29 Οκτ 2022

Χάσμα μέγα και αγεφύρωτο…(Άσπλαχνοι και Χριστομάχοι)


...εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. λέγει αὐτῷ ᾿Αβραάμ· ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ ᾿Αβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.(Λουκ. 16, 27-31) 

Είναι αυτή η παραβολή κατάγιομη από νοήματα, η εμβάθυνση στα οποία, ρίχνει φως άπλετο στις ψυχές μας, εφόσον βέβαια τα πνευματικά μας αισθητήρια δεν έχουν ολότελα απονεκρωθεί…Αλλιώς και νεκρό να δούμε να ανασταίνεται, δεν πρόκειται να καταλάβουμε το ελάχιστο. Το βέβαιο είναι, όπως διδάσκουν οι πατέρες, πως έχουν υπάρξει αναρίθμητες ψυχές κεκοιμημένων αδελφών μας, που θέλουν να μας προειδοποιήσουν για αυτόν τον τόπον της βασάνου. Και αυτός ο τόπος δεν είναι ένας τόπος με καζάνια που κοχλάζουν…μακάρι να ταν έτσι! ακούγαμε πρόσφατα έναν άγιο των ημερών μας να κηρύττει(σ.σ. π.Αθανάσιος Μυτιληναίος). Ας μην απορούμε! Ας αφουγκραστούμε τους κεκοιμημένους αδελφούς μας, που θέλουν να μας γνωστοποιήσουν, όσα ο λόγος ο Άγιος της Γραφής, δια των προφητών και των Αγίων Πατέρων, όντας τόσο προσβάσιμος, ιδίως σήμερα, μας φανερώνει! Ο τόπος της βασάνου, είναι η θέα του Θείου Φωτός ως πυρ…ως φωτιά, που δεν αντέχεται και σε καίει! Το ίδιο Φως που για τον φτωχό, βασανισμένο και περιφρονημένο Λάζαρο αλλά και για όσους μετανοημένους και ενωμένους με τον Ζωντανό Θεό πορευθούν εις Ανάστασιν Ζωής είναι αιώνια φωτιστικό και υπέροχα ευχάριστο, …ὁ ἐγείρων ἀπὸ γῆς πτωχὸν καὶ ἀπὸ κοπρίας ἀνυψῶν πένητα τοῦ καθίσαι αὐτὸν μετὰ ἀρχόντων, μετὰ ἀρχόντων λαοῦ αὐτοῦ (Ψαλ. 112.7-8), το ίδιο ακριβώς Φως θα είναι χωρίς τέλος καυστικό και βασανιστικό για όσους φαύλους αμετανόητους, πλεονέκτες, ανοικτίρμονες, υβριστές, αποστατούντες και βλασφημούντες το Άγιο Όνομα του εν Τριάδι Θεού  θα πορευθούν εις Ανάστασιν κρίσεως. Και σε αυτό το σημείο θα σταθούμε ιδιαιτέρως.

(ακολουθεί απόσπασμα  από κείμενο του γράφοντος με τίτλο:"Το αιωνιώς ασυγχώρητο" Ιούνιος 2020).... Αναρωτιόμαστε πολλές φορές τι είναι η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος και τι εννοεί ο Χριστός μας, όταν λέει ότι είναι η μόνη αμαρτία που δεν συγχωρείται . Η ψυχή του κεκοιμημένου κατ αρχάς δεν μπορεί να μετανοήσει και να συγχωρεθεί, αφού εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια . Την ψυχή του κεκοιμημένου όμως που εν ζωή βλασφήμησε το Πανάγιο Πνεύμα και δεν το εξομολογήθηκε ειλικρινώς, δεν μπορούν να την βοηθήσουν οι πράξεις της στρατευομένης Εκκλησίας. Όταν δηλαδή κάποιος αμφισβητήσει τον Τριαδικό Θεό και τις ενέργειές Του , όταν κάποιος λοιδορήσει απαξιώσει και βλασφημήσει τον Θεό Πνεύμα, τότε αν φύγει ανεξομολόγητος για αυτό του το έγκλημα, τα μνημόσυνα τα σαρανταλείτουργα οι ελεημοσύνες και οι προσευχές των περιλειπομένων δεν θα μπορέσουν να του προσφέρουν καμιά όνηση, περισσότερο Φως και αλλαγή της θέσης της ψυχής του, όπως μπορεί να συμβεί με μια ψυχή που δεν εξομολογήθηκε μια σοβαρή αμαρτία εν ζωή . Είναι βεβαίως πολύ λεπτά και δυσδιάκριτα τα όρια και πολλές φορές απλησίαστα, αλλά πολλοί αναρωτιούνται ιδίως στις μέρες μας . Δεν είναι να βλάψω λεκτικά την φήμη του Αγίου Πνεύματος. Ένοχοι αιωνίου κατακρίσεως και τιμωρίας ( Μαρκ. γ/28,29)όσοι συκοφαντούν το Άγιο Πνεύμα. Η συκοφαντία έχει αμέτρητες εκφάνσεις . Από το να πεις ότι ένα θαύμα του Θεού έγινε με την συνδρομή του διαβόλου, όπως οι πωρωμένοι και εθελουσίως τυφλωμένοι , οι εμπαθείς Φαρισαίοι έκαναν με τον Χριστό μας, ή να πεις στις μέρες μας (πόσο πύκνωσε αυτός ο τραγικός λόγος)ότι το Πανάγιο Πνεύμα δεν μπορεί να ενεργήσει και να καταστήσει απρόσβλητη από οποιονδήποτε μολυσμό την Θεία Κοινωνία….» 

