Σαρακοστής σκαλοπάτια...(Δ΄Κυριακή Νηστειών)

 

Μια σκάλα που ενώνει το χώμα με τον Ουρανό. Κάθε της σκαλοπάτι υψοποιό, να σε ανεβάσει στο Φως,  μα και ολέθριο, μπορεί να σε κατακρημνίσει, να σε βυθίσει στο σκοτάδι.

 Πάθη και αρετές οι βαθμίδες τούτης της σκάλας.  

Κάθε αναβαθμός, μια μικρή νίκη.

Την επικυρώνει μόνο η ταπείνωση και του Θεού το δοξολόγημα.

Την ακυρώνει κάθε ελάχιστο ίχνος οιήσεως και κενοδοξίας, επίχαρμα για τον επίβουλο της σωτηρίας.

Όσες φορές γκρεμίζεσαι τόσες φορές σε ανορθώνει εκείνος ο χτύπος της καρδιάς σου. Όσο εκείνη χτυπά, τόσο σε περιμένει Εκείνος που έχει διάπλατα τα χέρια Του πάνω στον Σταυρό.

-Εξεπέτασα προς σε τας χείρας μου! Για σένα παιδί μου! Ανέβαινε ταπεινά στην σκάλα αυτήν την Ουράνια! Κάποτε να φτάσεις στου Ουρανού το λιμάνι!

 Τέταρτη Κυριακή των Νηστειών! Του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος!

Γιορτάζουν ακόμα κι όσοι δεν πάτησαν καν στο πρώτο σκαλοπάτι, μα έχουν της καρδιάς του τα όμματα στραμμένα σε αυτήν την Ουρανοδρόμο σκάλα, που ενώνει τα επίγεια με τα άνω και λαχταρούν αυτήν την θεία ανάβαση. Όπως ο Αλέξης της σκάλας, ο ήρωας του αξέχαστου π.Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου.

Στην αριστουργηματική κλίμακα, σε αυτήν την ανατομία της ανθρώπινης ψυχής, γνωρίζουμε καλά πως ό,τι έχει γραφτεί εντός της αντανακλά απόλυτα σε ΕΜΑΣ!

 Είναι η ανατομία της δικής μας ταλαίπωρης ψυχής. Τόσο…μέσα έχει πέσει ο Άγιος! Για αυτόν τον λόγο ήρθε στο ξεκίνημα ο παρηγορητικός λόγος του μακαριστού πατρός Κωνσταντίνου, να μας συγκρατήσει και να μην απελπιστούμε!

Είναι τόσο δύσκολο να αναμετρηθείς με τις φριχτές αλήθειες της κλίμακας και ταυτόχρονα να συνειδητοποιήσεις πως ούτε μισό σκαλοπάτι δεν έχεις ανέβει τόσους καιροούς τώρα! Θλιβερό το αξεκίνητό σου αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου!

 Το μυστικό φάρμακο κατά της δαιμονόσπαρτης απελπισίας μας το έδωσε ο Αλέξης της σκάλας!

Ας γίνουμε παράξενοι! Αθώοι και χαρούμενοι σαν παιδιά! Ξενωθώμεν του κόσμου τον νουν εις ουρανόν μεταθέντες! Ας ξενιτευτούμε από τα πάθη μας! Εν μετανοία και εξομολογήσει ας πλησιάζουμε όλο και πιο συχνά, θαρρούντες τω ελέει Του στο ποτήριον της Σωτηρίας!  

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή (Δ Κυριακή Νηστειών 2025)

Κατάρτι Σταυρός!

 

«Τον Σταυρόν, λοιπόν, αντί ιστίου τανύσαντες,

 αδεώς τον πλούν εκτελέσωμεν»

Αγία Συγκλητική.

