main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

15 Νοε 2012

Μύρισε Παράδεισος ( Μέρος θ΄)


ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012   IX
 
Τα χαλάζι έπεφτε με ορμή  πάνω στο βαριά μολυβδόφυλλα  της στέγης του καθολικού της Κουτλουμουσίου , στο ξεκίνημα της τέταρτης ημέρας του Οκτώβρη . Σε σχήμα γροθιάς με ταχύτητα μεγάλη και τον ουρανό ανοιχτό να αστραποβροντά συνεχώς … Θεομηνία  θα έλεγε οποιοσδήποτε άλλος … Ευλογία κάθε Μοναχός … Δεν το πιστεύαμε όταν το ακούσαμε δυο ώρες αργότερα γύρω στις δέκα , μόλις ο ήλιος έδωσε τέρμα σ αυτό το απρόσμενο φαινόμενο . –Μας έριξε και τα καρύδια! Και έτσι θα τα μαζέψουμε άκοπα από τόσο ψηλά που βρίσκονταν  μας είπε ένας Μοναχός που μάζευε με μια σκούπα όλες τις ελιές που το χαλάζι έριξε από τα λιόδεντρα της αυλής . Δεν είναι απλά μια φιλοσοφία ζωής , είναι η βαθιά πίστη στο θέλημα του Θεού στην παραμικρή του έκφανση . Το χαμόγελό τους το ατάραχο αυτό μαρτυρά συνεχώς. Στην είσοδο ένας δόκιμος μοναχός γύρω στα 50 έχει μαζέψει τρείς μεγάλους κουβάδες με καρύδια που έπεσαν από τα θεόρατα δέντρα  . Μας προσφέρει και εμείς αρχίζουμε να σπάμε γονατιστοί και να γευόμαστε με μια πρωτόγνωρη διάθεση ευγνωμοσύνης για τα φαινομενικά ελάχιστα …. Αυτά που η Θεία ευλογία  μετουσιώνει σε σημαντικά και σπουδαία . Περιμένοντας την καμπάνα να χτυπήσει για την πρωινή τράπεζα καθίσαμε για λίγο στο αρχονταρίκι . Εκεί γνωρίσαμε τον κύριο Γιάννη από την Θεσσαλονίκη .  Έναν ηλικιωμένο κύριο που είχε έρθει να προσκυνήσει την Φοβερά Προστασία μαζί με έναν φίλο του . Μάστορας και συντηρητής εκκλησιαστικών επίπλων, είχε δουλέψει όπως μας αποκάλυψε  στο Άγιο Όρος . Είχε να ρθει χρόνια και ήταν πολύ χαρούμενος που τα κατάφερε επιτέλους . Μας αποκάλυψε ότι για πολλούς καιρούς είχε εργαστεί στην ερειπωμένη για χρόνια Σκήτη του Αγίου Ανδρέα . Θυμήθηκε πολλά … Με αγάπη αναπολούσε εκίνες τις μέρες …Την πολυθρόνα την περίτεχνη δίπλα στο Δεσποτικό την εικόνα του Άξιον Εστί που κατεβαίνει από ψηλά , τους 85 μαθητές της Αθωνιάδας Σχολής που τότε βοηθούσαν συνεχώς στις εργασίες . Είχε να πάει από τότε που στην Σκήτη εγκαταστάθηκαν ο Μακαριστός Γερο –Ανδρέας με τους δυο του γιούς τον Πατέρα Παύλο και τον Πατέρα Μάξιμο , ο πρώτος τώρα στην Αφρική στην Ιεραποστολή και ο δεύτερος σε Μοναστήρι της Βόρειας Ελλάδας . -Τον ήξερα τον Γέροντα από τότε που ήταν λαϊκός και λεγότανε Ευστάθιος . Ήταν μάστορας καλός …σιδεράς από τους λίγους  Θυμήθηκα τότε την μεγάλη καγκελόπορτα στο Σεράι . Ένα από τα τελευταία έργα που έγιναν με την δική του επίβλεψη λίγο πριν κοιμηθεί και ταφεί στον περίβολο της αγαπημένης του Σκήτης . Πληροφορούμε τον συμπαθέστατο μαστρο-Γιάννη  πως το Σεράι πλέον έχει μεταμορφωθεί ριζικά , ότι ο Γέροντας Εφραίμ το έχει ξανακάνει σημείο αναφοράς και θέλξης αφοσιωμένων παιδιών της Θεοτόκου .
Εκείνος  συγκινείται μιας και δεν είχε ακούσει τίποτα τόσα χρόνια.  Δεν βλέπει την ώρα να ξαναπάει στα γνώριμα εκείνα μέρη . Ίσως ξαναδεί αυτά που τότε έφτιαξε και που θα κουβαλούν για  πάντα τα αποτυπώματα της ψυχής του.
