main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

23 Οκτ 2020

Της ψυχής τα νώτα...


Το  άγιο συναξάρι . Το έμψυχο Βαγγέλιο του πιστού. Κάθε σελίδα του και Φως Χριστού , μοσχοβολά μια ανέκφραστη ευωδία αυτή της αγιότητας. Τι άθλοι , τι αγώνες , τι μαρτύρια , τι ομολογία, τι φρόνημα ! Των ηρώων της πίστης τα εξιστορούμενα! Άλαλα τα χείλη ! Σε κίνηση απερίγραπτη οι ψυχές όσων τα διαβάζουν . Τι μένος , τι διαβολή , τι δαιμονοκίνητη ευστροφία στους τρόπους βασανισμού ! Των Θεομάχων τυράννων τα φριχτά πεπραγμένα από την άλλη ! Να τιμωρείς και να θανατώνεις με τον πιο βάναυσο τρόπο κάποιον αθώο και αγαθό  γιατί  πιστεύει και ομολογεί Χριστό! Μόνο αυτό εξόργιζε και εξοργίζει ακόμα και στις μέρες μας ! Μα να πεθαίνεις , να χάνεις τα νιάτα σου , το κάλλος σου , μια ζωή ολάκερη που μπροστά σου ανοίγεται διάπλατα  μόνο και μόνο για μια μικρή υπόκλιση …για 2 κόκκους θυμιάματος…  Γονάτισε μπροστά στο άγαλμα , πρόσφερε λίγο θυμίαμα στον βωμό ενός ψεύτικου Θεού και είσαι ελεύθερος ! Για λίγο …για ελάχιστα δευτερόλεπτα θα δηλώσεις υποταγή και έπειτα πίστευε ξανά στον Χριστό σου …Μια κίνηση , μια μικρή ομολογία κάνε,  που μέσα σου κιόλας δεν την πιστεύεις,  κι έπειτα θα είσαι ελεύθερος !

Σας θυμίζει κάτι αδελφοί μου αυτό το λίγο , το ελάχιστο της υποχώρησης που ο μισόκαλος συνεχώς μας ψιθυρίζει ; Αυτό το προσωρινό …που όλοι με κάποιον τρόπο βιώνουμε ; Σκεφτόμαστε άραγε αν σε αυτήν την φαινομενικά ασήμαντη υποχώρηση συγκατατίθεντο όλοι οι άγιοι μάρτυρες της πίστης,  τι συναξάρι σήμερα θα είχαμε να  διαβάζουμε ;

Φάε παιδάκι μου , γιέ μου μονάκριβε να σώσεις την ζωή σου ! έλεγε η μάνα στον Αη Γιάννη τον Μονεμβασιώτη . 15 ετών εκείνος . Αν έτρωγε απ τα μοσχομύριστα κρέατα που του πρόσφερε ο αφέντης του εν μέσω της αυστηρής νηστείας του Δεκαπενταυγούστου θα του χάριζε την ζωή ! Μια μπουκιά φαί και έπειτα ελεύθερος θα δόξαζε τον Κύριό του ! Προτίμησε να πεθάνει παρά να αρτυθεί ! Λέγοντας στην μάνα του : Αν δεν φυλάξουμε τα μικρά πως θα φυλάξουμε και τα μεγάλα ; 23 Οκτωβρίου 1773 τελειώθηκε μαρτυρικά !  Λίγες γενιές πίσω στον χρόνο ! “Νόμους φυλάττων νηστίμου καιρού πόθω, ζωήν έθυσε… Ήταν άραγε αδελφοί μου άνους, ανεύθυνος ,  ακραία επιπόλαιος και  ψυχικά διαταραγμένος αυτό το ηρωικό παλικάρι , αυτός ο μάρτυς του Χριστού ; Μήπως εξεπείραξε τον Θεό αρνούμενος να ενδώσει σε ένα πιάτο φαί που θα τον συντηρούσε στην ζωή μετά και από τόσες μέρες αφαγίας  ; Μήπως αν ζούσε στις μέρες μας εμείς οι υπεύθυνοι γνωστικοί θα καλούσαμε τους υπόλοιπους να τον απομονώσουμε ως ακραίο ζηλωτή και επικίνδυνο ; Μήπως ακόμα –ακόμα θα τον πετάγαμε και έξω από την κατά τα άλλα Χριστιανική μας ομήγυρη ; Και εκείνος ο ανεξίκακος και αμνησίκακος που γνώριζε το Ευαγγέλιο απ έξω απ τον Ιερέα πατέρα του που και εκείνος σφαγιάστηκε απ του τυράννου τα χέρια πως θα μας απαντούσε ; Ας βάλουμε την ιερή μας φαντασία αδελφοί μου να εργαστεί . Ας φέρουμε μπροστά μας κάθε μάρτυρα του Χριστού που αρνήθηκε να κάνει συγκατάθεση με τον κόσμο …Θα μας κοίταζε με αγάπη κατάματα και θα μας ψέλλιζε λίγο πριν την μαρτυρική του τελευτή με αδύναμη φωνή λόγια απ του Ηγαπημένου μαθητή το Ευαγγέλιο :

Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει …Θα με αγαπάγατε και δεν θα με λοιδωρούσατε αν ήμουν δικός σας …με το ίδιο χλιαρό φρόνημα ! Και θα έλεγε και κάτι ακόμα απ του Ιωάννου το Ευαγγέλιο : Με κάνατε αποσυνάγωγο ! …ἀλλ᾿ ἔρχεται ὥρα ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ…Και νομίζετε ότι όχι μόνο δεν παραβαίνετε τον νόμο  του Θεού και δεν εγκληματείτε,  αλλά ότι με αυτόν τον τρόπο προσφέρετε λατρεία στον Θεό !

Για τέτοιους ήρωες θα μιλήσουμε σήμερα αδελφοί μου ! Για εκείνους που ακόμα φωτίζουν τον δρόμο προς την Άνω Πατρίδα! Οδοδείκτες και Ουρανόσημα! Δεν θα μας κρίνει ο Θεός γιατί δεν φτάσαμε ψηλά ή στο τέρμα του ανηφοριού ! Θα κριθούμε γιατί αμετανόητοι χάσαμε τον προσανατολισμό μας και στρέψαμε τα νώτα της ψυχής  μας προς τον μοναδικό οφειλόμενο προορισμό της…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~