Όσοι έχουν τον Σταυρό για κατάρτι,  στης Ζωής τους την τρικυμισμένη πλεύση, σήμερα γιορτάζουν. Όσων τα πόδια ανηφορίζουν σε αναβαθμούς μετανοίας, οι ψυχές εκλιπαρούν τον Πατέρα Κύριο, να έχει ανοιγμένες πάντοτε τις πύλες του ιλασμού και την Παναγία Μητέρα μας, να ισιώνει της σωτηρίας αυτά  τα χαραγμένα μονοπάτια. Της Σταυροπροσκυνήσεως! Στα μισά του δρόμου! Στα μισά ενός αέναου ταξιδιού με προορισμό την αιώνια Πατρίδα, του Ζωντανού Θεού την επουράνια πόλη! Θυμόμαστε όσους σήμερα δικαιούνται να εορτάζουν! Χαρμολυπημένο πανηγύρι! Ευφραίνεται σήμερα και ο Νικόλαος. Του βίου την θάλασσα την πλέει αδεώς,  δεμένος σε τούτο το κατάρτι! Το πλοίο του πολεμικό! Ζωσμένος με της προσευχής τα σχοινιά και φορώντας τα όπλα του Φωτός, δίνει εκ νεότητός του μάχες,  με εκείνον που μοχθεί να τσακίσει κάθε πλεούμενο, με της απελπισιάς τους κεραυνούς και την μανία. Νέος σαν ήταν, του δόθηκε ο Σταυρός του πόνου και της ασθένειας, να τον σηκώσει και να πορευθεί, ακολουθώντας τον Εκουσίως Παθόντα Θεάνθρωπο. Δεν απελπίστηκε, δόξα τω Αγίω Θεώ! Μόνο που κάποτε  θέλησε να βρει παραμυθία και να μην έχει το δοξολόγημά του ίχνος από παράπονο και γιατί… Έτσι βρέθηκε στην αυλή της Παναγούδας. Ο καρκίνος προχωρούσε και εκείνος ζήτησε τον στηριγμό από κάποιον Θεοδίδαχτο διαλεχτό!

-Γέροντα την ευχή σας!

-Καλώς το παλικάρι! Καλώς τον Νικόλαο τον Φίλο του Λόγου!
-Ευχηθείτε για μένα πάτερ Παϊσιε, να μην βαρυγκωμήσω, να μην τα βάλω με τον Θεό! Σας παρακαλώ εύχεσθε υπέρ εμού του αμαρτωλού!

Σιώπησε για λίγο ο πάτερ Παϊσιος…Έπειτα τον κοίταξε κατάβαθα με εκείνο το γαληνό του βλέμμα και είπε:

-Νικόλαε, ένα να ξέρεις! Ο Θεός σε έχει στον λογαριασμό του! Μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό!

Δεν ήθελε τίποτε άλλο! Γέμισε από αληθινή χαρά η ψυχή του! Ένιωσε από την άλλη και τόσο ανάξιος! Να ασχολείται ο Κύριος προσωπικά και αποκλειστικά με μένα τον άθλιο…Δόξα τη ευσπαλαχνία Σου Κύριε, δόξα σοι!

Μύριες δόξες στον Χριστό που έκανε δια της Θεοτόκου Παντανάσσης και του προστάτη του Αγίου Νεκταρίου, ένα μεγάλο θαύμα! Και τον  κρατάει ακόμα στην ζωή και δυνατό, μετά από 40 και πλέον χρόνια! Ο καρκίνος θεραπεύθηκε! Άφησε πίσω του σκοτάδι μόνο στα σωματικά του μάτια! Γιατί τα μάτια και τα αισθητήρια της ψυχούλας του είναι πάντοτε σε μια θαυμαστή ενάργεια! Έτσι ολοκλήρωσε τις Πανεπιστημιακές σπουδές του! Δίχως να μπορεί να διαβάσει με τους σωματικούς του οφθαλμούς, αλλά αδιάκοπα προσπαθώντας και μαθητεύοντας στην μελέτη του Θείου, μα και στην Χάρη που όλα τα ασθενή θεραπεύει και όσα λείπουν αναπληρώνει! Με την δύναμη του Θεού έγινε ένας θαυμάσιος Χριστοκήρυκας του Παραδείσου! Συναρπαστικός ο λόγος του γιατί μιλάει συνεχώς για την ολοζώντανη πίστη μας! Μετά από πολλά χρόνια θέλησα να ακούσω την φωνή του στο τηλέφωνο! Οικονόμησε η Παναγία μας και ένα πρωινό παραμονές του Τριωδίου να μιλήσουμε λοιπόν! Εύχεσθε και για μένα κύριε Νικόλαε!  Ευχήθηκε με έναν ανυπόκριτα αγαπητικό τρόπο! Δεν είχε διάρκεια μεγαλύτερη από πέντε λεπτά αυτό το τηλεφώνημα, αλλά αυτά που μου είπε, θα τα κουβαλάω πάντοτε μέσα στην ταλαίπωρη ψυχή μου! Λίγο πριν κλείσουμε, μόλις του ζήτησα να προσεύχεται για κάποιους εμπεριστάτους καρκινοπαθείς αδελφούς μας, μου φανέρωσε τον παραπάνω διάλογο στα αγιασμένα μέρη του Άθωνα.

