main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

24 Οκτ 2012

Μύρισε Παράδεισος ( μέρος ε΄)



      ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2012 ΜΕΡΟΣ V
    
Στο λιμανάκι της Παύλου περιμένοντας το καράβι που επέστρεφε από Καυσοκαλύβια για Δάφνη , απολαμβάναμε το ατέλειωτο γαλάζιο που τίποτα δεν νόθευε εκείνο το πρωινό της δεύτερης μέρας του Οκτώβρη . Μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας λίγα μόλις μέτρα από κει που ήμασταν ξεπρόβαλλε μια φώκια . Ατάραχη απολάμβανε τα γαληνεμένα νερά προσφέροντάς μας άλλη μια θαυμαστή απόδειξη της σοφής πλάσης που στο Άγιο όρος βρίσκει ολοένα τόπο να εκφραστεί και να σε φέρει  ακόμα πιο κοντά στον Δημιουργό του παντός, που αφαιρεί με τη δύναμη της άφοβης αγάπης   το απωθητικό  ρ από το άγριο μετατρέποντάς το σε άγιο ….Στο καραβάκι δεχτήκαμε μια δελεαστική πρόταση να μην κατέβουμε στον αρσανά της Σιμωνόπετρας αλλά στην Δάφνη όπου μια παρέα τεσσάρων προσκυνητών , κάπως μεγάλων σε ηλικία είχαν κανονίσει να τους μεταφέρει λεωφορειάκι ως την πύλη της Μονής . Αρνηθήκαμε ευγενικά μιας και η συγκεκριμένη  κοπιαστική διαδρομή  ήταν θέμα συζήτησης από μήνες . Είχαμε προετοιμαστεί γι αυτήν την δύσκολη ανάβαση και γι αυτό δεν ακολουθήσαμε τον εύκολο τρόπο , που πάντα θα σε προκαλεί να τον επιλέξεις … Κατεβήκαμε λοιπόν μαζί και με άλλους προσκυνητές και ξεκινήσαμε έναν από τους πιο ονομαστούς αγιορείτικους ανήφορους . Στοιχηματίσαμε δε πως θα τα καταφέρναμε να ανέβουμε ακόμα πιο γρήγορα απ ότι θα έφτανε το λεωφορείο από τη Δάφνη . Ακούστηκε εγωιστικό όταν προτάθηκε , μα κατάλαβα πως μ αυτόν τον τρόπο θελήσαμε να εξαλείψουμε έστω και τις τελευταίους δισταγμούς που υπήρχαν για την τελική προτίμηση του κοπιώδους έναντι του ξεκούραστου . Κι όντως τα καταφέραμε . Με μικρές ελάχιστες στάσεις φτάσαμε και εμείς , κατάκοποι , ιδρωμένοι μα ανείπωτα χαρούμενοι  , λες και είχαμε καταφέρει έναν μικρό άθλο στο αρχονταρίκι της Σιμωνόπετρας . Ρίξαμε το ποτηράκι με το ρακί μέσα στο δροσερό νερό και το πιαμε μονορούφι να πάρει τον ιδρώτα . Ένας νεαρός δόκιμος μοναχός μας τοποθέτησε στα δωμάτια και μας ανακοίνωσε το πρόγραμμα. Είχε ευγενική φυσιογνωμία και χαρά αναδυόταν  σε οτιδήποτε κι αν έκανε . Φαντάστηκα πως τ όνειρο της ζωής του έπαιρνε μέρα με την μέρα σάρκα και οστά . Και αυτός απολάμβανε την κάθε στιγμή σ αυτόν τον πανίερο τόπο . Λίγο αργότερα θα τον χαιρόμασταν να προεξάρχει του αριστερού χορού στον εσπερινό του Αγίου Ευσταθίου με μια μελωδικότατη φωνή ταιριαστή απόλυτα σε Σιμωνοπετρίτη μουσικολογιώτατο Μοναχό.
Στο  δωμάτιο θαυμάσαμε όλοι μας μια υπέροχη  αεροφωτογραφία της χερσονήσου του Άθω με τα είκοσι μοναστήρια και τα αμέτρητα δακρύροα λημέρια ασκητικής της Αγάπης. Ξεκουραστήκαμε για δυο ώρες και στις 4 το απόγευμα ανεβήκαμε στο  καθολικό για τον εσπερινό . Αναζητούσαμε γνώριμες και αγαπημένες μορφές από τις προηγούμενες επισκέψεις μας . Τα στασίδια όλα γεμάτα και πολλοί προσκυνητές στέκονταν διακριτικά όρθιοι . Τα εσπερινά προσόμοια του Αγίου Ευσταθίου , το Δοξαστικό  του δευτέρου Ιώβ όπως συγκινητικά αναφέρεται ο αδαμάντινος στην ψυχή  Μεγαλομάρτυς του Χριστού  και το και νυν της Εορτής του Σταυρού που ακόμα δεν είχε αποδοθεί μας έκαναν να αισθανθούμε πως το απλό και το αφτιασίδωτο  μπορεί να είναι ταυτόχρονα και  μεγαλοπρεπές. Οι αγγελόφωνοι ξακουστοί χοροί της Σιμωνόπετρας είναι πάντα στην θέση τους να στο θυμίζουν . Ακολούθησε η προσκύνηση των τιμίων λειψάνων .
