Απενεργοποιημένη Λειτουργία

Καλωσόρισμα

Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου!Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο της ραδιοφωνικής εκπομπής "Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως",μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού ακαταλήπτου!Μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή ,να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας,με το γλυκύτερο φως του κόσμου!Το Φως του Χριστού μας!Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο…Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω συναλληλία, που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού- τεθλιμμένου συνοδίτη, στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας.

MainTabMenu



Πίνακας Αναρτήσεων
Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντίστοιχων αναρτήσεων...

15 Απρ 2021

Γίνε πλοίο και λιμάνι Παναγιά μας !

Ρήτορες περισπούδαστοι και λαλίστατοι στέκονται ενεοί και άφωνοι μπροστά στο μεγαλείο Σου Κυρία Θεοτόκε !

Πόσο χωρητικό το δοχείο της ψυχής των παιδιών σου, των βαστάζων σου !

Όλα τα θαύματα και τα θαυμάσια εισέρχονται συνεχώς,  να κάμψουν δυσπιστίες αμφιβόλων , να γίνουν το καμάρι των ταπεινών υμνητών σου !

Όλα τα υπέρλογα που τελούνται με τις μεσιτείες Σου , Ανύμφευτη Νύμφη  , όσα κατατροπώνουν τους πολυρρήμονες  σοφούς τους περισπούδαστους και λογικούς με τις σκληρές και άκαμπτες καρδιές χωρά αυτό το μνημοσέντουκο το αγιασμένο!

Χαίρε ανόρθωσις των περιλύπων ψυχών μας !

Χαίρε κατάπτωσις της δαιμονοκίνητης ψυχρής και μισόψυχης λογικής των δεινών συζητητών και ουχί της μόνης Αλήθειας φιλοπόνων  αναζητητών !

Εκείνοι οι ακάματοι γυρεύουν συνεχώς να βρουν τα ίχνη σου Κυρία Θεοτόκε , να ακούσουν την γλυκύτατη φωνή Σου την παρηγορητική !

Απ τον βυθό της αγνοίας τον ζοφερό με το πυκνοσκόταδο τράβηξέ μας!

 Με την σαγήνη Σου την μητρική !

Γίνε ολκάδα και πλοίο και λιμάνι των θελόντων σωθήναι !

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Ακόμα μια μέσα στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή ! Στις ομορφότερες Παρασκευές της ζήσης μας και της Αιώνιας Άνοιξης των ψυχών μας ! Με ανθισμένα όλα τα ευσκιόφυλλα και αγλαόκαρπα δέντρα μιας γης που προσμένει να πανηγυρίσει το ξύπνημά της , την Ανάστασή μας ...

Τα θαύματα των Χαιρετισμών , θα είναι πάντοτε τρανές αποκαλύψεις του Τριαδικού Θεού στη ζωή μας ! Ο Πρόμαχος Ορθοδοξίας και ο Αριστομένης Φλουράκης μετά τον πρώτο τόμο ετοιμάζουν συν Θεώ και τον δεύτερο ! Από εκεί σαν μια προδημοσίευση ό,τι ακουστεί στην σημερινή μας εκπομπή ! Γίνε πλοίο και λιμάνι Παναγιά μας ! Προς τον παμπόθητο προορισμό μας !

14 Απρ 2021

Ένας ο Καθηγητής !


 Μια ψυχούλα μια μέρα μας έγραψε πως η εκπομπή μας είναι απαισιόδοξη και  πεισιθάνατη,  αφού έχει συνεχείς αναφορές στον πόνο και στον θάνατο. Εμείς 12 χρόνια τώρα αδελφοί μου προσπαθούμε να ξεριζώσουμε το β απ το μακάβριο ,  να το κάνουμε μακάριο και να αποκτήσουμε βεβαία πεποίθηση πως ό,τι πιο ποιητικό ελπιδοφόρο και αληθινά γενεσιουργό χαρμοσύνης έχει υπάρξει στην παγκόσμια γραμματεία  είναι η νεκρώσιμος ακολουθία του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού! Άντε τώρα όμως να πείσεις κάποιον που μας ακούει και το μόνο που εξακολουθητικά και  απαράλλαχτα εύχεται είναι υγεία και μόνο υγεία , ότι ο πόνος είναι ευεργέτης και διδάχος και καθηγητής και αδελφός και λύτρωση και σωτηρία …

Θα με ρωτήσετε …εσύ τα πιστεύεις όλα αυτά ; Θα σας απαντούσα : Βοήθει μοι Κύριε τη απιστία ! Πρόσθες ημίν Κύριε την πίστη των Αγίων του πόνου και της υπομονής , των μιμητών του Ιωβ , της Οσίας Συγκλητικής και τόσων αμέτρητων ακόμα, πάντοτε φωταυγών !

Ας μαθητεύσουμε και σήμερα αδελφοί  μου στου πόνου το σχολείο !

Στην υπομονής τα έδρανα !

Ένας εκεί ο καθηγητής ! Ο Κύριος Καθηγητής !

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο:  Ο Κύριος Καθηγητής !

11 Απρ 2021

Το γνώριμο άγνωρο …( Εις μνήμην Αγίου Γέροντος Χριστοδούλου)

 

 Μέσα δεκαετία του 80. Καλοκαίρι ..Στην κατασκήνωση …των παιδιών η χώρα στον Κάλαμο…Μία ώρα από το σπίτι στην Αθήνα,  μα τόσο μακριά ταυτόχρονα από την γκρίζα καθημερινότητα, σε ένα περιβάλλον που θύμιζε παράδεισο . Οξυγόνο σε αφθονία, γαλάζιο και  χαρά σε πλησμονή. Παιχνίδι , τραγούδι , δροσιές, φιλίες, ζωή …

Για μια οκταετία περίπου, αυτό το καλοκαιρινό όνειρο μονοπωλούσε ολοχρονίς τον συναισθηματικό μου κόσμο , έγινε κάτι σαν σκοπός και προορισμός …Ακατάργητο και αδιαπραγμάτευτο το να με βρεί ο Ιούλιος στα μέρη του Καλάμου . Δεν υπήρξε Αύγουστος επίσης αδάκρυστος και εγώ να μην  τραγουδώ το κατασκηνωτικό ….όχι δεν χωριζόμαστε για πάντα βρε παιδιά και θα ξανανταμώσουμε εδώ μαζί ξανά … Μα ήρθε η ώρα της ωρίμανσης και των σπουδών …Και μάκρυνε το πευκοσκέπαστο ονείρατο με τα κελαρυστά νερά και την ανεμελιά της χώρας των παιδιών …Μια χώρα βέβαια χωρίς έστω μια Κυριακή να υμνολογεί τον Κύριο , με μια τυπική προσευχή απ τα μεγάφωνα αν θυμάμαι και καλά …Πολλές φορές απ την σκηνή μας εκεί στης 11ης κοινότητας τα μέρη, βλέπαμε το βουνό και κάτι φορτηγά αργοκίνητα και φορτωμένα με υλικά ολοένα να πηγαινοέρχονται στον χωματόδρομο …Αργότερα …πολύ αργότερα,  έμαθα που πήγαιναν εκείνα τα φορτηγά …

