Αυτή που την θυμήθηκες; (η εξανθήσασα ψυχή…)

                      
-Χριστός Ανέστη!

-Αληθώς Ανέστη!

 -Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών…

Σιωπή για απάντηση…

Την προτιμώ αυτήν τη σιωπή…Χίλιες φορές και μύριες φορές, από εκείνα τα μηχανικά και επιδέξια ψελλίσματα των χειλέων… Συνάντησα μια τέτοια… θαρραλέα ειλικρίνεια  πριν λίγο καιρό…

Εκεί σκαλώνω λίγο… μου είπε. Σε αυτό το μετά…Όμως, θυμάμαι την γιαγιά μου την Ανδριανή, που έμεινε χήρα από 30 χρονών με έξι παιδιά, που πόσο πίστευε και πόσο έλαμπε το πρόσωπό της, σαν μιλούσε για αυτό το μετά…Πριν χρόνια, σαν πέθανε ο πατέρας μου, η μάνα ήθελε να του κάνουμε τα μνημόσυνα εδώ στην πόλη, κοντά στο σπίτι μας, να έρθουν οι δικοί μας και οι φίλοι του…Δεν ξέρω πως μου είχε έρθει τότε, αλλά ζήτησα από την μάνα μου, να μου επιτρέψει να αναλάβω εγώ το μνημόσυνό ου το ετήσιο…Το είχα στο μυαλό μου λοιπόν αρκετό καιρό πριν, αλλά δεν είχα αποφασίσει το που και το πώς… Ένα μαγιάτικο απόγευμα, με το μυαλό γεμάτο σκοτούρες και άγχη της καθημερινότητας, μπήκα στο αμάξι με μια αδελφική μου φίλη και ξεκίνησα να οδηγώ με ανοιχτά τα παράθυρα, όχι προς κάπου συγκεκριμένα, απλά σαν αποτοξίνωση να αλλάξουμε εικόνες να συναντήσουμε την γαλήνη της Άνοιξης…Να μην στα πολυλογώ…έπειτα από κάποια ώρα βρεθήκαμε, τυχαία;  στην αυλή ενός Μοναστηριού της Παναγίας της Φανερωμένης…Είχα να νιώσω έτσι, από τότε που σαν μικρό παιδί, η γιαγιούλα μου μου διηγούταν για τον Χριστό την Παναγία τους Αγίους που αγαπούσε…Της άρεσε δε πολύ, να μου μιλάει για την Θεία Λειτουργία και ιδίως για το πρόσφορο που παίρνει ο παπάς, το κέντημά του με την λόγχη στον Αμνό, τις ψυχές που ξεπλένονται έπειτα στο αίμα Του…Τα θυμάμαι τα  λόγια της ακόμα και μέσα μου είναι ανεξίτηλη η αίσθηση της έκστασης που με κυρίευε τότε σαν την άκουγα…Αυτήν η ίδια αίσθηση κατάνυξης, που επανήλθε με μιας, σαν χελιδόνι που επιστρέφει,  με το που μπήκα στην αυλή της Φανερωμένης…Αυθόρμητα και αυτόματα  λοιπόν, μόλις συνάντησα την πρώτη Μοναχή, της είπα: Μπορούμε να κάνουμε εδώ ένα μνημόσυνο του πατέρα μου; Βεβαίως παιδί μου! Έτσι μετά από λίγες εβδομάδες, ένα Σάββατο πρωί, βρεθήκαμε συγγενείς και φίλοι στο καθολικό της Παναγίας…Είχα αγοράσει πρόσφορο, νάμα και είχα γράψει σε ένα χαρτί το όνομα του πατέρα μου, αλλά μαζί με εκείνο, ειλικρινά και εγώ απόρησα τότε, έγραψα και το όνομα μιας θείας μου που είχε πεθάνει πριν από πολλά χρόνια…της Αγλαΐας…Έτσι και στη Θεία Λειτουργία και στο μνημόσυνο έπειτα, ο παππούλης επαναλάμβανε τα ονόματα του μακαρίτη του πατέρα μου και κοντά σε εκείνο και της δούλης του Θεού Αγλαΐας..  Θα ακούστηκαν μαζί λοιπόν πέντε -έξι φορές. Κάθε φορά στο άκουσμά της, παρατηρούσα πολλούς από τους γνωστούς μας, να γυρίζουν με κάποια απορία και να με κοιτούν…Στο τέλος σαν βρεθήκαμε στο αρχονταρίκι για τον καφέ…ήρθαν κάποιοι και με έκπληξη με ρώτησαν…Την Αγλαΐα την…μνημόνευε ο παπάς; Ναι ακριβώς αυτή! τους απαντούσα…Καλά που την θυμήθηκες αυτή μετά από τόσα χρόνια και σήμερα στον χρόνο του πατέρα σου κιόλας…Δεν θύμωσα με κανέναν ούτε με ενόχλησε τότε η έκπληξή τους…Ένιωσα για κάποιον λόγο την ανάγκη να γράψω και το δικό της το όνομα και το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη…είχα αμέτρητα χρόνια να την θυμηθώ…Ξέρεις αυτή η γυναίκα ήταν λίγο…περιθωριακή και κάπως επαναστάτρια για την εποχή της…μα ένα πράγμα που και τώρα που το σκέφτομαι με συγκλονίζει, είναι ότι δεν έβγαζε από το στόμα της ποτέ μα ποτέ άσχημη κουβέντα για κανέναν…ακόμα και για εκείνους που φανερά…δεν την ενέκριναν…Και πέθανε σχεδόν μόνη…