-Αυτό να τους πείς! Ο,τι ο Θεός τους έχει στον λογαριασμό του! Ξέρεις τι είναι ο Θεός Πατήρ; Έχει τον καθένα μας συνεχώς στην έννοια Του! Θέλεις να το καταλάβεις αυτό που σου λέω;  Όταν μπορέσεις, άνοιξε το ψαλτήρι στον 31^ο ψαλμό! Θα συναντήσεις μέσα ένα ρήμα που φανερώνει όλην την πατρική αγάπη και αδιάλειπτη μέριμνα του Θεού για το πλάσμα Του! Εγώ κάθε φορά που το διαβάζω συγκλονίζομαι!

Ξεκίνησα ύστερα από λίγο,  να διαβάζω τον 31^ο ψαλμό! Ο,τι πιο ελπιδοφόρο και χαροποιό μπορεί να συναντήσει όποιος σηκώνοντας τον Σταυρό των θλίψεων και τα βάρη των αμετρήτων αμαρτιών αναζητά φωνή παρακλήσεως! Ο ψαλμός της συγχώρεσης! Της εξομολόγησης! Της πατρικής εγγύησης!

Μακάριοι, ων αφέθησαν αι ανομίαι και ών επεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι….  

…Συ μου εί καταφυγή από θλίψεως της περιεχούσης με, το αγαλλίαμα μου· λύτρωσαι με από των κυκλωσάντων με….

…Συνετιώ σε και συμβιβώ σε εν οδώ ταύτη, ή πορεύση, επιστηριώ επί σε τους οφθαλμούς μου….

Επιστηριώ προς σε τους οφθαλμούς μου! Τα μάτια του Θεού! Αυτά με τα οποία κοίταξε κάποτε ο Άγιος τον Νικόλαο και του διαβίβασε το Ουράνιο μήνυμα! Επιστηριώ προς σε τους οφθαλμούς μου! ΕΓΩ  έχω τα μάτια μου συνεχώς καρφωμένα πάνω σου παιδί μου! Εσύ συνέχισε να είσαι ένας Σταυροφόρος ταξιδευτής! Το ρήμα της πατρώας αγκάλης! Ρήμα Ζωής αιωνίου! Η πλεύση με το κατάρτι του Σταυρού, έχει Πηδαλιούχο και Καπετάνιο, Εκείνον που δεν θέλει κανείς να βυθιστεί, και όλοι, μα όλοι  να φτάσουν σωσμένοι στο ποθεινό λιμάνι…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από εκπομπή την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως του 2025

Αφιερωμένο στον αγαπητό κύριο Νικόλαο Β. Φιλόλογο- Ιεροκήρυκα. Προς δόξαν Θεού και ωφέλεια ψυχών, διασκευάστηκε στο παραπάνω κείμενο το περιστατικό από την συνάντησή του με τον Άγιο Παϊσιο τον Αγιορείτη. Τον ευχαριστούμε από καρδιάς, για όσα ανεξίτηλα χάραξαν μέσα μας οι ιερές του θύμησες.

 

 

Τόσο εύκολο μα τόσο ασύμφορο…( Κυριακή Β΄ Νηστειών)

 Καί ηγέρθη ευθέως, και άρας τον κράβαττον εξήλθεν εναντίον πάντων…(Μαρκ. Β´,12)

Κάποτε τα παλιά τα χρόνια  σε ένα μαντρί αρκετά έξω απ’ την Αθήνα,  μέσα  στο κοπάδι με τα πρόβατα, υπήρχε και ένα μικρό αρνάκι που βέλαζε με παράπονο. Μια Κυριακή πρωί, ξεκίνησε για  εκεί μια συντροφιά από πρωτευουσιάνους, με κυρίους και κυρίες, που μαγεύονταν από τέτοιες εξορμήσεις στην εξοχή και στον καθαρό αέρα. Μόλις έφτασαν στην καταπράσινη λιόφυτη πλαγιά με το μαντρί, άκουσαν το παραπονεμένο κλάμα του μικρού αμνού. Η συντροφιά φιλόζωη και πονετική, πλησίασε να δει από κοντά τι συνέβαινε…Είδαν λοιπόν το μικρό μαζί με τα υπόλοιπα κοντά στην μάνα του, να σέρνεται σχεδόν και να  κουτσαίνει …Το ένα  πόδι του δεμένο με ένα σχοινί και ένα μικρό μαδέρι,  έμοιαζε σπασμένο. Εκείνη την ώρα ήταν μέσα και ο τσομπάνης που φρόντιζε τα ζωντανά του. Μια από τις  κυρίες λοιπόν αφού τον καλημέρισε ευγενικά, τον ρώτησε: Αυτό το κακόμοιρο τί έπαθε; Πως έγινε και έσπασε το ποδαράκι του; Ο τσομπάνης, άνθρωπος…παλαιός, με γένια μακριά και μαλλιά ανάκατα, ατημέλητος μα λεβεντόκορμος και γαλήνιος στην όψη,  κοίταξε την κυρία κατάματα και με τον πιο φυσικό τρόπο της είπε:

-Εγώ του το… έδεσα!

-Εσείς; Μα πως μπορέσατε;

-Ξέρεις κυρία, εγώ τα αγαπώ πολύ τα ζωντανά μου! Είναι η περιουσία μου και τα φροντίζω όσο καλύτερα μπορώ!

 -Δεν φαίνεται και πολύ αυτό που λέτε…Γιατί το κακόμοιρο το ταλαιπωρείτε έτσι; Να μην μπορεί σαν τα υπόλοιπα και αυτό να χαρεί το παιχνίδι…

-Αυτό το κούτσαβο, συνέχισε ο βοσκός, πολύ το αγαπώ από την πρώτη μέρα που γεννήθηκε! Αλλά ήτανε πολύ ατίθασο και όλο ξέφευγε από την μάνα του και τα υπόλοιπα και μια-δυο φορές το έχασα για ώρα…Έτσι μέχρι που να μεγαλώσει του έδεσα το ποδάρι, γιατί εδώ που είμαστε έχει λύκους που κατεβαίνουν το βράδι απ το βουνό…

-Κρίμα πάντως το καημένο…είπε η φιλόζωη κυρία και απομακρύνθηκε προς την παρέα της που περίμενε…

Τα παραπάνω, για κάποιους ίσως φανούν αδιάφορα. Μα θέλουμε ολόψυχα, ένας ευλογημένος συνειρμός να υπάρξει με την Ευαγγελική περικοπή της δεύτερης Κυριακής των Νηστειών. Εκεί ο Ποιμήν ο καλός, εκεί ο  παραλυτικός(αμνός) και ο κράββατος… Κράββατος κάθε κλινάρι πόνου, κράββατος κάθε ασθένεια, κάθε Σταυρός και ανήφορος, κάθε πόλεμος, κάθε προσφυγιά, κράββατος ακόμα κάθε κακός και άστοργος ποιμένας, νυσταγμένος μισθωτός και αδιάφορος που δεν φροντίζει ως εκλήθη  και δεν οδηγεί σε ευώδεις λειμώνες τα προβατάκια-δούλους του Αρχιποίμενος Χριστού…Κράββατος, κάθε κυβερνήτης χωρίς Χριστό, υποταγμένος δουλικά  στο ψέμα και στο σκοτάδι...

Κράββατος λοιπόν κάθε μήνη και μήνυμα του Τριαδικού μας Ζώντος Θεού, μαδέρι και δέσιμο και σπάσιμο για την άλογη αποστασία μας. Το κατά παραχώρησιν θέλημα του Κυρίου μας...παιδεύει επειδή αγαπά! Είναι τόσο εύκολο για Εκείνον αυτό το άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει…Μα τόσο ασύμφορο για την αιώνια ψυχή μας…Καλή μετάνοια σε όλους ΜΑΣ !

Νώντας Σκοπετέας                   

(Το περιστατικό στο ξεκίνημα, είναι διασκευή από προφορική διήγηση του μακαριστού Δ.Παναγόπουλου προ περίπου 50 ετών, τόσο επίκαιρη στις Θεοστυγείς μέρες μας όπου το κατα παραχώρησιν θέλημα του Θεού επιτρέπει...Να ευχόμαστε εκλιπαρώντας το έλεός Του, μη φτάσουμε στο ανείπωτα φρικώδες... κατ΄εγκατάλειψιν...)