Πέρασαν περίπου 30 χρόνια από την τελευταία μου κατασκηνωτική περίοδο . Η ανάμνηση διατηρεί χρώματα έστω και ξεθωριασμένα , μα επικαλύπτεται από το απαιτητικό σήμερα και την αδιακρίτως επεμβατική μέριμνα. Πλέον διηγούμαι στα παιδιά μου την ομορφιά εκείνων των καλοκαιριών …Αν είχαμε και μια εκκλησούλα και έναν παππούλη τις Κυριακές …μόνο αυτό έλειπε …το πιο σημαντικό βέβαια…Καλή η ανάπτυξη των δεξιοτήτων και η καλλιέργεια στην κοινωνικότητα μα υπάρχει και μια αθάνατη ψυχή που γυρεύει Το Φως …

2016 .Μέσα στο χαρμόσυνο Πεντηκοστάρι χτυπά το τηλέφωνο …Στην άλλη άκρη μια απαλή ευγενική φωνή, βγαλμένη από σελίδες Ευεργετινού …Χαίρετε, είμαι ο πατήρ Χριστόδουλος, από την Μονή του Αγίου Συμεών στον Κάλαμο …

Την Μεγάλη Παρασκευή ήμουν ασθενής . Ζήτησα από τους πατέρες να μου βάλουν τον σταθμό της Μητροπόλεως Χαλκίδος και άκουσα την εκπομπή σας . Εύχομαι να συνεχίζετε προς δόξαν Θεού . Θα θέλαμε να σας καλέσουμε στην Μονή, για μια ομιλία πάνω σε κατηχητικό λόγο του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου…Τι λέτε;

Δέος με καταλαμβάνει …

-Γέροντα να είναι ευλογημένο ! Ζητώ προκαταβολικώς συγγνώμη για την ανεπάρκειά μου …

-Ελάτε και ο Άγιος θα σας δυναμώσει !

Μετά από λίγες εβδομάδες , Κυριακή απόγευμα μαζί με τον Θεοδόσιο τον π.Χρυσόστομο, πνευματικό του τέκνο, και τον π.Ιωσήφ ακολουθούσαμε μετά την Εθνική  τις πινακίδες για την Μονή …

Σε μια στιγμή ο χρόνος σταμάτησε …ή μάλλον γύρισε 3 δεκαετίες πίσω…Ακινητοποίησα το αυτοκίνητο αποσβολωμένος μιας και βρισκόμασταν,  δίχως να το καταλάβω, σε ένα από τα πιο γνώριμα και ονειρεμένα μέρη των αναμνήσεών μου …Στην πύλη της κατασκήνωσης …Εκεί ξεκινούσε το τελευταίο ανηφόρι για την Ιερά Μονή του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου . Κατάλαβα τότε που πήγαιναν τα φορτηγά πριν τόσα χρόνια και έπειτα από λίγο, ο ίδιος ο Γέροντας μου εξιστορούσε, ότι τότε που εμείς σαν παιδιά αμέριμνα σεργιανούσαμε στις γειτονιές της Kiderland,  ο ίδιος ο Άγιος Πορφύριος, σχεδόν τυφλός,  μια καλοκαιρινή μέρα Ιουλίου του 1987 υπεδείκνυε με θαυμαστή ακρίβεια ερχόμενος στο χέρσο ακόμα οικόπεδο, που θα ανεγερθεί το κάθε οίκημα , που θα βρεθεί νερό , ποιοι είναι οι γείτονες και που ακριβώς βρίσκονται τα σπίτια τους …Έπειτα ευλόγησε και τις 4 μεριές του ορίζοντα ! Σκέφτηκα πως σίγουρα ήρθε τότε και στις σκηνές μας και μας είδε και μας σπλαχνίστηκε ….Και πως η δική μου ευλογία ( ναι το ξέρω πως είναι σκανδαλώδες) ήταν κάποτε να ξαναγυρίσω σε μέρη που τόσο ερωτεύτηκα,  για να τα αγαπήσω πια  αληθινά, με την αληθινή Αγάπη την αιώνια .

Σήμερα 4η Κυριακή των νηστειών, τα θυμήθηκα όλα τούτα που ο πατήρ Χριστόδουλος σε μέρα πανηγυρική και ολοφώτεινη, ξεκίνησε να συναντήσει Εκείνον που μόνο λάτρεψε και πόθησε και που δεν έπαψε  ποτέ  να αγωνίζεται γι αυτό   δουλαγωγόντας το σώμα, ανεβαίνοντας την κλίμακα των αρετών …Του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος ξημερώνοντας…

Ομότροπος αυτός με τον μέγα ανατόμο της πίστης μας   Άγιό του Άγιο Συμεών τον τόσο πεφιλημένο…

Και μια κλίμακα πλέον με σαράντα σκαλοπάτια για τον Άγιο Γέροντα  ως την τελική απόκριση…

Για την προηγούμενη με τα τριάντα, έγινε χάριτι Θεού μύστης πνευματέμφορος στην διδασκαλία αναβάσεώς της… Πάθη και αρετές οι βαθμίδες αυτής της σκάλας .Τα πάθη μπορούν να σε κατακρημνίσουν , να σε κρατήσουν στο σκοτάδι , οι αρετές να σε ανεβάσουν στο Φως .

Κάθε λεπτό οδηγεί στην Σωτηρία . Το στάδιο των αρετών, καθημερινός τόπος της ψυχής και στο εφήμερο εδώ τα βραβεία και οι αρραβώνες των αθλητών . Πρόγευση αιωνίου …Χρηστός ο Κύριος ! Ο Χριστός μόνο στο κέντρο ! Ο κόσμος απέναντι…

Ήρθε η ώρα της γεύσης της Βασιλείας των Ουρανών Άγιε Γέροντα ! Σε περιμένουν να σε υποδεχτούν μαζί με τον Άγιο Θεολόγο ο πατέρας σου Χερουβείμ και η συντροφιά της Παρακλήτου,  ο ευεργέτης σου Άγιος Καλλίνικος και τόσοι ακόμα …

Με τα αδιαλείπτως ολάνοιχτα πνευματικά σου μάτια, έβρισκες πάντοτε τον τρόπο να κάνεις τα ψυχόλεθρα άγνωρα γνωστά και να αλλοιώνεις όσες ψυχές ο Θείος Έρως έστελνε με τρόπο θαυμαστό  στην ευλογημένη ποίμνη σου .

Πρέσβευε στον θρόνο του Δικαίου Κριτού υπέρ ημών των αμαρτωλών .

Νώντας Σκοπετέας

11-04-2021 Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος .

 https://www.youtube.com/watch?v=2RXIRvgMzpg&ab_channel=%CE%A3%CF%84%CE%B5%CF%86%CE%B1%CE%9D%CE%AF%CE%B1%CE%A3%CF%84%CE%AD%CE%A6%CE%B7

Σκανδαλωδώς η αγάπη του με προκάλεσε και πάλι ύστερα από λίγο καιρό...Τότε κάθισε σιμά μου και προλόγισε ξεκινώντας να ψέλνει αναστάσιμα ...Ευωδιαστές οι ανάσες του ...Θυμητάρι το παραπάνω από εκείνη την ημέρα του Κυρίου ...

8 Απρ 2021

Να είμαι έτοιμος…(Στου Σταυρού τις γειτονιές)Μέρος 2

-Θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο για τον δασκαλάκο μου… είπε και αρχίνησε να θυμάται !