Μετά την πλούσια  τράπεζα με το λαδερό λόγω Πέμπτης φαγητό φορτωθήκαμε τα πράγματά μας και αποχαιρετίσαμε το όμορφο Κουτλουμούσι . Έξω ακόμα ο δόκιμος μοναχός μάζευε καρύδια – Με το καλό η κουρά ! του ευχηθήκαμε κάνοντάς τον να χαμογελάσει ευτυχισμένα …
Αποχαιρετίσαμε και τον Γ. έναν ενθουσιώδη νεαρό  διακονητή από την Κρήτη που θα έμενε για αρκετό καιρό ακόμα στο Μοναστήρι , τον οποίο συναντούσαμε κατά την παραμονή μας συνεχώς όπου κι αν βρισκόμασταν . Ποιός ξέρει… είπαμε… ίσως την επόμενη φορά που θα ρθουμε να τον βρούμε ρασοφόρο ….Λίγα μόλις μέτρα έξω από τον φράχτη της Κουτλουμουσίου στο κάθισμα του Αγίου Νικολάου ο Γέροντας Ιούστος μας καλεί για ένα κέρασμα πάνω . Πολλές φορές είχαμε θαυμάσει την ωραιότητα αυτού του καθίσματος και μας παρουσιαζόταν μια μοναδική ευκαιρία . Προσκυνήσαμε στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου  με τις εξαιρετικές παλιές δυτικότροπες αγιογραφίες . -Κάθε Σάββατο λειτουργείται μας είπε ο Γέροντας …μακάρι να μένατε κι άλλο είναι πολύ όμορφα !
Περάσαμε στο δωμάτιο με τα μεγάλα παράθυρα και την μαγευτική θέα στον Άθωνα με τα μέρη που αυτός  αιώνια σκεπάζει . «Μη με ρωτάς ποιο είναι το μέτρο της Αγάπης.  Δες τον Σταυρό .» διαβάζω γραμμένο σε μια μικρή κορνίζα . Ο Γέροντας θυμάται όταν κάποτε φιλοξένησε έναν Δεσπότη . Του ζήτησε να τον εξομολογήσει και εκείνος γονάτισε μαζί του για να διαβάσουν την άγνωστη για πολλούς ακολουθία της εξομολογήσεως …Μνημόνευσε  έπειτα έναν σεβάσμιο καθηγητή της Χάλκης που έλεγε πως το ψέμα είναι σαν ένα μεγάλο μπαλόνι και η αλήθεια σαν μια λεπτή βελόνα … Αναμνήσεις ενός ανθρώπου που αφιέρωσε την ζωή του στην ανάπαυση των αδερφών του από μικρό παιδί ,  τότε που ως Ιωάννης δεν σταματούσε να μάχεται για την αλήθεια του ευαγγελικού λόγου του μόνου αψευδούς  και ακλόνητου . Τώρα στο ευλογημένο του γήρας αναπολεί , παραδειγματίζει , μετακενώνει όλη την Χριστοδίδακτη σοφία του σε κάθε περαστικό αναζητητή της , μέσα και από πολλά βιβλία  πονήματα του ιδίου  που καλογραμμένα   την συμπυκνώνουν . Πήραμε αρκετά από αυτά μαζί  και βιαστικοί τον αφήσαμε με χαρά να μας αποχαιρετά από το μπαλκονάκι του , ελπίζοντας να τον ξανανταμώσουμε .
Είχαμε λίγο χρόνο μέχρι το λεωφορείο να ξεκινήσει για Βατοπαίδι . Μπήκαμε σε κάποια απ τα ευωδιαστά μαγαζάκια με τα χειροποίητα λιβάνια και τα αγιωτικά ενθύμια του Όρους . Ο Αριστοτέλης αναζητά θυμιατήρι για την γυναίκα του και κομποσκοινάκια για τα παιδιά του . Ξεχνιόμαστε και οι δύο . Μας φωνάζουν να ξεκινήσουμε . Το μικρό λεωφορειάκι γεμάτο από Έλληνες και Ρώσους προσκυνητές . Μαζί τους και ένας ιερέας . Σε λίγο το Βατοπαίδι ξεπροβάλει από ψηλά . Είναι το μοναστήρι που επισκέφτηκα όταν  πρωτοήρθα αρκετά χρόνια πριν . Η Μονή της μετανοίας μου . Κάποτε είχα ακούσει πως το Βατοπαίδι και η Αγια  Σοφιά αποτελούν τους πυλώνες του Έθνους και της Ορθοδοξίας . Μια ζωντανή