                  

Τι γίνεται λοιπόν με όσους βλασφήμησαν εν ζωή την αδιαίρετη Αγία Τριάδα και έφυγαν αμετανόητοι χωρίς ορθή πίστη και έργα εν Χριστώ αγάπης; Τώρα που πλέον γνωρίζουν, θα επιθυμούσαν σφόδρα να επιστρέψουν για να φωνάξουν το ημάρτομεν ή έστω να στείλουν έναν απεσταλμένο…Λάζαρο στους αγαπημένους τους! Τούτο όμως δεν το επιτρέπει η δικαιοσύνη του Κυρίου!  "…ἡ κρίσις ἀνέλεος τῷ μή ποιήσαντι ἔλεος" (Ἰακ. 2,13). Η κρίσις χωρίς έλεος  επίσης, για όσους ακόμα και σήμερα με τα εναπομείναντα έργα  τους, παρασύρουν στο σκοτάδι της αθεϊας και της βλασφημίας τους εν ζωή αδελφούς. Το βιβλίο με τα πεπραγμένα μας, είναι και παραμένει ανοιχτό, συνεχώς συμπληρούμενο, ως την ημέρα την τελική της κρίσεως! Προστίθενται και τα καλά, που οδηγούν νέες ψυχές στον Χριστό και την αλήθεια Του, ανεβάζοντας τις ψυχές αυτών των αγαθών κεκοιμημένων προς τα πιο φωτεινά και υψηλά αλλά και τα άσχημα θεοστυγή,  πραχθέντα και λεχθέντα,  που απομακρύνουν από τον Κύριο και σπέρνουν το δαιμονικά ανέλπιδο στις ψυχές όσων αναζητούν εναγώνια την αλήθεια. Αυτά βυθίζουν ακόμα περισσότερο στα αιώνια ερέβη, όσους θλιβερά και εμμονικά ούτως ασέβησαν. Όλα σημειώνονται αδιαλείπτως! Ας ακούσουμε τη φωνή της Ευαγγελικής Αλήθειας που ηχεί ακόμα στα αυτιά μας και ας μη μιμηθούμε το άσπλαχνο και Χριστομάχο, όσων χωρίζονται εθελούσια  με χάσμα μέγα και αγεφύρωτο από τον Φωτοδότη Κύριο.

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Οκτώβριος 2022

Μια από τις πολλές πτυχές και διαστάσεις τούτης της περιάκουστης παραβολής του Κυρίου μας. Στο μεγαλύτερο μέρος της  εκπομπής, διαβάζεται ένα Θεόπνευστο ομίλημα του Χρυσοστόμου των ημερών μας π.Αθανασίου Μυτιληναίου, κατά  την Ε Κυριακή του Ευαγγελιστού Λουκά το 1995.


23 Οκτ 2022

Σύμβουλος γάμου μυρωμένου…(Άγιος Δημήτριος)

   

Αν υπάρχει αγάπη αληθινή όλα τα υπόλοιπα έρχονται! Αν έχει ομόνοια το ζευγάρι, τότε όλα τα αδύνατα γίνονται μπορετά! Κοινότυπα ακούγονται και τα δυο, σαν γνωμικά, αποστάγματα πείρας συνοδοιπόρων και συναθλητών στης συζυγίας το σκάμμα. Τούτοι οι παλευτές οι ευλογημένοι, όλο και λιγοστεύουν στις μέρες μας. Τα κριτήρια μπορεί να τα αλλάξαμε, όχι όμως και του Θεού τις κρίσεις. Εκείνες και χθες και σήμερα και εις τον αιώνα θα είναι οι ίδιες και απαρασάλευτες! Έγινε η ύλη και η ευωχία κριτήριο ένωσης! Αλίμονο! Και εκείνο το …γνωμικό το ανέγνωμο και άσοφο γίνηκε επίκαιρο, θέσφατο χωρίς Θεό. Σαν η φτώχεια μπαίνει από την πόρτα, η αγάπη βγαίνει απ το παράθυρο! Κανείς δεν αρνήθηκε βέβαια την αυτάρκεια και όλα εκείνα τα αγαθά τα επίγεια, που συντηρούν και φροντίζουν το σώμα. Να έχεις για να χρησιμοποιείς, μα κυρίως για να δίνεις σε όσους είναι αναγκεμένοι! Να ζητάς όμως και εκείνα τα ουράνια, που άφθονα μπορεί να χορηγήσει η ευδοκία και η χάρη Του. Γιατί σαν αυτά δεν τα ζητήσεις, θα πτωχεύσεις στ' αλήθεια αδελφέ μου. Και έπειτα θα αναζητάς ψυχολόγους και συμβούλους και θα μιλάς για ασυμφωνία χαρακτήρων και για αταίριαστα που οδήγησαν τελικά σε διάλυση. Ναι, μα τα μυστήρια της Εκκλησίας, δεν διαλύονται κι αυτά εις τον αιώνα αδελφέ μου. Κι ο γάμος (μιλάμε για τον μόνο που ο Ουρανός αναγνωρίζει κι όχι για όλες αυτές τις θλιβερές και άνομες νομικές επινοήσεις) είναι ένα μεγάλο μυστήριο που τον Παράδεισο ανοίγει. Θυμήσου λοιπόν εκείνες τις ευχές που διάβαζε ο ιερέας! Και αν τότε δεν τις πρόσεξες αναζήτησέ τις τώρα. Και σαν βρεις ευλογημένους συζύγους, που ζουν αυτόν τον αγαπητικό δεσμό που πόσο μοιάζει στον έρωτα τον Θείο, προσπάθησε να τους μοιάσεις! Ομόνοια ψυχών και σωμάτων δεήθηκε ο παπάς στο γάμο σου! Ειρηνική ζωή, και σωφροσύνη! Σύνδεσμος η ειρήνη, που κρατά άσπιλες και αρυτίδωτες τις ψυχές τους, σαν το σώμα παραδίδεται στου χρόνου τη φθορά! Απολείτουργα τους καμάρωνα δυο τέτοιους χαρούμενους ενωμένους σε ένα. Ο Θ. και η Φ., με τα 4 παιδιά τους. Άμπελος ευκληματούσα αυτή η οικογένεια, με κέρασε νάμα απ’ τις υδρίες ψυχές της. Δεν μου μίλησαν καθόλου με τα λόγια! Παρά μόνο με αυτήν την πνευματική λαλιά της αγάπης, που όλες τις γλώσσες των ανθρώπων ξεπερνά σε πλούτο και νοήματα! Ευωδία πνευματική αναδύουν αυτές οι μορφές των ανθρώπων, που παλεύουν με τις βιωτικές δυσκολίες, με τα εμπόδια που συνεχώς ορθώνονται μπροστά τους, από εκείνους που συνεχώς προσπαθούν λάθρα να ανοίξουν το…παράθυρο να διωχθεί η αγάπη… Δεν είναι ρόδινοι οι δρόμοι! Στρωμένοι από αγκάθια είναι! Φίδια και σκορπιοί στο διάβα τους, των πειρασμών ο κλύδωνας στο λιμανάκι τους…Μα αρκεί μια ματιά στο προσκυνητάρι να φέρει τη γαλήνη! Εκεί φωτοβολά σε μια σπιθίτσα καντηλιού η νύφη Εκκλησία και η δόξα του Νυμφίου Κυρίου, όπως πρωτοφανερώθηκε θαυμαστά κάποτε σε έναν Γάμο, να διώξει κάθε τι πικρό και να ξαναγεμίσει με το πιο γλυκόπιοτο κρασί το κοινό ποτήρι της αγάπης, που πάντοτε αντέχει υπομένει και ελπίζει! Και ένα μικρό κομμάτι από βαμβάκι στο δικό τους προσκυνητάρι. Σφούγγισε κάποτε το μυρόβλητο θαύμα του Αη Δημήτρη! Και από τότε έγινε ο οδηγός τους ο άγρυπνος. Ήταν τα μόνα λόγια που μου είπαν για το δικό τους σκάμμα.