«Ο κύριος  Σωτήρης, Λαμπαδάριος ιεροψάλτης του ιερού ναού Αγίου Γεωργίου… Άοκνος εργάτης του λόγου του Θεού. Καθηγητής μαθηματικών, άνθρωπος των θετικών επιστημών, που το Θείο κήρυγμα και ο λόγος του Θεού, όταν άρχισε να καταλαβαίνει τα Αρχαία Ελληνικά όντας παιδάκι της πρώτης τάξης του εξαταξίου Γυμνασίου τον συνεπήρε , μόλις μια μέρα διάβασε  στο τέμπλο του ναού, το ειλητάριο  με την επιγραφή που βάσταζε  ο Δίκαιος Κριτής στα χέρια Του:  ΕΓΏ ΕΙΜΊ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΌΣΜΟΥ… Ο ΑΚΌΛΟΥΘΩΝ ΕΙΜΊ, ΟΥ ΜΗ ΠΕΡΙΠΑΤΗΣΕΙ ΕΝ ΤΗ ΣΚΟΤΊΑ, ΑΛΛ’ ΕΞΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΖΩΉΣ…

 Ο…. Αλέξης που οδήγησε από τότε τα βήματα του …

Διαβάζοντας ο μικρός στρατιώτης του Κυρίου τα Θεία  ρήματα από το Ευαγγέλιο του Φωτός  , προσπάθησε με το μικρό, αλλά κοφτερό και καθαρό μυαλό του να να γνωρίσει τον ‘’ΑΛΈΞΗ ‘’, που έγραφε η επιγραφή στα χέρια του ζωοδότη Χριστού. Αυτό ήταν… το πάθος του για την ανάγνωση του Ευαγγελίου και οποιοδήποτε άλλου χριστιανικού βιβλίου έπεφτε στα χέρια του και αυτό  μέρα με την ημέρα μεγάλωνε μέσα του. Η φλόγα για μάθηση θέριευε καθημερινά, το πάθος του γινόταν ασίγαστο και η γλυκιά επιθυμία και η προσμονή  να γίνει γνώστης του λόγου του Θεού τον είχαν κυριεύσει.

   Τα χρόνια πέρασαν… Ο  μικρός Σωτήρης ήταν πια πρωτοετής στο πανεπιστήμιο… Σπούδασε μαθηματικός… Το παιδικό του όνειρο έβλεπε να παίρνει σάρκα και οστά… Οι αλγόριθμοι, οι εξισώσεις, οι ορίζουσες, οι γραμμικές παραστάσεις, τα κλάσματα και οι αριθμοί φάνταζαν παιχνιδάκια μπροστά του πλέον. Αλλά τον άοκνο και φιλομαθέστατο  φοιτητή εκείνων των ετών και τον μελλοντικό  καθηγητή, τον ένοιαζε  μόνο η ‘’γεωμετρική πρόοδος’’, της ευλογημένης και φιλόχριστης  ζωής του. Με την πρόνοια και την συνεχή Θεία επίβλεψη ο  μικρός επαρχιώτης φοιτητής ,έγινε αξιότιμος κύριος καθηγητής της μαθηματικής επιστήμης. Πρόσωπο σεβαστό με κύρος στον κόσμο, αλλά και μια ψυχή αγνή, ολόλαμπρη και απαστράπτουσα. Και αυτό ήταν το ζητούμενο πάντα για τον φίλτατο κύριο καθηγητή… η σωτηρία της ψυχής του… και της δικής του, αλλά και όσων ανθρώπων συναναστρέφονταν μαζί του…

 Ο πρώτος διορισμός δεν άργησε . Είχε  μεγάλη χαρά λοιπόν και από την  πρώτη του κιόλας τοποθέτηση επιδόθηκε δίχως να υπολογίσει κόπους , στο να  βοηθήσει όσο το δυνατόν περισσότερο όλους τους μαθητές του να γοητευθούν από  τον αχανή  ‘’μυστικό ‘’και ‘’μαγικό ‘’κόσμο των μαθηματικών… Τα πάντα είναι μαθηματικά διατυμπάνιζε πάντοτε και ως καλός δάσκαλος φρόντιζε αυτό να το αποδεικνύει κάθε φορά. Μέσα του όμως η σπίθα που έκαιγε από μικρός για την διδαχή του λόγου του Θεού, είχε θεριέψει και έτσι δεν παρέλειπε ποτέ του να μιλά  στους μαθητές του με λόγια μα κυρίως εμπράκτως,   για Χριστό… για την Αγάπη και την αλήθεια του Ευαγγελικού λόγου…

   Όταν μιλούσε , όλοι τον άκουγαν με θρησκευτική ευλάβεια, αλλά στο κομμάτι της διδαχής του που όλοι προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τα καρδιόβγαλτα δάκρυά τους  ήταν όταν αναφερόταν  στους μακαρισμούς! ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ , ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΚΑΘΑΡΟΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΔΕΔΙΩΓΜΕΝΟΙ ΕΝΕΚΕΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΕΛΕΗΜΟΝΕΣ… Ένας χείμαρρος δακρύων κατέκλυζαν τότε  το νεανικό πρόσωπο του ‘’Θεολόγου- Λαϊκού Ιεροκήρυκα  ‘’, του  επαρχιώτη καθηγητή των μαθηματικών, παρασύροντας με την θεία χάρη που του προσέφερε απλόχερα το Άγιο Πνεύμα, ακόμα και τον πλέον δύσπιστο από το ακροατήριό του.

   Στην αρχή ήταν λίγοι που τον άκουγαν, είτε από περιέργεια είτε από καλή πρόθεση, είτε από την χάρη των λόγων του. Το ακροατήριο του συνεχώς μεγάλωνε και ο ίδιος αναρωτιόταν πάντοτε: - Τι τιμή μου κάνει ο Κύριος; Περίμενα να διδάσκω 15,άντε το πολύ 20 μαθητές… και τώρα βλέπω από κάτω να με ακούει αρκετός κόσμος. Ποιος είμαι εγώ, αναρωτιόταν πολλές φορές ο καλός καθηγητής. Και το άκρον άωτον στους λογισμούς του; Το ακροατήριο του δεν μάθαινε αριθμούς και θεωρία όπως είχε διδαχθεί στο πανεπιστήμιο… αλλά πράξεις… Πράξεις Χριστού Εσταυρωμένου και Αναστάντος…

  Το μεράκι του όμως ήταν η ψαλτική… Όπου βρισκόταν, σε όποιο μέρος της Ελλάδας, έδινε το παρόν σε κάθε ακολουθία της μάνας Εκκλησίας μας. Πάντα στο αριστερό ψαλτήρι, πότε στο δεξί… πάντα χαμηλών τόνων και με ταπεινότητα που πραγματικά σε ‘’παραξένευε’’… Πάντα βοηθός ψάλτη, ποτέ κύριος και βασικός ψάλτης. Ήρθε η ώρα δάσκαλε να γίνεις Λαμπαδάριος, ακούστηκε από τα χείλη του εφημέριου του ιερού ναού… και αυτός συντετριμμένος απάντησε… Να ‘ναι ευλογημένο! Μέσα του η καλή αμφιβολία πάντοτε… Θα φανώ αντάξιος της τιμής που μου έκανε ο Κύριος; Και έκανε υπακοή… υπακοή τυφλή… υπακοή δόκιμου αγιορείτη μοναχού που προσδοκά την κουρά και την χειροτονία.

