30 Μαΐ 2021

Χριστός Ανέστη κυρ Δημήτρη μας!(Στον τάφο του Δ. Παναγόπουλου)



Πάνε σχεδόν 40 χρόνια από τότε που για πρώτη μου φορά γνωρίστηκα με τον μακαριστό Ιεροκήρυκα του Παραδείσου τον μακαριστό Δημήτριο Παναγόπουλο. Σχεδόν δεν είχα πάει ακόμα σχολείο .
Καλοκαίρι ήταν και είχαμε κατέβει στο χωριό στην Μάνη.
Μια νύχτα, ξύπνησα τρομαγμένος !
Γύρεψα την αγκαλιά της μάνας μου . Στο διπλανό δωμάτιο βρισκόταν ο μακαρίτης ο αδελφός του πατέρα μου !
Της προσευχής και της θείας μεταλαβιάς χαρμολυπημένος οδοιπόρος , ο μακαρίτης ο θείος μου ο Παναγιώτης.
Εμένα τότε με ξύπνησε μια φωνή που μιλούσε έντονα, σχεδόν κραύγαζε! Θυμάμαι ακόμα τον πατέρα μου να λέει μες την νύχτα: Βρε Πότη , χαμήλωσέ το, ξύπνησαν τα παιδιά ! και έπειτα …Μην φοβάσαι Νώντα μου ο θείος σου ακούει κήρυγμα …ακούει Παναγόπουλο ! Μεσονυχτικού η ώρα και ο θείος ( που πήγαινε πολύ συχνά και στα εν Αθήναις κηρύγματα του μακαριστού) , είχε βάλει μια από τις περίφημες κασέτες ( κάπου 600 και πλέον) με ομιλία του κυρ Δημήτρη.
Για πολλούς κατοπινούς καιρούς δεν ξανάκουσα για εκείνον .
Ξέχασα την τρομάρα μου , ξεχάστηκε ο …νυχτερινός Παναγόπουλος , ξεχάστηκαν οι κασέτες του, όπως και πολλά ακόμα ψυχοβλαβώς για τον γράφοντα… Κύλησαν τα χρόνια και φτάσαμε «αισίως» κάποτε στην λεγόμενη ψηφιακή εποχή , που έχει και κάποια καλά …Ένα από αυτά : Χώρεσαν οι 600 τόσες κασέτες του Παναγόπουλου σε έναν και μόνο ψηφιακό δίσκο ! Και αυτός μπήκε σε ένα πανεράκι ταπεινό με μια ταμπέλα από πάνω του που έγραφε : Πάρτε ευλογία , δωρεάν ! Πάνε πολλά χρόνια πλέον από τότε !
Μονή του Φιλοθέου στο Άγιο Όρος ! Εμείς πρώτη μας φορά εκεί προσκυνητές ! Πήραμε στα χέρια μας το αρχείο. Πάνω του σημειωμένο : Ομιλίες μακαριστού Ιεροκήρυκος Δημητρίου Παναγοπούλου .
Κάτι μου θύμισε ! Εκείνο το μεσονυχτικό στην Μάνη ….
Ποιός να μου το λεγε ( δόξα τη μακροθυμία σου Κύριε !) πως θα ακολουθούσα και εγώ «μανιωδώς» εκείνη την παράξενη , την… αλλόκοτη συνήθεια του θειού μου ! Να ακούω Παναγόπουλο μες στην νύχτα ! Και να τρομάζω ακόμα ! Τώρα απ τις συνταρακτικές για την ψυχή μου αποκαλύψεις , απ την ζέουσα πίστη , απ τους πύρινους λόγους και απ την έντονη φωνή του, που πάσχιζε να θέσει νου και να μεταδώσει Φως Χριστού ! (απόσπασμα από κείμενό μας με τίτλο : Δεν Ορθοδοξούν όσοι αγαπολογούν. 2020)
Εκείνους που σε ευεργετούν πνευματικά πάντοτε έχει χρέος η ψυχή να τους θυμάται .
Δοξάζει η ψυχή μου τον παντευεργέτη και πανευμήχανο Άγιο Θεό μας που έστειλε στον δρόμο μου τον Ιεροκήρυκα του Παραδείσου ! Χρόνια έχουν κυλήσει πια από τότε που σαγηνεύτηκα από τον Θείο λόγο του ! Μέρα νύχτα , ευκαίρως ακαίρως με ένα ακουστικό στο αυτί και την φωνή του Ιεροκήρυκα να με συγκλονίζει! Υποβολέας αχώριστος στα κηρύγματά του ο Χριστός μας ! Τίποτε δικό του ! Δεν κράτησε ούτε ένα ευχαριστώ από τα αμέτρητα που καθημερινά προσπαθούσαν να του αντιδωρίσουν οι μυριαρίθμητες ψυχές, που άλλαξαν τον νου και τη ζωή τους από το πρώτο κιόλας ομίλημά του. Τα επέστρεφε όλα , ή μάλλον τα έστρεφε στον Χριστό ! Διηγείται ο ίδιος :
-Κύριε Παναγόπουλε σας ευχαριστώ ! Σας χρωστάω τόσα …μου είπε μια γυναίκα που με συνάντησε την ώρα που ερχόμουν για την ομιλία …Μου αλλάξατε την ζωή !Μου κόπηκε η χολή αδελφοί μου ! Μου κόπηκε η χολή ! Δεν μου λέτε …της είπα …Αν ξεδιψάσετε και δροσιστείτε, την βρύση θα πάτε να ευχαριστήσετε ή τον Μαραθώνα ;;; Την βρύση ή το Νερό;
Πόσα τέτοια περιστατικά , πόσες αναφορές, από τον ίδιο στα κηρύγματά του, για το βίωμά του , για την καθημερινότητά του, την αταλάντευτα προσαρμοσμένη σε έναν μόνο σκοπό : Την ευαρέστηση του Κυρίου ! Έγινα και εγώ λοιπόν με τον καιρό , όπως αμέτρητοι άλλοι απανταχού της γης , οικείοι του ! Οικογένεια του Παναγόπουλου , που έγινε όργανο εκλεκτό Εκείνου που γεφύρωσε το μεσότοιχον του φραγμού ! (Ἐφ. β΄ 14)
Ήμουν βέβαιος πως θα με επέπληττε με τον γνώριμο και ανυπόκριτο τρόπο του ( που πόση αγάπη έκρυβε όμως) όταν στα 100 χρόνια από την γέννησή του έγραψα ένα ποίημα που έμοιαζε με απολυτίκι…
Εκ της γης του Αιγίου ιεροκήρυξ ανεβλάστησας, του Ευαγγελίου ο λύχνος και Χριστού δούλος έμπιστος . Αλίευσας ψυχάς εκ του βυθού, του σκότους και ανύψωσας αυτάς , εις λειμώνα Παραδείσου, διαπρυσίοις λόγοις και παραδείγμασι εκ του άμβωνος . Δόξα Τω ενισχύσαντι ημάς , Δόξα Τω μακροθυμήσαντι, Δόξα Τω ενεργούντι δια σου σωτήριον διαφώτισιν .


