main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

10 Απρ 2018

Δάκρυ στο εγώ …



Από μικρό παιδί νόμιζε πως είχε ταλέντο . Και αγωνιούσε να το καταλάβουνε κι οι άλλοι . Απ το σχολείο , έγινε αυτή η αγωνία σαν μια εμμονή , που πολύ αργότερα κατάλαβε το δυσθεράπευτο μέγεθός της . Και έτσι ξεκίνησε να τραγουδά και να πατάει τα άσπρα τα μαύρα και …τα πράσινα του κλειδοκύμβαλου και να ρουφάει αξεδίψαστα τα χειροκροτήματα , που ο αχός τους έγινε σκιά του και ρούχο του . Πίσω από μικρόφωνα, ένιωθε πως η φωνή του έπαιρνε μια αλλιώτικη ένταση και τρυπούσε τοίχους , σκοτάδια , σώματα, ψυχές και ουρανό .

Στιχάκια και μουσικές πάνω σε τυλιγμένες ταινίες των εξήντα λεπτών , μέσα σε κουτιά που απ έξω τους έγραφε με πολύχρωμα μελάνια για το ταλέντο του , που έπρεπε να αναγνωριστεί επιτέλους …. Είχε φτάσει ήδη τα είκοσι και κάτι . Το χειροκρότημα έγινε αυτοσκοπός , τα όνειρα μονοδιάστατα , μα πάντα περιέργως τότε ασπρόμαυρα . Φίλοι του σχεδόν μόνο όσοι μπορούσαν να καταλάβουν το μέγεθος του ταλάντου του . Αδιάφοροι σχεδόν του ήταν όσοι αδυνατούσαν να το συλλάβουν . Ιδίως , όσοι δεν του αποκρίνονταν , έστω και αποφατικά για δαύτο. Μικρόφωνα , ραδιοσταθμοί , συνεντεύξεις με μεγάλα ονόματα , γεμάτες θέσεις , λόγια μεγάλα , λόγια ψεύτικα …Κι έφτασαν σχεδόν τα τριάντα … Και εκείνο το τάλαντο , ακόμα στην τσέπη του θαμμένο, στο μανδήλιον του Εγώ του …Εκεί μέσα, ανεξίτηλα γυαλιστερό μα απολλαπλασίαστο…

Δεν κατάλαβε ποτέ του στ αλήθεια , πως το μικρόφωνο γίνηκε δεξί αναλόγι , οι μεγάκυκλοι ευλογημένο καταφύγι και ουράνιο ραδιοκύμα και τα στιχάκια μνήμες ενός ξεχασμένου αμνησίκακου και συγγνωμικού Πατέρα . Έφτασε σαράντα τριώ χρονώ για να νιώσει βαθιά του , πως σκοπός τούτου του πρόσκαιρου κόσμου , είναι να βγάλεις από την τσέπη το δοσμένο τάλαντό σου και αγιασμένο κάποτε να το επιστρέψεις κερδισμένο σε Εκείνον που στο χάρισε !
Δέκα και βάλε χρόνια τώρα , σε μετερίζια πνευματικά νυχοπατώντας , δεν μπήκε ποτές του μέσα σε αδιέξοδες «αυλές» σε σχήμα κυκλικό . Ήθελε μια θάλασσα απέραντη δίπλα, να μπορείς να φεύγεις και να σώζεσαι , απ τις παγίδες και τις επίνοιες του εχθρού και μια λεμονίτσα να χαιδεύεις πότε –πότε τα φύλλα της για να μυρώνεσαι .

Τόσα πάλι χρόνια , άκουγε φίλους κι αδελφούς να τον ρωτούν , γιατί δεν βγαίνουν σε βιβλία αυτά που η αθλία ψυχή του γράφει , να τα διαβάσουν και άνθρωποι «αρχαίοι» , που θα λεγε κι ο Κυρ Φώτης, αμύητοι στης τεχνολογίας την πολύβουη την μοναξιά .
Γιατί πάσχιζε να βρει στο διάβα του , αλισάχνη και αγλαόκαρπες λεμονιές, και συναλλήλους αδελφούς που το Ωσαννά πέμπουν συνεχώς όχι σε έναν Ερχόμενο Χριστό Εργοδότη …Τον λεμονανθό και την θάλασσα μπορεί να τα οσφραίνεται αυτός ο ταλαίπωρος με έναν Χριστό που φτάνει στην Ιερουσαλήμ –ψυχή του , μονάχα ως Ζωοδότης …
Να ταν προσευχή όλο αυτό , που ακούστηκε εκεί πάνω και έστειλε ο Κύριος των ταλάντων συνοδίτες τους Βαστάζους της Κυρίας Θεοτόκου και τον Πρόμαχό τους , να ξεκινήσουν τα βιβλία;

Πρόμαχος Ορθοδοξίας …Σειρά αλισάχνη …
Όλα τα έσοδα , εκεί που ευωδιάζει ο Χριστός μας . Στον πόνο , στην ανάγκη και στην δίψα για το Φως Του !

Παράκληση προς συναμαρτωλούς αδελφούς για προσευχή , να ευαρεστηθεί Εκείνος και μόνο !

Χριστός Ανέστη !Καλό Παράδεισο!

Νώντας Σκοπετέας

Πάσχα2018

Κεντρική διάθεση :Πρόμαχος Ορθοδοξιας
Τηλεφ. Επικοινωνίας-Παραγγελιών:6986 22 59 27
www.promachos.gr

Υγ: Φυσικά και είναι ευλογημένο , κάποιοι να βιοπορίζονται , μιλώντας και γράφοντας για Εκείνον. Η αναφορά στο κείμενο έχει να κάνει με όσους , φευ ! αυτό το θεωρούν πρωτεύον , παραγκωνίζοντας την Ουσία και το Φως…




Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~