όρους μένει τούτη ακριβώς η σημαία,  πάντα στον ιστό της πάνω από το Δεσποτικό ,  μαρτυρώντας την σπουδαία και τόσο παραγκωνισμένη και διαστρεβλωμένη  στις μέρες μας αξία  της Ελληνορθοδοξίας , που σώζει από τον αφανισμό της ουδετεροθρησκείας , ενώνει και νοηματοδοτεί  ! Εθναρχία και πνευματική μητέρα η Ορθόδοξη  Εκκλησία! Το διαλαλούσε  αυτό ο πρώτος Κυβερνήτης !
Προοιμιακός,  Μακάριος ανήρ,  Ανοιξαντάρια …Το τυπικό που ευλαβικά και απαρέγκλιτα τόσους αιώνες τηρείται …Ο Διάκος κρατώντας την ασημωμένη Εκκλησία επ’ ώμου θυμιάζει! Πόσο απέχει ο συμβολισμός από την βίωση …Πόσο η ανθρωπαρέσκεια από το τερπνό και το Θεάρεστο…Είναι σκέψεις που στις πολλές ώρες που διαρκεί μια  Αγιορείτικη αγρυπνία έρχονται να σε συναντήσουν … Βιασύνη δεν χωράει εδώ ! Όλα τα άλλα πάνε στην άκρη ! Εάν άγιος έχων ἀγρυπνίαν… Όλοι εν μιά ψυχή  συνεορτάζουν …Ο Παναγιώτης παίρνει και εκείνος θέση στον αριστερό χορό ! Κυλούν τα λόγια του Εσπερινού … Ὁ θεατὴς τῶν ἀῤῥήτων ἀποκαλύψεων, καὶ ἑρμηνεὺς τῶν ἄνω, τοῦ Θεοῦ μυστηρίων,  Ἡ θεοκίνητος λύρα, τῶν οὐρανίων ᾠδῶν, ὁ μυστογράφος, τὸ θεόπνευστον στόμα, τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων, Ὁ υἱός τῆς βροντῆς, τὸ θεμέλιον τῶν θείων λόγων, Ὁ ἀρχηγὸς τῆς θεολογίας, Ὁ κήρυκας πρώτιστον, τῆς ἀληθοῦς δογμάτων Θεοῦ σοφίας… Ὁ ἠγαπημένος Ἰωάννης καὶ Παρθένος… Τόσα επίθετα ευφημίας κι όμως στέκονται ελάχιστα μπροστά στο απέραντα ευρύχωρο  δοχείο της χάριτος του αγαπημένου μαθητή ! Έχει ξαναγραφτεί  πως δεν αγαπήθηκε εξόχως γιατί ο Χριστός μας ήταν προσωπολήπτης ! Μη γένοιτο ! Μα γιατί εκείνος ο μαθητής  μπορούσε να χωρέσει την περισσότερη αγάπη από την απέραντη που εξέχεε ο Κύριός του ανεξαίρετα ! Γι αυτό και ηγαπημένος λοιπόν ! Στο κέντρο παίρνει θέση ο αναγνώστης να διαβάσει τα αποσπάσματα από την πρώτη καθολική επιστολή του Ιωάννου !... πᾶς ὁ ἀγαπῶν τὸν γεννήσαντα ἀγαπᾷ καὶ τὸν γεγεννημένον ἐξ αὐτοῦ….  Αὔτη γάρ ἐστιν ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἵνα τάς ἐντολὰς αὐτοῦ τηρῶμεν, καὶ αἱ ἐντολαὶ αὐτοῦ βαρεῖαι οὐκ εἰσίν, ὅτι πᾶν τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾷ τὸν κόσμον. Καὶ αὔτη ἐστὶν ἡ νίκη, ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν.

Ο μαθητής της αγάπης δεν διακηρύσσει μόνο αυτή την ύψιστη αρετή ! Είναι σαφής μόλις μιλά για την αγάπη η οποία φανερώνεται στην τήρηση των εντολών του Θεού . Δεν αγαπολογεί ο Ιωάννης .Δεν μιλά για μια σχεδόν απροϋπόθετη σωτηρία ο Θεολόγος,  με μόνο κριτήριο την αγάπη!    Αιώνιους νικητές της πίστης  χειραγωγεί! Και είναι τόσο ξεκάθαρος όταν στην ίδια επιστολή σημειώνει : …παρρησίαν ἔχομεν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ ὃ ἐὰν αἰτῶμεν, λαμβάνομεν παρ' αὐτοῦ, ὅτι τάς ἐντολὰς αὐτοῦ τηροῦμεν, καὶ τὰ ἀρεστὰ ἐνώπιον αὐτοῦ ποιοῦμεν. 
Νώντας Σκοπετέας 
( Συνεχίζεται με το 4ο μέρος ) 
  Για Αγιορείτικες οδοιπορίες παρελθόντων ετών , αναζητήστε τις στο διαδίκτυο με τους εξής τίτλους : «Επιστρέφοντας από Όρος», «Το Άγιο Όρος μέσα μας» «Του Παραδείσου τ’  όνειρο» , «Μύρισε Παράδεισος» , «Η Παναγία Οικονόμησε» , «Ψυχή Ορθρία» , «Δεν χαμηλώνει ο Άθως», «Δάκρυα σταλάζει ο Άθωνας»  ή στο οριζόντιο μενού του ιστολογίου μας στην ενότητα : Ημερολόγιο Όρους . 

7 Νοε 2018

Δεκάχορδος Ουρανός !