-Ξέρεις αδελφέ μου, όποτε φεύγει η ειρήνη και έχουμε μαλώματα και σκοτεινιές αυτό το μπαμπακάκι ξεραίνεται! Μα σαν μονιάσουμε και θυμηθούμε τα όσα κάποτε ευλογηθήκαμε, εκείνο αρχίζει να ευωδιάζει και να στάζει… Μπορείς να το πιστέψεις;

Θυμήθηκα τότε το στεφάνι των αθλητών που δόθηκε σε όλους μας στο γάμο μας, μα σε ελάχιστους ήταν ανθισμένο! Κι όμως ένα δάκρυ μετανοίας το κάνει τώρα δα, αυτοστιγμεί να ξανανθίσει! Έτσι κι εκείνο το μπαμπάκι του Μυροβλήτη Αγίου, σαν αμαράντινος στέφανος δόξης, καρτερά κάποτε να φορεθεί στα κεφάλια των αθλητών. Ως την απονομή εν τη ημέρα της κρίσεως, θα στέκεται εκεί στο μικρό τους προσκυνητάρι, ολοζώντανο θαύμα, σύμβουλος γάμου μυρωμένου…

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο: Ενθάρρυνέ μας Άγιε Δημήτριε!

ΥΓ: Σε ένα τόσα δα κομμάτι από μπαμπάκι μπορεί να χωρέσει όλο το υπέρ Λόγον του Αγίου Θεού μας! Μόνο όσοι το έχουν οσφρανθεί με της ψυχής την όσφρηση, όπως ο Θ. και η Φ.,  μπορούν να μιλήσουν για τούτο το μεγάλο θαύμα! Δεν μοιάζει αυτό το μύρο με τίποτα άλλο το υγρό, μα μόνο με τα αληθινά δάκρυα της μετανοίας! Μόνο με εκείνα μπορεί να συγκριθεί και να συμμιχθεί…να μείνει άσωστη τούτη η ευωδία, που λυτρώνει και λευτερώνει απ τα δεσμά των σκοτεινών φυλακών της αμαρτίας. 17 αιώνες αναβλύζει τα της χάριτος μύρα ο Οκτώβριος! Θεοφρούρητες ψυχές τον επικαλούνται μπροστά σε κάθε δαιμονοκίνητη χάρυβδη! Ιδίως σε εκείνην της απελπισίας! Βοήθησέ μας Άγιε Δημήτριε! Ενθάρρυνέ μας! Δαυίδ και Νέστορας εγώ ο ταλαίπωρος!

20 Οκτ 2022

Το φαρμακείο της ψυχής...