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Χώμα και Χριστός...Των Λεμονανθών το συναξάρι"( Εκδ.Εφύμνιον)

Σαρακοστής θαυμάσια, Ορθοδοξίας θαύματα…

 

Αναζητά η ψυχή τούτες τις ώρες τις μεγάλες, τις σπουδαίες ώρες, που αποκαραδοκεί, που αθλείται, που αγωνίζεται δίχως να αγωνιά, στηριγμούς, καταφυγές και βιώματα και νάματα για να τραφεί, να ξεδιψάσει, να αναπαυθεί…Μια αθλητική ψυχή, στης Σαρακοστής το στάδιο! Κάθε Τετάρτη,  θυμίαμα στης Προηγιασμένης την θύμηση και την  μυστική βίωση του επουράνιου Βασιλέως… Κάθε Παρασκευή ένα πανηγύρι της Κεχαριτωμένης, για  όλην την κτίση που μοσχοβολά το Αμάραντο Ρόδο…Κάθε Σάββατο προσκλητήριο σταφανωθέντων αθλητών και παραπονεμένων μοναχικών στα ημίφωτα της αναμονής…Κάθε Κυριακή ένας μικρός τερματισμός και μια νέα αφετηρία…Κάθε μέρα ένα σκαλοπάτι στους αναβαθμούς του Ουρανού! Και εμείς, με το έλεος του Κυρίου, ξανά πίσω από τούτο το μικρόφωνο, να γίνουμε δίαυλοι θαυμάτων και θαυμασίων που ενισχύουν και παρηγορούν ελπιδοφόρα και χαρμολυπημένα. Ανθολογία προσευχών, θαυμάτων και δακρύων για να βγούμε πέρα όπως θα λεγε και ο παπα- Ανανίας…Στου Γολγοθά το τέρμα, στου κενού μνημείου την αΐδια αρχή…Κυριακή της Ορθοδοξίας! Της Αγίας Πίστης το πανηγύρι! Η τιμή και η προσκύνησις! Των ευλαβών η σύναξις! Λιτάνευση της Αλήθειας! Ύψωσις φρονήματος Ομολογίας! Τα άχραντα ανά χείρας! Μπροστά ο Σταυρός και ο Εσταυρωμένος! Μπροστά τα ιερά δόγματα! Μπροστά οι Άγιοι Πατέρες! Και πίσω ο λαός του Θεού! Με υψωμένα τα της πίστης σύμβολα…τα εκτυπώματα του Ζώντος Θεού!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή, όπου διαβάζεται για πρώτη φορά ένα συγκλονιστικό σύγχρονο θαύμα του Χριστού μας, δια πρεσβειών της Μάνας όλου του κόσμου…

Κυριακή της Ορθοδοξίας 2025

Το προπατορικό αμάρτημά ΜΑΣ…

"...Αδερφέ μου– Άθλιε εαυτέ μου παραδέξου το! Θες έναν Θεό στα μέτρα σου!Κατά το δοκούν! κατά την βόλεψή σου, κατά το κέφι σου και την διάθεσή σου! Να Τον βγάζεις έξω από την πόρτα, όποτε σε ενοχλεί και σε ελέγχει η συνείδησή σου…να Τον καλείς όποτε Τον έχεις ανάγκη, στα δύσκολα, στα απροσπέλαστα με τις δικές σου δυνάμεις…Ένας Θεός στα μέτρα μου…στις προδιαγραφές μου…στα δικά μου θέλω…Κάτι σαν συνεργάτης, σαν υπάλληλος που προσλαμβάνεις, χρησιμοποιείς και απολύεις δίχως ενοχές, χωρίς αποζημίωση...Το αυτεξούσιο που Εκείνος σου χάρισε αντί να σε γεμίζει με ζωή, σε πλημμυρίζει με θάνατο…Μα Αυτός σε περιμένει…Βρίσκεται ακριβώς έξω από την σφαλισμένη  πόρτα της ψυχής σου και σε καρτερά, όπως ο Πατέρας το άσωτο σπλάχνο Του.

Αδερφέ μου –ταλαίπωρε εαυτέ μου, να ζεις αληθινά  μέσα στον κόσμο μα να μην συμπορεύεσαι τους πολλούς…Να νοιώθεις μακάριος όταν εκείνοι σε δείχνουν με το δάκτυλο του ορθολογιστή "παντοδύναμου" άφρονος «σύγχρονου» ανθρώπου. Με φρόνημα ουράνιο και όχι κοσμικό να έχεις τα μάτια τα μέσα σου στραμμένα στα υπέροχα άνω…Γιατί όπως λέγεται και ταιριαστό θαρρώ είναι, αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που θα κοιτάς! Με ζεστή καρδιά και όχι την χλιαρή που θα αποστραφεί ο Χριστός εν εκείνη την ημέρα…Να φλέγεται από την αγάπη Του…Θείος έρωτας…Ζέουσα αγάπη, όχι βολική, όχι περιστασιακή όχι του συμφέροντος…μα  αγάπη ξέχειλη  που να μην τελειώνει, να μην εξαντλείται, να μην εξαρτάται, να μην υποχωρεί…Αγάπα  τον Θεό με μια αγάπη που δεν μετριέται όχι έναν Θεό στα μέτρα σου…Κοίτα  τον Σταυρό και νοιώσε  πως η αγκαλιά Του μας χωρά όλους…ακόμα και όλους εμάς  τους αμέτρητους …μετρημένους… (Απόσπασμα από Ομότιτλη εκπομπή του 2013)

