Κι όμως εσύ...Αγία Μαρία Μαγδαληνή

Πόσες αστέγνωτες  συγγνώμες να σου πέμψουμε, πόσες θλιβερές αιώνιες  άγνοιες να θρηνήσουμε, Αγία μας Μαγδαληνή!

 Την ανδρεία σου ψυχή λεηλατήσαμε, αντί να την θαυμάσουμε, την τολμηρή σου θυσία χαλκεύσαμε, αντί να διαδώσουμε.

Τα ίχνη από τα εκστατικά βήματά σου σβήσαμε αντί να ακολουθήσουμε…

Κι όμως εσύ, το χέρι σου, ζέουσας πίστης πάνσεπτο σκήνωμα, δεν το τραβάς σαν τα έμμυσα και προδοτικά μας χείλη με θράσος ακουμπάνε πάνω του.

Και στέλνεις θέρμη, να λιώσεις τις παγερές μας καρδιές  και μεσιτεύεις σε Εκείνον που λάτρεψες, να μην μας παραδειγματίσει που συκοφαντούμε εκείνη που έχρισε πρωτοκήρυκα της Λύτρωσής μας.

Πρέσβευε Αγία μας, του Υπερθέου  Μεγάλου Διδασκάλου μυσταγωγούμενη, μέσα από την μυρίπνευστη καρδιά σου, για την δαιμονόπληκτη και σκολιά γεννεά μας την δυσώδη…

Πρέσβευε ενωμένη με την Υπέραγνο Μητέρα,  για την απαλλαγή και την επιστροφή  στου κενού μνημείου σιμά στον Γολγοθά τον πανεύοσμο  Παράδεισο…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από σειρά εκπομπών αφιερωμένων στην Αγία Μαρία την Μαγδαληνή μέσα  στο Χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο του 2026

 

Αν έχει Κύριε ο Παράδεισός Σου τέτοιες ψυχές...

Όταν φεύγει κάποιος δικός σου άλλοτε λέξεις κι άλλοτε δάκρυα θα μιλήσουν για εκείνον. Δακρυσμένα μάτια …καρδιοστάλαχτες λέξεις.. Για την αδελφή μας την Γιολάντα, βγήκε ένα χαμόγελο Eλπίδας, σαν Μαγιάτικο ανθάκι που ξεπρόβαλλε σιμά σε μια συστάδα από δυόσμους που αγκάλιαζαν τη ρίζα μιας ελιάς.

Η Γιολάντα μας, η Γεωργία όπως πλέον συμπληρώθηκε στης προσδοκίας το δίπτυχο, στο ψυχοχάρτι με τόσες εξανθήσασες κι ευωδιαστές ψυχές, ήταν..είναι, ένα στεφάνι έμψυχο με κάθε λογής λουλούδι του Παραδεισένιου λειμώνα.. Γιατί είχε μέσα της μιαν εύφορη αγαθή γη.. Οργωμένη με το δικέλλι του πόνου και της υπομονής, της ασυνάντητης πρωτόπλαστης ευγένειας και της διάκρισης. Ζήτησε από τον Χριστό οι λίγοι καιροί ζωής που είχε, να πολλαπλασιαστούν, γιατί ήθελε να γίνουν δυνατοί εκείνοι που της εμπιστεύτηκε να γεωργήσει.. Και έλαβε το δώρημα… Σήμερα στην κηδεία της καταλάβαμε το συμφέρον της αιτήσεως, σαν τους αντικρύσαμε Ελπιδοφόρους και χαμογελαστούς να έχουν ξεριζώσει εκείνο το β από το μακάριο…Και εμείς σαν της λέγαμε το στερνό επί γης Χριστός Ανέστη, την..είδαμε να μας χαμογελά και γέμισε και η δική μας η ψυχή από Ελπίδα..

Αν έχει Κύριε ο Παράδεισός Σου τέτοιες ψυχές, αξίζει και για αυτό να παλέψουμε εδώ, εκεί μαζί τους να ξαναανταμωθούμε…

Γιολαντίτσα μας να εύχεσαι και για εμάς…

Νώντας Σκοπετέας

02-05-26

Εις μνήμην Γεωργίας Παναγοπούλου- Τσίρου, Φιλολόγου και Μάνας…

1970-2026