Ήταν πολύ περήφανος για τον μοναχογιό του ο κ. Μιχάλης ο φαρμακοποιός. Καλός στα γράμματα από μικρός, φιλομαθής, φιλόδοξος και υπάκουος. Γι αυτό και δεν τα λυπήθηκε τα τόσα χρήματα που ξόδεψε για να τον σπουδάσει έξω. Βλέπετε, εκείνα τα χρόνια ήταν καλύτερα να σπουδάσει κανείς στο εξωτερικό, γι αυτό και δεν νοιάστηκε. Με όλη του την καρδιά κάθε μήνα του έστελνε τα χρειαζούμενα. Και δεν λάθεψε. Ο γιος του τέλειωσε τις σπουδές του στη φαρμακευτική και επέστρεψε στην πατρίδα με το πτυχίο στο χέρι.
Χαρά, δάκρυα ευτυχίας και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Κύριο.
Αυτό το ευχαριστώ ήταν αλλιώτικο.
Κάθε μέρα έστρεφε τα μάτια του έστω και για λίγες στιγμές στην εικόνα του αγκαθοστεφανωμένου Χριστού, αυτή που 30 χρόνια τώρα έστεκε πάνω από τον πάγκο του, μα τώρα το ένοιωθε πιότερο από κάθε άλλη φορά αυτό το ευχαριστώ.
Μπορούσε τώρα να αποσυρθεί ο κ. Μιχάλης και να περιμένει και άλλες χαρές. Ίσως και κανένα εγγονάκι.
Το φαρμακείο του, αυτό που έφτιαξε με πολύ μόχθο και λαχτάρα για προσφορά στους συνανθρώπους του, θα το αναλάμβανε πλέον ο γιος του.
-Μόνο μην ξεχάσεις τούτο παιδί μου, να νοιάζεσαι τον άλλον σαν τον εαυτό σου και τον φτωχό πάντα να τον διευκολύνεις.
-Εντάξει πατέρα μόνο που θα κάνω κάποιες αλλαγές στο φαρμακείο. Έχω κάποιες ιδέες να το κάνουμε πιο σύγχρονο.
-Ό,τι εσύ κρίνεις σωστό, γιε μου, αυτό να κάνεις. Δικό σου είναι τώρα, εσύ αποφασίζεις.
Έτσι κι έγινε.
Μιά καινούρια φωτεινή επιγραφή παραγγέλθηκε, καινούρια ράφια, καινούριο γραφείο και μιά αναπαυτική δερμάτινη πολυθρόνα για τις διανυκτερεύσεις.
Μιά χαρούμενη αναστάτωση επικρατούσε στο φαρμακείο.
Πολύτιμος βοηθός του νέου της ιστορίας μας, ο Ανέστης. Από μικρό παιδί τον είχε πάρει ο πατέρας του βοηθό στο φαρμακείο. Είχε μάθει καλά τη δουλειά και πολλές φορές τον άφηνε στο πόδι του, αλλά και πόσο τον ξεκούραζε έχοντας αναλάβει όλες τις εξωτερικές δουλειές, αποθήκες, ταμεία, φάρμακα σε ηλικιωμένους κατ’ οίκον. Πάντα χαμογελαστός και πρόθυμος.
-Ανέστη, μόλις τελειώσεις με τα ράφια, θέλω να κάνεις ακόμα μιά δουλειά.
Αυτήν την εικόνα του Χριστού, σε παρακαλώ, ξεκρέμασε την και βάλε στη θέση της αυτόν εκεί τον πίνακα που έφερα απ τη Ρώμη.
Σάστισε ο βοηθός.
-Μα, κύριε Δημήτρη, αυτήν την εικόνα ο πατέρας σας την έχει εκεί 30 χρόνια...
Θα στενοχωρηθεί.
-Ο πατέρας δεν έχει πρόβλημα.
Άλλωστε τον άκουσες, είπε να κάνω ό,τι εγώ κρίνω σωστό.
Λοιπόν, αυτά είναι ξεπερασμένα, Ανέστη.
Είπαμε, θα το κάνουμε σύγχρονο το φαρμακείο, αυτά ήταν για πριν 30 χρόνια, αστεία θα λέμε;
Τώρα ο κόσμος έχει προχωρήσει.
Καλά, εσύ που ζεις; Δεν το βλέπεις πώς αλλάξαμε;
Δεν είπε τίποτα ο βοηθός. Ανέβηκε στη σκάλα και με τρεμάμενα χέρια έκανε αυτό που πρόσταξε το νέο αφεντικό.
-Που να τη βάλω, ψέλλισε.
-Βάλ την εκεί, στο κάτω συρτάρι, που δεν το χρησιμοποιούμε.
Έτσι κι έγινε.
Όλα λοιπόν άλλαξαν, έγιναν μοντέρνα.
-Λοιπόν, πατέρα, πως σου φαίνεται; Αγνώριστο δεν έγινε;
-Ναι, γιε μου, είπε ευτυχισμένος ο πατέρας μπαίνοντας στο φαρμακείο, και θέλησε πάλι να ευχαριστήσει «Εκείνον» για όλα, όπως πάντα το συνήθιζε.
Μα δεν Τον βρήκε στη θέση του...
Ένα μελαγχολικό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο του, μα μόνο ο Ανέστης το κατάλαβε. Δεν μίλησε, δεν είπε κουβέντα.
Βρήκε μια καλή πρόφαση κι έφυγε πικραμένος για το σπίτι. Εκεί τουλάχιστον, το εικονοστάσι του θα του απάλυνε για λίγο τον πόνο...
Κύλησε ο καιρός. Το φαρμακείο δούλευε καλά και η πελατεία είχε αυξηθεί αρκετά.
Μόνο κάτι τον στενοχωρούσε τον Δημήτρη. Ο πατέρας του σπάνια ερχόταν, όλο κάποια δικαιολογία έβρισκε και δεν ερχόταν.