Το Χριστός Ανέστη δεν στέκεται χωρίς το προσδοκώ Ανάσταση νεκρών και το αντίθετο…έτσι λέει και ο Μέγας Παύλος…… εἰ δὲ ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται ..εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν. (Α Κορ. 15. 13,14.) Ναι,  μα αρκεί να το επαναλαμβάνουμε δίχως να το πιστεύουμε στα κατάβαθά μας; Και πότε θα έρθει τούτη η πίστη; Λάβαμε την απάντηση λοιπόν…Είναι τα χείλη της ψυχής που θα κραυγάσουν εκείνο το προσδοκώ Ανάσταση νεκρών…Θα στείλει στα σίγουρα κάποτε  ο Κύριος την πληροφορία, σαν σπόρο να πέσει πάνω της…Αν βρει γη αγαθή, κάποτε θα ξεπροβάλλει το μοσχομύριστο λουλούδι το αμάραντο…

Νώντας Σκοπετέας

Πεντηκοστάριο 2026.

Ευχαριστούμε από καρδιά την αδελφή μας Β.Τ για όσα αγιαστικά μοιράστηκε μαζί μας. Αυτά διασκευάστηκαν σε αυτήν την ιστορία μέσα στο Τριώδιο των ρόδων το φετινό…

 

Ο Φινλανδός και ο Άγιος Παΐσιος...

''...Ο Ήλιος μπαίνει ευχάριστα από παντού στο μικρό αρχονταρίκι. Ένα πλάτωμα μπροστά στην είσοδο, που απρόσκοπτα αγναντεύει την κορυφή της Μεταμόρφωσης και όλα τα αγιομέρια-εξαρτήματα της Κουτλουμουσίου, είναι πραγματικά ασύγκριτο. Λίγο πριν φύγουμε ο πατήρ Π. μας εφοδιάζει με πνευματικό υλικό. Ο Μιχάλης κρατά με προσοχή μια εξαιρετική έκδοση των Χαιρετισμών της Παναγίας μας που ο πάτερ του χαρίζει. 

–Και κάτι για να τονωθεί η πίστη σας! μας λέει ο Μοναχός και μας δείχνει το κινητό του τηλέφωνο.-Θα σας δείξω ένα βίντεο και θα μου πείτε! Πρόσφατα μου κάνανε τα έξοδα κάποιοι αδελφοί και πήγα στην Φινλανδία.Μικρή εκεί η Ορθόδοξη κοινότητα, περίπου το 2% του πληθυσμού. Βέβαια μικρά ζύμη όλον το φύραμα ζυμοί!- Έχοντας μόλις συναντήσει και την Φινλανδική «παροικία» στο Σεράι σκέφτηκα πως τα λόγια του Αποστόλου Παύλου για μια ακόμη φορά έβρισκαν πλήρες αντίκρισμα!

-Εκεί συνάντησα λοιπόν έναν άνθρωπο, που πριν λίγα χρόνια μετεστράφη στην Ορθοδοξία διαβάζοντας κάποια βιβλία για τον Γέροντα Παϊσιο.

