main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

8 Ιαν 2022

Πάγωσε η αγάπη …

Υπάρχουν άνθρωποι έστω και λίγοι , που σε κάθε αναδρομή της ζωής τους δοξολογούν Τον πανταχού Παρόντα Θεάνθρωπο, που έσωσε, που απομάκρυνε, που εξολόθρευσε, που διεφύλαξε, που ανέστησε…Και άλλοι που αντιστοίχως μακαρίζουν την «θεά τύχη» όποτε κοιτάζουν πίσω σε δεινές περιστάσεις ζοφερού κινδύνου…Μα και στον παρόντα χρόνο , στο τώρα, συναντάμε όλους αυτούς τους παραπάνω! Να περικυκλώνονται από κινδύνους ενυποστάτους , από μεθοδείες του πονηρού και μεθοδεύσεις των οργάνων του . Και οι μεν,  εκείνοι που μακαρίζουν την τύχη τους και υποφέρουν από την μεγαλύτερη ασθένεια , αυτή της αγνωσίας του Θεού,  συνεχίζουν να πορεύονται αμέριμνοι και νεκροζώντανοι. Οι δε, οι αιώνιοι δοξολογητές  βάζουν τις πολυόμματες ψυχές τους   να γονατίζουν, μετανοούν διαρκώς και επικαλούνται τον Κύριο ! Με έναν ψαλμό , μια προσευχή από το ψαλτήρι , το προσευχητάρι των θλιμμένων ελπιζόντων…Και κάποιες λέξεις τις τονίζουν πιότερο και τις επαναλαμβάνουν συνεχώς !

 Σῶσον με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος, ὅτι ὠλιγώθησαν αἱ ἀλήθειαι ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων. ….σύ, Κύριε, φυλάξαις ἡμᾶς καὶ διατηρήσαις ἡμᾶς ἀπὸ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ εἰς τὸν αἰῶνα…..( Ψαλμ. 11,2,8)

Ω πόσο συγκλονιστικός και στο σήμερα τούτος ο ψαλμός !

 Μείναν λίγες οι αλήθειες ! Χιλιάδες χρόνους πριν γράφτηκε αυτός ο ψαλμός !

Αυτή η κραυγή αγωνίας! Πόσο επίκαιρη στο σήμερα , στο τώρα ! Πόσο η ασέβεια και το θεοστυγές της εποχής μας πνίγουν και καταδυναστεύουν το ευσεβές και το αληθές!

Σώσον με Κύριε ! Θυμίζει εκείνο το Επιστάτα απολλύμεθα ! ( Λουκ.8,24) Που έστιν η πίστις υμών ; απαντά ο Κύριος ! Πλήθυνε το ασεβές και η αγάπη αφανίστηκε …πάγωσε! Τα λόγια του Προφητάνακτος στα χείλη και στην καρδιά ! Οδοιπορία μακρά και κοπιώδης μέχρι να βρει η ψυχή το ευσεβές που πλέον τόσο σπανίζει αν όχι εξαφανίζεται! Σώσον με Κύριε ότι εκλέλοιπεν όσιος ! Οι πλείστοι προσκυνούν ψεύτικους Θεούς! Ελάχιστοι ευσεβείς  έμειναν στο θέλημά Σου ! Χειροτερεύουν όλο και περισσότερο και πιο βασανιστικά Κύριε οι καιροί ! Στα αυτιά μας η σπαρακτική προφητική και Χρυσοστομική φωνή των ημερών μας , ο μακαριστός π.Αθανάσιος Μυτιληναίος...Τι έλεγε τόσα χρόνια πριν ... 
Σύ, Κύριε, φυλάξαις ἡμᾶς καὶ διατηρήσαις ἡμᾶς ἀπὸ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ εἰς τὸν αἰῶνα. Συ Κύριε είθε να φυλάξεις , είθε να μας διατηρήσεις από την γεννεά ταύτη και μέχρι να τελειώσει η Ιστορία, αυτό θα πει το εις τον αιώνα  ! Σύ Κύριε ! Ο τόνος πέφτει στο Σύ ! Για να δείξει ότι πολλά μπορεί να μηχανεύονται και να μεθοδεύουν οι ασεβείς αλλά όταν εσύ θα μας φυλάξεις θα φυλαχτούμε , θα προστατευτούμε ! Εγώ πολλές φορές αγαπητοί μου καθ εαυτόν το λέγω αυτό ! Αν εσύ Κύριε με φυλάξεις θα φυλαχτώ ! …Γιατί τον τελευταίο λόγο τον έχει πάντοτε ο Θεός ! Φυλάξαις , Διατηρήσαις …είναι ευκτική! Το φυλάξαις σημαίνει μικρό χρονικό διάστημα , το διατηρήσαις σημαίνει  σε διαρκή χρόνο !  Ξέρετε ότι το πρόβλημα δεν είναι τόσο να φυλαχτώ αλλά το πώς θα διατηρήσω το φύλαγμα ! Σε 24 ώρες γίνομαι Άγιος! Θα μείνω Άγιος σε όλη μου τη ζωή ; Θέλει αγώνα ! Για 24 ώρες δεν λέω ψέματα ! Ένα πιο χτυπητό παράδειγμα ! Για 24 ώρες κόβω το τσιγάρο αν καπνίζω! Το θέμα δεν είναι για τις 24 ώρες ! Παρακάτω ; Αυτό θα πει είθε να μας συντηρήσεις και αυτή τη συντήρηση της πνευματικής  μας ζωής πρέπει να την αποκτήσουμε , προσέξτε , μέχρι που ν τελειώσει η ζωή μας! Και κανείς δεν μπορεί να μας φυλάξει και κανείς δεν μπορεί να μας συντηρήσει στην πνευματική ζωή παρά μόνο ο Κύριος ! Γι αυτόν τον λόγο πρέπει να φυλάξουμε τον εαυτό μας , να μείνουμε όρθιοι , να μείνουμε ευσεβείς ! Και αυτή η ευσέβεια και αυτή η οσιότητα επιτυγχάνεται με μια τονισμένη γνώση του Θεού και με τη λατρεία του αληθινού Θεού! Όταν μετέχω στη λατρεία του Θεού ! Ακούσατε ; Ζω την λατρευτική ζωή , την λειτουργική ζωή, την ζω έντονα! Και ακόμα να γνωρίζω τον Θεό ! Να έχω γνώση του Θεού ! Λέει προς τους Κορινθίους στην πρώτη του επιστολή ο Απόστολος Παύλος: ἀγνωσίαν γὰρ Θεοῦ τινες ἔχουσι· πρὸς ἐντροπὴν ὑμῖν λέγω.( Α΄Κορινθ.15,34) Το λέω για ντροπή σας, ότι μερικοί από εσάς δεν ξέρετε τι είναι ο Θεός και την δύναμή Του! Αναφέρεται στην Ανάσταση των νεκρών ! Πρέπει να ξέρω τον Θεό , πρέπει να ξέρω τι εργάζεται ο Θεός για μένα και να Τον λατρεύω ! Αν κάνω αυτά τα δυο που σας είπα , εξυπακούεται ότι θα ζω πνευματική ζωή και τότε θα μπορώ να μείνω όσιος και να συντηρήσω την οσιότητά μου μέχρι το τέλος της ζωής μου ! Είναι χαρακτηριστικό εκείνο που  λέγει ο ψαλμός : Και εις τον αιώνα ! Να μας διαφυλάξεις και να μας συντηρήσεις από της γεννεάς ταύτης και εις τον αιώνα ! Ποια γενιά; Από την εποχή μας ! Από αυτήν την καταλυτική την καταστροφική εποχή  , την ευημερούσα που έχει κλωτσήσει τον Θεό! Ξέρετε η ευημερία κλωτσάει τον Θεό ! Λέει στην ωδή του ο Μωυσής στο δευτερονόμιο της Παλαιάς Διαθήκης  , ο λαός αυτός, ο Ισραήλ έφαγε , επλατύνθη , επαχύνθη και απελάκτισεν ο ηγαπημένος ! Έφαγε ήπιε πάχυνε πλάτυνε και κλώτσησε τον Θεό!... Είναι η ψυχολογία της ευημερίας ! …Δεν πρέπει να πέσουμε στον πειρασμό της ευημερίας …Ψυχή μου φάε και πίε ευφραίνου …κείμενα εις έτη πολλά …( Λουκ 12,16-21)  …Αυτό θα πει φυλάξαις ημάς …Γλίτωσέ μας από την εποχή μας ! Και το λέει μετά ; Και εις τον αιώνα ! Μέχρι που να τελειώσει η Ιστορία ! Δείχνει όλο το μήκος της Ιστορίας ! Ιδιαίτερα δε τα έσχατα της Ιστορίας ! Μην ξεχνάτε ότι αυτός ο ψαλμός γράφτηκε 3000 χρόνια πριν ! Σας ξαναλέγω ! Ζούμε ημέρες έσχατες και παρακαλάμε τον Θεό να μας φυλάξει ή τους ευσεβείς να τους φυλάξει μέχρι που να τελειώσει η Ιστορία ! Να μείνουν στην ευσέβεια και στην οσιότητα … (Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα από ομίλημα του μακαριστού π.Αθανασίου Μυτιληναίου στις  3-9-1988 με αναφορά στον 11ο ψαλμό)







      

   

  



Φύλαξέ μας Κύριε ! Θεάνθρωπε Ιησού! Από το μίσος των πολλών που πάγωσε η αγάπη τους! Σημείο των καιρών… Εψύχθη η αγάπη! Δια το πληθυνθήναι την ανομίαν.(Ματθ.24,12)  Ετυρώθη η καρδία και η  αγάπη των πολλών! (Ψαλμ 118,70) Εκλέλοιπεν όσιος! Απομακρυνθήκαμε από την Σοφία Σου ! Πλήθυνε η βλάσφημη ανομία ! Πάγωσε η αγάπη! Όπως τότε μας το αποκάλυψες Κύριε! Φύλαξέ μας! Και κράτα μας στην πίστη και την αγάπη !Την αγάπη εν Αληθεία ! Κράτα μας ως το τέλος με καρδιές καιόμενες! Γιατί όσων οι καρδιές παγώνουν καύμα τις περιμένει! ( Αποκ.16,9) Και ας είναι Κύριε μακρύς ο δρόμος ως την Εμμαούς των Ευσεβών!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

3 Ιαν 2022

Κύριε μη στήσεις αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην…(Μακαριστός Επίσκοπος Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς+)


Ένας ταπεινός γίγαντας…

Από τους ήρωες που αν έγραφε σήμερα ο Κόντογλου, θα συμπεριελάμβανε στην συλλογή του Ουρανού και στα αχειρόγραφα συναξάρια του Παραδείσου.