-Σε ζητούν οι παλιοί σου πελάτες πατέρα, του έλεγε ο Δημήτρης, προσπαθώντας να τον κάνει να έρχεται.
-Έχουν εσένα τώρα, απαντούσε ο κυρ-Μιχάλης με εκείνο το γνωστό πικρό χαμόγελο, που μόνο ο Ανέστης μπορούσε να καταλάβει το τι το γεννούσε.
-Διανυκτέρευση σήμερα Ανέστη, πήγαινε σπίτι σου, θα μείνω εγώ, είπε ο Δημήτρης και κάθισε στην αναπαυτική του πολυθρόνα, αφού πρώτα κλείδωσε την πόρτα.
Έκλεισε για λίγο τα μάτια και προσπάθησε να ξεκουραστεί από τον φόρτο της ημέρας. Αποκοιμήθηκε και μόνο ένας παρατεταμένος χτύπος τον ξύπνησε κάπως απότομα.
Ήταν ένα μικρό κορίτσι, δεν θα ταν πάνω από 12 χρόνων. Ήταν αναστατωμένη, τα μάτια της κλαμένα και μιλούσε βιαστικά.
-Γρήγορα κύριε, η μητέρα μου είναι άρρωστη, πρέπει να της φτιάξετε αυτό το φάρμακο! Να η συνταγή. Μόνο βιαστείτε!
-Ηρέμησε κορίτσι μου, θα κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Να ορίστε, έτοιμο!
-Αφήνω τα χρήματα και τρέχω, είπε το κορίτσι.
-Τα ρέστα σου, μόλις που πρόλαβε να πει ο Δημήτρης, μα το κορίτσι είχε εξαφανιστεί. Τι ήταν κι αυτό, σκέφτηκε κλειδώνοντας την πόρτα. Ευτυχώς που δεν ήταν ο Ανέστης, ήταν δύσκολη η συνταγή.
Στη σκέψη αύτη πάγωσε, και σχεδόν τρέχοντας πήγε στο εργαστήριο.
Η αναπνοή του κόπηκε, μόλις συνειδητοποίησε το λάθος του...
Δεν είχε χρησιμοποιήσει το σωστό μπουκάλι και είχε ρίξει... αλίμονο... δηλητήριο στο φάρμακο!
Βγήκε έξω φωνάζοντας, έτρεξε απεγνωσμένα, μήπως και έβρισκε το κοριτσάκι μα τίποτα...
Ήταν καταδικασμένος. Πάνε τα όνειρα του για τη ζωή, το φαρμακείο.
Τώρα, μιά εφιαλτική σκέψη κυριαρχούσε. Φόνος εξ αμελείας, φυλακή, απόγνωση...
Χριστέ μου, είπε κι ένιωσε μεγάλη έκπληξη σε αυτή τη φράση. Δεν θυμόταν ποτέ να την είχε ξαναξεστομίσει.
Θυμήθηκε τότε το κάτω συρτάρι...
Σε λίγο αυτός ο σύγχρονος επιστήμων, με τις φρέσκιες ιδέες και τα μεγαλεπήβολα σχέδια, μιλούσε σε μιά εικόνα...
-Χριστέ μου, κάνε ένα θαύμα, σε παρακαλώ, κι εγώ θα σε πιστέψω. Απόδειξε μου ότι υπάρχεις, σε ικετεύω...
Έμεινε εκεί να κοιτά «Εκείνον» και, προσμένοντας απάντηση, τρόμαξε όταν απότομα η πόρτα άνοιξε.
Ήταν πάλι το κοριτσάκι, πιο αναστατωμένο από πριν και κλαίγοντας ασταμάτητα τώρα.
-Τι, τι συνέβη, ρώτησε τρέμοντας ο Δημήτρης. Το... το... πήρε η μητέρα σου το φάρμακο;...
-Όχι κύριε, δεν το πήρε... Εκεί που έτρεχα να της το πάω, σκόνταψα χωρίς να καταλάβω το πώς κι έπεσα. Το μπουκαλάκι μου έσπασε και άλλα χρήματα δεν έχω... Φτιάξτε μου ένα καινούριο και θα σας τα φέρω αύριο, σας το υπόσχομαι!
-Κορίτσι μου, αν ήξερες τι ήταν αυτό που μου είπες!... Δεν θέλω χρήματα, περίμενε, στο φτιάχνω αμέσως, και στρέφοντας το βλέμμα του σ’ «Εκείνον», είπε κι αυτός νοερά ---για πρώτη φορά--- στη ζωή του ένα ευχαριστώ στην αγαπημένη εικόνα του πατέρα του...
Την άλλη μέρα παίρνει τηλέφωνο τον πατέρα του και του λέει:
-Πατέρα, σε περιμένω σήμερα, σου έχω μιά έκπληξη, δεν δέχομαι κουβέντα. Να πάρε και τον Ανέστη.
-Ναι κύριε Μιχάλη, πρέπει να ‘ρθείτε σήμερα, σας περιμένουμε, οπωσδήποτε πρέπει να ‘ρθείτε, εγώ σας παρακαλώ!
Μετά από την επίσκεψη αυτή πικρό χαμόγελο δεν ξαναζωγραφίστηκε στο πρόσωπο του πατέρα. Πλέον δεν περνούσε μέρα χωρίς να περάσει από το φαρμακείο.
Και πάντα μπαίνοντας έλεγε το μεγάλο του ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ κοιτάζοντας με λαχτάρα πάνω από τον αγαπημένο του πάγκο.
Ο γιος του είχε κάνει τόσες αλλαγές- μα άλλη μιά τώρα τελευταία τον έκανε πιο ευτυχισμένο από ποτέ.
Ένα μικρό καντηλάκι φώτιζε πλέον ακοίμητο το άκρως ταπεινό και αγκαθοστεφανωμένο πρόσωπο τού Χριστού.«Εκείνου» που πάντα έχει το φάρμακο για όλες τις ψυχές…