Ένιωσε λοιπόν πολύ έντονη την βοήθεια του Γέροντα στον φωτισμό του και αισθάνθηκε την ανάγκη να έρθει στο Όρος και στην Παναγούδα, για να τον «ευχαριστήσει». Πράγματι ήλθε και μετέβη στο κελί, όπου προσκύνησε και συνάντησε τους τωρινούς Πατέρες. Πήρε ευλογία να βγάλει κάποιες φωτογραφίες και βίντεο για να του θυμίζουν το προσκύνημά του. Πράγματι έτσι έγινε! Μόλις επέστρεψε στην πατρίδα του όμως και θέλησε να δει αυτά που είχε αποτυπώσει ο φακός του, σε ένα βίντεο συγκεκριμένα από την αυλή της Παναγούδας, τι είδε νομίζετε η ψυχούλα; Βλέπει τον ίδιο τον Γέροντα Παΐσιο να μπαίνει μέσα στο κελί του από την πόρτα! Το πιστεύετε παιδιά; Πήρα λοιπόν και εγώ αυτήν την ευλογία και την έχω στο κινητό μου.

Και από τότε όλες οι Καρυές έχουν περάσει από εδώ! Μάλιστα το έδειξα και τους Πατέρες πάνω στην Κουτλουμουσίου και στον Γέροντα Χριστόδουλο! Το έβαλαν σε μεγαλύτερη οθόνη και όλοι αναγνώρισαν αναμφίβολα τον Γέροντα! Ελάτε τώρα να τον δείτε και σεις και να δυναμώσει η πίστη σας που τόσο συχνά δοκιμάζεται και πολεμείται από τον εχθρό…Πρέπει να είδαμε το στιγμιότυπο πάνω από είκοσι φορές. Ο Γέροντας σχεδόν τρυπώντας την πόρτα του κελιού του να εισέρχεται! Έκπληκτοι, άφωνοι και συγκινημένοι που βλέπαμε υποστατικά τον Γέροντα, είκοσι χρόνια μετά την κοίμησή του να περιδιαβαίνει στα αγαπημένα του μέρη. Όχι για να αποδείξει την Αγιότητά του, όχι για να προκαλέσει το δέος και να αυξήσει περισσότερο την παγκόσμια φήμη του, μα κατ΄ οικονομία Θεού για να ενισχύσει τους απελπισμένους και ισχνούς στην πίστη , για να ανορθώσει το σωτήριο φρόνημα του καθενός μας. Τι δώρο Θεϊκό ήταν αυτό το θαύμα! Τι στιγμή αξέχαστη!

Ευτυχισμένοι και με ακόμη περισσότερη πλέον λαχτάρα, κατηφορίζουμε για Παναγούδα....'΄(Η Παναγία οικονόμησε … Ημερολόγιο Αγ. Όρους 2014...)

''...Δεν υπάρχει θάνατος! Εγώ τώρα Ζω! Κατάγιομα από τέτοια αιώνια μετά, όλα τα συναξάρια της Αγίας μας πίστης. Εμφανίσεις μετά την κοίμηση…Αυτό το κεφάλαιο, με το οποίο τελειώνει κάθε βίος γνησίου φίλου του Χριστού, με το οποίο συνεχίζονται να συμπληρώνονται έως της συντελείας οι πράξεις των Αποστόλων... Σε τέτοια κεφάλαια θα καταφύγουμε σε αυτήν τη σειρά των εκπομπών μέσα στο φετινό χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο…Θα εξακολουθήσουμε βέβαια να αποζητάμε να γίνουμε και εμείς οι προσωπικοί παραλήπτες ενός τέτοιου μηνύματος…Βοήθει μοι τη απιστία Κύριε και Θεέ μου…

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από  σειρά 3 εκπομπών με τίτλο:"Αυτό το μετά..."

Αυτό το μετά…

Αυτό το μετά που είναι το πάντα…Αυτό το μετά, αστείρευτη θάλασσα…χρόνος άπειρος…ουρανός απέραντος…αχώρετο και απλησίαστο αυτό το μετά, ταυτόχρονα όμως και φυλαχτό καταδικό σου, εγκιβωτισμένο σε ένα τόσο δα μικρό απομεινάρι αγιότητας, φορεμένο κατάστηθα. Το τώρα, μια ετοιμασία για αυτό το μετά…Ερχόμαστε για να πεθάνουμε και πεθαίνουμε για να ζήσουμε…Από τα συνθήματα στους τοίχους του Παραδείσου… Ωραίο και εντυπωσιακό να το ακούς και να το λες…Μα υπερκόσμιο το να το ζεις…Εάν δεν δω και ψηλαφίσω…Ναι, μακάριοι οι μη ιδόντες, αλλά συγχώρα με Κύριε, που επιποθώ ακήρατές σου πλευρές…Να κραυγάσει της καρδιάς η φωνή εκείνο το Προσδοκώ το πανίερο…Ω της θείας Αυτού συγκαταβάσεως! Στέλνει συνεχώς έμψυχες ακήρατες πλευρές ο μεμαρτυρημένος Άγιος Θεός! Τις στέλνει σαν Αναστάσιμους κήρυκες, και Αποστόλους Του, να διαλαλήσουν απανταχού της πλάσης, αχώριστα το Χριστός Ανέστη και το Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών. Και έρχονται οι απεσταλμένοι του πολλές φορές μετά…Το βράδυ εκείνο, λίγα χρόνια αφού είχε κοιμηθεί ο Άγιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης, μπήκε των θυρών κεκλεισμένων στο σπίτι του πνευματικού του παιδιού, του αγαπητού Εμμανουήλ του ανωτάτου δικαστικού. Εκείνος παραπονιόταν και έκλαιγε και έλεγε:

-Αχ Γέροντα έφυγες εσύ, έφυγε ο Γέροντας Πορφύριος, έφυγε και ο πάτερ Παϊσιος…Μας αφήσατε ορφανούς!

-Μα παιδί μου, είσαι και δικαστικός…κουτός είσαι; Τόσον καιρό κάτω όποτε μου ζητούσες να βάλω τον Άγιο Δαυίδ να μεσιτεύσει για κάθε σου πρόβλημα δεν το έκανα; Τώρα που είμαι πάνω και κάθε στιγμή μπορείς να με καλείς, τώρα παραπονιέσαι;

-Ευχαριστώ πολύ Γέροντά μου! Ναι, είμαι κουτός! Και έτσι όπως ήρθε έφυγε…κατέβηκε την σκάλα και εξαφανίστηκε! Τον είδα ολοζώντανο!

Έτσι εμφανίστηκε σε παρέα νέων έξω από τον Ναό του Αη Γιάννη του Ρώσσου στο Προκόπι. Εκείνοι δεν τον γνώριζαν! Τους σαγήνευσε τόσο ο ταπεινός του τρόπος και η πατρική του έγνοια να τους μυήσει στο μυστήριο της εξομολόγησης. Θέλανε επίσης να ανασαίνουν την ανάσα του που μοσχοβόλαγε! Έπειτα από λίγη ώρα, πληροφορήθηκαν ότι εκείνος ο παππούλης που τους μιλούσε και ευωδίαζε, είχε κοιμηθεί αρκετούς μήνες πριν! Τώρα Ζω! Τώρα Ζω! Έτσι έλεγε ο Άγιος σε αμέτρητες εμφανίσεις του… μετά τον θάνατο, που εισήγαγε εις την άνω ζωή το ανθρώπινόν του…Αυτό το τώρα ζω, που είναι ταυτόσημο,  συνώνυμο,  σύστοιχο,  συναρμοσμένο, αχώριστο με το προσδοκώ Ανάσταση νεκρών! Τώρα Ζω! Έτσι μας πληροφορεί και ο μακαριστός Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γεράσιμος, στις πολυάριθμες εμφανίσεις του μετά την κοίμησή του. Δεν υπάρχει θάνατος! Εγώ τώρα Ζω! Κατάγιομα από τέτοια αιώνια μετά, όλα τα συναξάρια της Αγίας μας πίστης. Εμφανίσεις μετά την κοίμηση…Αυτό το κεφάλαιο, με το οποίο τελειώνει κάθε βίος γνησίου φίλου του Χριστού, με το οποίο συνεχίζονται να συμπληρώνονται έως της συντελείας οι πράξεις των Αποστόλων... Σε τέτοια κεφάλαια θα καταφύγουμε σε αυτήν τη σειρά των εκπομπών μέσα στο φετινό χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο…Θα εξακολουθήσουμε βέβαια να αποζητάμε να γίνουμε και εμείς οι προσωπικοί παραλήπτες ενός τέτοιου μηνύματος…Βοήθει μοι τη απιστία Κύριε και Θεέ μου…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά 3 εκπομπών

Πεντηκοστάριο 2026

ΥΓ: Είναι πολλές οι μετά την κοίμησή τους υποστατικές εμφανίσεις των γνησίων φίλων-απεσταλμένων του Χριστού, που μας δίνουν την βεβαία ελπίδα της Αναστάσεως. Είναι και εκείνη η προτροπή Του όμως, σαν οι μαθητές του Τον ρώτησαν αν θα είναι λίγοι οι σωζώμενοι..( Λουκ.13,23-24). Αγωνίζεσθε μας είπε για να εισέλθετε στην Ουράνια Βασιλεία  δια της στενής οδού...Και αυτήν την παραγγελία να μην την λησμονάμε ποτέ...