Το παραπάνω απόσπασμα γράφτηκε πριν από 12 και πλέον χρόνια…Ως κείμενο (ο καρδιογνώστης Κύριος μόνο γνωρίζει) αυτομεπτικό… Ακούγοντας σήμερα  ένα ομίλημα του Χρυσοστόμου των ημερών μας, π.Αθανασίου Μυτιληναίου, βρέθηκε ο σωστός τίτλος και δόθηκε έστω και αναδρομικά, σαν την συγχώρεση του Κυρίου σε όποιον αντιλαμβάνεται ότι κάθε φορά που το εγώ του κυριαρχεί, ανασταυρώνει τον Χριστό και γίνεται αυτοστιγμεί ο πεσών Αδάμ...  

 «…Ρίξτε μια ματιά στην Ορθόδοξη ωραία απεικόνιση της Αναστάσεως του Χριστού μας, όταν ο Χριστός εγείρει τον Αδάμ και την Εύα…διότι ο Αδάμ και η Εύα είναι στον Παράδεισο! Ποιοι είναι εκείνοι που λέγουν και εμείς επαναλαμβάνουμε…Αχ αυτοί οι μεγάλοι φταίχτες! Να είστε σίγουροι αγαπητοί μου, ότι και εμείς επαναλαμβάνουμε το προπατορικό αμάρτημα! Ο καθένας μας μέσα στη ζωή του επαναλαμβάνει το προπατορικό αμάρτημα, όχι ολιγότερον απ’ ότι οι πρόγονοί μας αυτοί, τους οποίους τους κατηγορούμε ότι έγιναν η αιτία του θανάτου…Και ποιο είναι το δικό μας προπατορικό αμάρτημα; Ποια είναι η καρδία του προπατορικού(μας) αμαρτήματος; Να γίνω Θεός χωρίς τον Θεό! Να πω ότι είμαι αυτοδύναμος! Το λέει σε κάθε εποχή ο άνθρωπος αυτό! Να πω ότι εγώ είμαι το κέντρο του παντός! Δεν είναι ο Θεός! Οι δυνάμεις μου! Αυτό είναι το προπατορικό αμάρτημά μας! Δεν σε θέλω Θεέ! Δεν σε έχω ανάγκη! Μόνος μου ό,τι θα κάνω! Μην κατηγορούμε λοιπόν τους πρωτοπλάστους, γιατί το επαναλαμβάνουμε και αν θέλετε, αυτοί δεν είχαν άλλους (πριν από εκείνους) που το είχαν πράξει! Και δεν είχαν δει τη συνέπεια του πράγματος! Εμείς που γνωρίσαμε τι συνέβη στους πρωτοπλάστους, γιατί το επαναλαμβάνουμε μέσα στο πλήρες Φως του Χριστού, με το βάπτισμα που έχουμε; Είμαστε ή δεν είμαστε χειρότεροι από τους προγόνους μας, τον Αδάμ και την Εύα; Να αιτιώμεθα λοιπόν τον εαυτό μας  και όχι τον Αδάμ και την  Εύα! Αυτοί είναι στον Παράδεισο! Και εμείς μπορούμε να βρεθούμε εκεί, όταν εγκαταλείψουμε αυτόν τον ανθρωποκεντρισμό μας, το να λέμε ότι δεν έχω ανάγκη τον Θεό…Είμαι αυτοδύναμος…Ας εγκαταλείψουμε αυτόν τον ανθρωποκεντρισμό μας και τότε θα πλησιάσουμε τον Κύριο και τότε θα σωθούμε…»

Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα από ομίλημα(93^ο) του μακαριστού Αγίου Γέροντος π.Αθανασίου Μυτιληναίου στις κατηχήσεις του Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, στις 17-11-1986.

Νώντας Σκοπετέας

Κυριακή Τυρινής 2025