Νώντας Σκοπετέας
Από το βιβλίο "Δάκρυ στο Εγώ" εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2018
Διασκευή από διήγηση μακαριστού Μητροπολίτη Νικαίας κ. Γεωργίου.
Εις μνήμην της μακαριστής συγγραφέως Γαλάτειας Γρηγοριάδου Σουρέλη στης οποίας τη ραδιοφωνική εκπομπή έγινε πλέον γνωστό αυτό το αληθινό περιστατικό.

17 Οκτ 2022

Στου Παραδείσου τα λιοστάσια…

Η θειά η Κατίνα η Παυλέισα!
Μια γυναίκα που βάπτισε τον πόνο στην κολυμβήθρα της υπομονής! Νεότατη χήρεψε και ασκήθηκε γενναία όσο ελάχιστοι, στο σκάμμα της σωφροσύνης και της πολυώνυμης αρετής! Αφιερωμένη ψυχή! Διακόνισσα της Παναγίας!
Επιτρόπισσα για χρόνια αμέτρητα στην Εκκλησία της Κοίμησης, στο αγνάντι το περίβλεπτο της Χώρας! Σιμά στο Ιερό της Παναγίας το ταπεινό σπιτάκι της! Θαρρείς πως όποτε έγερνε το σώμα της να ξαποστάσει από τον συνεχή κάματο της γης που δούλεψε δίχως βαρυγκώμια σε όλη της τη ζήση, το προσκέφαλό της φωτιζόταν από το ακοίμητο φως της Άγιας Τράπεζας! Πέρασμα δρόσου η αυλή της, για όσους ανηφόριζαν προς τα αντιλαλήματα της χαράδρας και του Βιρού τα αγιοφάραγγα! Λιγόλογη, σεμνή, μετρημένη μα καταδεκτική και πρόσχαρη για τον καθένα! Πόνεσε, συμπόνησε και κοινώνησε όλα τα νάματα που την ψυχή γεωργούν και καρπίζουν. Τα δρωτάρια της εργασίας, τα δάκρυα της πίστης, την μεταλαβιά από τα χέρια όσων Ιερέων-υπουργών του Υψίστου διακόνησε ανιδιοτελώς και με πνεύμα θυσιαστικής αγάπης!
Τα παιδιά της Χώρας την ένιωθαν όλα ανεξαιρέτως δικιά τους γιαγιά! Είχε μια ανεπιτήδευτη σοφία και μια έτοιμη ορμήνια πάντοτε να δώσει, ανεξίτηλη στις μνήμες όσων από εμάς πέρασαν αμέτρητα απογεύματα Θέρους, Άνοιξης, Επιταφίου και Ανάστασης στην πλατεία της Παναγίας! Παιχνίδια, τρεχαλητά, ματωμένα γόνατα, αθώα μαλώματα, ολόχαρες φωνές και το εμείς που πάντοτε πανηγύριζε στη σκιά της Μεγαλόχαρης!
Η γιαγιά η Κατίνα με το πέρας των χρόνων έμοιαζε σαν μια μορφή αθάνατη! Ίσως γιατί έφτασε σχεδόν έναν αιώνα επιγείου βιωτής! Ίσως γιατί ήταν τέτοια η δύναμη που η υπομονή της ανταπέδωσε σε σώμα και ψυχή...Έτσι νιώσαμε έκπληξη σαν ακούσαμε χθες πως έφυγε! Με τέλος Χριστιανό ανώδυνο και ειρηνικό! Έως το τέλος με τον ηγεμόνα νου να κυριεύει απόλυτα τις αισθήσεις και τις λέξεις της! Σε ημέρα του Κυρίου αναχώρησε! Κυριακή του Σπορέως! Απολείτουργα, όπως είμαι βέβαιος ότι επιθυμούσε σε όλη της την… Κυριακή ζωή! Κι αν έσπειρε και αυτή στο μέσα μας, σπόρους ανδρείας ψυχής αθάνατης!
Πλέον από ένα άλλο αγνάντι θα μας ορμηνεύει και θα μας εύχεται! Στο κοιμητήρι που ο Προφήτης σκεπάζει με θέα την κορυφή του την αδούλωτη!
Καλό Παράδεισο θειά Κατίνα Παυλέισα!
Καλή αντάμωση σε Παραδείσου λιοστάσια!
Να εύχεσαι για όλους μας!

Νώντας Σκοπετέας
17-10-2022

16 Οκτ 2022

Αμαρτίας ταλαίπωροι δεσμώτες...


…βλέπω δὲ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου

ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου

 καὶ αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας

 τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσί μου. (Ρωμ. 7,23)

Φιλαμαρτήμων εγενόμην, ως ουδείς εν βίω πώποτε, 

καί εδαπάνησα τήν σήν, μακροθυμίαν ο ταλαίπωρος,

 καί έτι δέ υπάρχω αναισθητών, 

επίστρεψόν με τή σή ευσπλαγχνία.

(Παρακλητική ήχος γ΄Δευτέρας)

Πόσο ελεύθερος θαρρείς πως είσαι αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου; Πόσο ανεξάρτητος; Το αυτεξούσιο, το αυτοδιοίκητο της υπάρξεώς σου, που σαν ευλογία και δώρο, σαν συνθήκη ζωής απαραβίαστη σου χαρίστηκε, η ισόθεος αυτή τιμή (Αγ.Γρηγόριος Νύσσης), πού στ’ αλήθεια…πού σε έχει φέρει ως τώρα και πού σε οδηγεί; Φιλελεύθερος είσαι στ’ αλήθεια;

Μήπως είναι ψευδώνυμη και κίβδηλη τούτη η …ατέλειωτη ελευθερία σου; Μήπως αντί για φιλελεύθερος, φίλος της ελευθερίας, να αυτοχαρακτηριζόσουν ως φιλαμαρτήμων, φίλος της αμαρτίας; Πως μέλλω των εχθρών ρυσθήναι, φιλαμαρτήμων υπάρχων; Είναι γραμμένο τούτο και στους αναβαθμούς της Παρακλητικής στον πλάγιο του δευτέρου ήχου….Αναβαθμούς υψοποιούς έχει η αληθινή ελευθερία! Ανήφορο, διωγμό, Σταυρό, νόμο και δικαιώματα Θεού…Κατήφορο, ηδονολατρεία, σκοτάδι, Άδου βυθό και έναν Θεό στα μέτρα και στα θέλω μου, έχει ο νόμος της αμαρτίας, που αντιστρατεύεται τον νόμο της ιερής συνείδησης, τον ασκόταστο και ανεξίτηλο νόμο του έσω ανθρώπου.