Κι όμως εσύ...Αγία Μαρία Μαγδαληνή

Πόσες αστέγνωτες  συγγνώμες να σου πέμψουμε, πόσες θλιβερές αιώνιες  άγνοιες να θρηνήσουμε, Αγία μας Μαγδαληνή!

 Την ανδρεία σου ψυχή λεηλατήσαμε, αντί να την θαυμάσουμε, την τολμηρή σου θυσία χαλκεύσαμε, αντί να διαδώσουμε.

Τα ίχνη από τα εκστατικά βήματά σου σβήσαμε αντί να ακολουθήσουμε…

Κι όμως εσύ, το χέρι σου, ζέουσας πίστης πάνσεπτο σκήνωμα, δεν το τραβάς σαν τα έμμυσα και προδοτικά μας χείλη με θράσος ακουμπάνε πάνω του.

Και στέλνεις θέρμη, να λιώσεις τις παγερές μας καρδιές  και μεσιτεύεις σε Εκείνον που λάτρεψες, να μην μας παραδειγματίσει που συκοφαντούμε εκείνη που έχρισε πρωτοκήρυκα της Λύτρωσής μας.

Πρέσβευε Αγία μας, του Υπερθέου  Μεγάλου Διδασκάλου μυσταγωγούμενη, μέσα από την μυρίπνευστη καρδιά σου, για την δαιμονόπληκτη και σκολιά γεννεά μας την δυσώδη…

Πρέσβευε ενωμένη με την Υπέραγνο Μητέρα,  για την απαλλαγή και την επιστροφή  στου κενού μνημείου σιμά στον Γολγοθά τον πανεύοσμο  Παράδεισο…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από σειρά εκπομπών αφιερωμένων στην Αγία Μαρία την Μαγδαληνή μέσα  στο Χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο του 2026

 

Αν έχει Κύριε ο Παράδεισός Σου τέτοιες ψυχές...

Όταν φεύγει κάποιος δικός σου άλλοτε λέξεις κι άλλοτε δάκρυα θα μιλήσουν για εκείνον. Δακρυσμένα μάτια …καρδιοστάλαχτες λέξεις.. Για την αδελφή μας την Γιολάντα, βγήκε ένα χαμόγελο Eλπίδας, σαν Μαγιάτικο ανθάκι που ξεπρόβαλλε σιμά σε μια συστάδα από δυόσμους που αγκάλιαζαν τη ρίζα μιας ελιάς.

Η Γιολάντα μας, η Γεωργία όπως πλέον συμπληρώθηκε στης προσδοκίας το δίπτυχο, στο ψυχοχάρτι με τόσες εξανθήσασες κι ευωδιαστές ψυχές, ήταν..είναι, ένα στεφάνι έμψυχο με κάθε λογής λουλούδι του Παραδεισένιου λειμώνα.. Γιατί είχε μέσα της μιαν εύφορη αγαθή γη.. Οργωμένη με το δικέλλι του πόνου και της υπομονής, της ασυνάντητης πρωτόπλαστης ευγένειας και της διάκρισης. Ζήτησε από τον Χριστό οι λίγοι καιροί ζωής που είχε, να πολλαπλασιαστούν, γιατί ήθελε να γίνουν δυνατοί εκείνοι που της εμπιστεύτηκε να γεωργήσει.. Και έλαβε το δώρημα… Σήμερα στην κηδεία της καταλάβαμε το συμφέρον της αιτήσεως, σαν τους αντικρύσαμε Ελπιδοφόρους και χαμογελαστούς να έχουν ξεριζώσει εκείνο το β από το μακάριο…Και εμείς σαν της λέγαμε το στερνό επί γης Χριστός Ανέστη, την..είδαμε να μας χαμογελά και γέμισε και η δική μας η ψυχή από Ελπίδα..

Αν έχει Κύριε ο Παράδεισός Σου τέτοιες ψυχές, αξίζει και για αυτό να παλέψουμε εδώ, εκεί μαζί τους να ξαναανταμωθούμε…

Γιολαντίτσα μας να εύχεσαι και για εμάς…

Νώντας Σκοπετέας

02-05-26

Εις μνήμην Γεωργίας Παναγοπούλου- Τσίρου, Φιλολόγου και Μάνας…

1970-2026