Μορφή που αντανακλούσε μια ψυχή δοσμένη ολοκληρωτικά στον Πλάστη της .

Πολλά έχουν να γραφτούν τώρα γι αυτήν την μορφή, που καμάτεψε και παρέδωσε στον Μεγάλο Σπορέα και Γεωργό εύφορα περιβόλια, όσων στο πρόσωπό του συνάντησαν έναν ανυστερόβουλα  και ανυπόκριτα βιωματικό εκφραστή της πίστης και της θυσιαστικής αγάπης. Το Άγιο Όρος πανηγυρίζει! Ίσως ο πιο αγαπημένος Επίσκοπος των τελευταίων καιρών με πληθώρα Μοναχικών κουρών και χειροτονιών, πρεσβεύει πλέον ακαταγώνιστα σε Ουράνιες Μονές! Το πνευματικό αλέτρι του μπήκε βαθιά στα σπλάχνα της γενέτειράς του! Στο άμεσο μέλλον αυτό θα φανεί και θα καρπίσει …  Πόσο τον αγάπησε η γη του Πατροκοσμά! Και πόσο εκείνος μιμήθηκε σε όλα του τον μεγάλο διδάχο και μάρτυρα του γένους! Οδοιπόρησε , κατήχησε , σπλαχνίστηκε , αγάπησε, θυσιάστηκε!  Αναξίως και σκανδαλωδώς γίναμε και εμείς αποδέκτες της άμετρης αγάπης του! Μετανιώνουμε σήμερα πικρά που το δοχείο της δικής μας ψυχής ελάχιστα μόνο χώρεσε από την σε ασυνάντητη πλησμονή του Αγίου Αιτωλίας και Ακαρνανίας! Και εδώ το Άγιος δεν αποτελεί τίτλο τιμής και προσφωνήσεως,  μα συμμαρτυρία του Ουρανού!

Θα θέλαμε να καταθέσουμε στην μνήμη του ένα περιστατικό λίγες μόλις μέρες πριν ασθενήσει. Μας κάλεσε στο τηλέφωνο ένα πρωινό από το αυτοκίνητο, στο οποίο βρισκόταν με την αδελφή του, την μακαρίτισσα πλέον Ελένη και το πνευματικοπαίδι του και οδηγό της Μητροπόλεως Παντελεήμονα. Έκπληκτοι για την ώρα και κατασυγκινημένοι για την τιμή, τον ακούσαμε όπως πάντοτε ταπεινά και με λόγια απλά και αφτιασίδωτα να μας δίνει ολοκάρδιες ευχές!


"Πηγαίνουμε σε έναν πολύ καλό γιατρό με την αδελφή μου! Έχετε και από εκείνη τις ευχές και την αγάπη της! Ακούει τις εκπομπές στο ραδιόφωνο και της κρατάτε συντροφιά ! Πολύ σας ευχαριστεί!"

Στα πολλά χρόνια της γνωριμίας μας ήταν η πρώτη φορά που μας ανέφερε την αδελφή του! Τώρα είμαστε βέβαιοι πως εκείνο το πρωινό στην μνήμη  της Ρωμαίας Αγίας Αναστασίας της Γιατρίνας,  μας αποχαιρέτησαν κι οι δυο τους! Όταν δε,  θελήσαμε να ευχηθούμε να λάβουν τέλος όλες οι πρόσφατες δοκιμασίες του και ο τόσο ανίερος διωγμός του,  εκείνος μας απάντησε με μια φράση και σιώπησε : Εύχομαι ειλικρινά για όλους τον Παράδεισο! Δεν κατηγόρησε κανέναν ποτέ του! Απροσωπόληπτη αγάπη που σε έκανε να θαυμάζεις και να ελπίζεις! Ναι,  όσο υπάρχουν τέτοιοι Υπουργοί Σου Κύριε δεν θα ναι αμάρτυρη κάθε εποχή,  ακόμα και η θεοστυγής σημερινή! Φοβόταν μόνο τον ζωντανό Θεό και κανέναν άλλον ! Ιδίως τον θάνατο ! Μα αυτός πορεύτηκε μια ζωή ολόκληρη με φρόνημα Σταυρικό και βιωμένη την βεβαία ελπίδα του  αιωνίου ! Πώς ήταν δυνατόν να αναιρέσει όσα επί όλην του την ακίβδηλη διακονία-Ιεροσύνη  δίδασκε;  Λίγες μέρες πριν ασθενήσει μετέβη στην Ιερά Μονή Μυρτιάς και ενθρόνισε τον πατέρα Ιωσήφ… Μερίμνησε( είμαστε βέβαιοι για αυτό)  για την ταφή του εκεί στο Μοναστηράκι της Κυρίας Θεοτόκου που υπερβαλλόντως αγάπησε . Μόλις ασθένησε το πρώτο του μέλημα ήταν …να ετοιμάσει το Χριστουγεννιάτικο μήνυμα για το ποίμνιό του ! Αυτό που διαβάστηκε στα φετινά Χριστούγεννα κάνοντας πολλούς να αναρωτιούνται αν τα λόγια αυτά εξήλθαν από κάποιο αρχείο …

Γνήσιος Επίσκοπος …Ποιμένας …Πατέρας !

Η αδελφή του κοιμήθηκε ανήμερα του Αγίου Ευστρατίου! Λεπτομέρεια ασήμαντη για εκείνους που μόνο η ξερή λογική οδηγεί στο να βλάπτουν την φήμη του Χριστού και των Αγίων Του …Ο πατέρας τους ήταν ο μακαριστός πατήρ Ευστράτιος Παπαχρήστος… Πανηγύρι αυτή η ημέρα από τα μικράτα τους …

Ανέβηκε πάνω λίγο νωρίτερα εκείνη λοιπόν  να ετοιμάσει …Να ανταποδώσει έστω κάτι από τους τόσους χρόνους θυσιαστικής αγάπης και ανύστακτης φροντίδας του αγαπημένου  της αδελφού! Αν και στερήθηκε τα σωματικά της μάτια,  είχε εκείνη μια ψυχή πολυόμματη που αντιλαμβανόταν συνεχώς την λάμψη του ταπεινού μικρού αδελφού της και πατέρα μας … Πλέον αυτοί οι δυο οι αγαθοί , πορεύονται μαζί εις  Ανάστασιν Ζωής…

Μεσίτευσε Άγιε του Θεού να δώσει ο Κύριος κι άλλη παράταση στην παράταση!

Στείλε μας δύναμη να εκμεταλλευθούμε την Χρηστότητα του Κυρίου, μετανοώντας για όλα αυτά τα θλιβερά που Τον πικραίνουν! Μα και για όλα τα αγκάθια που μπήξαμε και στο ολοφώτεινο πρόσωπό σου,  θλιβερά συκοφαντώντας και ασχημονώντας στις στερνές σου ημέρες σε αυτό το πρόσκαιρο!

 Σαν να σε ακούμε Άγιε του Θεού, όπως ο  Πρωτομάρτυρας και εσύ  να λες:

 Κύριε μη στήσεις αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην…

Νώντας Σκοπετέας

03-01-2022

 


23 Δεκ 2021

Χριστουγεννιάτικη επίσκεψη στου κυρ Φώτη…

Ο κυρ-Φώτης πλήρωνε ακριβό ένα άστρο του ουρανού , ένα καληνύχτισμα γρύλου , ένα θρόισμα στ΄ακροθάλασσο...
Φώναζε το όχι με τη σιωπή του και τα δάκρυα του,  τα βουτηγμένα στο μελάνι και στις ψυχομπογιές  της μνήμης ...
Λέρωνε με λάσπη και σκόνη τα γυμνά του πόδια σαν σεργιανούσε στης απλής ζωής τον Παράδεισο, με χρώμα αναδεμένο με το  αίμα των μαρτύρων ένιβε τα ευλογημένα χέρια του.
Λευκοντυμένη η ψυχούλα του , απείραχτη από του κόσμου το φτιασιδωμένα σκεπάσματα.
Λεβέντης, Γίγαντας ταπεινός, σαν τους ήρωες των αξύπνητων ονείρων του .
Αν ζούσε σήμερα θα κοίταζε στα μάτια τον καθένα μας, αναζητώντας στο βάθος τους, την λυτρωτική μας καρδιά , την συντετριμμένη ....
(Νώντας Σκοπετέας .  Απόσπασμα από το βιβλίο : "Αυτοί οι παράξενοι Χριστιανοί" που κυκλοφορεί από τον Πρόμαχο Ορθοδοξίας )

