Παραμονή των Εισοδίων, και από τα πολύ παλιά τα χρόνια όλοι στο Άργος είχαν μια ευλογημένη συνήθεια φυλαχτάρι κρατημένο από τους προγόνους τους..Να ανεβαίνουν στην Παναγιά την Κατακεκρυμμένη από τα σκαλοπάτια της, στο αρχαίο ανηφορικό μονοπάτι του Παυσανία όπως το λέγαν οι παλαιότεροι. Ένας κοπιαστικός ανήφορος που έχει πατηθεί από άπειρες ευλαβικές ψυχούλες που λατρεύουν Εκείνη που γέννησε τον Σωτήρα του κόσμου. Εκείνη που αφιερώθηκε από μικρή παιδούλα στο πιο φιλεύσπλαχνο σχέδιο που εκπονήθηκε ποτε, να γίνει άνθρωπος ο Θεός για να σωθεί ο κόσμος. Άλλος ξυπόλητος , άλλοι γονατιστοί, άλλοι ανήμποροι με τα λιόρραβδά τους, στο διάβα των χρόνων ζωντανεύουν κάθε Νοέμβρη στο απόγευμα της εικοστής του μέρας. Στο πρώτο νύχτωμά του με κρύο τάντανο που έλεγε και ο κυρ-Φώτης, ο ονομαστός ανήφορος της Παναγίας της Πορτοκαλούσας γεμίζει από Χριστόψυχα βήματα και δακρυσμένα μάτια και από προσευχές που ανεβαίνουν στα ουράνια. Στο τέρμα του, μια ανακουφιστική ανάσα και ένα βλέμμα από ψηλά στην πόλη που γιορτάζει…Και έπειτα με λαχτάρα και πίστη στο φωταγωγημένο αρχαίο Μοναστηράκι, στο πανηγύρι των ψυχών! Πάμε και εμείς σήμερα να θυμηθούμε και να μνημονεύσουμε! Εξαιρέτως μια τρισευλογημένη και αφιερωμένη αξέχαστη μορφή! Ασκήτρια και ησυχάστρια στα χνάρια της Αγνής τριετίζουσας Κόρης…
Άργος τέλη δεκαετίας του 1960. Στα απόκρημνα του βράχου που το σκιάζει, ένα μοναστηράκι υπεραιωνόβιο και ιστορικό, περίοπτο και ιερότατο, στέλνει τις ευωδίες και τους ήχους του, να αγκαλιάσουν μια ολόκληρη πόλη. Είναι νύχτα του Νοέμβρη παγωμένη. Το ρολόι μήνυσε στους Αργείτες 9 φορές. Είναι πολλοί, που ρολόι δεν φόρεσαν ποτέ στη ζωή τους, αφού είχαν την μάνα Πορτοκαλούσα, να μετράει τις ώρες και να τους ειδοποιεί νύχτα και μέρα. Έτσι και η κυρά Μαρία η Σκουριά, η αφιερωμένη. Κάθε ήχος της καμπάνας, μηνούσε διακόνημα ξεχωριστό και τόσο χαροποιό. Σήμανε λοιπόν και σήμερα η ώρα του Αποδείπνου για εκείνη, που ήρθε πριν λίγα χρόνια να εγκαταβιώσει στην λατρεμένη της Παναγία την Κατακεκρυμμένη. Δεν ένιωσε ποτέ της πως παράτησε τον κόσμο, την οικογένειά της, τα παιδιά της. Το αντίθετο. Ανέβηκε ολομόναχη εδώ πάνω, στο ερημωμένο για χρόνια πολλά μοναστήρι, για να στέρξει τον κόσμο και κάθε εμπερίστατο αδελφό της. Με την προσευχή της, με τις ορμήνειες της, με όσα διάβαζε καθημερινά στην πλούσια βιβλιοθήκη της Παναγίας και ικανώθηκε από τον Κύριο να τα διδάξει και σε ετέρους…Εκείνο που όλους τους μαγνήτιζε ήταν η ταπείνωσή της και η αδίσταχτη πίστη της.