Το Φως και το σκοτάδι! Το αγαθόν και το φαύλο! Η κρίση και η καταδίκη από τη μια και η Ανάσταση της Ζωής από την άλλη, την ολοφώτεινη πλευρά! Αναρωτιούνται πολλοί και κάποιοι ίσως δυσανασχετούν (αυτοί γνωρίζουν το γιατί) με εκείνον τον συνήθη αυτοπροσδιορισμό μας που ακούγεται στις εκπομπές…Ταλαίπωρε εαυτέ μου!  Ταλαίπωρος ο τραυματισμένος από την αμαρτία άνθρωπος με την εθελότρεπτη ψυχή, που αναζητά θεραπεία από τον γλυκύτατο Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων.

Ιησού γλυκύτατε Χριστέ, Ιησού μακρόθυμε, τα της ψυχής μου θεράπευσον τραύματα, Ιησού και γλύκανον, την καρδίαν μου Πολυέλεε δέομαι, Ιησού Σωτήρ μου, ίνα μεγαλύνω σε σωζόμενος. Θεράπευσον, Ιησού μου ψυχής μου τα τραύματα, Ιησού μου δέομαι, και της χειρός με εξάρπασον, Ιησού μου εύσπλαχνε, του ψυχοφθόρου Βελίαρ, και διάσωσον. Ημάρτηκα, Ιησού μου γλυκύτατε εύσπλαχνε, Ιησού μου σώσον με, τον προσφυγόντα τη σκέπη σού, Ιησού μακρόθυμε, και βασιλείας της σής με καταξίωσον. Ούχ ήμαρτεν, Ιησού μου ουδείς ώσπερ ήμαρτον, εγώ ο ταλαίπωρος∙ νυν δε προσπίπτω δεόμενος∙ Ιησού μου σώσον με, και την ζωήν Ιησούν μου κληροδότησον. (Απόσπασμα από Ικετήριο κανόνα εις τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό(Ποίημα Θεοκτίστου Μοναχού του Στουδίτου)

Ταλαίπωρος αυτοχαρακτηρίζεται με αληθινή και ανυπόκριτη ταπείνωση ο Θείος Παύλος, εκεί στο «έγκλημα και τιμωρία» της Καινής Διαθήκης. Στην προς Ρωμαίους επιστολή του: Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος! τίς με ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου; (Ρωμ. 7,24)

Αμαρτίας ταλαίπωροι δεσμώτες, που φρενοβλαβώς σχεδόν εξακολουθούν να υποκύπτουν στις απάτες των δαιμόνων (διαβάζεται στον πρώτο ήχο της Παρακλητικής), όσοι αυταπατώνται και αυτοπροσδιορίζονται ως ελεύθεροι και αδούλωτοι από τον "αναχρονιστικά δογματικό" και "ζηλωτικό" δήθεν ηθικισμό που μας πάει πίσω! Πού στ’αλήθεια μας επιστρέφει τούτη η θεληματική υποταγή; Μήπως στον νόμο του Αγαθού Θεού; Και όχι στον νόμο της αμαρτίας; Αρκεί να το θελήσουμε!

Δεν μπορεί αυτός που σε έπλασε χωρίς  να σε ρωτήσει να σε σώσει δίχως εσύ να το θελήσεις και να εργαστείς στην πράξη γι’  αυτό! Ο άνευ σου πλάσας σε ου δύναται άνευ σου σώσαι σε! Ακούγεται στο γνωστό πατερικό ρήμα! Θα έχεις πολλές ευκαιρίες για να πεις το μεγάλο ναι! Τις με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου; Ποιος θα με σώσει από εμένα που με σκλάβωσε η αμαρτία; Μόνο η ένωσή μου με τον Θεό στο Θεοποιητικό μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας! Προϋπόθεση το 2ο βάπτισμα της Μετανοίας και της Ιεράς εξομολόγησεως!

Το πνεύμα θα καθοδηγεί και θα φωτίζει τότε! Όχι η σάρκα!

Αποδυναμωμένη εκείνη  από τη δύναμη, την άλλοτε ακατανίκητη της αμαρτίας!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

9 Οκτ 2022

Χωρίς Χριστό τίποτα το χρηστό!

 

…καὶ καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως.

