Σε μια κάρα όλη η λάμψη του Παραδείσου...

                         

"....-Πονάς Λουκά παιδί μου; τον ρώτησε λίγο πριν κλείσει τα μάτια ο Γέροντας Χριστόδουλος. -Μόνο όταν φεύγουν οι Άγγελοι Γέροντα! Μόνο τότε πονώ! Φανερώθηκε στον μακαριστό αγωνιστή ο αόρατος κόσμος, το επουράνιο στράτευμα των αναρίθμητων παρηγορητών. Αξιώθηκε από τούτα τα πρόσκαιρα να γευτεί την αληθινή ζωή και να μας δώσει αυτό το υπέροχο μήνυμα: Πως δεν υπάρχει πόνος απαράκλητος και ανώφελος για της ψυχής το συμφέρον…

"Δέκα χρόνια αργότερα...Προσκυνήσαμε τους λιτούς τους Σταυρούς και αναζητήσαμε το μνήμα του αγαπημένου μας πατρός Λουκά του Ρώσου, εκείνου που τον πόνο απαλύναν οι Άγγελοι. Δεν το βρήκαμε και σκεφτήκαμε πως ήδη είχε γίνει η ανακομιδή του. Μπήκαμε στο οστεοφυλάκιο της μονής. Εκατοντάδες κάρες πατέρων. Ομοιόσχημες βαλμένες πλάι-πλάι. Στο κέντρο μια, στην κυριολεξία έλαμπε! Ξέθωρα ήδη πάνω της το 2016 και το όνομα Λουκάς. Ανεξίτηλα γραμμένο πάντοτε στα δίπτυχα της ψυχής μας...Δίπλα της, μικρά εικονάκια του Αγίου Λουκά του Ιατρού και του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Λένε πως το χρυσαφένιο χρώμα των οστών, μαρτυρά πολλά…Συγκλονισμός απερίγραπτος! Κατασπαστήκαμε την κάρα του μοναχού Λουκά! Δεν μας το επέβαλλε κανείς! Η αγιότητα πάντοτε θέλγει και ξεριζώνει το β από το μακάβριο. Ήταν ανάγκη της ψυχής να αντλήσουμε χάρη από έναν άσημο και ταπεινό Άγιο και μακάριο των ημερών μας. Έπειτα πληροφορηθήκαμε κάτι εξίσου θαυμάσιο. Ο κατά σάρκα πατέρας του Μοναχού Λουκά, ποτέ του δεν ξεστόμισε εκείνο το γιατί, ποτέ δεν παραπονέθηκε για το νωρίς και το άλκιμο γλυκύτατο έαρ του γιού του, που μέσα σε λίγο μόλις καιρό μετατράπηκε σε ένα παγωμένο λείψανο, που τους πολλούς τούτου του μάταιου κόσμου, τρομάζει και απωθεί...Ήρθε μετά την κοίμησή του παιδιού του εδώ στο Κουτλουμούσι. Δοκιμάστηκε και εκάρη μοναχός! Πιο ταπεινός από τους ταπεινούς! Πιο χαρούμενος από τους χαρούμενους! Ετοιμάζεται για την ποθεινή πατρίδα! Να αγιάσει λαχταρά και εκείνος! Να αστράψει το Φως του Παραδείσου σε σώμα και ψυχή, όπως έκανε το στεφανωμένο σπλάχνο του. Ο Απερινόητος Θεός μονάχα ευεργετεί! Αρκεί μια κεχριμπαρένια κάρα για να το διαπιστώσεις!

Απόσπασμα από το βιβλίο: Χώμα και Χριστός..Των Λεμονανθών το συναξάρι(εκδ.Εφύμνιον) 

Σε αυτή την μικρή σειρά των δύο εκπομπών,  θα συναντήσουμε αγνώστους στους πολλούς τούτου του κόσμου,  αφανείς Αγίους της ερήμου, των ασκητικών χωμάτων, της διπλανής πόρτας… Γνωστοί και φανεροί σαν ήλιοι και αστέρες τηλαυγέστατοι στον Δίκαιο Κριτή!  Εκείνον ευαρέστησαν και σε Εκείνον και μόνο επιποθούσαν να είναι αρεστοί! Και ο Χριστός μας τους δόξασε και τους κατέταξε σε ύψη παραδείσου αφάνταστα! Μια Κυριακή παγχαρμόσυνη,  την  τελευταία μέσα στο Τριώδιο των ρόδων, μετά την του Παναγίου Πνεύματος κάθοδο, θα τους συγκεντρώνει όλους τους εμφανείς αλλά και τους αφανείς!  Αυτοί ή τελευταίοι,  είναι οι έμψυχες εκπλήξεις του Παραδείσου! Και θα έχει πολλές τέτοιες εκπλήξεις ο Παράδεισος! Και είναι πολλοί οι αφανέρωτοι και οι κρυμμένοι απλοί και πάντοτε πενθούντες και μετανοούντες! Και είναι φωταυγής ο Ουρανός από τους μυριαρύθμητους Αγίους που κατέταξε η Μάνα  Εκκλησία αλλά και οι συνειδήσεις των ταπεινών και διδαχτών του Αγίου Θεού! Οι άγνωστοι τούτου του κόσμου αναδεικνύονται πανέκλαμπροι φωστήρες του νοητού στερεώματος! Με την βαθιά και ανυπόκριτη αγιαστική τους ταπείνωση,  διαλύουν το σκοτάδι της ολέθριας υψηλοφροσύνης και τον ψυχοφθόρο φαρισαϊσμό…

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από σειρά 2 εκπομπών με τίτλο: Θα έχει πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος

Κυριακή Αγίων Πάντων 2026

Θα έχει πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος…(Αγίων Πάντων)

Στο άγιο συναξάρι δεν υπάρχει τελεία, μήτε αμήν για κατακλείδα. Όπως ο Παραξαπόστολος, έτσι  και εκείνο, συνεχώς θα πλουταίνει με διαμαντένιες σελίδες από τα δάκρυα της μετανοίας τα καθαρτήρια. Είναι ένα… δυναμικό σύστημα, αλλιώτικο και απαλλαγμένο από μαθηματικούς τύπους εξέλιξης και προόδου. Χωράει απειράριθμες ουρανοθρονίσεις και ουρανοκατατάξεις…Και μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο ο χορός των Αγίων Πάντων. Μα μόνο ο Κύριος γνωρίζει τον καθένα τους ξεχωριστά και μόνο Αυτός θα φανερώσει κάποτε, το δυσαρίθμητο πλήθος των αμαράντων βλαστών του Ευαγγελίου. Και τότε! Ω τότε! Τι κατάπληξη και συντριβή για εκείνους που καταδίκασαν πολλούς στο αιώνιο αφεγγές πυρ και  τι χαρά και έκσταση, για εκείνους που ποτέ τους δεν κατέκριναν τους άλλους και του βίου τους  τα άσωτα σπαταλήματα, μήτε Θεοδίκησαν, μα όλους μέσα στον υπέρλαμπρο Παράδεισο λογάριαζαν, εκτός από τον εαυτό τους τον άθλιο και αξιοκατάκριτο. 

Ούτω δέξαι με τον πόρνον και τον άσωτον οικτίρμον εν ψυχή συντετριμμένη, νυν με προσερχόμενόν σοι…Έτσι προσέρχονται στο μυστήριο των μυστηρίων το ζωοποιητικό, θαρρούντες τω ελέει Του…όπως κάθε μετανοημένος οικήτορας του Παραδείσου, γνήσιος φίλος του οικοδεσπότη Χριστού. Όπως ο Μιχάλης μας από την Κρήτη ο…Αγιοταφίτης… Κοιμήθηκε  μέσα στο Άγιο Τριώδιο των ρόδων, στο παγχαρμόσυνο Πεντηκοστάρι. 15 χρόνια ακριβώς μετά από εκείνη την αλησμόνητη Κυριακή του Πάσχα στα Ιεροσόλυμα. Εκεί βρέθηκε μαζί με έναν από τους πολλούς εφήμερους και διαβατάρικους έρωτές του… εκδρομή για τις ημέρες του Πάσχα.

-Θα ναι ωραία, σκέφτηκε και  της το πρότεινε δίχως να συναισθάνεται τη σημασία των λέξεων! 

-Πάσχα στην Αγία Γη! Να γιορτάσουμε και την επέτειό μας …τους 2 μήνες της σχέσης μας! 

Και έτσι βρέθηκαν  ανήμερα Μεγάλης Παρασκευής στην Ιερουσαλήμ. Το ξενοδοχείο τους, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τον Πανάγιο Τάφο…Μεσημέρι μεγάλου Σαββάτου..Η τελετή της αφής του Αγίου Φωτός! Το μεγάλο θαύμα της Ορθοδοξίας! Η τρανή και πανηγυρική φανέρωση της Ορθής μόνης πίστης των Ορθοδόξων Χριστιανών! Τάμα ζωής για εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη τη γη..Και ο Μιχάλης, εκείνη ακριβώς  την συνταρακτική ώρα, να γιορτάζει στο πολυτελές δωμάτιο με σαμπάνιες και πλούσια εδέσματα…Έφτασε αργά  το απόγευμα.. Βγήκαν για μια βόλτα στην ιερή πόλη. Βρέθηκαν ύστερα από ελάχιστα στην οδό του μαρτυρίου, σε κάθε μυροβόλα στάση του εκουσίου Πάθους…Στο πραιτώριο, στη φυλακή, στον τόπο της συνάντησης του Σταυροφόρου  Θεανθρώπου με την Παναγία Μητέρα Του, εκεί που αντάμωσε  με τον Κηρυναίο Βαστάζο και την Αγία Βερονίκη  που του σφούγγισε τα αίματα και τους ιδρώτες τους μαρτυρικούς, τις θρηνωδούσες γυναίκες και τα παιδιά…Όλα τα παρατηρούσαν με δέος..τουριστικό και ενδιαφέρον κινηματογραφικής προέλευσης…Ζωντάνευαν μπροστά τους όσα είχαν δει στις ταινίες των ημερών. Έπειτα από λίγο, βρέθηκαν έξω από τον  Ιερό Ναό  της Αναστάσεως. Ήταν κλειστά όμως...Συνέχισαν ανέγνοιαστα την βόλτα τους...Και τις διακοπές τους...Είχαν άλλωστε ακόμα 2 μέρες ως την Δευτέρα που θα επέστρεφαν Ελλάδα...