   Τα χρόνια πέρασαν και ήρθε η ώρα να πάρει ο αξιότιμος κύριος καθηγητής μετάθεση για την γενέτειρά του. Πολλή μεγάλη χαρά για τον ίδιο και την κατά σάρκα  οικογένειά του… Αλλά ο τόπος που πρωτοδίδαξε; Οι μαθητές του; Οι γονείς τους; Ο εφημέριος του ιερού ναού; Οι φίλοι του; Οι συνάδελφοί του; Μέσα του βίωνε έντονα συναισθήματα χαρμολύπης και αυτά γιγαντώθηκαν, όταν μπαίνοντας στο μικρό υπεραστικό λεωφορείο του ΚΤΕΛ και χωρίς να γνωρίζει ο ίδιος κάτι, είδε σύσσωμη την τοπική κοινωνία να είναι εκεί, σαν ένα σώμα, μια ψυχή να τον αποχαιρετήσει. Όλοι είχαν να πουν ένα καλό λόγο στο κατευόδιο του, αλλά ο δασκαλάκος προσπαθώντας να κατευνάσει τα τόσο ισχυρά  συναισθήματα της ψυχής του ζητούσε συγνώμη από τους υπόλοιπους συνεπιβάτες του, που γινόταν αφορμή να καθυστερήσει το ορισμένο δρομολόγιο.

   Ερχόμενος στην πόλη του, ένιωθε η ευθύνη για να υμνήσει τον Δημιουργό των πάντων να μεγαλώνει μέσα του. Ο πόθος του για την ψαλτική τέχνη τον οδήγησε στο να κάνει μαθήματα βυζαντινής μουσικής και ορθοφωνίας. Οι μαθητές του τον θεωρούσαν πρότυπο χριστιανικής ζωής και προσπαθούσαν πολλοί να μιμηθούν την αγιασμένη βιωτή του.

   Ήρθε κάποια στιγμή λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου να αναλάβει ο δάσκαλος το στασίδι που του αναλογούσε… Και ο παντογνώστης Κύριος μας τον ‘’διορισε’’στο χώρο που λάτρευε και ποθούσε από μικρός… ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΟΣ ΙΕΡΟΨΑΛΤΗΣ … Τι τιμή ήταν αυτή για τον κύριο Σωτήρη… Η χαρά του απερίγραπτη… Ούτε όταν πέρασε φοιτητής τόση χαρά, ούτε όταν πήρε το πτυχίο του με άριστα, ούτε όταν διορίστηκε… Τίποτα δεν τον συγκινούσε πλέον απ’όλα τα επίγεια. ΤΙΠΟΤΑ… μόνο ο θείος ζήλος να εξυμνεί τον Πανάγαθο Θεό. Ένιωθε ότι είχε βρει το νόημα της εφήμερης και πρόσκαιρης αυτής ζωής του… ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΕΙΧΕ ΒΡΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!

   Τριάντα χρόνια ανελλιπούς παρουσίας στο αριστερό αναλόγιο… Είτε στον ιερό ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήριος, είτε στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου. Ποτέ δεν στενοχώρησε κανέναν… Άνθρωποι κάθονταν  δίπλα του στο ψαλτήρι και περίμεναν καρτερικά να πουν έναν ψαλμό, μια καταβασία, ένα τροπάριο, ένα απολυτίκιο. Θαρρείς ότι ο ταπεινός ιεροψάλτης διάβαζε ενδόμυχα τον πόθο τους και με λεπτές χειρουργικές κινήσεις έστρεφε το μικρόφωνο προς τους ‘’ βοηθούς ‘’ του, για να ψελλίσουν έναν μικρό ύμνο προς τον Κύριο. Ο εφημέριος του  ναού αυστηρός και συνάμα καλλίφωνος ωσάν τα παραδείσια πουλιά τον παρατηρούσε εντονότατα πολλές φορές…

-Αμάν Σωτήρη, όποιος έρχεται δίπλα σου του δίνεις το μικρόφωνο; Αφού είναι παράφωνος, φάλτσος… Σε παρακαλώ πολύ!

Ο καλός δάσκαλος όμως προσπαθούσε να δικαιολογηθεί και να εξηγήσει ψελλίζοντας στον ιερέα.

-Δεν μπορώ να τους αρνηθώ πάτερ! Συγχωρέστε με… έχουν ζήλο να υμνήσουν τον Κύριο μας… Ποιος είμαι εγώ που θα τους το στερήσω;

Και κατεύναζε με αυτόν τον απλοϊκό τρόπο τους ενδοιασμούς και τις ενστάσεις του πρώτο πρεσβυτέρου του ιερού ναού.

   Τα χρόνια πέρασαν… και ο άοκνος εργάτης του λόγου του Θεού και ο υμνητής των θείων γραφών μεγάλωσε, βάρυνε από τα χρόνια και την κρυφή άσκηση , αλλά έστεκε εκεί,  αγέρωχος στο πόστο του. Αναμοχλεύω και νοσταλγώ πολλές φορές τις συζητήσεις μας μετά το πέρας των θείων λειτουργιών. Το βλέμμα μου στο γερασμένο και ταλαιπωρημένο πρόσωπο του ταπεινού ιεροψάλτη. Τα ρούχα του πάντα τα ίδια… η μοναδική του τραγιάσκα κοσμούσε πάντα το κεφάλι του, το φθαρμένο κοστούμι του σιδερωμένο και καθαρό, τα παπούτσια του καλογυαλισμένα, αλλά μοναδικά και αντί για ζώνη μια τριχιά που συγκρατούσε το παντελόνι του. Όσο για χρήματα; Κρατούσε μόνο για τον άρτον ημών τον επιούσιον και τα υπόλοιπα ελεημοσύνες στους φτωχούς…

   Κύριε Σωτήρη του έλεγα πάντα… Έχετε χρόνο; Θα μου πείτε κάτι πνευματικό; Και ποιος είμαι εγώ παιδί μου; Έλεγε με πρωτοφανή ταπεινότητα… αλλά η καθημερινή μου επιμονή πάντα τον ‘’λύγιζε’’ βλέποντας κι αυτός τον τόσο μεγάλο ζήλο μου…

Ατελείωτες ώρες βιωματικής κατήχησης από το στόμα του, ταξίδια νοερά του μυαλού σε αλλοτινές εποχές, ηθικά διδάγματα από τους βίους των Αγίων του Συναξαριού… λόγια που έφευγαν με ταχύτητα φωτός και έβρισκαν καταφύγιο στην διψασμένη και ακαλλιέργητη πνευματική ψυχή μου… Λόγια ανεκτίμητης συναισθηματικής αξίας, πραγματικά μαργαριτάρια χριστιανικής πίστης και αγάπης.

   Μία μέρα τον ρωτώ γεμάτος ‘’περιέργεια’’ -Πόσων ετών είσαι κύριε Σωτήρη;74 μου απαντά γεμάτος ειλικρίνεια… Να τα εκατοστήσεις του εύχομαι…άνθρωπε του Θεού… και πριν προλάβω να εκστομίσω βαρύγδουπες εφήμερες και ‘’ανθρώπινες’’ ευχές… ο κύριος Σωτήρης μου κάνει νεύμα να σιωπήσω λέγοντας μου

-‘’Δεν θέλω παιδί μου πολλά χρόνια… θέλω όταν αποφασίσει ο Κύριος να με καλέσει ‘’ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ’’… Και ξέρεις πως θα ήθελα παιδί μου να φύγω; Να ερχόταν ο Άγιος Γεώργιος με το άλογο του να πάρει την άθλια ψυχή μου… να με βάλει στα καπούλια του αλόγου του και όταν φτάσουμε στον παράδεισο, να μου δώσει μια κλωτσιά το ολόλευκο του άτι και να με βάλει εντός της βασιλείας των ουρανών.