 ( Λουκ. 6,31-36)       

Σχολείο η ζωή χωρίς τελευταία τάξη…μόνο η στερνή πνοή σφραγίζει το απολυτήριο! Τότε θα μάθουμε τον βαθμό μας και το αν προβιβαστήκαμε,  ή αν μείναμε αιωνίως μετεξεταστέοι. Δια προσκαίρου βίου μάθηση, σε μια σπουδή κοινή  για όλους τους ανθρώπους! Βασικό μάθημα και όχι κατ επιλογήν! Το δίκαιο του Θεού! Έχουμε ξαναμιλήσει για αυτό το δίκαιο. Έχουμε ξανααναφερθεί στην καταλογιστέα αδιαφορία μας και στα τελούμενα δια παραλείψεως εγκλήματά μας…Αυτά που καταλογίζονται τελεσιδίκως και αμετακλήτως, έχοντας ακριβώς το ίδιο πλαίσιο ποινής με τα δι’ ενεργείας. Το αιώνιο σκοτάδι! Προετοιμασία λοιπόν διαρκής και μαθητεία στα κρίματα στις εντολές και στους κανόνες Του. Αυτοί οι κανόνες που ελευθερώνουν την ψυχή, εξαγνίζουν την καρδιά και μας πλησιάζουν τόσο στον Μεγάλο Καθηγητή. Εκείνος δεν σταματά ποτέ να διδάσκει! Να νουθετεί εν Αληθεία, να παιδαγωγεί εν Φωτί, να συμβουλεύει εν Σοφία, να μορφώνει και να καθοδηγεί, μα και να μακροθυμεί αναμένοντας τα αποτελέσματα των βιωματικών διαγωνισμών! Και είναι πολλές οι ευκαιρίες και οι εξετάσεις για τους μαθητές, τους επιμελείς μα και τους αδιάφορους. Και υπάρχει και ένα θέμα που χαρακτηρίζεται πάντοτε ως επικρατέστερο,  ως  SOS, για να ζητηθεί η λύση του: 

Γράψτε μου…ή μάλλον βιώστε τον Χρυσό κανόνα του Ευαγγελίου μου! 

Πώς συμπεριφέρεστε στα αδέλφια σας; Ποιούς αγαπάτε; Ποιούς ελεείτε; Βιώνετε ως χρηστοί τούτο το πρόσκαιρο;

Λένε,  όσοι τους εδόθη η χάρις να ερμηνεύουν τον απαρασάλευτο εις τους αιώνες λόγο του Θεού, πως αν κάποιος τηρεί μόνο αυτόν τον χρυσό κανόνα έχει ήδη προβιβαστεί  στο Πανεπιστήμιο της Ουράνιας Βασιλείας!  Αρκεί αυτό το βίωμα να υπάρχει εν Χριστώ! Γιατί διαφορετικά θα σκουριάσει ακόμα και ο χρυσός! Γιατί το δίδαξε ξεκάθαρα ο Θείος Διδάσκαλος, όταν είπε πως άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν! Χωρίς Χριστό τίποτα το χρηστό!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή



2 Οκτ 2022

Να ελπίζουμε μόνο μας μένει…

Κάθε μέρα που φεύγει και κάθε μια που ξημερώνει  ένα νέο δώρο του Θεού Πατέρα! Ένας κόσμος που συνεχώς αλλάζει και μοιάζει ανεμπόδιστα να βυθίζεται και να κατρακυλά, παρασύροντας όσους μαζί του συμπορεύονται θεοστυγώς και συνεχώς ανασταυρώνοντας τον Θεάνθρωπο Ιησού. Φαίνεται ότι  ζούμε την παράταση της παράτασης του Θείου ελέους! Ένα και μόνο ελέησον βέβαια, το δικό σου αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, είναι ικανό  να παρατείνει το έλεος του Κυρίου. Είναι ανεξάντλητο αλλά και δυσερμήνευτο το έλεός Του. Γιατί κάποιες φορές, μοιάζει με τιμωρία και βάσανο…Άλλοτε πάλι, σε κάνει να απορείς και να αναρωτιέσαι: Τι είναι αυτό που συγκρατεί την δικαία οργή Του; Γιατί ακόμα εισακούει εκείνες τις ικετευτικές κραυγές των ταπεινών Του;…μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ μὴ ἐκκλίνῃς ἐν ὀργῇ ἀπὸ τοῦ δούλου σου· βοηθός μου γενοῦ, μὴ ἀποσκορακίσῃς με καὶ μὴ ἐγκαταλίπῃς με, ὁ Θεός, ὁ σωτήρ μου. (Ψαλμ.26,9)Δύσκολα τα ερωτήματα αυτά! τις γαρ έγνω νουν Κυρίου η τις σύμβουλος Αυτού εγένετο; λέει στην προς Ρωμαίους ο Απόστολος Παύλος. Τα αποθέματα λένε πως τελειώνουν…Στην ενέργεια…στις τροφές…στο νερό…στην Ειρήνη… Για τα αποθέματα της χρηστότητας του Θεού, δεν γίνεται καν λόγος στα κατά τα άλλα άρτια ενημερωμένα δελτία ειδήσεων…Λαμβάνονται συνεχώς "φιλάνθρωπα" μέτρα για εξοικονόμηση και ανακούφιση των ασθενεστέρων…Μα πουθενά σχεδόν δεν ακούς πως η μετάνοια μόνο  μπορεί να κερδίσει και άλλον χρόνο ελέους εκ του Μόνου Φιλανθρώπου και να κάνει τις ρημαγμένες και ασθενείς μας ψυχές να ανανήψουν…Το να μετανοείς είναι σαν να αντιστέκεσαι σε όσα την ψυχή απελπίζουν! Είναι σπουδαίο να ελπίζεις! Έχουμε την Ελπίδα αδελφοί μου! Σε Αυτήν να  προσφεύγουμε! Μόνο Αυτή μας μένει ψυχή μου! …ὑπόμεινον τὸν Κύριον· ἀνδρίζου, καὶ κραταιούσθω ἡ καρδία σου, καὶ ὑπόμεινον τὸν Κύριον. (Ψαλμ.26,14)

Κείμενα αυτομεμψίας που μιλούν για το ανέσπερο έλεος και την ολοζώντανη-αληθινή ελπίδα στην σημερινή μας εκπομπή! Κάθε μια πλέον μοιάζει να ναι και η τελευταία, σαν την μέρα που μόλις ξημέρωσε!

Νώντας Σκοπετέας 

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή