Μαρίνα Φως συναξαριού…

                                

Φιλόξενο το κάστρο της Αγιάς Μαρίνας….Σαράντα χρόνια ο διαλεχτός της Κυπριανός φροντίζει το σπίτι της, το σέμνωμα πλέον της Κυκλαδίτικης γης …Και εκείνη, ακοίμητη Έφορος, σεργιανά στις περιβόλους τούτου του κόσμου να ξεδιψάσει οδοιπόρους και της οδύνης τους καταφεύγοντες.

Θαύματα και Θαυμάσια της, ακουμπούν δακρυσμένα πρόσωπα πάνω στην ολοζώντανη εικόνα και γόνατα μπροστά στο γλυκύτατο συμπονετικό πρόσωπό της… Άσπιλη Αμνάς, Ασύλλητος θησαυρός, του νησιού της αγλάισμα… (Επιστροφή στην Άνδρο.../Ν.Σ 2014)

Ο νους και η ψυχή τούτες τις ζεστές μέρες του Ιούλη πάει ξανά σε όλα τα ευλογημένα Αγιοβάδιστα του τόπου μας, τα μέρη που ιδίως το καλοκαίρι ξεχύνουν το θυμίαμά τους να απλωθεί και να σκεπάσει σαν το μαφόριο της Κυρίας των Αγγέλων όλην την όμορφη πατρίδα μας. Σε τούτον τον τόπο Του, ο Μακρόθυμος Κύριος συνέχεια, παντοιοτρόπως και ανερμηνεύτως ευλογεί και πάντοτε ξημερώνει γιορτή. Κι ο Ιούλιος κρατάει μέσα στην καρδιά του μια γιορτάδα και ένα πανηγύρι που όποιος δεν το έζησε ποτέ, δεν γνώρισε πως είναι να ομολογείς με ανδρεία την πίστη σου δίχως διόλου να φοβάσαι. Ξημερώνει της Αγίας Μαρίνας μας! Στην Άνδρο και παντού! Όπου η μόνη αλήθεια της Ορθοδοξίας διαλαλεί το αιώνιο. Σε μεγάλες Εκκλησιές και σε ταπεινά γερασμένα ξωκκλήσια της παλιάς όμορφης πόλης. Γράφει ο μεγάλος μας ποιητής για την Μαρίνα το πράσινο αστέρι, το άγριο περιστέρι, το κρίνο του Καλοκαιριού, το Φως του Αυγερινού! Και εμείς το παραφράσαμε με μια ιερή αναίδεια στον τίτλο της σημερινής εκπομπής: Μαρίνα Φως συναξαριού! Γιατί ναι, ό,τι αγαπάμε γεννιέται αδιάκοπα, ο,τι αγαπάμε βρίσκεται πάντοτε στην αρχή του! Και για να παραλλάξουμε πάλι τους στίχους του αγαπημένου Οδυσσέα Ελύτη: Και η Μαρίνα χαίρεται και η Μαρίνα χαμογελά! Το πέλαγο έτσι που κυλάει βαθιά, πόσο της μοιάζει!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή του 2018

Παναγούδα Σουρωτή...όσο βαστάει μια ευχή(Μνήμη Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη)

 Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Όλα πιο καθαρά μπροστά μου. Την ομίχλη του ο Άθωνας την στολίζεται μονάχος. Και κείνη δεν παραπονιέται…Στην κορυφή της Μεταμόρφωσης προτιμά να παραμένει σαν άλλος μετανοημένος μαθητής …Καλόν ημάς εστί ώδε είναι…

Βήματα απαράλλαχτα, μετρημένα τώρα στο μονοπάτι του Ουρανού…Πατήματα στο χώμα, σκαμμένοι οδοδείκτες για το κελί του Αγίου. Η γη κρατά στο φόρεμά της, μονάχα όσα με φιλότιμο πόνο και πίστη χαράχτηκαν απάνω της. Για τα άλλα βρίσκει χώμα ξερικό και τα απαλείφει  στη στιγμή. 

Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Δεν λοξοδρομούν οι ψυχές όταν ελπίζουν. Προσμένει ο Όσιος κεραστής με γλύκα και δροσιά να τις φιλέψει. Φτάνω ξανά στην αυλή της Παναγούδας. Οι αισθήσεις, ακονισμένες ψάχνουν για ακήρατες πλευρές του Δεσπότη Χριστού να τον ψηλαφίσουν. Οι μνήμες  ερημήτικα πουλιά ταξιδευτές, σαν τον Όλετ τον φτερωτό προσκυνητή που άφοβα ακόμα τρώει και πίνει απ τη χούφτα του Αγίου. Θαύματα και θαυμάσια ίχνη του Γέροντα τόσα χρόνια μετά. Σαν να μην κύλησε ποτέ ο χρόνος. Όλα όπως τα άφησε, όλα όπως τα ευλόγησε. Όλα όπως τα οικονομεί.

Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

 

Τώρα στην αγιόκαρπη γη  τυπώνονται ίχνη από γόνατα. Μυριαρίθμητα ζευγάρια γόνατα, που στέκουν στην μεγάλη σειρά της ευγνωμοσύνης, καρτερώντας με υπομονή και δάκρυα, λίγο-λίγο να φτάσει η ώρα που θα τον συναντήσουν, μετανοίζοντας  στο μέρος της καρδιάς του, που εκείνος έλεγε πως είναι πολύ μικρή για να χωρέσει την απέραντη αγάπη του Κυρίου. Κι όμως αυτήν την καρδιά την πλάτυνε τόσο ο Χριστός,  που πάνω της ανάπαυσε και λύτρωσε έναν Παράδεισο ψυχές …

Ζήλεψαν τώρα τα χείλη τα ευλογημένα γόνατα. Πόθησαν κι αυτά να συναντηθούν με το ευωδιαστό χώμα στο ταπεινό του  κιβούρι, στη σκιά του Παρθένου μαθητή, στου Θεολόγου το μοναστηράκι.

Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Ξανά στην ταπεινή καλύβη του Γέροντα. Παραμονές της Αγίας Ευφημίας. Μαζί κάνουν στρωτές   μπρος στη χάρτινη εικονίτσα της Αγίας Τριάδας, όπως εκείνο το πρωινό  μετά την ενάτη στο κελί, στον Τίμιο Σταυρό ήταν τότε. Και ύστερα ξανακάθονται, εκείνη στο σκαμνί κι αυτός στο μπαουλάκι του,να μιλήσουν για τα φριχτά μαρτύριά της και  το αντιδόξασμα του Ουρανού.

 Δεν σταματά του θέρους η καμπάνα να διαλαλεί την Αγία μνήμη.  Δεν σταματά το συναξάρι να αφήνει χώρο για νέους αθλητές , για νέες παρηγορίες, νέους στρατιώτες παρακλήτους . Γεμάτος από κορυφές και ψηλώματα λιόχαρα ο Ιούλης. Στις έντεκα η Αγία Ευφημούλα! Μια μέρα ύστερα  ο ασκητής της Παναγούδας, του Θεού ο ασυρματιστής, ένσαρκος Άγγελος κι αυτός σαν τον Θεσβίτη.  Χωρίς  πύρινο άρμα όμως στο δρομολόι του Ουρανού… Παναγούδα –Σουρωτή.

Με μάτια σφαλιστά και στα χείλη η ευχή του Ιησού δια πρεσβειών του.

Τόσο βαστάει τούτη η διαδρομή…

 

Νώντας Σκοπετέας 2014 (Από το βιβλίο: "Δάκρυ στο Εγώ.."/Εκδ.Εφύμνιον)

Απόσπασμα από εκπομπή του 2026 με τίτλο: Αγίου Παίσίου τέλη Χριστιανά

Τη δωδεκάτη του μηνός Ιουλίου(Χαίροις πάτερ Παΐσιε!)