13 χρόνια εμείς πίσω από αυτό το μικρόφωνο, και εσείς εκεί στους δέκτες των ουρανίων ραδιοκυμάτων, δεν θυμόμαστε ποτέ να κύλησε το τρισευλογημένο δωδεκαημερο, το Άγιο των Χριστουγέννων ,της Πρωτοχρονιάς, και των Φώτων χωρίς μία ιδιαίτερη αναφορά, ή μία ξεχωριστή για εμάς παραγωγή με Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και κυρ Φώτη Κόντογλου.
      Αναπόσπαστες οι μορφές και οι μνήμες αυτών των δύο, σε όλες τις κατανυκτικές και πανχαρμόσυνες περιόδους της Αγίας μας πίστης . Χριστούγεννα χωρίς κυρ Αλέξανδρο, μοιάζουν Χριστούγεννα χωρίς Χριστό και Αγιο δωδεκαημερο χωρίς τους ταπεινούς τους διδαχτούς από τον Θεό ήρωες του και Φώτη, μοιάζουν τόσο πολύ με αυτόν τον άχαρο και παγερό κόσμο που έξωσε τον Χριστό από την ψεύτικη και απατηλή ζωή του. Και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο επιτακτικότερα η ψυχή μας θα δίψα από το γνήσιο, το ανόθευτο, το καθάριο, το αυθεντικό, το αμετασάλευτο ορθόδοξο φρόνημα της δικής τους αφιερωμένης ψυχής, εκείνης που τους υπαγόρευε να δημιουργούν φωτισμένη από το Πνεύμα το Άγιο, που είχε σκηνώσει μέσα τους άσβεστο και τους οδηγούσε στην αλήθεια της μετανοίας και της ταπεινότητας, της πονεμένης χαράς και της καρδιάς της συντετριμμένης .
Θυμόμαστε τούτες τις άγιες μέρες, έναν ευλογημένο αδελφό μας από τα μέρη της Μακεδονίας μας, να μας λέει ότι παραμονή Πρωτοχρονιάς έκανε πάντα με τον κυρ Φώτη! Άλλαζε το χρόνο μαζί του αγιογραφώντας και ακούγοντας μεταξύ άλλων το διήγημα του «Καρδιά συντετριμμένη» όπου ο κυρ Φώτης αγιογραφεί σιμά στη γυναίκα του, και συλλογιέται την Πρωτοχρονιά του μάταιου κόσμου που παράγεται δίχως ένα βλέμμα στον ουρανό…
         Σκεφτήκαμε λοιπόν φέτος, να τολμήσουμε με την ιερή μας φαντασία, να ζητήσουμε από τον κυρ Φώτη τον Κόντογλου, τον αγιογράφο, τον λογοτέχνη, τον στοχαστή, τον δάσκαλο, τον γνήσια ορθόδοξο και φιλόΧριστο, να μας προσκαλέσει στο σπίτι του !
 Να μπούμε προσκεκλημένοι του εκεί που δημιουργούσε, που συλλογιόταν, που συνομιλούσε, που γιόρταζε, που χαιρόταν, που ζούσε…Να μας μιλήσει ο ίδιος για το πώς η πολυόμματη ψυχή του αντιλαμβανόταν, ως ταλαντούχος που υπερπολλαπλασίασε το χαρισμένο και άνωθεν δοθέν πολυποίκιλο τάλαντο του, σε στιγμές έμπνευσης, δημιουργίας, χαράς, καθημερινής ζωής! Μα και στις τελευταίες του μέρες πριν μεταβεί στους ετοιμασμένους τόπους της Άνω Ιερουσαλήμ! Μεσίτης μας σε αυτό το τόλμημα, ένας άνθρωπος που αξιώθηκε όλων τούτων στα αλήθεια και στη συνέχεια προς δόξαν Θεού και ωφέλεια ψυχών τα αποτύπωσε σε ένα σπάνιο βιβλίο! «Συναντήσεις με τον Κόντογλου» του συγγραφέως και καθηγητού Πανεπιστημίου Κωνσταντίνου Καρβανού. Μιας τεράστιας και φωτεινής  μορφής στο χώρο των ελληνικών γραμμάτων, ο οποίος κοιμήθηκε το 2013 στα 93 του στη Μονή της μετανοίας του και δίπλα στον Άγιο γέροντα του Εφραίμ Φιλοθεΐτη, περιβεβλημένος με το μεγάλο αγγελικό σχήμα ως μοναχός, στην Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα της Αμερικής.
Θα πάρουμε μαζί μας σε τούτη την επίσκεψη και γραφτά αγαπημένα του και Φώτη για αυτές τις άγιες μέρες! Θα τα διαβάζουμε και θα δακρύζουμε λυτρωτικά και πανελεύθερα συλλογούμενοι όσα ποτέ δεν ζήσαμε μα όλο και πιο έντονα θα νοσταλγούμε…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά 2 εκπομπών

16 Δεκ 2021

Στο προαύλιο της παιδικής ψυχής...


Άγιος ο Θεός, Άγιος ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς. (τρις)

Κύριε μας, Ιησού Χριστέ, ξέρουμε, ότι την ημέρα της Πεντηκοστής έστειλες στους Αποστόλους Σου το Πνεύμα Σου το Άγιο. Με αυτό τους φώτισες και τους έκανες δασκάλους σοφούς σε όλη την οικουμένη. Σε παρακαλούμε λοιπόν, να φωτίσεις και εμάς, με το Άγιο Πνεύμα Σου. Σε παρακαλούμε να μας δώσεις επιμέλεια και πρόοδο σ’ όλα τα μαθήματα του σχολείου μας. Φώτισε μας να σεβόμαστε τους δασκάλους μας, ν’ αγαπούμε τους συμμαθητές μας, ώστε να δοξάζουμε πάντοτε το άγιο Όνομά Σου. Αμήν.

Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν. 

Σας διαβάσαμε μια προσευχή του μακαριστού Αγίου πατρός Χαραλάμπους  Βασιλόπουλου! Μια προσευχή που γνωρίζουμε πως σε κάποιο σχολείο αυτής της ευλογημένης από τον Θεό, μα απαξιωμένης από τους ηγήτορές της χώρας, όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν λεγόταν από τα παιδάκια πριν μπουν στις αίθουσες διδασκαλίας. Θυμόμαστε σαν παιδιά αυτήν την προσευχή, ομοθυμαδόν εκεί στο προαύλιο της παιδικής μας ψυχής! Πέραν από τις συνήθεις…το Πάτερ ημών, το Βασιλεύ Ουράνιε Παράκλητε, το Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι στην περίοδο του Πεντηκοσταρίου. Θυμόμαστε και τον δάσκαλό μας τον αξέχαστο κ. Ιωάννη όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν, εκεί στα  μέσα της δεκαετίας του 1980 να μας μαθαίνει απολυτίκια μεγάλων δεσποτικών και Θεομητορικών εορτών να μας διδάσκει  να ψέλνουμε στην χορωδία της τάξης, στις γιορτούλες μας τις σχολικές, το κοντάκιο των Χριστουγέννων! Η Παρθένος σήμερον τον Υπερούσιον τίκτει …

Θεέ μου πόσο μακρινά ακούγονται όλα τούτα και πόσο ξένα για εκείνους που μαθαίνουν με …ζήλο στα παιδιά παραμονές των Χριστουγέννων  για τον ρούντολφ το ελαφάκι…Όμως μια πρωτοχρονιά είπε ο Αϊ Βασίλης..."Ρούντολφ, είσαι εσύ σοφός έχεις μέσα σου το φως"

…Αυτός ο στίχος ( δεν είναι αστείο αδελφοί μου ) αντικατέστησε στις μέρες μας το κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του μελωδού και ο Ρούντολφ Τον προ αιώνων Θεό, Τον Υψηλό Βασιλέα, Τον Σωτήρα και Προστάτη των βρεφών και των παίδων Το Αληθινό Φως Την πηγή του Φωτός!  

Ναι,  γιατί θα σου πουν πως σήμερα που έχουμε  την απόλυτη ελευθερία σε επίπεδο ατομικών δικαιωμάτων, οφείλουμε να σεβόμαστε την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης και να μην υποχρεώνουμε κανέναν σε κάτι που δεν επιθυμεί…

Και αυτά στην Ελλάδα των Αγίων και των ηρώων…

Απεφάνθη πρόσφατα σχετικώς το Συνταγματικό Δικαστήριο και είπε: 

«η προσευχή και ο εκκλησιασμός στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας συνιστούν, όπως και η διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών, αναγκαία μέσα, με τα οποία υπηρετείται ο συνταγματικός σκοπός της αναπτύξεως της θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων κατ' άρθρο 16 παράγραφος 2 του Συντάγματος.

Κάποιοι ευλαβέστατοι αδελφοί μας χάρηκαν στο άκουσμα αυτής της απόφασης των δικαστών. Κάποιοι άλλοι φιλελεύθεροι λάτρεις του συνθήματος ο Θεός πέθανε και άρα όλα μα όλα  επιτρέπονται, δεν χάρηκαν καθόλου και κάποιοι άλλοι έστω λίγοι,  έκλαψαν πικρά που αναγκάστηκαν δικαστές να κρίνουν αν τα Ελληνόπουλα πρέπει και έχουν προστατευμένο δικαίωμα  να γαλουχούνται με Χριστό και Ορθοδοξία . Τώρα που τα πρωτόκολλα συναθροίσεων έχουν τροποποιηθεί …κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία που έψαχναν ή και …δημιούργησαν να καταργήσουν την κοινή προσευχή ακόμα και μέσα στις αίθουσες . Εκεί που κάποτε στο κέντρο βρισκόταν ο Χριστός η Παναγία και οι 3 Ιεράρχες! Εκεί που κάποτε τα βιβλία δίδασκαν ιστορία γραμμένη με αίμα! Εκεί που κάποτε το εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου δεν ήταν παλιομοδίτικο αναχρονιστικό σύνθημα παροχημένων   λιγοστών,  που όπως θα λεγε και ο κυρ Φώτης ο Κόντογλου  δεν είναι σε θέση να νοιώσουν το «μεγαλείο της εποχής μας» το φριχτό και μισόθεο, το αρνησίχριστο,το αντίχριστο …

Και αναζητούν συνεχώς αυτοί οι λιγοστοί καταφύγια και αίθουσες και προαύλια που δεν τα εξήρανε αυτή η φυλλοξήρα του σύγχρονου πολιτισμού της απελευθέρωσης και της αποστασίας. Και συκοφαντούνται και λοιδορούνται και αποδομούνται και απαξιώνονται αυτοί οι λιγοστοί που φορούν στα παιδιά που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός Σταυρό με Εσταυρωμένο και τα μαθαίνουν να μετανοούν και να  βιώνουν την Αγία Πίστη  μυστηριακά και κάνουν μαζί τους πριν μπουν στα προαύλια και στις αίθουσες προσευχές σαν εκείνη του παπα Χαραλάμπη! Στεκόμαστε  νοερώς  στο πλάι τους, ψιθυρίζοντας έναν δακρυσμένο  στίχο του Αγίου Ρωμανού από τους οίκους των Χριστουγέννων:  Ματαιότης ἐστὶ  ματαιοτήτων ἅπαντα, ἀλλ᾿ οὐδεὶς ἐν ἡμῖν  ταῦτα φρονῶν εὑρίσκεται· οἱ μὲν γὰρ πλανῶσιν,  οἱ δὲ καὶ πλανῶνται· 

Και ο αναγινώσκων νοείτω...