-Αχ…έλεγε…
Σκουριά και στο επώνυμο, σκουριά και στην ψυχή. Να βοηθήσει η Παναγία να
ξεσκουριάσει, να μπει μέσα καθαρό νερό ζωντανό και ανόθευτο, να ξεδιψάσει η
ταλαίπωρη…
Και
έπειτα πως χαμήλωνε το εγώ της, σαν ζητιάνευε στην πόλη και στα γύρω χωριά, να μαζέψει
χρήματα να αναστηλώσει τα πεσμένα, να φτιάξει κάτι ελάχιστο απ΄όσα ρήμαξαν μετά
τις πυρκαγιές και τις καταστροφές των αλλοτινών εποχών…Και πόσα κατάφερε με την
χάρη Της Παναμώμου! Τόσοι αιώνες, τόσες
μορφές, τόσες αγιασμένες ψυχές, πέρασαν από τούτο το πανίερο ενδιαίτημα της Αειπαρθένου
Θεοτόκου. Πως ζωντανεύουν όλα γύρω της, σαν
σεργιανά στις αυλές και στα δωμάτια και στα υπόγεια της κρύπτης της ευρέσεως
και των κελιών, στο καθολικό των Εισοδίων Της Ευλογημένης Αγνής. Πλησιάζει το
πανηγύρι της Παναγίας της εν Άργει. Πριν λίγο μόλις έφυγαν οι γυναίκες της γειτονιάς, της Φορωνέως
οι διακόνισσες, που δεν έχουν σταματήσει μέρες τώρα, να πλένουν, να ασπρίζουν,
να καλλωπίζουν τα πάντα, να είναι έτοιμα για τις μεγάλες μέρες της πανηγύρεως.
Μέχρι και τον φιδίσιο δρόμο, με τα σκαλοπάτια, που ξεκινά από την πόλη και
φτάνει μέχρι εδώ πάνω, λαμπίκαραν με τον ασβέστη, που σαν να έχει του λιβανωτού το άρωμα, μόλις το
παγωμένο αγέρι στον φέρνει στο πρόσωπο. Ησυχία απλώθηκε πλέον στο Μοναστήρι.
Είναι η ώρα της σιωπής, που η ψυχή της λαχταρά πιότερο από όλες. Ξεκινά να λιβανίζει κάθε εικόνισμα, με λιβάνι γιασεμί και τριαντάφυλλο
ανάμεικτο, που κρατά στην χούφτα της και όλο συμπληρώνει στο θυμιατήρι. Την Θαυματουργή
εικόνα πρώτα, ιστορημένη από τον Ευαγγελιστή Λουκά, όπως πολλοί βασίμως
πιστεύουν, με το σημάδι του κεραυνού εκεί
που σμίγουν το χάδι της Μητέρας του Φωτός με τα χείλη του μικρού Χριστού, και την
φωνή της σπλαχνικής Προστασίας ακόμα να αντηχεί στο καθολικό των Εισοδίων: όχι,
όχι στα πρόβατά μου…σε μένα ρίχτη!, την εικόνα που οι επίτροποι κατέβαζαν στην πόλη να σταυρωθούν οι άρρωστοι
και σαν ήταν ελαφριά ή βάραινε, καταλάβαιναν που όδευε ο ασθενής αδελφός.