Και έκανα ένα τάμα εκείνη την ημέρα . Να με αξιώσει ο Θεός να το διαβάσω στο μνήμα του . Και ο μακρόθυμος Κύριος έστειλε μέσα από διαλεχτή ψυχή που βαδίζει σταθερά στα χνάρια του κυρ Δημήτρη, πληροφορία για το που βρίσκεται το ταπεινό του μνημούρι !
Σάββατο πρωί , Σάββατο των ψυχών , Σάββατο μέσα στο Τριώδιο των ρόδων , στο τρισευλογημένο Πεντηκοστάρι , ξεκινήσαμε το ταξίδι μας με τον πεφιλημένο αδελφό και συνοδοιπόρο Ηρακλή για τον πευκόφυτο προορισμό μας . Προσκύνημα στον τάφο του Παναγόπουλου .
Το κοιμητήρι με τον πανέμορφο Ναϊσκο της Αγίας Αικατερίνης στην είσοδο ! Και έπειτα εκατοντάδες μνήματα ! Κάπου ανάμεσα και του κυρ Δημήτρη ! Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε και να περιδιαβαίνουμε τα μονοπάτια ανάμεσα σε όσους γνωρίζουν πλέον τον ορατό και αόρατο κόσμο , σε όσους κατέχουν απόλυτα την γνώση του πόσο αξίζει ένα λεπτό πάνω σ αυτήν τη γη …
Ο Ηρακλής με έναν αλλιώτικο ενθουσιασμό με φώναξε να τον πλησιάσω…Εδώ είναι, το βρήκαμε !Δεν θα μπορούσε να έχει ο κυρ Δημήτρης αλλιώτικο τάφο είπε …
Ένα ταπεινό μνήμα που αγκαλιάζει τα ανακομισμένα λείψανά του ! Όλα γραμμένα απο του Ουρανού το λεξιλόγιο, εκείνο που έχει αντικαταστήσει θριαμβευτικά και διαπαντός την λέξη θάνατος με την λέξη ύπνος…
Δημήτριος Α. Παναγόπουλος . Εκοιμήθη 13-2-1982. Ένα μάρμαρο στην βάση με γραμμένο το : Προσδοκώ Ανάστασιν Νεκρών ! Μια φωτογραφία του σε στάση προσευχής! Ένα μικρό εικόνισμα του λατρεμένου του Αγίου Νεκταρίου δίπλα! Το καντηλάκι του με αγνό λυχναράκι, φιτίλι νερομβαβακιάς . Θυμίαμα Αγιορείτικο και ένα κομποσκοινάκι τριμμένο από ψυχή που αγάπησε Το Φως ! Όλα γαλήνια και ατάραχα ! Όλα του Θεού ! Πεταλούδες, της μεταμόρφωσης θυμίσματα, ψυχάρια απειρόκακα, πετούν αδιάκοπα από Σταυρό σε Σταυρό ! Κελαηδιστές του Ουρανού ψέλνουν ευλογητάρια χωρίς σταματημό και υμνολογούν απερίγραπτα Τον και νεκρών και ζώντων την εξουσίαν Έχοντα...»
Χριστέ μου, αν τέτοια ομορφιά δεν βαστά η καρδιά να αντέξει, πως είναι ο Παράδεισός Σου ;
Ψάλαμε από την επιμνημόσυνη δέηση ! Κάποιες φράσεις εδώ που πατάμε τονίζονται ανεπαισθήτως…
Μακαρία ζωή , η κατάπαυση του Κυρίου και η ανάπαυση τον Αγίων, η λύτρωση εκ των οδυνών !
Σαν να ακούμε την φωνή του κυρ Δημήτρη να ξεκινά εδώ να μας νουθετεί εν Χριστώ Αναστάντι :

…Η μεγαλύτερη Φιλοσοφία, η μεγαλύτερη Θεολογία βρίσκεται εις την Νεκρώσιμον Ακολουθίαν, την οποία θα έπρεπε να ξέρει ο καθένας μας απ’ έξω και να μην περιμένει να του την ψάλλουν, αλλά να την ψάλλει αυτός καθημερινά. Θα μπορούσε μ’ αυτήν την ακολουθία να κατανύγεται τόσο και να έρχεται τόσο στον εαυτό του, που να μην φοβάται τον θάνατο.

Μια ώρα έχει ήδη περάσει ! Ο ήλιος μεσουρανεί ! Το τάμα πραγματοποιήθηκε ! Σε έναν διπλανό τάφο βρίσκουμε σκιά και καθόμαστε σιωπηλοί ! Μετά από λίγο τον αποχαιρετάμε προσευχόμενοι να μεσιτεύσει την παράταση στο έλεος …Ψέλνουμε το Χριστός Ανέστη ! Ευλογητός ο Θεός ημών !
Αργά –αργά σέρνουμε τα βήματά μας προς την έξοδο . Μια τελευταία ματιά στο κοιμητήρι το ευλογημένο . Ο άμωμος εδώ δεν παύει ποτέ ! Κάποιοι στίχοι του πόσο πρέπει να μας ελέγχουν …Σε εκείνα τα 600 τόσα κηρύγματα μια σειρά δεκαπέντε ωριαίων ομιλημάτων για την νεκρώσιμο ακολουθία …Κι άλλο τάμα θυμόμαστε …Κάποτε να μεταφέρουμε εκείνα τα άξεχαστα λόγια του Παναγόπουλου στην εκπομπή.