                                                                    Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

1 Δεκ 2021

Στα περιβόλια του Παραδείσου ( Ομόνοια-Εξάρχεια ένας εξάψαλμος δρόμος )


Είδαν να στέκονται μαζί απέναντι απ τον θρόνο

Να εκλιπαρούν για έλεος και για όσους έχουν πόνο!

Λίγο μπροστά ο Πορφύριος, ξωπίσω του ο Ανανίας!

Χριστού Απόστολοι εκλεκτοί αγάπης και θυσίας!

 

Από ψηλά αφουγκράζονται φωνές αναγκεμένων!

Όσων προστάτευαν στη γη παθών εξαρτημένων!

Ερείπια, ναυάγια, απελπισιάς οι σκλάβοι,

που μόνο όποιος σύμπασχε μπορεί να καταλάβει!

 

Σεργιάνι ακατάπαυστο στα Άνω Περιβόλια!

Σύμμαχοι και υπερασπιστές στου πονηρού τα βόλια!

Τώρα θα ναι στο πλάι μας περσότερο  από πρώτα,

με λογισμό και μ΄ όνειρο , με παραδείσου ρότα!

 Πατέρας είναι εκείνος που γεννάει… μέσα μας τον Χριστό . Ποιμένας αυτός που οδηγεί με ασφάλεια και νοιάξιμο αληθινό το ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος και που το καταρτίζει, το κάνει πιο άρτιο, πιο ολοκληρωμένο δηλαδή, κατηχώντας και υπουργώντας το! Υπουργοί του Θεού και του λαού Του οι ποιμένες! Ανώτερος του υπουργού Του ο Θεός και ο λαός Του! Υπό το έργο! Τέτοιοι ποιμένες, υπουργοί του Υψίστου , αφοσιωμένοι ολοκληρωτικά στον καταρτισμό του Αγίου Λαού του Υψίστου, ήταν αυτοί οι δυο! 

Πόσα κοινά είχαν αυτοί οι εκλεκτοί Απόστολοι του Χριστού! Μα αυτό που ιδίως τους ένωσε, ήταν η αγάπη η θυσιαστική για τον πάσχοντα συνάνθρωπο, για τον εξαρτημένο από τα πάθη κακώς έχοντα, για τον πεπτωκότα απελπισμένο, τον ναρκομανή, τον αλκοολικό, την πόρνη, όποιον δεινώς πληγωθέντα  κυλιέται στης ληστρικής  αμαρτίας την οδύνη! Δεν νομιμοποιούσε η διδασκαλία τους μήτε εξωράιζε! Δεν αγαπολογούσαν, μήτε αμνήστευαν! Συνέπασχαν! Καταλάβαιναν την δύναμη των φιλεπίστροφων παθών, την ροπή προς την εξάρτηση, την αδυναμία της χωρίς Χριστό μη ύπαρξης! Κι έπαιρναν όλα τα μηδενικά που έστελνε ο Θεός στον δρόμο τους και τους γιάτρευαν τις πληγές με έλαιον και οίνον και λάβαιναν αυτά την χαμένη τους αξία! Και ανέθαλαν οι μαραμένοι ανθοί των ψυχών τους! Και γίνονταν διαμάντια πολύτιμα και κήποι ευωδέστατοι οι ψυχές των πρώην παραλυτικών και ασώτων. Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης και ο μακαριστός π.Ανανίας Κουστένης! Ο ένας ο Άγιος της Ομόνοιας και ο άλλος ο Άγιος γέροντας των Εξαρχείων! Από την Ομόνοια ως τα Εξάρχεια , από τον Άγιο Γεράσιμο ως τον Άγιο Νεκτάριο, από την πολυκλινική ως το ίδρυμα! Ένας εξάψαλμος δρόμος! Βήματα μετρημένα! Δρόμοι παλιοί που αγάπησα όπως έγραψε κι ο ποιητής! Όσο κι αν τα χνάρια τους προσπαθούν να τα σβήσουν εκείνοι που Θεοστυγώς τούτους τους δρόμους πλέον περπατούν ή και παρελαύνουν, αυτές τις διαδρομές του Ουρανού πάντοτε θα τις θυμίζει και θα τις φωτίζει το Πανάγιο Πνεύμα. 

Κι έτσι θαυμαστά, όπως αυτοί οι δυο θαυμαστά μεταφέρονταν, νοερώς ή και υποστατικώς, στο ηρωικό και μαρτυρικό παρελθόν της Αγίας μας Πίστης, έτσι και κάποιοι κρυμμένοι από τον κόσμο «τρελοί» και παράξενοι, της διπλανής πόρτας διαλεχτοί, μεταφέρονται στο τότε και πηγαίνουν ως τον Άγιο Γεράσιμο να πάρουν ευχή απ τον ταπεινό παππούλη τον τόσο φωτεινό που θεράπευε ψυχές και σώματα με την χάρη του Χριστού και  έπειτα αξημέρωτα  να προλάβουν τον ξενύχτη παπά Ανανία που ξεκινά τον Όρθρο άλλης μιας σπουδαίας μέρας της Αγίας Ορθοδοξίας, συντροφιά με την χορεία αυτής της σελίδας του συναξαριού που εκείνος λάτρεψε και εμβάθυνε όσο ελάχιστοι! Τα λόγια του εξάψαλμου στο στόμα των οδοιπόρων! Ο Θεός εις την βοήθειάν μου πρόσχες…Ινα τι εγκατέλιπές με; Ινα τι απωθείς την ψυχήν μου; Μη εγκαταλίπεις με, μη αποστής απ εμού! Μην τω θυμώ Σου ελέγξης με! μηδέ τη οργή σου παιδεύσης με! Ότι επί Σοι Κύριε ήλπισα!

Έχει παράπονο και τόσο δάκρυ μέσα του ο εξάψαλμος! Η προσευχή των θλιμμένων ελπιζόντων ! Αυτοί οι παράξενοι, της διαδρομής Ομόνοια-Εξάρχεια, τους έχουν δει …τον Άγιο της Ομόνοιας και εκείνον των Εξαρχείων να σεργιανούν μαζί στα περιβόλια του Παραδείσου. Να ικετεύουν για την δεινή περίσταση. 

Να δυσωπούν το έλεος του Κυρίου, να καταλαγιάσει η τρικυμία,  να παύσει λυτρωτικά αυτή η παρατεταμένη περίοδος της παρακμής και της αποστασίας. Δεν γίνεται αυτοί οι δυο να μην σεργιανάνε μαζί στου Παραδείσου τα περιβόλια! Δεν μπορεί να μην έχουν κάνει επίσης την διαδρομή Παράδεισος-γη να μοιάζει με εκείνη της Ομόνοιας με τα Εξάρχεια! Και μεταξύ μας, αυτό διαπιστώνεται! Ρωτήστε εκείνους με τις καθαρές καρδιές, τους διδαχτούς του Θεού με τις πολυόμματες ψυχές που συνεχώς τους θωρούν να προχωρούν μαζί στα περιβόλια του Παραδείσου!   Τους ενώσαμε και εμείς σε αυτήν την σειρά των εκπομπών, όπως είμαστε βέβαιοι πως τους ένωσε ο Δίκαιος Μισθαποδότης Κύριός μας!

Και είναι μεγάλη η χαρά μας! Τρισμεγάλη που θα λεγε ο παπα Ανανίας! Να αναπαυθούν ου μετρίως οι ψυχές μας! Σαν να ακούγονται οι φωνές τους:

 Κουράγιο βρε! Δεν θα αφήσει ο Αφέντης Χριστός  το λαό Του!

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από ομότιτλη σειρά 3 εκπομπών

 

30 Νοε 2021

Αρχισυνάγωγοι και αποσυνάγωγοι...

      ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτῳ ἐθεράπευσεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ· ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου.(Λουκ. 13,14)  


Υπάρχει ακόμη μια παράμετρος εξίσου σπουδαία που δεν πρέπει να μας διαφεύγει, στην στάση του αρχι...συναγώγου της  Ευαγγελικής περικοπής της συγκυπτούσης γυναικός ! Αυτής που ακούει στο όνομα ζηλοφθονία ! Βρισκει τούτο το " σαράκι" προσωποποίηση στον ταλαίπωρο αυτό άνθρωπο και της εποχής μας( αναφέρομαι ιδίως στον εκκλησιαστικό χώρο) που διώκει δίχως αφορμή και καθιστά... απο....συναγώγους, όσους λίγους ξεπερνώντας το ατσαλάκωτο και βολικό "μέτριο", το χλιαρό και άκριτο υποτελές των πολλών, ορθώνουν ανάστημα και αρθρώνουν με ευθύ, ελεγκτικό, μα κόσμιο και ευγενή τρόπο άποψη σε θέματα πίστεως και αληθείας !
Θα λέγαμε λοιπόν πως η στάση του αρχισυναγώγου καθρεφτίζει πρωτίστως εκείνο το διαχρονικό παράπονο του Χριστού μας που και στις μέρες μας επικαιροποιείται θλιβερά:
Εμίσησάν με δωρεάν...
Ζηλοφθονίας το ανάγνωσμα ...
Νώντας Σκοπετέας
5.12.21


24 Νοε 2021

Πατήρ Ηλίας Αλευράς +( Αφιέρωμα) Επίλογος


 Ιούλιος 2019...