Έπειτα την ασημωμένη θήκη της που κάποτε κρατούσε μέσα της και λείψανα του Αη
Δημήτρη του Τριπολιτσιώτη, που
προσκύνησε μπροστά της πριν μαρτυρήσει για την Αγία πίστη. Την Βρεφοκρατούσα
του τέμπλου, που πίσω της, συχνά σαν την καθάριζε, άγγιζε το καθαρό κερί με τις
τρίχες από τις κεφαλές των νεοκειρόμενων στη χάρη Της. Ύστερα την εικόνα των
Εισοδίων, με τα σπαθίσματα των Τούρκων πάνω της και τα βγαλμένα μάτια του Αρχιερέως
Ζαχαρία, της Αγίας Άννης και της τριετίζουσας προεκλεχθείσας εκ πασών των γενεών,
να μαρτυρούν το μίσος του διαβόλου για την Κεχαριτωμένη έμψυχον Κιβωτόν. Και όλα τα προσκυνητάρια του Αμάραντου Ρόδου,
των Αρχαγγέλων, της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Θωμά, των Δεσποτικών Εορτών, και
αμετρήτων ακόμα Αγίων φρουρών που το
καθένα προστάτευε ένα σωματείο της πόλης, τα έξοχα λυπητερά τέλος με τον
Εσταυρωμένο ανάμεσα στην Παναγία και τον ηγαπημένο μαθητή. Σαν γεμίσει τον αέρα με τα πυκνά ευωδιαστά σύννεφα και το
οξυγόνο του Ουρανού, στέκεται μόνη της
μπροστά στο εικόνισμα της Παναγίας να ψάλει το Απόδειπνο με τους Χαιρετισμούς Της.
Να μετανίσει μπροστά της όσο περισσότερο μπορεί και ο Κύριος την αξιώσει κι
απόψε. Δεν μέτρησε ποτέ της χρόνο ή μέριμνες, για αυτήν της τη συνήθεια-γαλήνη
και δύναμη. Ιδίως όταν έρχεται η στιγμή να δοξολογήσει την Αγία Τριάδα και έπειτα
να δεηθεί ολόκαρδα στον Χριστό, την ανάπαυση των ψυχών, με απλά λογάκια και παρρησία
ασυνάντητη, βάζοντας την Μεσίτρια του κόσμου να παρακαλέσει για τα
κεκοιμημένα παιδιά της. Δεν ξεχνά κανέναν η κυρά Μαρία. Μόλις τελέψει με τα δικά
της τα συγχωρεμένα, ξεκινά να απαριθμεί όλους όσοι πέρασαν από εδώ. Παλιούς και
νεότερους, για όσους αναζήτησε και έμαθε
την ιστορία τους και δεν λησμόνησε ποτέ της. Αρχίζει τότε, από την ηγουμένη
Μάρθα από τον 9ο αιώνα, σαν η μονή ήταν γυναικεία, τους ηγουμένους στα 1800, Βενέδικτο και Παρθένιο, τον τρισευλογημένο
και διωγμένο Ανανία Δαγρέ τον Αγιορείτη, χαρισματούχο και κτήτορα, που άφησε μνήμη
ανέσπερη, τους Μοναχούς Ιερεμία και Ραφαήλ, τον τελευταίο εγκαταβιώσαντα στα
1856, χαμηλό στο δέμας μα με ανδρεία
ψυχή γιγάντου Σεραφείμ, τον Σεραφάκο τον Κόντο όπως τον θυμούνταν οι παλιότεροι
εν ζωή. Μνημονεύει έπειτα τον κυβερνήτη
μπάρμπα Γιάννη, που ερχόταν συχνά εδώ και είχε αφιερώσει και καντήλι στη χάρη Της,
τον Παλαιών Πατρών Γερμανό που μαθήτευσε και εκάρη Μοναχός εδώ, τον γενναίο παπά
Αρσένιο Κρέστα, που αντιστάθηκε εκατόκαρδα με ορμητήριο τούτο το ουρανοκρέμαστο
καταφύγι.
-Για
την μοναχή Θεοφάνη που κέντησε πριν 2 αιώνες το ομοίωμά σου Παναγία μου, πρέσβευε
στον Υιό σου και Θεό μας και Σωτήρα μας!