«Επεπόθησεν η ψυχή μου του επιθυμήσαι τα κρίματά σου εν παντί καιρώ» Αχ κυρ Δημήτρη, πάντοτε με όλην την δύναμη της ψυχής σου θα κηρύττεις την επιστροφή , την διαρκή μετάνοια , το ότι ο Θεός έχει δυο ποδάρια …Την αγάπη μα και την δικαιοσύνη !
Επεπόθησεν η ψυχή μου…Πάλι μας μιλάς , στις μέρες μας πιο επίκαιρος από ποτέ!

….Θα μπορούσαμε να φωνάξουμε με όλη την δύναμη της ψυχής μας ΨΕΜΑΤΑ!!! Ουδέποτε επιποθήσαμε, ουδέποτε επιδιώξαμε και ουδέποτε ηθελήσαμε να κάνουμε έστω μίαν ημέρα Αγίαν. Όχι εν παντί καιρώ, αλλά ούτε μίαν ημέρα! Αυτός ο ψαλμός για πολλούς από εμάς είναι φωτιά!!!

Δεήσου στρατιώτη του Χριστού αγαπημένε !
Φωνή μετανοίας ασίγαστη έως το τέλος της Ιστορίας!
Ιεροκήρυκα του Παραδείσου εκλεκτέ από τον Αναστημένο Ναζαρηνό ! Πρέσβευε να μην καούμε στην γέενα του πυρός , εκεί που το ανέσπερο Φως του Χριστού, θα βιώνεται σαν πυρ και σκοτάδι αιώνιο !
Χριστός Ανέστη κυρ Δημήτρη μας !
Νώντας Σκοπετέας
23-05-2021
Κυριακή του Παραλύτου 

 

23 Μαΐ 2021

Να ξαναγεννηθούμε…


Κάθε δευτερόλεπτο της τριετούς επιγείου δράσεως του Χριστού μας , είχε μια απροσμέτρητη ουσία και αξία. Τίποτε δε μέσα στα Ιερά γράμματα και στα Ευαγγελικά ρήματα, δεν έχει τοποθετηθεί δίχως ουσιαστικό και κεφαλαιώδη σκοπό, μα και το παραμικρό από αυτά δεν έχει ειπωθεί καθ υπερβολήν.

 Υπάρχει μια φράση, που φαντάζει  όμως έτσι. Ότι δηλαδή, για να δοθεί έμφαση, έχει χρησιμοποιηθεί μια υπερβολή στα όρια της ποιητικής αδείας και εκφράσεως, η οποία πρέπει να συγχωρεθεί στον Θεολόγο συγγραφέα της , ιδίως αν λάβουμε υπόψιν  μας και την απέραντη αγάπη του για τον Κύριο . Κι όμως δεν είναι διόλου έτσι!

Ας μεταφερθούμε στις τελευταίες γραμμές του Ευαγγελίου του Φωτός:

  ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ' ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία.( Ιω.21,25).

Υπάρχουν δε και πολλά άλλα(ερμ. Π.Τρεμπέλα) που έκαμε ο Ιησούς, τα οποία εάν γράφονταν λεπτομερώς ένα-ένα, νομίζω ότι και αυτός ο κόσμος με όλες τις βιβλιοθήκες του, δεν θα χωρέσει τα βιβλία που θα γράφονται … Και είναι ακριβώς έτσι! Χωρίς ουδεμία υπερβολή! Απλησίαστο για την κοινή λογική κάτι τέτοιο! Κι όμως, δεν υπάρχει ίχνος ακρότητας σ αυτήν την φράση! Όλα δε, κατέχουν μια ισοστάσια σημαντικότητα για την πίστη μας. Αυτή η  Θεοπνευστία γίνεται αντιληπτή από όσους αναζητούν και βρίσκουν απαντήσεις σε οτιδήποτε τους «βασανίζει» στις σελίδες του Ευαγγελίου και στις αιώνιες λαλιές της αιωνίου Ζωής! Υπάρχει όμως κάτι ακόμα εξίσου σπουδαίο σε αυτά τα άσβεστα ρήματα  Μπορούν, όχι αποσπασματοποιώντας (εδώ ελοχεύει η δαιμονική παραπλάνηση), αλλά με γνώση του πνεύματος του Νέου Νόμου, κάποια χωρία από μόνα τους να «μιλήσουν» με απόλυτα επαρκή τρόπο για την Αλήθεια την Ζωή και το Φως! Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα: Η παραβολή του σπλαχνικού Πατέρα! Και αν αυτή μόνο διασωζόταν,  θα ήταν ικανή από μόνη της, να διδάξει διαφωτιστικά και να κατηχήσει ευλογημένα!

Στην σημερινή εκπομπή θα βρεθούμε στο πλάι του Αγίου Νικοδήμου και θα επισκεφθούμε νύχτα τον Κύριό μας! Οι απαντήσεις που δίνει στον νυχτερινό μαθητή είναι συνταρακτικές! 
 Το πνεύμα εναργές! 
Να καίει μέσα μας ο Θεός Πνεύμα! 
Όταν αποστρεφόμαστε την αμαρτία και μας σαγηνεύει το ενάρετο και ο,τι το αληθινά υψοποιό, το Άγιο Πνεύμα μένει μέσα μας ενεργοποιημένο, απομακρύνοντας κάθε δαιμονόσπαρτη  ανασφάλεια και απελπισία! Με το πνεύμα αναμμένο, θα υπερισχύσει εντός μας η βεβαιότητα της Αθανασίας και η χαρά της Αναστάσεως!

 Όλα αυτά εφόσον ο άνθρωπος ξαναγεννηθεί!