   Τα λόγια του με συντάραξαν, το αυστηρό και συνάμα καλοκάγαθο ύφος του με συνέφεραν γρήγορα στην πραγματικότητα αλλά και στην διαπίστωση ότι μπροστά μου έχω έναν ‘’ΑΓΙΟ’’ άνθρωπο… Να είναι ευλογημένο κύριε Σωτήρη, απαντώ και θέλησα γρήγορα να φύγω τώρα την ‘’μεριά’’  που καθόμασταν πάντοτε, γεμάτος τύψεις και ενοχές για την τόσο συνηθισμένη ευχή που του είχα δώσει…

   Μετά από λίγο καιρό ο κύριος Σωτήρης λες για είχε προβλέψει το σχέδιο του Θεού, απουσίασε από Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία. Όλο το Εκκλησίασμα αναρωτιόταν. Πως και δεν ήρθε; Λες να είναι άρρωστος; Μήπως του έτυχε κάτι; Η απάντηση ήρθε δια στόματος του ιερέα στο κήρυγμά του.

-Σήμερα αγαπητοί αδελφοί δεν έχει λόγο Κυρίου, παρά μόνο σας ζητώ να προσευχηθείτε εγκάρδια για την ταχεία ανάρρωση του αγαπητού μας κυρίου Σωτήρη.


Ο άοκνος στρατιώτης του Χριστού έπασχε από κάποια θέματα της καρδιάς του… Το έκρυβε επιμελώς απ’όλους γιατί όλοι μας ξέραμε και ξέρουμε ότι οι καρδιές που έχουν τόσο Χριστό μέσα τους δεν έχουν ποτέ προβλήματα… Τουναντίον… Αλλά η πρόνοια του Θεού και η φιλανθρωπία Του, διάλεξαν το μέρος που ήταν το πιο ‘’ πλούσιο’’, να γίνει το διαβατήριο για την μετάβαση στην Άνω Ιερουσαλήμ και να έχει την παρρησία να σταθεί ενώπιον του φοβερού βήματος του Κριτή, να αιτηθεί το έλεος Του και την φιλευσπλαχνία Του, ‘’τολμώντας’’  να ζητήσει την κατάταξή του, εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, ένθα οι δίκαιοι αναπαύονται… 

Η εξόδιος ακολουθία δεν έμοιαζε με συνήθη νεκρώσιμη ακολουθία, παρά με  αναστάσιμη και πανχαρμόσυνη Θεία Λειτουργία. Πλήθος λαού για τα δεδομένα μιας μικρής επαρχιακής πόλης συνόδεψαν τον χριστιανό δάσκαλο στον τόπο της τελευταίας κατοικίας… Πολλά ματιά βούρκωσαν εκείνη την ημέρα, πολλές ψυχές γεωργήθηκαν, πολλοί λογισμοί διορθώθηκαν, πολλοί άνθρωποι άλλαξαν την κοσμοθεωρία τους για τα πρόσκαιρα, τα εφήμερα… Και αυτό χάρη στον ακάματο και ταπεινό δούλο του Κυρίου… τον πράο εργάτη του Ευαγγελίου που πραγματικά κόσμησε με την επίγεια παρουσία του τα αναλόγια των ιερών ναών που διηκόνησε. 

   Ήταν 27/5 ανήμερα του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου… η ημέρα εκείνη που ο δασκαλάκος (όπως ήθελε να τον αποκαλούμε), ταξίδεψε για την βασιλεία των ουρανών, φεύγοντας έτοιμος, εξομολογούμενος και έχοντας μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων…!Ας έχουμε όλοι μας την ευχή του και να ζητάμε να μεσιτεύει και για μας στον Κύριο μας!

ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΚΥΡΙΕ ΣΩΤΗΡΗ, ΣΕΒΑΣΤΕ ΜΟΥ ΔΑΣΚΑΛΕ!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ!»

Ξεκίνησε τούτο το κείμενο με εκείνον τον νοερό ασπασμό των ποδών,  όλων εκείνων που δεν επιτρέπουν στην εποχή μας να λάβει τον χαρακτηρισμό της αμάρτυρης . Όσο κι αν ο μισόκαλος λαχταρά να της τον προσδώσει,  πάντοτε θα υπάρχουν με την χάρη του Θεού εκείνοι που θα ζουν και αδιαλείπτως θα πορεύονται  με τους μακαρισμούς του Χριστού μας να καθοδηγούν κάθε ελάχιστο βήμα τους ! Γονατιστός στέκω μπροστά σας αδελφοί μου …

Αικατερίνα, Θωμά , Ηλία –Άγγελέ μας , Γεώργιε…Κύριε Σωτήρη του Χριστού μας διαλεχτέ …Ευχή κάνουμε , των ψυχών σας οι κρήνες αστείρευτες πάντοτε να μας ξεδιψούν σαν βρεθούμε και εμείς κάποτε   στου Σταυρού τις αγαπημένες σας  γειτονιές !

Νώντας Σκοπετέας 

Απόσπασμα από κείμενο και εκπομπή με τίτλο : Στου Σταυρού τις γειτονιές !

Με ενταγμένο το κείμενο με τις μνήμες του κ.Θωμά Δρακόπουλου για τον μακαριστό Εκπαιδευτικό και Ιεροψάλτη Σωτήριο Πρεβεζιάνο. 

Θωμά αδελφέ μας από καρδιάς σ ευχαριστούμε για αυτήν την γνωριμιά με έναν διαλεχτό εργάτη του Χριστού μας !









3 Απρ 2021

Να είμαι έτοιμος… ( Στου Σταυρού τις γειτονιές) μέρος 1


Όταν βρίσκεις ιερέα παιδί μου πάντα να τρέχεις να του φιλάς το χέρι ! Γερόντισσας τσεμπερούς τα λόγια, της συγχωρεμένης γιαγιούλας μου της  μανιάτισσας . Παρακαταθήκη και εφόδιο τούτες οι ορμήνειες των παλιών  να συντροφεύουν την ζήση μας και κάποτε να ενεργοποιούνται, χαρίζοντάς μας ελπίδα Παραδείσου . Δοξάζω τον Θεό που έφτασε κάποτε εκείνη η αξέχαστη  στιγμή,  που το ράσο γεννούσε μέσα μου Χριστό και ύγραινε τα άνυδρά μου εσώτερα . Δοξάζω ακόμα περισσότερο όμως τον Παντευεργέτη μας , γιατί  μέσα από τα Ουράνια ραδιοκύματα,  στέλνει συνεχώς στο διάβα μου λαϊκούς συναμαρτωλούς αδελφούς , εν ζωή, μα και κεκοιμημένους εν Κυρίω ,  που αμέτρητες φορές νοερώς γονατίζω και καταφιλώ τα πόδια τους…

Ανοιξιάτικο βράδυ μέσα στην πιο θλιμμένη Σαρακοστή της ζωής μας και μιλώ στο τηλέφωνο με τον Θωμά και την Κατερίνα του . Σύζυγοι και γονείς ! Όλα τα γράμματα κεφαλαία ! Τον Συν τους να λάμπει σαν φλόγα λυγερή από ολοκάθαρο κερί μέσα στο σκοτάδι ! Μου θύμισε η γνωριμιά μας μια μαντινάδα απ του Νότου τα ευλογημένα μέρη : Εγώ θαυμάζω το κερί για την υπομονή του ..Που στέκει πάντοτε ορθό κι ας λιώνει το κορμί του !   Δεν είχαμε ανταμωθεί  ποτέ ως τότε ! Στα πρώτα κιόλας λεπτά ένιωσα πως τους γνώριζα από πάντα. Οι Χριστιανοί γνωρίζονται προτού να γνωριστούνε

Μα είναι και ο Σταυρός που απλωμένος στα πέρατα της πλάσης κατορθώνει με τις στενές οδούς του να σμίγει τις ψυχές και σαν οδοδείκτης  να τις οδηγεί στον φωτισμένο απ τις ακτίνες της Ανάστασης Γολγοθά. Δυο παιδιά,  του Θεού τα δώρα τους,  να λαμπικάρουν πιότερο το Συν τους το ευλογημένο. Ο Γιώργος ο μεγάλος τους και ο Ηλίας-Άγγελος ο μικρός τους ! Εκείνος που γεννήθηκε σε ημερομηνία αξέχαστη . Τρείς διαδοχικοί αριθμοί . Αγιασμένοι  όλοι !