Είναι αυτές οι στιγμές που όλοι φοβόμαστε ότι κάποτε θα ζήσουμε …

Έφτασε λοιπόν μια τέτοια και για τον μεγαλύτερο γιό, τον πρωτότοκο, από τα πέντε παιδιά  που γέννησε ο παπα-Λιάς μας. Σε ένα μικρό παγωμένο γραφείο μονάδας εντατικής θεραπείας Αθηναϊκού Νοσοκομείου βρίσκεται και συζητάει με τον γιατρό .

Του έχει εμπιστοσύνη απόλυτη και τον σέβεται !

Τον γνωρίζει καιρό εξάλλου και είναι βέβαιος ότι ζυγίζει απόλυτα κάθε του λέξη , ιδίως τούτες τις στιγμές τις δύσκολες .

-Λοιπόν γιατρέ , πως τα βλέπετε τα πράγματα ; Υπάρχει ελπίδα μπροστά μας ;

-Ακούστε αγαπητέ…Με τα συμπτώματα που παρουσιάζει ο πατέρας σας και τις

εξετάσεις που του έγιναν, όλα δείχνουν ότι βαδίζουμε ολοταχώς …προς την έξοδο …

Λυπάμαι που το λέω έτσι , αλλά δεν υπάρχει επιστροφή ! Μπορούμε βέβαια κάπως να

επιμηκύνουμε τον χρόνο καλωδιώνοντάς τον ….καταλαβαίνετε …Βέβαια δεν ξέρω αν

αυτό θα προσδώσει κάτι , μια και όπως σας είπα η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη…Από την άλλη, είναι και τα έξοδα της νοσηλείας στην ειδική μονάδα που θα σας βαρύνουν…

-Γιατρέ , κάντε ο,τι μπορείτε καλύτερο …Μην σας απασχολεί το θέμα των εξόδων …Αν

γίνεται έστω και λίγο παραπάνω να τον έχουμε κοντά μας …

-Φυσικά …Είναι και κάτι ακόμα …Ξέρετε θα πρέπει να του κόψουμε αρκετά την

γενειάδα για να προσαρμοστούν σωστά οι συνδέσεις με τα μηχανήματα …

Σάστισε ο γιος στο άκουσμα αυτό …Ενώ είχε σηκωθεί και πήγαινε προς την

πόρτα , γύρισε πίσω και ξανακάθισε …

-Αυτό που μου λέτε γιατρέ μου είναι σοβαρό ….Δεν μπορώ να πάρω μόνος μου μια

τέτοια απόφαση ! Θα πρέπει να με περιμένετε να επικοινωνήσω με την μητέρα μου

…Να αποφασίσει εκείνη …

Γνώριζε καλά ο μεγάλος γιός, το πόσο σημαντικά ήταν για τον πατέρα του αυτά που

για άλλους , ιδίως στις ισοπεδωτικές μέρες μας , είναι ανούσια και αδιάφορα.

Εξ όνυχος τον λέοντα θα έλεγε κάποιος .

Ο κυρ Φώτης ο Κόντογλου πάλι , που πολύ τον αγαπούσαν στο σπίτι τους, μιλούσε

για εκείνο το λιοντάρι που ο Θεός στόλισε με την μεγαλοπρέπεια της χαίτης του και

που θα έμοιαζε με καχεκτικό σκυλί αν του την αφαιρούσαν …

Έλεγε ο κυρ Φώτης πως το ράσο και τα μακριά γένια , είναι σύμβολα θρησκευτικά

και εθνικά και για τον κάθε ελάχιστο ταπεινό ακόμα και ολότελα αγράμματο Ιερέα του υψίστου, πως η εμφάνιση του η μεγαλόπρεπη, η αρχαία , η βιβλική, τον έκανε πάντοτε να ξεχωρίζει και να είναι σεβάσμιος και επιβλητικός. Εκείνο το περίφημο «πνευματικό επιβάλλον» το οποίο πρέσβευε  ο ψυχογράφος της Ρωμιοσύνης μας .

Δεν τον είχε ακούσει βέβαια ποτέ τον παπα Λιά ο μεγάλος ο γιος του να μιλά για αυτές τις αγνές και παιδεμένες θεωρήσεις, μα θυμήθηκε έντονα εκείνες τις δύσκολες στιγμές, κάτι που συχνά άκουγε από τον πατέρα του να λέγεται.

–Ο μεγαλύτερός μου εφιάλτης , που με ξυπνά αρκετές φορές με ταραχή μεγάλη είναι το

να ονειρευτώ ότι μου έκοψαν την γενειάδα μου …

Πήρε λοιπόν την παπαδιά στο τηλέφωνο εκεί στον Τυρό …Μαζί με τους υπόλοιπους ήδη ετοίμαζαν τα απαραίτητα για την εξόδιο…Γαλήνια εκείνη όπως πάντοτε του μίλησε …

-Πώς είναι ο Γέροντας παιδί μου ;

-Μάνα είναι δύσκολα πολύ τα πράγματα …Άκουσε …μου είπαν ότι για να βάλουν τον

πατέρα στην εντατική πρέπει να του κόψουν τα γένια του …Δεν μπορούν αλλιώς να

εφαρμόσουν σωστά τα καλώδια …

-Ωωωω  παιδί μου …Αυτό δεν θα το ήθελε ποτέ ο πατέρας σας …Αυτό και το

ράσο ήταν πάντοτε το καύχημά του …Μην το επιτρέψεις παιδί μου …Σε παρακαλώ …

Καλύτερα ας φύγει έτσι ήσυχα…

Απροετοίμαστος  ήταν  για μια τέτοια απόφαση …Αλλά η ασφάλεια της

ανέκπτωτης αγάπης της πρεσβυτέρας προς τον παπά της, ήταν για εκείνον μια

δικλείδα σιγουριάς ότι θα έπραττε το ορθό … Επέστρεψε λοιπόν στο γραφείο και είπε

στον Γιατρό!

-Μην τον συνδέσετε γιατρέ ..Αφήστε τον όσο θέλει ο Θεός να ζήσει ακόμα …

Συμφώνησε εκείνος , διαβεβαιώνοντας τον ότι θα έκαναν τα πάντα για να είναι

όσο πιο ανώδυνο το επερχόμενο τέλος…

Βγαίνοντας από το γραφείο και λίγο πριν την λήξη του επισκεπτηρίου της εντατικής με την ψυχή και το σώμα να υποχωρούν  από την θλίψη και την κούραση , μπήκε ξανά στο δωμάτιο και πλησίασε  στο κρεβάτι για να δει για ακόμη μια  φορά τον πατέρα του . Γνώριζε καλά ότι μπορούσε να ήταν και η τελευταία που τον έβλεπε να ανασαίνει. Μηχανικά σχεδόν ζύγωσε. Η  ψυχή και ο πόνος του πατέρα του κουβαλούσαν το κορμί και  έσερναν τα πόδια του . Μόλις σήκωσε την ματιά του και τον αντίκρισε στο πρόσωπο  έμεινε ενεός …

-Βρε αυτός είναι νέος …μονολόγησε …είναι όμορφος…Για ελάχιστο χρόνο η μορφή του πατέρα του πήρε μια όψη αλλιώτικη , φωτεινή , υγιέστατη …

Κούνησε το κεφάλι του για να …..συνέλθει. Δεν μπόρεσε να αξιολογήσει τότε αυτό το συμβάν…Δεν είχε καθόλου χρόνου γι αυτό , εκείνη την ώρα . Είχε να μιλήσει με τους γιατρούς , να ενημερώσει τους οικείους, να ξεκουρασθεί μετά από δύο ημέρες αγωνίας.

Νωρίς το πρωί επέστρεψε στο Νοσοκομείο. Έπρεπε να μιλήσει στον γιατρό του παπα Λιά για να εγκρίνει τυπικά την έξοδο από την εντατική.

-Λοιπόν γιατρέ θα τον μεταφέρετε εκεί που είπαμε να φύγει ήσυχα;

-Ναι , θα γίνει η μεταφορά αλλά όχι για να φύγει …μα για να τον πάρετε σε λίγες μέρες

μαζί σας …Θα επιστρέψει σπίτι ο παπά Λιάς ! Μην με ρωτήσετε το τι έγινε ! Δεν ξέρω

Όλα έχουν επανέλθει !Δεν απαιτείται πια εντατική!

Ανάσταση πραγματική. Το χαρμόσυνο νέο έπρεπε να διαδοθεί. Κάθε λεπτό και μία κλήση. Μια επικοινωνία  ανείπωτης χαράς του μεγάλου γιου  με την  εν Χριστώ τεράστια οικογένεια του παπα Λια. Και κάθε τηλεφώνημα κατέληγε σε κλάματα αγαλλίασης μια και μια μικρή ιστορία προσευχής από την άλλη πλευρά της γραμμής. Δεκάδες ψυχές είχαν συντονίσει τις παρακλητικές τους «κεραίες»  το προηγούμενο βράδυ και δεήθηκαν  με πόνο καρδιάς για τον παππούλη τους,  αυτόν τον ταπεινό δούλο του Κυρίου.

Και μόνο τότε συναισθάνθηκε  τι είχε συμβεί.

Η προσευχή τους εισακούστηκε. Και το ταλαιπωρημένο σώμα του παππούλη αξιώθηκε να μεταμορφωθεί σε σκεύος Πνεύματος Αγίου ! Με αυτόν τον τρόπο απάντησε ο  φιλόστοργος  Πατέρας Θεός  στα παιδιά του , δωρίζοντας  χρόνο μετανοίας και δοξολογίας σε όλους !