           

Αξεθύμαστο το άρωμα της μνήμης όλων των Αγίων προστατών μας. Όσο ανασαίνουμε το οξυγόνο τούτου του κόσμου, τόσο θα εισπνέουμε και το άρωμα της Αγιότητάς τους. Ξανά θα το ανασάνουμε λοιπόν, με ακόμα μια εκπομπή-προσευχή για μεσιτεία στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Στο κέντρο της  η ελεήμων καρδιά του, πάντοτε φλεγόμενη από θυσιαστική αγάπη. Όλο και όλα για τους άλλους. Πόσο ταιριαστό το όνομα Κηρυναίος για αυτόν τον ταπεινό γίγαντα! Πόσους Σταυρούς δεν έπαιρνε στους δικούς του ώμους! Δεν δάνειζε, μα χάριζε έλεος και οικτιρμούς. Αναλωνόταν ολόκληρος. Δαπανούσε και την ελάχιστη ικμάδα της δύναμής του, μη κρατώντας τίποτα για τον εαυτό του. Πονούσε πολύ και την πατρίδα μας! Λαχταρούσε για μια Ελλάδα Θεοβλόγητη και όχι εγκαταλελειμμένη από θεομάχους και αθεόφοβους ηγήτορες. Θρηνούσε για την πνευματική μας κατάντια η καιομένη καρδιά του. Και έπειτα θα μεταφερθούμε λίγο πριν το πρόσκαιρο τέλος του. 32 χρόνια πριν. Τόσο ανδρεία και γενναία η ψυχή του. Να γνωρίζει πως φεύγει και να είναι γεμάτος από χαρά αλλιώτικη, ουράνια! Να δίνει εκείνος κουράγιο και θάρρος στους γύρω του, διαλύοντας ό,τι γεννούσε απελπισία και ομίχλη και σκοτάδι, σκορπίζοντας Φως και βεβαία Ελπίδα. Δεν δείλιασε ούτε μια στιγμή! Δεν παραδόθηκε στην Χάρυβδη της λύπης. Με λεβεντιά και χαρά πολέμησε να φύγει έτοιμος και Χριστοφόρος! Άγια τέλη, Χαριτωμένα, Χριστοχαρούμενα, Χριστιανά, ευλογημένα και τόσο μνημειώδη, παράξενα για τους πολλούς τούτου του κόσμου! Συντροφευμένα με τους ήχους μιας φυσαρμόνικας που δοξολογεί τον πανάγαθο Θεό! Ετοιμασία μια ζωή ολάκερη για μια ζωή ατελεύτητη! Το παράδειγμα των Αγίων! Το μυρίπνευστο Άγιο συναξάρι και οι τελευταίες τους στιγμές επί γης. Και έπειτα η απρόσκοπτη διαδρομή με το Αγγελικό express ως το υπέρλαμπρο Φως! Από τη γη στον Ουρανό! Η τελευταία τους μέρα γίνεται πασίχαρη και πανηγυρική μέρα μνήμης! Τι παράδοξο και παράξενο να εορτάζεται η μέρα του θανάτου σου… Για ποιόν θάνατο μιλάς αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου; Τον νικημένο; Άκουσε τι λέει ο ηγαπημένος: Μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την Ζωήν!  Θες απόδειξη για αυτό; Πάμε λοιπόν στις τελευταίες του στιγμές του, στο οσιακό του τέλος ή σωστότερα στην αρχή της αληθινής του Ζωής! Ξημέρωνε η 12^η του μηνός Ιουλίου! Χαίροις Πάτερ Παΐσιε! Άγιε του Θεού, άμωμε και μακάριε! Τι μάθημα  φωτεινό μας άφησε! Τι παράδειγμα να μιμηθούμε! Ανωτάτη η σχολή του πόνου!  Πολύ ψηλός ο πήχης! Μα ο Κύριος δεν μετρά επιδόσεις! Χαίρεται και αγαπά να βλέπει τον αγώνα μας και το φιλότιμό μας! Γεμάτος ο Παράδεισος από καρκινοπαθείς. Ο Άγιος διαβιβαστής, μπροστάρης τους!

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από σειρά 2 εκπομπών στις παρυφές της φετινής μνήμης του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη. Στο πρώτο μέρος η καιομένη για τον σύμπαντα κόσμο καρδιά του η ελεήμων. Στο δεύτερο τα Χριστοφόρα τέλη του. 

Ξαναδιαβάζουμε σελίδες από το βιβλίο-εικόνισμα, πνευματική καταφυγή χαράς και χάριτος: «Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης» Έκδοση του Ιερού Ησυχαστήριου "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος". Σουρωτή Θεσσαλονίκης.