Το 10 , το 11 και το 12 …

Οι εντολές , η μακροθυμία και η αποστολή !

Του Θεού τα μαθηματικά  !

Καλά μαντέψατε !

Ο Ηλίας Άγγελος γεννήθηκε στις 10-11-12 !

Εκείνος ο χρόνος ως την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2014 !

Κάποιοι που τους γνωρίζουν χωρίς να βλέπουν στο μέσα τους ,  σκέφτονται τώρα  πως ίσως ήταν ο πιο ευτυχισμένος της κοινής ζωής τους ! Με την βοήθεια του Θεού σε εκείνο το τηλεφώνημα κατάλαβα πως η πιο ευτυχισμένη μέρα τους είναι εκείνη που μόλις πέρασε ! Αληθινά χαρούμενοι άνθρωποι ! Που έχουν παραθέσει πάσαν την ζωή τους Χριστώ τω Θεώ ! Μου μίλησαν ανυπόκριτα και πιστεύοντάς το ακραδάντως,  για εκείνο το σχέδιο του Θεού , για την πρόνοια και την παραχώρησή Του . Για το δικό τους μικρό στενό δρομάκι , το  Σταυρουδάκι τους .

 Έναν χρόνο στην εντατική έμεινε ο Ηλίας-Άγγελος . Είχε κλείσει ένα έτος όπου όλα πήγαιναν περίφημα ! Υγιέστατος αναπτυσσόταν και τίποτα δεν προμήνυε πως ένα αντιγριπικό εμβόλιο θα πυροδοτούσε το σύνδρομό του  και μια αντριχιαστική στο άκουσμά της και μόνο σπαστική τετραπληγία. Σήμερα είναι σχεδόν 8 ετών ! Είναι πανέξυπνος και τόσο δραστήριος , έστω και αν το μόνο που καταφέρνει να κουνήσει από το ξανθό  πανέμορφο κεφαλάκι  του και κάτω,  είναι ο δείκτης του αριστερού του χεριού ! Κι όμως με την βοήθεια του Θεού και τους Αγγέλους διακόνους του , την μανούλα του την άγρυπνη , τον πράο πατέρα του και τον γλυκύτατο αδελφό του που όλο αγκαλιά λαχταράνε να τον παίρνουν , την δασκάλα του την σπουδαία και τόσο ακάματη  , καταφέρνει και ολοένα προοδεύει,  μα το κυριότερο είναι ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ !  Και οι γονιοί του όμως,  πηγές αείρροες χαράς , ασταμάτητα κυλούν και ξεχειλίζουν από αυτό το γιατρικό κάθε πληγής ! Τι κι αν συνεχώς ορθώνονται μπροστά τους τα  φαινομενικά απροσπέλαστα…Και τόσα έξοδα για να βοηθιέται το παιδί… Τους ακούς συνέχεια να λένε : Ποτέ δεν έχουμε,  αλλά πάντα περισσεύουνε !  Ο χρόνος παίρνει άλλη διάσταση όταν συναντάς τέτοιες ψυχές στο διάβα σου ! Έτσι και εγώ πλέον νιώθω «αρχαίος» συγγενής τους . Ιδίως κάθε βράδυ,  που ο Θωμάς στέλνει και σε μένα  ένα μήνυμα στο κινητό . Σοφά λόγια Αγίων του Θεού και από κάτω μια ευχή να σε κάνει να αναρωτιέσαι …Καλό βράδυ σε όλους σας ! Όσο για αύριο  έχει ο Θεός !

Κάποια στιγμή δεν βάστηξα και τον ρώτησα :

-Καλά βρε ευλογημένε …Που την βρίσκετε τέτοια δύναμη ; Αγόγγυστα να υπομένετε τέτοιες δυσκολίες …

Αδελφέ μου , δίνει ο Θεός ! Μας στέλνει δίπλα μας έμψυχες παροτρύνσεις …Εφαρμοσμένα Ευαγγέλια να μας παρηγορούν και να μας οδηγούν …Τους μπροστάρηδές μας που λες και εσύ στις εκπομπές …Θέλεις να σου μιλήσω για τον δικό μου δάσκαλο ;

Μου μίλησε ο Θωμάς για έναν ταπεινό εργάτη του Χριστού μας ! Τον Σωτήριο ! Κατάλαβα πολλά και πήρα απάντηση στην ερώτησή μου …Του ζήτησα κατόπιν να τα μεταφέρει όλα αυτά στο χαρτί .

-Ένας τέτοιος παράξενος Χριστιανός  θα ήθελα πολύ αδελφέ μου Θωμά να προστεθεί  στην ουράνια  συντροφιά αυτού του βιβλίου! 

Χάρηκε σαν παιδί , χαρά μεγάλη σφόδρα !

-Θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο για τον δασκαλάκο μου… είπε και αρχίνησε να θυμάται !

( συνεχίζεται...)

 

Νώντας Σκοπετέας 

Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο : Στου Σταυρού τις Γειτονιές 

29 Μαρ 2021

Αχ αυτά τα ποδαράκια …

Η ζωή δεν μετριέται με τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά με τον αριθμό των στιγμών που μας κόβεται η αναπνοή.

Ωραίο …φαντάζομαι ότι έχουμε όλοι ακούσει πλειάδα τέτοιων ρήσεων με ύφος θυμοσοφικό εμπεριέχον Σοφία Λαού , ανεξίτηλη στον χρόνο που συνοδεύει γενιές που διδάσκει λακωνικά …

Υπάρχουν πολλές …. τέτοια αποφθέγματα που ενίοτε φωτίζουν τα σκοτάδια μας , δίνουν λύσεις ,εξηγήσεις ,και απαντήσεις …Φυσικά και όλα έχουν να κάνουν με την προαίρεση αυτού που τις διαβάζει ή τις ακούει …

Πολλοί τις γράφουμε κιόλας …Θυμάμαι ένα τέτοιο τετράδιο εκατοντάφυλλο που είχα στο δημοτικό και μας έλεγε ο δάσκαλος να γράφουμε μέσα ό,τι μας έκανε εντύπωση …λογοτεχνικό , ποιητικό , παροιμίες και τέτοιες ρήσεις φιλοσοφημένες που δύσκολα αν ψάξει κανείς θα βρει την προέλευσή τους …την πατρότητά τους …Για αυτόν το λόγο εξάλλου αποδίδονται και στη σοφία του Λαού …

Δυο ρήσεις σημάδεψαν τη σημερινή μας εκπομπή : Την δεύτερη θα την ακούσετε να συνοδεύει ένα διήγημά μας , ένα αληθινό ιστόρημα προς το τέλος …Η άλλη έχει ως εξής :

Κάποιος παραπονιόταν ότι δεν είχε παπούτσια να φορέσει …Του έδειξαν κάποιον που δεν είχε πόδια …Μου χε κάνει αίσθηση θυμάμαι όταν το πρωτάκουσα αυτό …