Έτσι, επέστρεψε μετά από λίγες μέρες ο παππούλης μας , στο σπίτι . Καθηλωμένος από τότε , εδώ και έναν χρόνο στο κρεβάτι , υπομένει εν πλήρη σιωπή . Ναι , δεν μπορεί να αρθρώσει ούτε μια κουβέντα . Μα το ράσο δεν το αποχωρίζεται ποτέ ! Η μεγάλη του γενειάδα προεκτείνει την γαλήνια όψη του . Σκορπά ευλογία ανεκτίμητη σε όσους τον φροντίζουν . Καταλαβαίνει τα πάντα και έχει τα δάκρυά του αυτό να το επικυρώνουν.

 

Βρέθηκε δίπλα στον παπά Λιά κάποιες φορές αυτό το διάστημα και αυτός που

αναξίως έλαβε την ευλογία από τον ίδιο , να μεταφέρει στο χαρτί όλα τούτα τα

θαύματα και τα θαυμάσια από μισό αιώνα βιωματικής πίστης και αφιέρωσης. Ποτέ

ξανά δεν είχε αισθανθεί σε ένα δωμάτιο πόνου τέτοια αναστάσιμη ευφροσύνη ! Τέτοια αποκαραδοκία αιωνίου ! Τέτοια θαλπωρή πατρικής αγκαλιάς ! Και κάποιες λέξεις που μέχρι πρότινος τα χείλη μόνο πρόφεραν, απόχτησαν μια ουσία ανεπανάληπτη κάθε φορά που, ανοίγοντας τα μάτια του ο παπά Λιάς, χαμογελούσε την ελπίδα …

Για μια μόνο θα γίνει λόγος ! Τόσο μικρή , μα χωράει τα σύμπαντα …

Η ΖΩΗ !

Η μόνη αληθινή που νεοποιεί,  αφθαρτίζει και ανακαλεί, κατατροπώνοντας ο,τι η

αδύναμη λογική μας παρρησιάζει …

Και έμεινε έτσι καθηλωμένος στο κρεβάτι για δυο ολόκληρα χρόνια . Δώρο Θεού για όλους μας αυτά τα 2 χρόνια μιας εκκωφαντικής σιωπής. Ανοιχτά τα πάντα υγρά του μάτια ακαταπαύστως να μας στέλνουν μηνύματα ουρανόθεν . Βγήκαν μέσα απ την ταλαίπωρη ψυχή μου σε μια επίσκεψη στον παππούλη μας και στην αγιασμένη απ την υπομονή και την ταπείνωση πρεσβυτέρα του, λίγα λόγια να περιγράψουν τούτα τα απερίγραπτα ...

Να σε παρηγορεί ο...ανήμπορος και πάσχων ...

 "Έρχομαι και σε συναντώ τούτην την ώρα σε ένα δωμάτιο που ο πόνος αρωματίζει. Σιωπώ και ανασαίνω .  Αναδεμένη και εκείνη η μυρωδιά  της ελπίδας  σαν το φρέσκο πρωινό αεράκι,  που σπαθίζει να διώξει μακριά της απελπισιάς τα μικρόβια. Στέκεσαι εκεί άγρυπνος για ώρες,  για μέρες,  για χρόνια ακόμα ολάκερα και καρτεράς . Έρχονται και άλλοι πολλοί και σε βρίσκουν   να σου πουν λόγια που ποτέ δεν θα μπαιναν στου Χριστού μας το στόμα. Και εσύ Χριστομίλητα τους κάνεις και αναρωτιούνται τι να ναι κείνο που ξάγρυπνο σε κρατά τόσο καιρό …Τους απαντάς :

-Είναι εκείνη η ανάσα που ξεβγαίνει από τα ξεραμένα χείλη και ψυχές –κρήνες ξεδιψαστικές , που δεν στερεύουν ποτέ τους από το Ζωντανό νερό !
Σ εκείνο το δωμάτιο , δεν χωρά να μπει η λογική των στεγνών μας ψυχών . Σαν το παράθυρο ανοίγει , μόνο της πίστης το οξυγόνο θα ρθει ανακουφιστικά να δροσίσει την αμείωτη θέρμη του σώματος.
-Μα τι του προσφέρεις ; Δεν τον βλέπεις που πονά ; Ακίνητος , ανίσχυρος, αμίλητος , σαν νεκρός,  τις περισσότερες στιγμές  βυθισμένος σε λήθαργο… Τόσον καιρό τώρα ! Ας τον να ησυχάσει !
–Μα δεν του προσφέρω εγώ ! Εγώ είμαι ο ανίσχυρος ! Εκείνος είναι ο δυνατός ! Αυτός μας δυναμώνει ! Σαν βλέπω συνεχώς να βαπτίζει τον πόνο του στην κολυμβήθρα της υπομονής! Ο παππούλης μας ! Ο Γέροντάς μας !  Εκείνος που κάποτε μιλούσε εμφορούμενος απ το Πανάγιο πνεύμα ! Ο εύγλωττος , ο μεταδοτικός , ο ευμήχανος , που οδηγούσε ψυχές σε λόγια και παραβολές από Χριστό γραμμένες , τώρα σιωπά…δεν μπορεί ούτε μια λέξη να προφέρει …
-Άνοιξε ξανά το παράθυρο που κοιτά στην ελιά την γραία να μπει θαλασσινό αγέρι ! Και άκουσε τώρα αυτά  που έχει να μας πει.  Τον ακούς ; Ναι …Τώρα διδάσκει περισσότερο …Τώρα τα ομιλήματα του είναι πιο συνταρακτικά από ποτέ!  Αρκεί σοι η χάρις μου ! Η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται ! Τον ακούς ; Σαν Παύλος και εκείνος σε κοιτά με τα πιο λαμπερά του μάτια και καυχιέται ! Ποτέ του δεν καυχήθηκε σ αυτόν τον ανήφορο ! 

Τώρα για πρώτη του φορά καυχιέται για τον πόνο του και για την ισχύ του Χριστού την ανίκητη , που ξέρει πως μέσα του κατοικεί ! Ανήμπορος έστω το χέρι του να σηκώσει , να ευλογήσει … Αδύναμος παντελώς! Φιλοξενεί μέσα του Παντοδύναμου Θεού την δύναμη ! Αρκεί σοι η χάρις μου …Και σένα σου αρκεί μόνο να τον κοιτάς ! Και να ακούς την ανάσα του ! Σε καλεί πάλι σαν άλλος Παύλος κάποτε να του μοιάσεις …όπως και εκείνος μοιάζει του Χριστού πριν το αγκαθωστεφανωμένο του κεφάλι γείρει , το πνεύμα να παραδώσει στα χέρια του Πατέρα Του …"

28 Ιουλίου 2021 ήταν η ημέρα της μεταβάσεώς του εκ του Θανάτου εις την Ζωήν ... 
Το τόσο ταλαιπωρημένο και γερασμένο πρόσωπό του ξαναμεταμορφώθηκε ! Μια λέξη μόνο : Γαλήνη! Αυτή του Παραδείσου! Το πριν και το μετά ...το αιώνιο! 
Πλέον ο παπα Λιάς μας βρίσκεται εκεί που πάντοτε ποθούσε! Στο επουράνιο θυσιαστήριο ! 
Τι να ανταποδώσουμε στον Κύριο που τόσο μας ευεργέτησε στέλνοντάς τον ιχνηλάτη και οδηγό στης επιστροφής τον δρόμο! Ακαταγώνιστες οι μεσιτείες του στον θρόνο του Δεσπότη Χριστού. 
Τώρα θα ναι περισσότερο δίπλα μας ! Μετά των Αγίων παππούλη μας γλυκέ , της υπομονής και της πίστης εργάτη , του Χριστού μας δούλε ακάματε! 
Αυτό που δεν θα λησμονήσουμε όσο ζούμε είναι το πνεύμα της θυσιαστικής σου αγάπης ! 
Τοις πάσι γέγονα τα πάντα συνήθιζες πάντοτε να λες μα κυρίως να βιώνεις! 
Δοτικός ως εκεί που η αγάπη γινόταν ασύνορη. Για κάθε απόκληρο , αγνοημένο , αποσυνάγωγο, ξεστρατισμένο, εξαρτημένο, με τον Θεό θυμωμένο και απ ΄τους ανθρώπους πληγωμένο, ήσουν μια ορθάνοιχτη αγκαλιά ! Χωρίς ημετέρους, αυλές και προσωποληψίες , δεν δίσταζες πάντοτε να ορθώνεις ανάστημα και να υπερασπίζεσαι την Αγάπη και την Αλήθεια !
 Και έγινες ο παπά Λιάς όλων μας, που σήμερα κλάψαμε πρώτα από χαρά αντικρίζοντας την γαλήνια οσιακή σου μορφή και έπειτα σαν εψάλη το Χριστός Ανέστη μόλις έσμιξες και πάλι με το δουλεμένο τόσο από τα χέρια σου Τσακώνικο χώμα ! Καλή αντάμωση παπά Λιά μας!
 Ήδη έχεις φτάσει στην επιγραφή που λέει : Καούρ εκάνατε στον Παράδεισο ...

Τέλος και τω Θεώ η Δόξα !
Νώντας Σκοπετέας 
Στην ιερή μνήμη του πνευματικού μας μακαριστού π .Ηλία Αλευρά, του ανθρώπου που χάριτι και φιλανθρωπία Θεού θα καθοδηγεί πνευματικά τα βήματά μας ως την στερνή μας πνοή. Ας μεσιτεύει για όλους μας  στον Μακρόθυμο Κύριο κάποτε το έλεός Του να μας αξιώσει να συμπορευθούμε μαζί του αιώνια  λουσμένοι απ το Φως του Χριστού μας ... 

Προδημοσίευση από το βιβλίο με τίτλο:
''Αυτοί οι παράξενοι Χριστιανοί"
που θα κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό από τον Πρόμαχο Ορθοδοξίας

21 Νοε 2021

Να βγείτε έξω...είστε παράνομη !


