17 Φεβ 2015

Εσπέρας Προκείμενον ...

Χτυπά η καμπάνα του εσπερινού ! Το μακρινό αχολόγημά της , στέλνει στο νου   περπατησιές βιαστικές  της θείας καταφυγής …θρόισμα  φτερών αγγελικών …
Είναι ο λειτουργός του  Υψίστου , που ξεκίνησε απ την αυλίτσα του την ασβεστωμένη,  με τους βασιλικούς και τις λεμονιές , στο γλυκό χειμωνιάτικο  σουρούπωμα , στο ανοιξιάτικο  μεθύσι των αρωμάτων,  στο λιοπύρι του θέρους το πολύβουο  .  Όποιος και να γιορτάζει θα βάλει Ευλογητός  …Δεν είναι κανένας Άγιος μικρός …Μόνο οι άνθρωποι μικραίνουν απ του Εγώ τους το θέλημα !
Δεν είναι κανένα εσπέρας της  παραμονής  ασήμαντο ! Γι αυτόν,  που στον Αθάνατο Πατέρα   υποσχέθηκε,  να ζει πάντα τo στερνό λιόφωτο της μέρας  μέσα στο θυμίαμα , που ανεβαίνει αγκαλοφορούμενο απ  τις ιλαρές  αχτίδες τις φιλόθεες ,  σταλμένες από  του τρούλου τους φεγγίτες …
Πριν,  του προκειμένου τα λόγια , που γεμίζουν ακόμα περισσσότερο με φως Χριστού  την ψυχή  του . Δεν θυμάται πότε τα πρωτάκουσε … Τα ψέλνει αργά  και δυνατά  ανεβαίνοντας  τα σκαλοπάτια της Ωραίας Πύλης :  
Ἰδοὺ δὴ εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, πάντες οἱ δοῦλοι Κυρίου.
Κύριος εἰσακούσεταί μου ἐν τῷ κεκραγέναι με πρὸς αὐτόν.
Τὸ ἔλεός σου, Κύριε, καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου.
Ὁ Θεός, ἐν τῷ ὀνόματί σου σῶσον με, καὶ ἐν τῇ δυνάμει σου κρινεῖς με.
 Ἡ βοήθειά μου παρὰ Κυρίου, τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.
 Ὁ Θεὸς ἀντιλήπτωρ μου εἶ, τὸ ἔλεός σου προφθάσει με.
 Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν, εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο.
Μια- μια οι μέρες ,  μαζί με τα προκείμενά τους κυλούν και φέρνουν και τα άλλα τα προκείμενα του τριωδίου και των νηστειών τα σπαρακτικά ,  τα πάντερπνα της λύτρωσης και κείνο της Ανάστασης που  το  «κλέβει» από τον Λαμπριάτικό του   ψάλτη , που χαμογελά και χαίρεται με τον ενθουσιασμό του  !
 Τίς Θεὸς μέγας, ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν; σὺ εἶ ὁ Θεός, ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος…
Τι κι αν ο εσπερινός πάντα τον έβρισκε μονάχο τις περισσότερες μέρες του χρόνου …
Άλλωστε λίγες ψυχές κρατήθηκαν δω πάνω …
Δεν παραπονέθηκε  ποτέ του ο παππούλης  για την αδειανή Εκκλησιά...
Γεμάτη  την βλέπει έξαφνα  με Αγίους,  που κατεβαίνουν απ τους τοίχους να πανηγυρίσουν του Θεού την φανέρωση την αιώνια . Παίρνουν σειρά κι αυτοί ,  να ασπαστούν το εικόνισμα των ομοσκήνων τους ,  που κάθε μέρα σαν ήλιος φανερώνεται κι ύστερα καρτερά να ξαναλάμψει .
Προσεκτικά μην και χρεωθεί της βιάσης λάθος ,  δεν θα παραλείψει ούτε ένα γράμμα απ τα βιβλία , με  τα κιτρινισμένα  σαν κεχριμπάρι φύλλα  τα ιερά  .
Όλα , πάνω και αυτά τα στέλνει στον Θρόνο του Δεσπότη .
Οὕτως ψαλῶ τῷ ὀνόματί Σου εἰς τοὺς αἰῶ­νας.

Ἤκουσεν ἐκ ναοῦ ἁγίου αὐτοῦ φωνῆς μου, καὶ ἡ κραυγή μου ἐνώπιον Αὐτοῦ εἰσελεύσεται εἰς τὰ ὦτα Αὐτοῦ.
Γυρίζει  η κλειδωνιά της πολυκαιρισμένης σιδερόπορτας με τον Σταυρό , που πάντα τον ασπάζεται  …Μια τελευταία ματιά απ το τζάμι της ,  στο γλυκόφωτο  τέμπλο και ξανά τα λόγια απ το ψαλτήρι , που μέσα του  αντηχούνε :
Ἐν εἰρήνῃ ἐπὶ τὸ αὐτὸ κοιμηθήσομαι καὶ ὑπνώσω, ὅτι σύ, Κύριε, κατὰ μόνας ἐπ᾿ ἐλπίδι κατώκισάς με.
Αύριο με το καλό !

Νώντας Σκοπετέας/
Καλή Σαρακοστή 2015!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τα σχόλιά σας εδώ...