Οξύμωρο φάνηκε αρχικά στον Άγιο Νικόδημο! Όπως και σε όσους τυφλωμένους πνευματικά, μα με καλή προαίρεση αναζητούν το Φως που θα οδηγήσει στην απέκδυση του παλαιού ανθρώπου!

Το πνεύμα μη σβέννυτε! (Α΄Θεσ. 5,19).

Ποταμοί ύδατος Ζώντος θα ρέουν από αυτόν τον αναγεννημένο άνωθεν νέο άνθρωπο!

Με το ύδωρ το Ζων και το πυρ της Χάριτος!

Να αγαπήσουμε μόνο το Φως!

Να διψάμε το ζωντανό νερό της πίστης!

Να μετανοούμε συνεχώς!

Με το αείρροο λουτρό της μετανοίας όλο  να ξαναγεννιόμαστε!

Όσες φορές κι αν πέσουμε πάλι θα σηκωθούμε…

Το Πνεύμα σαν ζωπυρωθεί, θα ξαναγεννηθούμε !  

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή .

16 Μαΐ 2021

Της ψυχής το σαράκι ...


Ήταν  τα χρόνια που το σαράκι  θέριζε …

Η φθίση που έλιωνε τα σώματα και έθλιβε τις ψυχές ! Οι άνθρωποι οι θεόφτωχοι μοιάζαν καταδικασμένοι αν τους συναντούσε το κακό. Ένας πυρετός , ένας βήχας , ένας ιδρώτας νυχτερινός και ο εφιάλτης ξεκινούσε…Στην θέα του αίματος  ξεπρόβαλλε και η απελπισία,  μα και η θυσιαστική αγάπη της μάνας του γονιού και  του αδελφού,  που παρέστεκαν στον φθισικό τους. Στα ελατόφυτα και πευκοσκέπαστα  βουνά  κατέφευγαν οι ορεινοί,  να βρουν ανακούφιση και καθάριες αναπνοές  . Έμεναν εκεί με τους δικούς τους, να τους φροντίζουν με την ελπίδα να αδειάσει ένα κρεβάτι στο φθισιατρείον , στο σανατόριο …Πόσο  αποκρουστική για κάποιους αυτή η λέξη στο άκουσμά της , έστω κι αν η ρίζα της φανερώνει γιατρειά και θεραπεία…

Για τους περισσότερους τότε,  γεννούσε λέξεις καταδικαστικές και μόνο… Χτικιό και βάσανο και θάνατο… Μα για τον παπά Στάμο,  τούτοι οι άνθρωποι ήταν αγιασμένοι !

 Στην όψη τους δεν έβλεπε τίποτε άλλο, παρά τον αδελφό τον σταλμένο από τον  Υιό του ανθρώπου, εν τη δόξη αυτού… εν ημέρα Κρίσεως… ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ μεοι ευλογημένοι του Πατρός μου

Τέτοια ρήματα αιωνίου Ζωής  του έρχονταν στο νου,  κάθε φορά που επισκεπτόταν αυτόν τον καταραμένο για τους πολλούς τόπο…το σανατόριο ,μια φορά τουλάχιστον τον μήνα για να εξομολογήσει και να αναστήσει από της αμαρτίας την νέκρωση , για  να λειτουργήσει στον όμορφο Νασκο του και έπειτα να περάσει απ τους θαλάμους,  να μεταδώσει τον Ζωντανό Θεό και να θεραπεύσει τραύματα ψυχής και σώματος.

Έτσι  έγινε κι εκείνο το Σάββατο, μέσα στο κατανυκτικό Τριώδιο,  παραμονές Κυριακής  της Κρίσεως το 193…Απολείτουργα ενημερώθηκε από την νοσοκόμα και μαζί της , κρατώντας τα άχραντα μυστήρια ξεκίνησε να επισκέπτεται τους αρρώστους,  που δεν βαστούσαν να σταθούν πριν στην ακολουθία. Εκείνοι, εξασθενημένοι και κάτωχροι, ανασηκώνονταν απ τα κρεβάτια τους  και υποδέχονταν με ανείπωτη ευλάβεια και δέος  Τον Χριστό ! Στο πρόσωπο του παπά Στάμου αντίκριζαν το Φως και την Ελπίδα ! Ζωή τους μετέδιδε αιώνια και οξυγόνο του Αθανάτου Βασιλέως !

  Πρόσμενε τον παπά  και ο Μανώλης,  ο νεαρός φθισικός από τα Τρίκαλα! Πως λυτρωνόταν  κάθε φορά με  τούτη την ουράνια επίσκεψη !Εικοσιεφτά χρονώ,  πεντάρφανος,  από οικογένεια που ξεκληρίστηκε από την φυματίωση ! Ο πατέρας σκοτωμένος στον πόλεμο ! Έμεινε ο νέος,  προστάτης  ως το τέλος,  με αυταπάρνηση  να φροντίζει την μάνα του πρώτα  και ύστερα τους δυο  μικρότερους  αδελφούς  του ! Τους έθαψε και έπειτα ξεκίνησαν να φανερώνονται και  τα πρώτα δικά του συμπτώματα …Άρχισε έπειτα  να ακούει  τους γύρω του απάνθρωπα να τον αποστρέφονται και  να τον λέν στα μυστικά φυματικό και χτικιάρη… Ο Θεός μερίμνησε κι η Παναγιά η Φανερωμένη η προστάτιδά του  και βρέθηκε στο σανατόριο ο Μανώλης ! Βρήκε φροντίδα και αγάπη εδώ ! Και τον παπά Στάμο που όλοι τον σέβονταν τόσο   και τον θαύμαζαν για την πίστη του την ατρόμητη.