....Ανάστα Κύριε σώσον με ο Θεός μου ότι συ επάταξας πάντας τους εχθραίνοντάς μοι ματαίως …Ο τρίτος ψαλμός ! φώναξε σήμερα και έτρεξε γρήγορα προς το καθολικό να κουρνιάσει στην γωνιά της με τα μάτια πάντα κλειστά , κάτω απ την παράσταση της Αιγυπτίας Οσίας και του Ζωσιμά το Άγιο δισκοπότηρο .
Ξέρει όσο λίγοι η Δέσποινα , το πόσο σημαντικά είναι όλα τούτα τα λόγια, σε αυτές τις πανευφρόσυνες ώρες της κατάνυξης και της μετοχής , τις πανηγυρικές …
Τίποτα δεν της ξεφεύγει , γι αυτό ακόμα και ιερείς την συμβουλεύονται πολλές φορές ….
Ο εξάψαλμος , της ψυχής κραυγή και οιμωγή , δέηση και ελπίδα , παρηγοριά και ευγνωμοσύνη …
Τρείς μετάνοιες στο τέλος του και έπειτα ένα βλέμμα στην Σταυρωμένη Αγάπη . Το πανηγύρι αρχινά :
Απολυτίκιο και καθίσματα
στου ήχου το παράγγελμα και το συναίσθημά του !
Ευλογητάρια έπειτα …Μπροστά στο κενό μνήμα σαστίζει ο Ουρανός και η γη που προσκυνούν Πατέρα και τον Τούτου Υιόν τε και το Άγιον Πνεύμα κράζοντες το Άγιος …
Σκαλοπάτια έπειτα κι οι αναβαθμοί , που διηγούνται τα μεγαλεία του Δημιουργού και εξυψώνουν τα ποιήματά Του. Ένα κερί θα σταθεί δίπλα στην Ωραία πύλη, να περιμένει το Ευαγγέλιο …
Ειν η ώρα του Εωθινού αναγνώσματος . Γίνεται η Άγια Τράπεζα Επιτάφιος και ο παπάς , Άγγελος καθήμενος εν τοις δεξιοίς , διηγείται τα της Αναστάσιμης ημέρας ..Έντεκα τα Εωθινά όσες και οι εμφανίσεις του Χριστού μας , από την τριήμερο Έγερσή Του έως και την ένδοξη Ανάληψη . Ελεήμων ελέησόν με ο Θεός και ο ασπασμός του Ευαγγελίου όσο βαστά ο πεντηκοστός . Πλησιάζει με τα μάτια κλειστά η Δέσποινα …Νιώθει τόσο ελαφρά τα βήματά της , σαν να βρίσκεται αλλού τούτη την ώρα , στην Γαλιλαία εις το όρος ου ετάξατο αυτοίς ο Ιησούς , σαν Μυροφόρα , σκοτίας έτι ούσης μπροστά στο άδειο μνημείο . Κανόνες και σταυροκόπημα στης Αναστάσεως την δόξα και στους Αγίους του Θεού . Οίκος και Κοντάκιο φανερώνουν την Λύτρωση του γένους των ανθρώπων . Τη αυτή ημέρα …Ταις των Αγίων Σου πρεσβείες ο Θεός …Αργά ξεκινούν οι μεγαλόπρεπες καταβασίες και ενώνεται ο Άσαρκος λόγος με τον δεδοξασμένο Μονογενή …Καινουργείται η συμφωνία, προς σωτηρίαν των ψυχών ημών…
Οι Εβραίοι περνούν ξανά την Ερυθρά , οι τρεις παίδες γλιτώνουν απ την Κάμινο …οι Ειρμοί του Ακαθίστου γλυκολαλούν σαν την δεύτερη καμπάνα που χτυπά …Στην ενάτη η Θεοτόκος ανταμώνει με την Ελισάβετ και το θυμιατήρι πέμπει τα ασύγκριτα αρώματα της Τιμιωτέρας …
Ξαποστειλάρια και Πάσα πνοή , Θείον πάθος και Ανάσταση , Δοξαστικό και το καθολικό είναι γεμάτο πλέον …
Εορταζέτω ο κόσμος ! Νύν πάντα πεπλήρωται φωτός ! Πλημμύρισε η χαρά !
Δοξολογία !
Σε μια στιγμή της φάνηκε πως κύλησε ο ορθρισμός …
Ευλογημένη η Βασιλεία και όλο της το είναι συνταράσσεται …Ανοίγει για λίγο τα μάτια και κοιτά προς το Δεσποτικό …
Ευλογεί ο Κριτής -Παντεπόπτης , Θεού Θεός λόγος , λίγο πριν ο ίδιος κατέβει για να εισέλθει εις το Άγιο θυσιαστήριο…Μικρά Είσοδος ..Σώσον ο Άναστάς …Αναγνώσματα , Αληλλούια και Δόξα Σοι Κύριε …Χειρουβικό ξεκινά …Άνθρωποι και χερουβίμ στέλνουν στον Ουράνιο θρόνο τον Αγγελικό ύμνο. Από μέσα αφουγκράζεται τους σιωπηλούς σπαραγμούς του Ιερέα : Ουδείς άξιος των συνδεδεμένων ταίς σαρκικαίς έπιθυμίαις και ηδοναίς προσέρχεσθαι… Μεγάλη Είσοδος …Ο Γολγοθάς και το Πάθος … Πάντων ημών, μνησθείη Κύριος ο Θεός εν τη βασιλεία Αυτού…Τα πληρωτικά της ψυχής και η συντριβή στο έκτο κατά σειρά αίτημά της : Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά και καλήν απολογίαν την επί του φοβερού βήματος του Χριστού …Η γωνιά της είναι σκοτεινή , τα διαμάντια που κυλούν από τα μάτια της αυλακώνουν το φωτεινό της πρόσωπο , μα σε λίγο και ο ιδρώτας του θα μπλεχτεί μαζί τους …Και η φωνή της και κείνη τώρα φανερά θα «ταξιδέψει» : Άξιον και Δίκαιον! θα πει και πάλι θα σωπάσει …Φτάνει η ώρα η πιο Αγιασμένη του Μυστηρίου … Κατάπεμψον το Πνεύμα Σου το Άγιον εφ’ ημάς… 
Σε υμνούμεν Σε ευλογούμεν ….
Τα λόγια του Παπά πάλι την συγκλονίζουν . Τιμή και έλεος για όλους ! Προπάτορες , Πατέρες , Πατριάρχες, Προφήτες ,Απόστολοι , Κήρυκες, Ευαγγελιστές , Μάρτυρες , Ομολογητές , Εγκρατευτές και παν πνεύμα δίκαιο εν πίστει τετελειωμένο … Εξαιρέτως της Παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας ''
Με τα μάτια κλειστά πασχίζει τώρα η Δέσποινα στο Μεγαλυνάρι το Θεομητορικό
να θυμηθεί και να μνημονεύσει από μέσα της ονόματα , όσα περισσότερο χωράνε μέχρι να κάνει κατάληξη ο ψάλτης …
Κάθε φορά και κάποια νέα , μα και μερικά που ποτέ δεν παραλείπει με πρώτο της μάνας της . Φωτίζεται η γωνιά της μυστικά , απ τις ψυχούλες με της ευγνωμοσύνης τους το φωταγώγημα.
Το ασύγκριτο δώρο της Χάριτος ..
Σύσσωμοι και Σύναιμοι Χριστού …

Θέωση ανθρώπου .
Πληρωθήτω το στόμα ημών αινέσεώς Σου Κύριε !
Του Ιώβ η ασίγαστη φωνή …Δι ευχών …Ανοίγει τα μάτια της ..Ψέλνει δυνατά μαζί με αυτούς που μένουν ακόμα στο καθολικό , τους πάντα αχόρταστους … Ουρανός πολύφωτος η Εκκλησία, ανεδείχθη άπαντας, φωταγωγούσα τους πιστούς, εν ω εστώτες κραυγάζομεν, Τούτον τον οίκον, στερέωσον Κύριε . Το στερέωμα, των επί Σοι πεποιθότων, στερέωσον Κυριε την Εκκλησίαν, ην εκτήσω, τω τιμίω Σου αίματι. Δεν θέλει να φύγει ...
Ο Παναγιώτης την αφήνει . Ξέρει ότι πρέπει να περιμένει για λίγο να στεγνώσει το πρόσωπό της …
-Βοήθειά μας! την ακούει να λέει βγαίνοντας τελευταία από όλους στην αυλή…
-Χαρά Θεού !
Κάθε Κυριακή Ανάσταση ! έτσι Δέσποινα ;
-Κάθε μέρα Ανάσταση αδελφέ μου ! του αποκρίνεται …
Κάθε μέρα !
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από το διήγημα : 
Ξημερώνει Ανάσταση και το βιβλίο : Δάκρυ στο Εγώ.( Εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας)
Υγ1, 2015 : Το πρόσωπο της Ιστορίας είναι υπαρκτό , κυκλοφορεί ανάμεσά μας , και μιμείται τους Αγίους ... Αν συναντηθείτε μαζί του , παρακαλώ ανταλλάξτε τον ασπασμό της Αγάπης και εκ μέρους μου …
Υγ 2: 21-11-2021...
Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν. μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδὲ δειλιάτω.( Ιω.14,27)
Το Ειρήνη πάσι ακούστηκε ξανά και ξανά σε όλες τις ακολουθίες, σε κάθε Εκκλησία τούτου του ευλογημένου απ τον Θεό τόπου που Θεομητορικώς και πανηγυρικώς εόρτασε...ξανά...αποκαραδοκώντας την Γέννηση και την ...Ανάσταση ...
Ειρήνευση και ευχή , όχι άσκοπη παλιλογία και περιττή επανάληψη μα ευλογία και προτροπή απερίσπαστη να γαληνεύει η ψυχή για να προσηλωθούν τα μάτια της καρδιάς εν τω Ουρανώ...
Ειρήνη πάσι ! Ειρήνη πάσι !
Ξανά και ξανά ...Μα τα μάτια της ψυχής τα παρασέρνει ο κάθε διαπιστευμένος ή και αυτόκλητος ελεγκτής ...νομιμότητας που χωρίς συναίσθηση της ιερότητας του χώρου και των φρικτών ανεπανάληπτων στιγμών που τελεσιουργούνται, αναζητά παρανόμους ...
Την ίδια στιγμή στα στιχηρά Αναστάσιμα η Αγία ψυχή της ιστορίας μας άκουγε την φράση :
Κύριε, ἐσφραγισμένου τοῦ τάφου ὑπὸ τῶν παρανόμων...
Να βγείτε έξω...της είπαν ...είστε παράνομη !
Δεν ταράχθηκε η καρδιά της ...
Την είδα να στέκεται σε μια γωνιά του περιβόλου με τα μάτια του σώματος κλειστά και εκείνα της πολυόμματης ψυχής δακρυσμένα να στέλνουν μια παραπονεμένη δέηση στον Κύριο των δυνάμεων:
Είναι η Εκκλησία Σου αυτή Κύριε ;
Σπλαχνίσου μας Κύριε και μη μας παραδειγματίσεις ....