-Να έρθουμε το βράδυ  που θα΄χει την Λειτουργία της Ανάστασης; 

 Δεύτε λάβετε Φως! Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη ο Κύριος! Δεν τα άκουσαν ποτέ εκείνη την νύχτα την πιο μεγάλη από όλες...Εκείνοι γιόρτασαν ανεόρταστα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου.

Δεν ξύπνησαν παρά αργά  το μεσημέρι εκείνης της μεγάλης και Λαμπρής ημέρας... Έκαναν ξανά την ίδια διαδρομή...του μαρτυρίου ως τον Ναό...

- Ας μπούμε να βάλουμε ένα κεράκι! Μέρα που είναι...

Είχε ολοκληρωθεί πριν από αρκετές ώρες και ο εσπερινός της αγάπης...Άγνωστα όλα τούτα για τον Μιχάλη ως τότε...Δεν ήξερε στ' αλήθεια τότε που πατούσε και που βρισκόταν...Μια μέρα πριν, τούτος ο παναμόλυντος τόπος ασφυκτικά γεμάτος από χιλιάδες πιστών που ενθουσιωδώς καρτερούσαν να στείλει ο Φωτοδότης Κύριος το Άγιο Του Φως, να θερμάνει την  πολεμουμένη πίστη των παιδιών Του. Τώρα ολότελα άδειος…Απομεσήμερο Κυριακής του Πάσχα και του Μιχαήλ τα  Θεοδηγούμενα βήματα, τον φέρνουν εκεί, που μόνο αν θελήσεις, θα ακούσεις με της ψυχής σου  τα ώτα, την καρδιά του Ζώντος Θεού να χτυπά εκκωφαντικά  Με το κεράκι στο χέρι μπήκε μηχανικά στο ιερό κουβούκλιο να προσκυνήσει. Ήταν εντελώς μόνος του. Και ο Κύριος που επιποθεί κάθε πλάσμα του να σωθεί και να γνωρίσει την Αλήθεια, έστειλε εκείνη την αλησμόνητη στιγμή το γαλαζόλευκο ανέσπερο Άγιο σημάδι του και με μιας άναψε το κερί που ο Μιχαήλ κρατούσε στο χέρι του!  

Δεν υπήρξε σχεδόν κανείς που να μην δυσπιστήσει στην εξιστόρηση τούτου του μεγάλου προσωπικού του θαύματος, όλα τα κατοπινά 15 χρόνια…Μα και  ούτε ένας, που να μην διαπιστώσει την συγκλονιστική αλλοίωση και μεταμόρφωση του Μιχάλη, από εκείνο το ευλογημένο απομεσήμερο της  Κυριακής του Πάσχα. Βίωσε Χριστό εν μετανοία και καρδία συντετριμμένη, σαν μοναχός μέσα στον κόσμο, τα επόμενα 15 χρόνια της ζωής του. 15 σαραντάρια Χριστουγέννων, 15 κατανυκτικά Τριώδια, 15 ΣταυροΑναστάσιμες Σαρακοστές, και… περίπου 15 καταχαρούμενα Πεντηκοστάρια… Γευόμενος δίχως παύση, αχόρταστα και αξεδίψαστα  την χρηστότητα του Κυρίου, την απερίγραπτη με λέξεις  συγχώρεση, την απελευθέρωση από τα δεσμά της αμαρτίας, την βαθιά και ακλόνητη πίστη στην αιώνια Ζωή. Κοιμήθηκε αφού πάλεψε με τον ευεργέτη πόνο και τον καρκίνο σε ηλικία 55 ή πιο σωστά…15 ετών. Στην ασύνορη  χορεία των Αγίων Πάντων, ομόσκηνος της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, να δέεται για όλους μας, τον φανταζόμαστε και τον μακαρίζουμε εξαιρέτως κάθε Μεγάλο Σάββατο σαν ξημερώνει η εις Άδου κάθοδος του Ελευθερωτή Φιλανθρώπου Χριστού και το ανέσπερό Του Φως κατέρχεται για να θερμάνει την παγωμένη αγάπη! Την ευχή σου Μιχαήλ μας! Να εύχεσαι για όλους μας Την Ελπίδα! Εσύ καλά γνωρίζεις, ότι θα έχει… πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή. Κυριακή Αγίων Πάντων 2026

Αληθινή ιστορία όπως μας την διηγήθηκε ο πεφιλημένος πατέρας Γ.Σ από τα Χανιά που γνώριζε καλά τον μακαριστό Μιχαήλ και όπως την διασκευάσαμε προς Δόξαν εν Τριάδι Θεού και ωφέλεια διψασμένων ψυχών.