Φανέρωσε πολλά μπροστά μου …Αξίες και πολλές εικόνες …Ανθρώπους καθηλωμένους και σωματικά αδυνάμους …με δυνατές ψυχές όμως που στηρίζουν συνεχώς όσους δίνουν ώθηση στις ρόδες τους …κάνοντας εκείνους να τους έχουν πραγματικά ανάγκη …

Μόνο δοξολογία στο Θεό , όταν συναντάμε τέτοια πόδια …ανήμπορα , αδύνατα , παράλυτα …Αυτοί που δεν έχον πόδια , έχουν φτερά αγγελικά …και υπάρχουν για να μας βοηθήσουν …όχι για να τους οικτίρουμε   …Είναι άξιοι μίμησης και όχι λύπησης… Ένας Χριστός καθισμένος σε αναπηρικό καροτσάκι , σε κρεβάτι εκεί στην άκρη του παραθύρου , σε μια βαριά πολυθρόνα στο μεγάλο μέσα δωμάτιο  …Έχουν φως τα μάτια τους που διαπερνά τις ψυχές μας αβάσταχτο πολλές φορές , μας κάνει να στρέφουμε αλλού το βλέμμα μας …Ανοίγω ξανά τον Θησαυρό Γνώσεων , εκείνο το παλιό τετράδιο της παιδικότητάς μου : Διαβάζω :

Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν … Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν. Κώστας Βάρναλης…

Αχ αυτά τα ποδαράκια ! Πόσους θα πάνε στον Παράδεισο ….

Σε αυτά είναι αφιερωμένη η σημερινή εκπομπή …

Σπύρος Σαλούστρος 

Νώντας Σκοπετέας 

Απόσπασμα από αρκετά παλαιότερη ομότιτλη εκπομπή. Το ξαναθυμόμαστε και το αφιερώνουμε στους ήρωες μιας νέας με τίτλο:"Στου Σταυρού τις Γειτονιές". Αφιερωμένο στην μνήμη του Σπύρου Σαλούστρου από του Παραδείσου τις γειτονιές τις Ανωγειανές... Στον Ηλία -Άγγελο, στον Νεκτάριο , τον Αρσένιο και τόσους άλλους με ποδαράκια φτερά αγγελικά . Στον αξέχαστο Κωστάκη μας τον Μελίτσο που προπορεύεται σε τούτη την διαλεχτή πορεία και ήταν εκείνος που πρωτάκουσε τούτη την φράση, από το στόμα του Αγίου της Παναγούδας ...

 

 

 



26 Μαρ 2021

Ρύσαι ημάς δια πλήθος παραπτώσεων...

Θέλεις να τα κατέχεις όλα …
Ό,τι δεν έφτασες να ιδείς ,
το βάφτισες αδύνατο και το περιγελάς …
Τον οβολιό με τα α του ουρανού ,
πήρες και τον παράχωσες δίπλα σε ρίζωμα βαθύ του κρίνου του αταπείνωτου …
Το ανερμήνευτο του αμόλυντου, το ακατάληπτο του ασπίλου, του ατρέπτου το απερίγραπτο …
Το σκήπτρο το Αρχαγγελικό δεν το δες που έλαμψε , μηδέ το εύλαλο το θρόϊσμα παρέσυρε χαρμόσυνα του εγώ το θλιβερό το έρπισμα …
Απάντησες ποτέ σου σε όλα τα πως , που σε κρατάνε ζωντανό ; Αναπνοή κι αισθήσεις , το πλάσιμο μέσα στην μήτρα της μητρός ; Τον νου σου τον Θεόσδοτο που και ορά και ακούει;
Κι έφτιαξες απαρήγορες τις λέξεις που προσετάγησαν να σε γεμίσουν με ελπίδα άφθορη …
Κι έγινες αποστάτης χωρίς λύτρωση και ανάκλιση , από Πρωτοστάτης προορισμένος για ύψη δυασανάβατα …
Το δάκρυ και το γένοιτό Της , δεν σου φτασαν για απάντηση , όταν απαίτησες την γνώσιν την άγνωστον να γνώσεις και συνεχάς και σκώπτεις …
Μείνε στην ανεγκώμιαστη γη λοιπόν και άσε τις νεφέλες απάτητες …
Τη ζάλη σου προσεύχομαι να την επισκιάσει του Ύψιστου η Δύναμη η μακρόθυμη…
Κριτού δικαίου δυσώπησις…
Νώντας Σκοπετέας / 2015...
Για την θεμέλιο ημέρα της Σωτηρίας του γένους των ανθρώπων ,
τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και Μητέρας του Θεού .
26-03-2021...
Ιλαστήριον και Ισχύς και Κραταίωμα και Σκέπη και Οχύρωμα και Βοήθεια και Καταλλαγή και Λιμήν και Νεφέλη και Ιατήρας και Διάσωσμα ...
Μόλις στα ξαναψάλαμε Κυρία Θεοτόκε στον κανόνα σου ...
Πλέον όμως φανερή μπροστά μας μια άβυσσος !
Τόσο μοιάζει να απέχουν τα χείλη μας απ τις καρδιές μας ...
Μάνα μας Παραμυθία ...
Ρύσαι ημάς δια πλήθος παραπτώσεων...

24 Μαρ 2021

Στου γένους τα ψυχοχάρτια …1821-2021


1821-2021 …Αφορμές και ευκαιρίες …

Διακόσια χρόνια μετά !

Αφορμή για το τίποτα ; Ευκαιρία για λίγους ;

Διακόσια χρόνια μετά !

Αφορμή για ηρωική έξοδο από τον λήθαργο !

 Ευκαιρία για εξόφληση του χρέους των δακρύων !

Διακόσια χρόνια μετά !

Αφορμή για γιορτή χωρίς τιμώμενο πρόσωπο ; Ευκαιρία για βολικές λησμονιές και ανίερες αγιοκατατάξεις;

Διακόσια χρόνια μετά !

Αφορμή για μνημόσυνο ψυχών που έλαβαν την θέση τους στην φωτεινή δρόσο όσων θα πορευτούν εις Ανάστασιν ζωής,  γιατί πολέμησαν για τον Χριστό και την Πατρίδα .

Ευκαιρία να ενωθούμε πολλοί μαζί τους,  γιατί πάντοτε αυτοί οι αντρειωμένοι κουρελήδες θα οδηγούν τους κατακτημένους!

Μια εκπομπή διακόσια χρόνια μετά !

Μέσα σε 60 λεπτά τι να χωρέσει ; Όχι τι θα χωρέσει μα τι θα διεισδύσει στις ψυχές ! Χρειαζόμαστε καλό οδηγό ! Πεπειραμένο ιχνηλάτη στις ατραπούς της ματωμένης μνήμης της ηρωικής !

Η ιερή φαντασία σε επιστράτευση : Στην θέση του επικεφαλής της επιτροπής για τον εορτασμό των 200 ετών από την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης ορίζεται ο μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης Πρεσπών και Εορδαίας κυρός Αυγουστίνος Καντιώτης !

Ο φλογερός πρόμαχος της Ορθοδοξίας !

Ο Χριστοκήρυκας με τον αόργητο θυμό τον ιερότατο !

Για να σκεφτούμε αδελφοί , αν τηρουμένων των αναλογιών η φαντασία μας επαληθευόταν , σε τι χώρα άραγε  θα ζούσαμε σήμερα ;

Διακόσια χρόνια μετά !

  Με αθάνατες αφορμές και άδολες αγνές ευκαιρίες!