15 Νοε 2021

Το αθάνατο νερό κι οι ποιητές του πόνου…

…καὶ ὑμεῖς οὖν λύπην μὲν νῦν ἔχετε· πάλιν δὲ ὄψομαι ὑμᾶς καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ καρδία, καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ' ὑμῶν.( Ιωάν 16,22)

…Να χα τα αθάνατο νερό ψυχή καινούργια να χα,

να σου δινα να ξύπναγες για μια στιγμή μονάχα…

Από τον «Επιτάφιο» του ποιητή Γιάννη Ρίτσου! Η εικόνα της μάνας Κατερίνας να θρηνεί μπροστά στο σκοτωμένο της Αναστάσιο καταμεσής του δρόμου, είναι μία εικόνα συγκλονιστική! Σπαράζει η ψυχή, όποιου αληθινά ζωντανού έχει αντικρίσει αυτή την παγκοσμίως γνωστή φωτογραφία του 1936.
Σπαράζει και η ψυχή οποίου έχει σταθεί σιμά σε γονιό μπροστά στο άψυχο σώμα του σπλάχνου του! Πόσο συμπονάμε έναν τέτοιο γονιό! 
Να μη συμβεί λέμε ανθρωπίνως σε κανέναν, να έρθει στη θέση εκείνης της μάνας του 1936, της Κατερίνας, και στο σήμερα, της Ειρήνης, της Αικατερίνης, της Μαρίας, της Γεωργίας, της Αφροδίτης, της Στυλιανής, της Παναγούλας, της Αγγελικής, της Ελένης του Βασίλη του Γιώργη και πόσων ακόμα μανάδων και πατεράδων, που ίσως ελέω Θεού τούτη την ώρα μας ακούνε…
-Το χέρι σας φιλάμε μανάδες και πατεράδες της καρτερίας και της χαρμολύπης! Παραμερίζουμε ποιητές του Κυρίου για να περάσετε!
Θα ακουστεί τούτη τη στιγμή του ίδιου ποιητή ένας άλλος στίχος, από το τραγούδι που έγραψε για την πονεμένη αδελφή του και για κάθε πονεμένο διαβάτη σε τούτο το πρόσκαιρο: …. Καθώς ετίναξες τη χρυσή στάχτη του φωτός απ’ τα ματόκλαδα της πλάσης ατένισα στο δειλινό σου ορίζοντα τους μεγάλους σταυρούς της ανθρωπότητας κι αγάπησα τους λυπημένους ανθρώπους…( Γ.Ρίτσος από «Το τραγούδι της αδελφής μου»)
Αυτοί οι λυπημένοι άνθρωποι που όλο προσπαθούν να συνεχίζουν το ανηφόρι του Γολγοθά όπου τους έταξε ο Κύριος, πασχίζουν να προσθέσουν κοντά στην λύπη τους, την αληθινή χαρά την πονεμένη! Να την κάνουν χαρμολύπη, να γίνουν αληθινά μακάριοι και του Χριστού μας διαλεχτοί και όχι άθεοι εν τω κόσμω, Ελπίδα μη έχοντες, κατά το Παύλειο ρηθέν. ( Εφ. β,12)
Μπροστά σε τέτοιες μορφές, σε αυλακωμένα από τον πόνο και τα δάκρυα πρόσωπα, στέκεσαι πάντοτε βουβός, τους ακούς να σου μιλάνε και είναι οι λόγοι τους τόσο μεστοί από Σοφία Θεού κι είναι οι σιωπές τους επιτάφιοι θρήνοι μιας αιώνιας Μεγάλης Παρασκευής!
Μας έλεγε μία τέτοια ποιητική ψυχή, καρτερική και πονεμένη τις προάλλες , πως είδε στον ύπνο της το σπλάχνο της εν ετέρα μορφή! Ω πόσο αναστάσιμα χαρμόσυνο ακούγεται αυτό το εν ετέρα μορφή! Ο θάνατος που πήρε άλλη όψη και έγινε Ζωή αιώνια , άφθαρτη και ανίκητη !
Αλλιώτικος ήταν… μας είπε με ένα μέτωπο διαφορετικό καθαρό τον αγκάλιασα και ακουμπήσαμε τα κεφάλια μας χωρίς φιλήματα σαν σε προσκύνημα! Ας βρίσκεται στη Βασιλεία του Εσταυρωμένου Ιησού και αναστημένου Σωτήρος! Πόσο αληθινά , ανεπίγνωστα ίσως για κάποιους, θεολογικό αυτό το ουρανόσταλτο ενύπνιο! Αυτό το ζωντανό όνειρο θα ταιριάζαμε σαν εικόνα με τα Ευαγγελικά ρήματα από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο :...μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν (Ιωάν.5,24)!
Μία εικόνα και μία εκπομπή για αυτό το όνειρο το όχι απατηλό…
Να χα το αθάνατο νερό! Μα από εκείνο ήδη γεύονται! Και τους κερνάτε εσείς, κάθε φορά που το όνομά τους θα βρεθεί στην Βηθλεέμ της Αγίας πρόθεσης να μνημονευθεί ! Και έρχονται συνεχώς, ιδίως τώρα που ξεκινάει το σαρανταήμερο το ευλογημένο των ψυχών και το σαρανταλείτουργο τους, να σας πουν το ευχαριστώ και το καλή αντάμωση! Δεν είναι λόγια του τα παρηγοριάς αυτά που ακούγονται ! Είναι η αλήθεια που ξεβγαίνει κάθε φορά που τους ακούμε πλέον από τις φωνές τους! Έγινε η πρώτη λύπη παντοτινή χαρμολύπη και ο θάνατος Ζωή!
Μα είναι δυνατόν θα πουν οι περισσότεροι, για να μην πούμε όλοι, είναι δυνατόν μία μάνα να λέει πως η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είναι η μέρα που κήδεψε το σπλάχνο της; Aφύσικα πράγματα! Υπέρλογα ! Κι όμως, πόσες μανάδες μέσα από το ιερό συναξάρι, το Ευαγγέλιο στην πράξη, δεν έχουν προκαλέσει την παρόμοια κατάπληξη μας! Επτά παιδιά είδε να μαρτυρούν μπροστά στα μάτια της η Αγία Σολομονή! Το στερνοπούλι της, εκείνη το προέτρεψε να πέσει στην πυρακτωμένη κάμινο του άθεου τυράννου , δύο αιώνες πριν να σαρκωθεί ο Θεός Λόγος! Δύο αιώνες μετά, η Αγία Σοφία ξεψυχά, δοξολογώντας Τον Τριαδικό Θεό, που αξίωσε τις τρεις θυγατέρες της, Πίστη Αγάπη και Ελπίδα, να μείνουν ακλόνητες στην Αγία πίστη του Χριστού μας! Και ξεψυχά πάνω στον τάφο τους και εισέρχεται μαζί με τις τρεις παρθενομάρτυρες κόρες της στην αιώνια Ευφροσύνη της Βασιλείας των Ουρανών! Και πόσα ακόμα παραδείγματα Αγίων γονέων, ποιητών τω Κυρίω!
Για όσους λοιπόν αντιμετωπίζουν τους Αγίους και τους ήρωες της πίστεως σαν αξιομίμητους, μια μάνα που προπέμπει το παιδί της με το τόσο συγκλονιστικό συναίσθημα της χαρμολύπης, δεν είναι ένα εξωπραγματικό φαινόμενο! Αλλά για ποιά πραγματικότητα μιλάμε; Για την ψεύτικη, την τόσο κοσμική, την παντελώς στερημένη από προοπτική αιωνίου; Ναι, για μία τέτοια αντίληψη της πραγματικότητας, μια μάνα σαν κι αυτή, φαντάζει μάλλον τρελή και εξωγήινη! Εμείς όμως αυτές τις εκπομπές, τις κάνουμε ελέω Θεού, για αυτούς τους παράξενους γονιούς, που προσπαθούν τουλάχιστον να μοιάσουν σε αυτές τις μανάδες!
Στη Σύλβια τη μητέρα της Μαργαρίτας, στην Αγιά Σοφία και στην Αγία Σολομονή! Και στον Βασίλη που παραμονές Ψυχοσαββάτου έφτασε ως του Κουδουμά τα Αγιομέρια να πάρει σφραγίδα χαραγμένη με προσευχές , σκαλισμένη από χέρια που σημάδεψαν οι γονατιστές δεήσεις για τον σύμπαντα κόσμο! Και έγινε το μνήμα του Σπύρου τους, τόπος προσευχής και συνάντησης ελπιδοφόρων ψυχών! Και τώρα τον νιώθουν ποιο κοντά τους από ποτέ ! Όχι βαρυπενθώντας! Χωρίς απελπισία !
Χαρά και λύπη αναδεμένες με προσευχή και ελπίδα!
Και μία πηγή με αναδεμένα δάκρυα κατά Θεόν και νερό ζωντανό και αθάνατο!

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από ομότιτλη σειρά 2 εκπομπών.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~