Εκείνο το απόγευμα συναντηθήκαμε με τον Άγιο Σέργιο τον Άγιο Διονύσιο τον μεγάλο Άγιο της συγχώρεσης , την Αγία Παρασκευή την Αγία Βαρβάρα…. Αξιωθήκαμε  να ξαναφιλήσουμε το χέρι που άγγιξε τον Κύριο , αυτό της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής της μεγάλης προστάτιδος και εφόρου της Σιμωνόπετρας στο διάβα των αιώνων . Ναι ήταν ζεστό! …μονολόγησα όταν με δυσκολία κατάφερα να ξεκολλήσω τα άπιστα χείλη μου από πάνω του .
Στην τράπεζα ένα λαχταριστό πιάτο με τραχανά , τυρί και φρέσκα βραστά αβγά περίμεναν τους Μοναχούς και τους 30 περίπου προσκυνητές.
Τα αυτιά μας άκουγαν τον συγκλονιστικό βίο του Αγίου Ευσταθίου  της συζύγου  του Θεοπίστης και των δυο τους παιδιών , του Αγαπίου και του Θεοπίστου . Προσπαθώντας να ικανοποιήσουμε  την ανάγκη του σώματος  τα μάτια μας αντίκρυζαν στον απέναντι τοίχο  αυτό που ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης , λατρευτικά κάποτε έγραψε για την ατέλειωτη πείνα της ψυχής: Ποτέ να μην κορέννυσαι επικαλούμενος τον Ιησού . Δεν υπάρχουν κοινές στιγμές στο Άγιον Όρος , στιγμές ανεκμετάλευτες , μονότονες .  Κάθε δευτερόλεπτο που κυλά πρέπει να το βιώνεις ξεχωριστά να παρατηρείς και να φυλακίζεις  με όλες σου τις αισθήσεις αυτά που ταχύτατα περνούν στο πλάι σου. Είναι αυτά που πάντα θα συντηρούν την πείνα σου για τον Θεό αχόρταστη .      Μετά το τέλος της τράπεζας  όλοι κατευθυνθήκαμε στο αρχονταρίκι όπου μας περίμενε μια αγαπημένη φυσιογνωμία της Μονής ο Μοναχός Αθανάσιος . Ο χαρισματικός αυτός Γέροντας ο σπουδαιότερος  εν ζωή υμνογράφος  με την στοργική του παρουσία και την καθηλωτική του αφήγηση έκανε να περάσουν αλησμόνητα οι δυο περίπου επόμενες ώρες . Άρχισε λοιπόν να μας μιλά για τον αγαπημένο τόπο της μετανοίας του . Αυτό του έχει ανατεθεί χρόνια τώρα . Να μιλά στους προσκυνητές για το 8ο Θαύμα του κόσμου …Έτσι χαρακτήρισε ένας διάσημος Ισπανός Αρχιτέκτονας την Σιμωνόπετρα όταν κάποτε την επισκέφθηκε μαζί με την ομάδα του . Ώρες πολλές κατέγραφαν αποτύπωναν και προσπαθούσαν με την λογική και την επιστήμη να ερμηνεύσουν αυτό που τα έκθαμβα μάτια τους αντίκριζαν. Έναν βράχο να στηρίζει αυτό το τεράστιο επταόροφο οικοδόμημα .Ίσως να πήραν μια απάντηση αν είχαν την τύχη ν ακούσουν και τότε τον Γέροντα Αθανάσιο να διηγείται αυτή την τόσο ξεχωριστή ιστορία, που ξεκίνησε μια νύχτα Χριστουγέννων. Τότε  ο Άγιος Σίμων ο Μυροβλήτης   είδε αστέρα να κατεβαίνει από τον ουρανό και να στέκεται πάνω στον βράχο και τη φωνή της Θεοτόκου να του λέει· «Εδώ πρέπει να θεμελίωσης, ω Σίμων, το κοινόβιόν σου, και να σώσης ψυχάς, και πρόσεχε καλώς· μη απιστήσης, ως πρότερον, εγώ θέλω είμαι βοηθός σου».