 Εκείνο το πρωινό ο Μανώλης με λαχτάρα μετέλαβε από τα χέρια του . Μα δεν πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα απ την μεταλαβιά   και τον Μανώλη τον κυρίευσε ένας πολύ  δυνατός βήχας ! Δεν μπόρεσε να κρατηθεί ο καψερός και ένα απόχρεμμα έχοντας πάνω του τον Θείο Μαργαρίτη,  έκανε τον Μανώλη να ουρλιάζει και να κλαίει  κοιτώντας το  ! Χωρίς να χάσει καιρό και με ατάραχες κινήσεις  ο παπά Στάμος σήκωσε το σεντόνι το έφερε στο στόμα του και κατέλυσε τον Χριστό ! Έπειτα και αφού βεβαιώθηκε ότι δεν είχε μείνει το παραμικρό ίχνος πάνω στο σκέπασμα ζήτησε να του δοθεί το σεντόνι προκειμένου να κάψει το κομμάτι εκείνο του υφάσματος ! Σιωπή απλώθηκε  στο μικρό δωμάτιο ! Με δέος ο Μανώλης  και η κυρία Ιωάννα η νοσοκόμα παρακολουθούσαν τον παππούλη έντρομοι και τόσο ξαφνιασμένοι από το θέαμα τούτο το υπέρλογο …Επέστρεψε ο παπά Στάμος στην Θεία πρόθεση να καταλύσει τα περισσεύματα από το Άγιο Ποτήριο . Και έπειτα γύρισε και κάθισε στο προσκέφαλο του Μανώλη !

– Παπά μου ! Τι έκανα ο άθλιος ! Δεν ήμουν άξιος να μεταλάβω …Γι αυτό δεν τον κράτησα τον Χριστό ! Πολλά τα κρίματά μου φαίνεται ! Να με ξαναεξομολογήσεις !

–Παιδί  μου καλό , τον Χριστό τον έλαβες ! Ολόκληρο ! Μπορείς να το καταλάβεις ; Δεν είναι θέμα ποσότητας…Και μια απειροελάχιστη ρανίδα να δεχθείς …Όλον τον Χριστό έλαβες ! Ήθελε μόνο  ο πονηρός να σε πειράξει γιατί σε είδε τακτοποιημένο και χαρούμενο …

–Αλήθεια παπά μου ; Πόσο με ανακούφισες με αυτό που άκουσα ! Θέλω να σε ρωτήσω και κάτι ακόμα …και να με συμπαθάς… Δεν φοβάσαι …να τώρα που έρχεσαι συνέχεια εδώ  … καταλαβαίνεις… μήπως και κολλήσεις την αρρώστια …πριν …με την Θεία Κοινωνία…που…

-Αχ Μανώλη μου …μην και μολύνεται ο Χριστός ή μήπως μολύνει  ; Βλασφημία μεγάλη  παιδί μου και μόνο που το σκεφτόμαστε αυτό …Ξέρεις , έρχομαι εδώ τακτικά εδώ και πολλά χρόνια …Κάποτε ο Δεσπότης μας ο Άγιος, ίσως και  για να τον… δοκιμάσει,   έστειλε μαζί μου να λειτουργήσουμε  τον Διάκο του …Ήταν στην πανήγυρη της Εκκλησούλας  της Ζωοδόχου Πηγής ανήμερα. Χριστός Ανέστη έψελναν όλοι και κλαίγανε ! Την θυμάμαι καλά εκείνη την Αναστάσιμη Λειτουργία ! Μόλις τελείωσε,  όπως ορίζει η τάξη της Εκκλησίας μας , είπα στον Διάκο να καταλύσει ο,τι είχε μείνει μέσα στο  Άγιο Ποτήριο ! Εκείνος ξαφνιάστηκε και  έντρομος …αρνήθηκε …λέγοντάς μου :

-Πάτερ μου , αφήστε να το ρίξουμε στο χωνευτήρι …Δεν θα το πετάξουμε δα και  στα σκουπίδια… Σας παρακαλώ ..τόσοι άρρωστοι, φυματικοί ,κοινώνησαν ...

-Αμαρτία μεγάλη παιδί μου ! Μην φοβάσαι διάκο μου ! Εγώ χρόνια τώρα , τόσες φορές , αμέτρητες έχω έρθει εδώ να λειτουργήσω και πάντοτε καταλύω …Ποτέ δεν έπαθα τίποτα! Ούτε σε εκείνους που κοινωνάω στην ενορία μου ,ούτε στο σπίτι μου σε κανέναν δεν μετέδωσα τίποτα από εδώ… Μην σε κυριεύουν τέτοιοι λογισμοί του δαίμονα ! Φυλάει ο Χριστός μας ! Προστατεύει κι η Παναγιά μας !

 Αυτά του είπα …Μα εκείνος συνέχισε…

–Δεν μπορώ πάτερ μου  ! Είναι πάνω απ τις δυνάμεις μου !  Συγχωρέστε με !

 Και έτσι κατέλυσα εγώ παιδί μου Μανώλη εκείνη την μεγάλη μέρα  ! Πολύ πικράθηκα τότε ! Δεν είπα βέβαια τίποτα στον Δεσπότη μας  ποτέ! Προσευχήθηκα μόνο να δώσει ο Κύριος και να κατανοήσει ο Διάκος αυτό το μέγιστο θαύμα που δεν εξηγείται και δεν υπακούει στην λογική μας… Θα μου πεις τώρα  ..γιατί σου ανέφερα ειδικά τούτη την ιστορία απ τα παλιά …Πάνε δυο χρόνια   περίπου ..Ακόμα εσύ δεν είχες έρθει εδώ και δεν τον γνώρισες …Τώρα είναι στην Αθήνα στο Σωτηρία και πάει καλύτερα …Ένα πρωί που ήμουν πάλι εδώ και λειτουργούσα,  βγήκα από το ιερό  με τα άχραντα μυστήρια να μεταλάβω τους ανθρώπους …και τότε είδα…αχ Θεέ μου ! είδα  να πλησιάζει για να μεταλάβει  ο τότε διάκος…ο παπά Σωτήρης …ως ασθενής πλέον φυματικός! Μόλις είχε πρωτοέρθει εδώ!

Μιλήσαμε για ώρες μετά… Εκείνος με δάκρυα στα μάτια και εγώ επίσης , να δοξολογούμε τον Θεό   για τα μεγαλεία Του ! Μου έκανε εντύπωση η αλλοίωσή του και  που ποτέ δεν κατηγόρησε τον Κύριο ως τιμωρό.