Ψαλτήρι στην δοξολογία , Ψαλτήρι στο προκείμενο !
Όρθρος …ξημέρωσε το Φως με έξι ψαλμούς κι ούτε έναν καθήμενο !
Μεσόνυχτο έφτασε ξανά , τάλαντο σημαίνει κι ένα κερί φωτάει γράμματα…
Ταπεινωμένων δάκρυα , της μετανοίας άγια κλάματα !
Γυρνά του ρολογιού ο δείκτης , γυρνούν και οι σελίδες του !
Μακάριος ανήρ σκορπάει στον κόσμο τις αχτίδες του !


Αδιάλειπτο υμνολόγημα , ακατάπαυστη δοξολογία , σπαρακτική δέηση ! Το ψαλτήρι και τα λόγια του πλημμυρίζουν με Φως χαροποιό και ελπίδα τις ζωές μας ! Ακατανίκητο όπλο του Φωτός ! Στον αόρατο πόλεμο . Στο πεδίο της μάχης εμείς , να προσπαθούμε να αποφύγουμε βέλη πεπυρωμένα , πυρά κακίας , βομβαρδισμούς του μισόψυχου εχθρού . Ο Ορθόδοξος Χριστιανός δεν ψάχνει για εξελιγμένους εξοπλισμούς , δεν αναζητά προηγμένα αμυντικά συστήματα τελευταίας γεννιάς !Νοιώθει την αποδοτικότητα και την ακαταγώνιστη δύναμη του οπλισμού του , δίχως να μπορεί να εξηγήσει τα ακατάληπτα ! Παίρνει στα χέρια του το ψαλτήρι ο αγράμματος ταπεινός γεροντάκος, ο δικός Του καρδιακός φίλος   και ξεκινά να το διαβάζει ! Αρχίζει να χαίρεται η ψυχή του , δίχως να πολυκαταλαβαίνει . Ο πονηρός να βρίσκει εμπόδια , τείχη απροσπέλαστα , προσευχητικά ! Απερίγραπτη αγαλλίαση ! Μοιάζει με τον Σταυρό το Ψαλτήρι ! Τι κι αν λένε ότι με τον Σταυρό στο χέρι δεν πας μπροστά … Το ίδιο συμβαίνει και με το ψαλτήρι ! Δεν πας μπροστά, σαν ακολουθείς τα ιερά και πονεμένα του λόγια . Δεν πας μπροστά μαζί με εκείνους που ασεβώς περιφρόνησαν του Κυρίου την δικαιοσύνη !  Πας ψηλά ! Γιατί ακολουθείς Εκείνον που τον ανήφορο του Γολγοθά όλο ανεβαίνει ! Ακολουθείς την οδό Του , τον Νόμο Του , τα Μαρτύριά Του , τα Δικαιώματα , την Δικαιοσύνη , τον Λόγο Του , τα χρηστά Κρίματα , τα Θαυμάσιά Του , τις τρίβους των εντολών Του , το Λόγιον , τις υποσχέσεις Του ! Μα γιατί με γαληνεύει τόσο το ψαλτήρι ; Γιατί ενώ δεν κατανοώ πολλά , νιώθω εκείνο το ανεκλάλητο σκίρτημα πάντα σαν ακούω τα γνώριμα λόγια του ; Πως γίνεται και κάθε φορά που το ανοίγω να βρίσκω μια απάντηση που από καιρό ζητούσα ; Να γίνεται το ανοιγμένο ψαλτηράκι μου ένας μικρός καθρέφτης και να βλέπω μέσα του μόνο εμένα ;  Ναι , το ψαλτήρι γράφτηκε για μένα και για σένα αδελφέ μου ! Και για τον αδελφό μας που σήμερα φεύγει από την ευτυχισμένη οδό ! Όπως σταυρώθηκε για τον καθένα μας ξεχωριστά ο Τελειωτής Ναζαρηνός ! Ήσουν εσύ και εγώ,  ο λόγος της θαυμαστής Θείας Οικονομίας! Το διανοείσαι ; Εσύ και εγώ ! Προσωπικά ! Ο Ένας , για τον καθένα μας ! Ο Δίκαιος και συγγνωμικός Κύριος ! Χρηστός ο Κύριος ! Γι αυτόν τον λόγο θαυμάζεις μόλις διαβάζεις το ψαλτήρι! Είσαι εσύ και εγώ  η αιτία που γράφτηκε ! Να νιώσεις και να νοιώσω το μέγεθος της θυσίας του Θεανθρώπου ! Να έρθεις  και να έρθω σε διαρκή  μετάνοια!  Να χαρεί ο Ουρανός επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι!
Γι αυτό το πανηγύρι , γράφτηκε το ψαλτήρι !
 Βαθιά ύδατα  τα λόγια του ψαλτηριού …Διεξόδους υδάτων να ρέουν   οι οφθαλμοί μας …Άμωμοι εν οδώ …Καθαροί και άσπιλοι προς τα άνω υπέροχα ! Να προλάβουμε να ζήσουμε τους στίχους του αμώμου από εδώ ! Γιατί αλλιώς θα είναι κούφια λόγια και αταίριαστα  προς το ασύνετό μας ,  αυτά που στα σίγουρα κάποτε θα ακουστούν …
Το τρέμουν οι δαίμονες ! Το διψούν οι ψυχές μας ! Ξεχύνεται η γλυκύτητα στο μέσα μας . Μεταδίδεται στο γύρω μας ! Μεθύσι πνευματικό ! Παραδείσου μελωδία ! Όργανο αχειρότευκτο ! Θεόπνευστος θησαυρός !
Δεκάχορδος Ουρανός !  
Ελπίδα και καταφυγή !
 Έλεος και λύτρωση !
Βοηθός και ρύστης μου ει συ Κύριε , μη χρονίσης !
Σπεύσε Υπερασπιστή !
 Εξεγέρθητι Κύριε !
Εν τη σκιά των πτερύγων σου ελπιώ !

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά 4 εκπομπών .