ιστορία θα επισκεπτόμασταν εντός ολίγου . Έναν τόπο ιερό που αενάως θα στηρίζει και θα μαρτυρά την πίστη μας την Αγία , την πάντοτε πολεμουμένη . Αφήσαμε τα διαμονητήριά μας στην είσοδο και ανεβήκαμε στον πρώτο  όροφο του μπροστινού μέρους όπου βρίσκεται το Αρχονταρίκι , το οποίο ήταν γεμάτο από αδερφούς μας Κυπρίους που μόλις είχαν αφιχθεί από Θαλάσσης και την Ιερισσό . Μετά από μια ώρα περίπου ο ευγενέστατος και υπομονετικός αρχοντάρης μας ενημέρωσε ότι όλα τω δωμάτια της νέας πτέρυγας είχαν γεμίσει και έτσι μας παρακάλεσε να μείνουμε στο πίσω μέρος της Μονής στα δωμάτια του παλαιού νοσοκομείου-γηροκομείου της Μονής . Δεν μπορεί είπα μέσα μου κάτι καλό  θα προκύψει και από αυτό …Δεν έπεσα έξω … Μαζί με έναν γεμάτο χάρη  νεαρό Μοναχό πήραμε τον κατηφορικό  δρόμο για την παλιά πτέρυγα . Στρίψαμε αριστερά από το καθολικό ακριβώς πίσω απ το παράθυρο του ιερού . Σταματήσαμε απότομα όταν αντιληφθήκαμε ότι περνάγαμε μπροστά από τον τάφο του Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού .
Αυτού που κοιμήθηκε με τρόπο θαυμαστό δείχνοντας σε όλους μας πως χαμογελάει ο Θεός … Αυτή ήταν λοιπόν η εξαιρετική ευλογία μας απ αυτήν την αρχικώς φαινομένη ταλαιπωρία …να διαβαίνουμε συνεχώς μπροστά απ τον τάφο του Γέροντα και να του βάζουμε μετάνοια ….Παρατήρησα τότε και κατάλαβα βλέποντας δυο άλλους Μοναχούς που εκείνη την ώρα περνούσαν από μπροστά , ότι όποιος  περνούσε απ τον Παππού –Ιωσήφ έβαζε μετάνοια, ασπαζόταν τον Σταυρό που αγκάλιαζαν τρυφερά τα βασιλικά σταυρολούλουδα και συνέχιζε για το διακόνημά του …
Μπήκαμε στον περίβολο του παλαιού Νοσοκομείου . Σαν να μεταφερθήκαμε με μιας στο χθες . Τίποτα δεν μαρτυρούσε το σήμερα και αυτό μας ενθουσίασε ανείπωτα . Ανεβήκαμε τα σκαλοπάτια . Μπροστά μας το παρεκκλήσι του Αγίου Παντελεήμονος . Πάλι μπροστά στον Μιχάλη … ακριβώς δίπλα στο μεγάλο παλιό  δωμάτιο που θα μέναμε με θέα στον αρσανά της Μονής  …Βλέπουμε μια μικρή ανακοίνωση στον τοίχο του : Παρακαλείστε να μην θορυβείτε οι Μοναχοί ησυχάζουν …Θα μείνουμε  δίπλα τους ! Εκεί που νυχθημερόν δίνουν τον αγώνα τους κατά του μισοκάλου , να αφουγκραστούμε τα ασκητικά τους παλαίσματα ,να νοιώσουμε την αέναη  αγωνία τους , να καταλάβουμε τα περίσσεια σε αγάπη  κίνητρά τους . Έφτανε να κοιτάξεις τα παλιά τους κελιά χωρίς το παραμικρό  ίχνος άνεσης ….
Δεν είναι λοιπόν η χλιδή και η καλοπέραση που οι αδαείς επαΐοντες διαλαλούν αντρόπιαστα , μα ο πόθος του Θεού…Το πνεύμα , η λύτρωση και η σωτηρία που θα λάβουν ως μισθαποδοσία στο αίμα  που θα προσφέρουν μέχρι το επίγειο τέλος τους , την αρχή της αληθινής ζωής …..( συνεχίζεται )                    
 νώντας σκοπετέας
  Αναζητήστε τις προηγούμενες οδοιπορίες μας στα Θεοτοκοβάδιστα μονοπάτια της Αθωνικής Πολιτείας στις αναρτήσεις με τίτλο : Επιστρέφοντας από όρος ( 6 συνέχειες) και το Άγιο Όρος μέσα μας ( 10 συνέχειες)                           
                  



Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~