- Αν δεν γινόμουν φθισικός παπά Στάμο έτσι θα συνέχιζα μου είπε…Χλιαρός και άπιστος χωρίς φόβο Θεού και την αγάπη μου για Εκείνον …Αν δεν αρρώσταινα δεν θα κατανοούσα ποτέ  την βλασφημία που ξεστόμισα εκείνη την Παρασκευή της Ζωοδόχου Μάνας… Τώρα πια γνωρίζω καλά πως ο μοναδικός μολυσμός που μπορεί να υπάρξει μέσα στην μητέρα Εκκλησία , είναι εκείνος της αμετανόητης αμαρτίας ! Να προσεύχεσαι για την ψυχή μου σε παρακαλώ !  

Νώντας Σκοπετέας .

Διήγημα βασισμένο σε αληθινές ιστορίες .

Ο παπά Στάμος ο Κονταξής, κοιμήθηκε οσιακά  94 χρονών ! Έζησε υγιής  για ακόμα  35 χρόνια,  μετά από εκείνη την υπέρλογη , για τους πολλούς και άλογη,  κατάλυση …

Μυριάδες τέτοιες ιστορίες για το Θεοποιητικό και Ζωοποιητικό αμόλυντο μυστήριο των μυστηρίων , την καρδιά της καρδιάς της πίστης μας , έχουν να διηγηθούν όσοι τις έζησαν και ακόμα τις βιώνουν…

Από έναν τέτοιον Άγιο Γέροντα , διαλεχτό υπουργό του Υψίστου ακούστηκαν όσα διασκευάσαμε σε αυτό το μικρό διήγημα ! Από τον Χρυσόστομο των ημερών μας των εσχάτων , τον μακαριστό  Άγιο Γέροντα π.Αθανάσιο Μυτιληναίο.

Οι λόγοι του συνεχώς αποκαλύπτουν και κατηχούν .

                           Κάθε λέξη του γεμάτη από Φως Χριστού και ανυποχώρητη Ορθόδοξη πίστη !

                                                                                  Αφιερωμένο στην Ιερή τους μνήμη !  

 

 

Δικέ μας …( π.Ανανίας Κουστένης)

Το Ευαγγέλιο στην πράξη…
Απ το δικό του στόμα πρωτακούσαμε τούτη την φράση !
Δεν τον ανταμώσαμε ποτέ κι όμως… είναι και θα είναι ένας απ τους προσφιλέστερους Πατέρες μας μετά τον Φιλανθρωπότατο και Σπλαχνικό.
Γιατί γεννούσε συνεχώς τον Χριστό μέσα μας !
Κι αυτή η φράση ακουσμένη τόσες φορές από το στόμα του, όπως τόσες άλλες που τον κατέστησαν τόσο αναγνωρίσιμο και  οικείο.
Ο παππούλης Ανανίας που συνδύασε θεαρέστως το μειλίχιο με το αυστηρό, το πνευματώδες και το οξυδερκές , που προσαρμοζόταν άψογα στις ανάγκες και το ιδιοσυγκρασιακό προφίλ κάθε… ασθενούς, που προσερχόταν στο θεραπευτήριο των ψυχών, που έστησε για χρόνους πολλούς , συνεταιρικά μαζί με τον Άγιο της υπομονής και της καρτερίας στην συκοφαντία, τον αγαπημένο του Άγιο Νεκτάριο !
Εκεί στα Εξάρχεια, πολλές ψυχές συνάντησαν στο πρόσωπό του μια κρυμμένη ομορφιά ένα σκεπασμένο απ την ψυχρότητα και την αδιαφορία του "καλού κόσμου"… κάλος!
Γινόταν ένα μαζί τους , μιλούσε την γλώσσα τους, χωρίς να διστάζει ακόμα και να τσαλακωθεί με τρόπο ασύμβατο φαινομενικά για το σχήμα του.
Ένας αναρχικός που αγάπησε εξ όλης καρδίας τον Άναρχο Θεό και τον αιώνιο άνθρωπο.
Πόσο πρέσβευε με το βίωμά του εκείνο το Παύλειο : τοις πάσι γέγονα τα πάντα ίνα πάντως τινάς σώσω…και πόσο το εφήρμοσε με μια ζηλευτή σαλότητα δια Χριστόν , την ένσαρκη Ελπίδα της Ορθοδοξίας, την οποία τόσο υπερασπίστηκε αταλάντευτα και αφτιασίδωτα μέχρι το τέλος.
Πρόμαχος της Ορθοδοξίας και κήρυκας του αμώμου ! Ο ψαλμός πέλαγος-σαν την μνήμη του- που συνεχώς ο πατήρ Ανανίας βουτούσε μέσα του, να εξερευνήσει τον βυθό των θείων εντολών και με ζήλο ζηλευτό να υποσχεθεί ξανά και ξανά κοιτώντας στον Ουρανό, το Αστέρι το Εωθινό , τον γλυκύ Ιησού, θαρρετά και κατάματα :
Φυλάξω τους λόγους Σου Κύριε !
Και σε αυτόν τον ευλογημένο ( και ραδιοφωνικό) μηρυκασμό της Αγίας μας Πίστης, είχε συνεχώς δίπλα του ΖΩΝΤΑΝΟ τον Άγιο της ημέρας, επίσημο προσκαλεσμένο, εκεί στο πλάι του !
Ω πως γινόταν σήμερα το ένδοξο και ηρωϊκό παρελθόν, με την υπέροχη αφήγησή του !
Και πόσο αντίθετα πήγαινε με κάθε μελετημένο κανόνα ρητορικής και ειρμού σε αυτήν του την εξιστόρηση .
Αγαπήσαμε εκείνες τις, αξέχαστες παντοτινά, αλλεπάλληλες παρεκβάσεις του!
Έμπλεκε μοναδικά το ένα θέμα με το άλλο …
και το ένα και το άλλο …
Και εκεί που ξεκινούσε να αφηγείται μνήμες από το συναξάρι άλλης μιας Εβδομάδας που οδηγεί προς της Ιστορίας το τέλος , αναμενόμενα και αναπάντεχα συνάμα , έστελνε με τρόπο ολοδικό του και δια Πνεύματος Αγίου, να συναντηθούν στις σελίδες του συναξαριού και στου Παραδείσου τα λημέρια τα ανέσπερα λιόλουστα, η Αγία Φιλοθέη, ο Διονύσιος Σολωμός, ο Θοδωράκης του ο λατρεμένος ο Κολοκοτρώνης, ο Παύλος Μελάς, ο Άγιος Πορφύριος, ο μέγας Μακρυγιάννης, οι Γρηγόριοι ο Ε΄ και ο Παλαμάς , ο Καποδίστριας, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, οι τρεις Ιεράρχες …
Να , μια από τις αμέτρητες χορείες αγίων και ηρώων που δημιούργησε ο πατήρ Ανανίας στις τόσες φορές που μας ξενάγησε όλα αυτά τα χρόνια στο ποθεινό λιμάνι της Άνω Πατρίδας !
Άγιοι και ήρωες που θυσίασαν τον νυν αιώνα για την Πίστη και το Γένος και για τον Σταυρό του Χριστού, την μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο όπως συνήθιζε να λέει .
Ξημερώνοντας Ανάσταση ο Κύριος κάλεσε πάνω ακόμα έναν εκλεκτό του .
Κάποιοι τέτοιες στιγμές θυμούνται του Αγίου Πορφυρίου τα λόγια, ότι τώρα που θα φύγω θα είμαι πιο κοντά σας και θα σας ακούω αμέσως και θα σπεύδω στον θρόνο του Δεσπότη Χριστού!
Κάποιοι άλλοι φέρνουν στην μνήμη τους τον μακαριστό Παναγόπουλο που έλεγε :
Άμα βλέπετε ότι ο Θεός μαζεύει τους “δικούς” Του, να περιμένετε “ξύλο” (δοκιμασίες μεγάλες). Και τους μαζεύει ο Θεός, για να μην βρεθούν άνθρωποι να Τον συγκρατήσουν στη “οργή” Του.
Ολόκαρδα ευχόμαστε οι μεσιτείες του πατρός Ανανία να γίνουν σήμερα ακαταγώνιστες . Να διαψευστεί ο Κύριος ακόμα μια φορά, δια φιλανθρωπία !
Ο ευμήχανος Άγιος παπάς της διπλανής πόρτας, να μεσιτεύσει προς τούτο…
Δικέ μας, βρες τον τρόπο να δυσωπήσεις την αγαθότητά Του, να κανοναρχήσεις το Θείο Του έλεος….
Χριστός Ανέστη !