-Και
για τον Χαράλαμπο τον Αμερικάνο, που αγόρασε τα τσιμέντα για τα σκαλοπάτια σου
και τους 98 ακόμα δωρητές που βοήθησαν στο μονοπάτι! Και τους σαρανταδυό
οινοπαντοπώλες που αγόρασαν τις μηχανές και τα γρανάζια του καμπαναριού σου
Παναγίτσα μου, και την Μαγδαληνή που δώρισε το ρολόι, και τον Δημήτριο που έφερε την μεγάλη καμπάνα
σου και τον Χριστόδουλο με την συμβία και το τέκνο τους, που χάρισαν την εικόνα
σου, το Ρόδο το αμάραντο, και τον Γεώργιο τον Αθηνιό που χάρισε τα Εισόδιά σου
Μάνα μου και τον Άγγελο που την ζωγράφισε και όλους όσους επιτρόπεψαν εδώ, τον
κυρ Θοδωρή με την γυναίκα του την κυρά Σοφία και τον Ιωάννη τον πιστό διάκονό
σου, και όσους ετάφησαν εδώ Παναγία μου, που και εγώ θέλω να με αξιώσεις να ταφώ,
την Σταμάτα και τον Γιαννάκη και όσους σκότωσε εκείνη η οβίδα των Γερμανών το 41…
Η καμπάνα σήμανε μεσάνυχτα! Κι ακόμα η κυρά Μαρία συνέχιζε μπροστά Της, μέχρι να πει το τελευταίο απολυτίκι της το αγαπημένο: Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον…
Έμεινε 16 χρόνια μόνη της στο Μοναστήρι, λίγα παραπάνω από όσα η Παναγία μας στα Άγια των Αγίων, εν σιωπή και προσευχή από το 1967 έως το 1983. Ως το τέλος της, ποτέ δεν παρέλειψε, σαν ερχόταν η ώρα του
αποδείπνου, να σταθεί μπροστά στην Δέσποινα του κόσμου, στην ανακαίνηση όλων των Χριστιανών η κυρά Μαρία
με την ασκούριαστη και άσηπτη ψυχή! Κοιμήθηκε λίγες μέρες μετά την πανήγυρη του
1983! Άρρωστη από καιρό παρακάλεσε την
Παναγία να μην φύγει πριν τη μεγάλη γιορτή της! Ό,τι την υποσχέθηκε Εκείνη
έγινε! Κοιμήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου. Κόσμος
πολύς ασπάστηκε τα χέρια της! Ήταν ζεστά όπως όλων εκείνων των αφιερωμένων ταξιδευτών
προς τις ουράνιες μονές! Ο τάφος τη στο δυτικό μέρος της μονής έγινε προσκύνημα των Αργειτών, ιδίως την
μεγάλη ημέρα των Εισοδίων κάθε χρόνο από τότε! Σαν έγινε η εκταφή της, τα
λείψανά της μεταφέρθηκαν κάτω από το καθολικό, δίπλα στα λαβωμένα οστά των πατέρων που μαρτύρησαν στο μοναστήρι.
Μαρία
Σκουριά-Αφιερωμένη γράφει πάνω το ξύλινο κουτί. Μια
φωτογραφία της κολλημένη πάνω του! Η κοσμοκαλόγρια της Παναγίας! Ασκήτρια και ησυχάστρια! Σε κάθε
λιτανεία περνάμε από μπροστά της! Την μνημονεύουμε! Κάποιοι ακόμα κάθε βράδυ,
μόλις η καμπάνα της Κατακεκρυμμένης σημάνει την ώρα του Αποδείπνου!
Την ευχή σου κυρά Μαρία μας! Πρέσβευε για όλον τον κόσμο!
Νώντας
Σκοπετέας/Εισόδια Θεοτόκου 2026
Απόσπασμα από την εκπομπή με τίτλο: Η Παναγία μας 3 ετών(Νοέμβριος 2026). Πληροφορίες για το βίο αυτής της αφιερωμένης στον Χριστό μας και στην Κυρία Θεοτόκο ψυχής, αλλά και για το ολοφώτεινα ένδοξο παρελθόν της Παναγίας της Κατακεκρυμμένης, αντλήθηκαν από το βιβλίο:"Παναγία η Κατακεκκρυμμένη η εν Άργει" (εκδ.2004) του εκπαιδευτικού-συγγραφέα και εξαίρετου Ιεροψάλτη Ιωάννη Χαβιαρλή, αγαπημένου παιδιού της Παναγίας της Πορτοκαλούσας.

%CE%B9%CE%BA%CE%B3.jpg)











.jpg)







.jpg)