Ξεκίνησε ο Άγιος με πενιχρά μέσα ,μα με την διαρκή  προστασία της Παναγίας να χτίζει το μοναστήρι πάνω στην πέτρα . Οι  πρώτοι μάστορες   , όταν ανέβηκαν ψηλά και αντίκρισαν το κενό   αποφάσισαν να φύγουν αφήνοντας το έργο στη μέση. Εκείνη την ώρα πλησίαζε ο υποτακτικός του Αγίου Ησαΐας να τους κεράσει, μα  ξαφνικά γλίστρισε  και έπεσε από την κορυφή  στον γκρεμό πάνω στα άγρια βράχια .Μόλις οι κτίστες τον είδαν να σηκώνεται κρατώντας μάλιστα τα άθικτα κεράσματα κατάλαβαν ότι δεν είχαν λόγο να φοβούνται . Συνέχισαν λοιπόν μαζί με τους 3 πρώτους μοναχούς κατά σάρκα αδερφούς και πρώτους ευεργέτες , και κάποιους άλλους πρώην πειρατές , που με θαυματουργική επέμβαση έμειναν στην Μονή όταν πήγαν να την λεηλατήσουν , παρακαλώντας τον Άγιο να τους φορέσει τα ράσα μένοντας για πάντα εκεί . Ο γέροντας Αθανάσιος μιλούσε τόσο συγκινημένος  και εμείς αν δεν τον είχαμε ξανακούσει ,θα είμασταν βέβαιοι πως όλα τούτα τα θαυμάσια  τα έλεγε για πρώτη του  φορά….Κι όμως αυτή την ιστορία την επαναλαμβάνει κάθε βράδυ για πολλά χρόνια ! Τιμούσε  έτσι τον Άγιο Προστάτη τους που στ απολυτίκιο Του ακούει να ψάλλεται: Πάτερ Σίμων η μονή σου θαύμα Παγκόσμιο οράται…   Με θεάρεστη πολιτεία Εκείνος  τελείωσε τον βίο του σε προχωρημένη ηλικία στις 28 Δεκεμβρίου 1257. Ανάμεσα στους τελευταίους λόγους, πού είπε στους υποτακτικούς, λίγο πριν το τέλος του, ήταν και οι εξής· «Θέλω να σας επισκέπτομαι πάντοτε, και θέλω σας φυλάττω από κάθε πειρασμόν ορατόν και αόρατον… να ήστε ειρηνικοί· φιλόξενοι· να επιτελήτε τας εορτάς πνευματικώς… να ευλαβήσθε και τον Ηγούμενον με όλην σας την δύναμιν. Αυτά εάν φυλάττητε και μετά τον θάνατον μου, καθώς και ζώντος μου τα εφυλάττετε, θέλω είμαι νοερώς μαζί σας πάντοτε…». Τους διαβεβαίωσε ακόμα ότι η Μονή δεν θα κινδυνεύσει ποτέ από σεισμό και πλημμύρα μα μόνο από πυρκαγιά . Έτσι 5 μεγάλες πυρκαγιές με  τελευταία αυτή του 1990 δοκίμαζαν την υπομονή και την αγάπη των μοναχών για την θαυμαστή Σιμωνόπετρα. Αυτή εγκαταλείφθηκε ερημώθηκε και θα εξέλιπε αν η Θεία Πρόνοια δεν οδηγούσε τον Γέροντα Αιμιλιανό και την ακολουθία του στις 3 Οκτωβρίου του 1973 , να αφήσουν για πάντα τα Μετέωρα όπου ήδη μόναζαν  και να αγκαλιάσουν τον ευλογημένο βράχο του Άθωνα . Ο Γέροντας Αθανάσιος μας μίλησε για τα επτά γεροντάκια που βρήκαν τότε στη Μονή ανήμπορα να προσεύχονται στην Παναγιά να μην ερημώσει το μοναστηράκι τους . Και η Μάνα τους , έστειλε νέους ενθουσιώδεις Μοναχούς να δοξάσουν τον Τριαδικό Θεό και να  κάνουν την Σιμωνόπετρα  ξακουστή στα πέρατα του κόσμου . Ζητήσαμε απ τον Γέροντα να μας μιλήσει τότε για τον σύγχρονο κοινοβιάρχη και γέροντά του Αιμιλιανό . Τα μάτια του γέμισαν με αγάπη και ευγνωμοσύνη για τον πνευματικό Πατέρα του . Αυτόν που πλέον ησυχάζει προσευχητικά στα μέρη της Ορμύλιας προσμένοντας την μεγάλη στιγμή της άνωθεν κλήσης . Αυτόν που ως πατέρας  πάντα στις ακολουθίες ακούς να μνημονεύεται μαζί με τον ηγούμενο Ελισσαίο , πράγμα σπάνιο και ασυνήθιστο για την εκκλησιαστική τάξη μα τόσο φυσικό  μιας και η μορφή του Γέροντος Αιμιλιανού είναι πάντα παρούσα σε κάθε γωνιά αυτού του συγκλονιστικού τόπου ...αιώνιο πλέον στήριγμα για κάθε Σιμωνοπετρίτη όπως και ο Μυροβλήτης Άγιος και Πατέρας του Σίμων...( συνεχίζεται.... ) 
 
 
νώντας σκοπετέας
(   Στοιχεία για τον βίο του Αγίου Σίμωνος χρησιμοποιήθηκαν από το βιβλίο Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου, Άγιοι Αγίου Όρους ) 
 
 ( Αναζητήστε τις προηγούμενες οδοιπορίες μας στα Θεοτοκοβάδιστα μονοπάτια της Αθωνικής Πολιτείας στις αναρτήσεις με τίτλο : Επιστρέφοντας από όρος ( 6 συνέχειες) και το Άγιο όρος μέσα μας ( 10 συνέχειες)                              

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~