Νώντας Σκοπετέας
16-05-2021
Κυριακή των Μυροφόρων

Υγ: Για να εμπεδώσουμε το οτι Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΚΥΡΙΕΥΕΙ ΣΕ ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟ και να προσθέσουμε πίστη στο θλιβερά και εμμονικά βλάσφημα ολιγόπιστο των ημερών μας, σπουδαία και συγκλονιστική είναι η μαρτυρία του αγαπητού πατρός Δημητρίου Μ.Τ .
Πνευματικοπαίδι εδώ και χρόνια του παπά Ανανία !
Λίγο καιρό πριν σε μια από τις τελευταίες του εξομολογήσεις άκουσε τον αγαπημένο παππούλη να του λέει :
Άντε παπά Μήτσο ! Χριστός Ανέστη !
Μαζί με τις Μυροφόρες !!!....

7 Μαΐ 2021

Είδα ένα όνειρο παράξενο χθες πάτερ ...

Ήμουν λέει μαζί με τον νυχτερινό μαθητή Νικόδημο και τον τολμηρό Ιωσήφ και τους βοηθούσα να αποκαθηλώσουν μετά από 2 χιλιάδες χρόνια το σώμα του Χριστού μας...
Και είχαν σκεβρώσει τα καρφιά και είχαν πιάσει σκουριά μιγμένα με Αίμα ακόμα ζέον...
Και άρχισα εγώ να προσπαθώ με αγωνία και κόπο ,να βγάλω τα καρφιά από τα χέρια και τα πόδια Του τα άχραντα, που ήταν προς την πλευρά του ευγνώμονος ληστή...
Και τραβώντας με δύναμη δεν πρόσεξα και γθάρθηκα...
Τους κοίταξα όλους πονεμένος και έδωσα μία και έφυγα από εκεί αφήνοντάς τους αποσβωλομένους να με κοιτούν απορημένα και θλιμμένα....
και έτρεξα λέει γρήγορα να κάνω... αντιτετανικό ορό...
Και έπειτα από ώρα ξαναγύρισα εκεί στου κρανίου τον τόπο ...
Δεν υπήρχε κανείς και τα αρώματα που πριν μεθούσαν το αγέρι είχαν ήδη ξεθυμάνει...
Τι λέτε να σημαίνει τούτο το παράξενο όνειρο πάτερ; ...
Νώντας Σκοπετέας
Της Ζωοδόχου Πηγής
2021

1 Μαΐ 2021

Ποτέ κάτι άδειο δεν ήταν τόσο πλήρες! Χριστός Ανέστη ψυχή μου!

 

Ποτέ ξανά ένα εθελόθυτο και απροστάτευτο θύμα δεν ήταν τόσο ισχυρό, δεν είχε την παντοδυναμία να αφθαρτοποιεί και να αθανατίζει. Κατέβηκε ως τον Άδη και τον εσκύλευσε! Τον ενέπαιξε! Τον πίκρανε, γεμίζοντάς μας αιώνια χαρά! Ω αυτό το Χριστός Ανέστη …Μήτρα πανίερη όλων των αρετών , όλων των αναγεννητικών δακρύων , της αιώνιας ελπίδας και της άληκτης χαράς! Ένα καινούργιο, μα άδειο μνημείο Ζωοδόχο και πανόλβιο, συντρίβει κάθε κανόνα λογικής και το φυσικώς νομοτελές! Ένας τάφος που φιλοξένησε και ξενοδόχησε  Το Αθάνατο! Ένας θάνατος , αείρροη πηγή αθανασίας! Γιατρικό ο θάνατος! Ελευθερωτής! Λυτρωτής! Τάφος Ζωαρχικός! Πηγή Ζωής ένα κενό μνημούρι! Βαβαί της οξυμωρείας! Όλβιος τάφος! Δέχθηκε ως υπνούντα Τον Δημιουργό των απάντων και αναδείχθηκε ο ατίμητος και αδαπάνητος θησαυρός της ζωής μας! Μακάριος και πλούσιος ένας τάφος! Πόσο παράδοξο τούτο ηχεί! Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν, οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον· ἀλλ' ἀφθαρσίας πηγήν, ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ…! Δεν είναι άγονος ο βράχος! Σταλάζει νάματα Αθανασίας! Ποτέ κάτι άδειο δεν ήταν τόσο πλήρες! Ένας τάφος να γίνεται αφετηρία και απαρχή! Ξεκίνημα Ζωής! Η Ζωή εν τάφω!Δεν είναι θρηνητικό τραγούδι αυτό! Είναι παιάνας αναστάσιμος και μητρική κοιλία! Και πόσοι ακόμα γεννήθηκαν …τέτοιοι παράξενοι παιάνες απ το κενό τρισόλβιο μνήμα! Δια του Σταυρού  η χαρά! Θανάτω θάνατον ώλεσεν! Νεκρός Ζωαρχικότατος! Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου την καθαίρεσιν! Σε δοξάζομεν, Τον της φθοράς καθαιρέτην! Δια θανάτου το θνητόν , δια ταφής το φθαρτόν μεταβάλεις! Άφραστον θαύμα! Ω των θαυμάτων των καινών ! Χριστός Ανέστη !

Όλη η ζωή μας αυτό το μνήμα! Ό,τι αληθινό και ζωηφόρο υπήρξε μετά το κενό μνημείο, οφείλει σ αυτό την ύπαρξή του! Όλα τα θαύματα και τα θαυμάσια, που δάκρυα δοξολογίας γεννούν, πηγάζουν από αυτό ! Όλες οι Αναστάσεις και οι συγγνώμες μας! Ό,τι μπορεί να οδηγήσει στην μετάνοια, στο Φως και στο να απεκδυθούμε τον παλαιό άνθρωπο! Χωρίς αυτό το κενό, δεν θα υπήρχε το καινό παρά μόνο το μάταιο, που θα οδηγούσε σε ένα απάνθρωπο και φρικώδες τέρμα ! Θα ταν  κενό το κήρυγμα , ο λόγος και η πίστη μας , αν η ελπίδα μας δεν έρρεε αστείρευτα από αυτόν τον κενό βράχο! Κλειστός ο Παράδεισος! Δεν θα υπήρχε ούτε η διαπορθμεύουσα Αειπάρθενος Κόρη, ούτε το Άγιο συναξάρι με τους αγώνες και τα παλαίσματα τα ακατανόητα για την πεπερασμένη θνητή λογική μας!  Ούτε πνεύμα θυσίας, να διακονεί τον πλησίον και να λατρεύει υπεράνω όλων τον Θεό! Αν δεν υπήρχε το κενό μνημείο, δεν θα ήταν Φιλάνθρωπος και πολυέλεος ο Κύριος! Θα στεκόμασταν μπροστά σε έναν Δημιουργό βασανιστή και τυραννικό!   Θα ήμασταν αξιοθρήνητοι  και ελεεινότεροι πάντων των ανθρώπων κατά τον Θείο Παύλο. Κενός ο τάφος , γεμάτες από Χριστό και Την Αγάπη, μυριαρίθμητες ψυχές που θυσίασαν και θυσιάζουν το τώρα του νυν αιώνος για την αληθινή Ζωή!  Αν δεν υπήρχε το κενό μνημείο όλοι θα θρηνούσαμε για το μηδέν μας …την μη ύπαρξή μας! Αγέννετοι και Αγέννητοι θα ήμασταν! Και αύριο θα πεθαίναμε …

Όσοι αξιώθηκαν να ακουμπήσουν χείλη και καρδιές πάνω στον πανόλβιο Τάφο, όσοι οσφράνθηκαν την άρρητη ευωδία του Ζωηφόρου μνήματος , δεν σταματούν με όλην την θέρμη της ψυχής τους, να βροντοφωνάζουν το Χριστός Ανέστη! Δύσπιστοι μέχρι πρότινος ! Διαπρύσιοι κήρυκες της Αναστάσεως πλέον, ως την τελευταία τους επί γης πνοή! Ψηλάφησαν την ακήρατη πλευρά Του Δεσπότη! Εισήλθαν εντός του μνημείου και ως άλλοι Πέτρος και Ιωάννης, αντίκρισαν τα αδιάσειστα …Φυλαχτάρι εγκολπώθηκαν από τότε τα εντάφια σπάργανα, να μυροβλύζει το στήθος τους  και η αναπνοή τους, Χριστό Αναστημένο εκ του Τάφου!  

Ο Ζωοδότης,  Η Ζωή, Η  Αυτοζωή , δεν μπορούσε να εγκλωβιστεί στον τάφο! Και εμείς αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου , πόσο εγκληματούμε απέναντι στην Αθάνατη ψυχή μας όταν την φυλακίζουμε, όταν την ενταφιάζουμε …Στην καταδίκη του θανάτου, σε ένα σκοτάδι χωρίς τέλος ..

Νεκρωμένη από την αμαρτία ψυχή μου! Εσένα που δημιούργησε ο Θεός Λόγος με τα χέρια Του! Ανάστα! Μην καθεύδεις ! Και το δικό σου τωρινό μνήμα, άδειο να μείνει παντοτινά  όπως Εκείνου! Ουκ έστιν ώδε ! Νεκρή ην και ανέζησε ! Έτσι ας πληροφορηθεί ο μισόψυχος! Βεβαίωσέ το και εσύ ψυχή μου! Καταργήθηκε ο θάνατος! Και έγινε το Πάσχα το Σωτήριο, το πέρασμα απ του θανάτου το σκότος και την φθορά, στην αφθαρσία της ατελεύτητης Ζωής!

Χριστός Ανέστη ψυχή μου !

Νώντας Σκοπετέας

Πάσχα 2021