Επιλέγει ο Άγιος Γέροντας από την πινακοθήκη  των ηρώων της πίστης της Αγίας και της δοξασμένης λευτεριάς και κατεβάζει τα πορτραίτα ή καλύτερα τα εικονίσματα εκείνων που με την ευχή του Ιησού στο στόμα και πίστη Αγίων  Μακαβαίων  υπερασπίστηκαν όσια και ιερά ! Όπλα τους ακαταγώνιστα το οκταήχι , το ψαλτήρι και το καρυοφύλλι !

Ποιόν να πρωτομνημονεύσεις !

Ο καθένας τους εκπροσωπεί και τους υπόλοιπους !

 Γιατί πάντοτε είχανε για φλάμπουρό τους και κερί άσβηστο εκείνο το ΕΜΕΙΣ , το γνήσια Ελληνικό , το ανόθευτα ηρωικό !

Νώντας Σκοπετέας  

Απόσπασμα από την εκπομπή με τίτλο : Στου γένους τα ψυχοχάρτια …1821-2021

 

 


23 Μαρ 2021

Τα εικονίσματα στην θέση τους…

…Νύχτωσε για τα  καλά και κατεβαίνουμε τα σκαλοπάτια ως την αυλή του Μοναστηριού . Το γλυκό ημίφως απ τα καντηλάκια του Καθολικού είναι τόσο αρκετό για να λάμψει εκείνος ο μικρός περίγυρος ουράνια , ηλιοστάλακτα  . Ανεβαίνουμε στο δωμάτιό μας  δίπλα ακριβώς στο Αρχονταρίκι . Οι λάμπες σκορπάνε το ομορφότερο φως  σε όλους τους χώρους . Στους διαδρόμους , στους παλιούς τοίχους με τα κάδρα των Αγωνιστών του 21 . Αυτών που πολέμησαν για τον Χριστό και την Πατρίδα . Μοιάζουν να μας κοιτούν επίμονα . Είναι παράπονο αυτό ; Είναι εύλαλη σιωπή  απόγνωσης; Οι ήρωες έχουν σταθερή και αμετακίνητη θέση στη ζωή αυτού του Μοναστηριού , όχι ευκαιριακή , επετειακή όπως στην ανιστόρητη , γεμάτη αμνήμονες κυβερνόντες ,  σύγχρονη υπό ζυγό  Ελλάδα , μα αδιάλειπτη και ζωντανή παρουσία . Το φρόνημά τους μπολιάζει και ενθαρρύνει τις ψυχές όλων των Κωνσταμονιτών  που τους συναπαντούν καθημερινά  στον δύσβατο δρόμο της Μοναχικής ζωής . Μαζί τους και ο ηρωικός και απλούς Γέροντάς τους Αγάθωνας , δυναμώνει τα αταλάντευτα τα βήματά τους .  Σκέφτηκα πως όταν πηγαίναμε και εμείς Σχολείο , τα πορτραίτα του Γέρου του Μοριά και όλων των άλλων κοσμούσαν τους τοίχους των τάξεων . Τώρα ακόμα και του Χριστού το εικόνισμα μετακινήθηκε  στην άκρη μέχρι να βγει έξω ...Για να μην θίγονται οι αλλόθρησκοι λένε …Βαθύς αναστεναγμός και σύναξη στο όνομά του Κυρίου  λίγο πριν σβήσουμε το φως  . Είναι μαζί μας όπως το υποσχέθηκε . Η προσευχή στον φύλακα Άγγελο , να μην συμβεί κάτι που θα Τον απομακρύνει . Σκέπασον ημάς εν τη παρούση νυκτί και διαφύλαξόν ημάς  από πάσης επήρειας του αντικειμένου, ίνα μη εν τίνι αμαρτήματι παροργίσουμε  τον Θεόν, και πρέσβευε υπέρ ημών  προς τον Κύριον, του επιστηρίξαι ημάς  εν τω φόβω αυτού, και αξίους  αναδείξαι ημάς  δούλους της Αυτού αγαθότητος…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από εκπομπή : Στου γένους τα ψυχοχάρτια 1821-2021

 και από Ημερολόγιο Αγίου Όρους 2013 .

Του Παραδείσου τ' όνειρο ,μέρος 6ο

21 Μαρ 2021

Είναι εδώ...Προστάτες ατίμητοι...

Στην Εκκλησία θέλει να πάει ο Χριστιανός  , στην Κιβωτό …να μπει μέσα και να νιώσει ασφαλής να αφεθεί στην Θεία πρόνοια !

Να συγχρωτιστεί με τον Εσταυρωμένο , την Παναγία Μητέρα Του , να κατασπαστεί τον Χριστό μας και τους γνήσιους φίλους Του , τα λείψανά τους  !

 Δακρύζουν πολλές φορές οι χαριτόβρυτες  εικόνες …

Πρόσφατα είχαμε αρκετά τέτοια σημεία ..Τι άλλο εκτός του να μας προειδοποιήσουν για ο,τι θα φέρει η αμετανοησία μας   θέλουν να μας πουν αυτά τα δάκρυα ;

Δακρύζει η Παναγιά και μας λέει εκείνη την ώρα ! Είμαι εδώ ! Είμαι εδώ ! Δεν είναι ξύλο και μπογιά τούτο το εικόνισμα ! Είναι το πρόσωπό μου Τα άχραντα χέρια  μου που βαστούν τον βαστάζοντα πάντα ! 

Και εμείς θα κάνουμε από μακριά υπόκλιση αδελφοί μου ; Και την Κυριακή της Ορθοδοξίας θα εορτάσουμε την προσκύνηση των ιερών εικόνων ! Ως εικονομάχοι θα εορτάσουμε ; Μη γένοιτο αδελφοί και πατέρες ! Και θα τελειώσει η θεία Λειτουργία την Κυριακή της Ορθοδοξίας του 2021 πλέον με το δι ευχών των Αγίων Πατέρων ημών; Θα συμπεριλάβουμε και τους Αγίους Πατέρες της εβδόμης Οικουμενικής συνόδου;

Στην    διδασκαλία των Πατέρων της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, αναφέρεται ρητώς και διαυγέστατα  μαζί με την προσκύνηση των αγίων εικόνων και  ο ασπασμός τους .

«Τέτρωμαι τω πόθω σου, Μαριάμ, φλέγει με ο έρως καθοράν σου την Ιεράν Εικόνα, Παρθένε, το κάλλος και την δόξαν και κόρον ου λαμβάνω του μεγαλύνειν Σε»!

Μεγαλυνάρι  απ τα υπέροχα που συνήθιζε να γράφει και να  ψέλνει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης μπροστά στο εικόνισμα της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου εκεί στο Δοχειάρι !

 Λέτε να έστεκε στα δυο μέτρα σήμερα αν ζούσε ο Άγιος και να την μεγάλυνε ακόρεστα με υποκλίσεις  απλά εκεί στο παρεκκλήσι της;

Μην τους κρατήσουμε  σε απόσταση...

Δεν είναι ξύλα , χρώματα και φθαρτά υλικά...

Είναι εδώ...Προστάτες ατίμητοι...

Αισθητά σημεία Πνεύματος Αγίου και των χαρισμάτων Του!

 Νώντας Σκοπετέας 

Κυριακή της Ορθοδοξίας 2021

Η συναφής εκπομπή οπτικοποιημένη κατανυκτικά από την αδελφή μας και συνεργάτιδα Στεφανία Στ. https://www.youtube.com/watch?v=RLv7v3khEuQ&t=2404s

 

Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~