Εγώ είμαι ο χειρότερος όλων!(Στο δέκατο σκαλοπάτι...)

"...Ο Γέροντας μας φέρνει κεράσματα! Καθόμαστε στο δωμάτιο όπου οι πατέρες εργάζονται το εργόχειρό τους! Βρισκόμαστε σε ένα Αγιορείτικο Ιεροραφείο! Στον μεγάλο πάγκο τα σύνεργα και πολλά ετοιμοπαράδοτα αντικείμενα, να ντύσουν και να περιβάλλουν με ευπρέπεια κάθε στιγμή μέσα στο σώμα του γλυκυτάτου Νυμφίου, στην Εκκλησία Του. Άμφια, διακονικά, πετραχήλια, επιγονάτια, καλύμματα, ζωστικά, σχήματα μοναχικά, αέρες, καλιμαύχια και άλλα ακόμα. Δίπλα μια μηχανή που πόσο αγιάζεται από την αποστολή της, μα κυρίως από την αδιάλειπτη ευχή εκείνου που την δουλεύει! Βλέπουμε πάνω της γραμμένη την ευχή του Ιησού! Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με!

-Την έχουμε και εκεί γραμμένη για να μην ξεχνιόμαστε ούτε για μια στιγμή παιδιά! Τι σπουδαία η ευχή του Ιησού μας! Όλα βρίσκονται μέσα στο έλεός Του! Είναι σύνοψη αυτή η ευχή! Όλα χωράνε μέσα της! Αιτήματα, παρακλήσεις, ανάγκες, δυσκολίες. Δεν χρειάζεται να λες ..Χριστέ μου κάνε μου αυτό η εκείνο...λες το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με! Μόνο αυτό συνεχώς! Λέτε να μην ξέρει ο Κύριος τι χρειάζεται η ψυχή μας; Μας μιλά ο πατήρ Νικόδημος με την οικεία και ανυπόκριτη απαλάδα των Αγιορειτών αγωνιστών. -Ο Άγιος Γεώργιος! Να του ζητάτε συνέχεια χάρες! Τρέχει αμέσως εκείνος στον θρόνο του Δεσπότη! Και ξέρετε, αυτό μας το έλεγε ο μακαριστός πατήρ Γεράσιμος, εδώ πιο πάνω μας, ο μέγας Υμνογράφος της Εκκλησίας μας, ο Μικραγιαννανίτης: Όλους τους Αγίους ο Χριστός μας μόλις τους συναντά τους σφίγγει το χέρι! Τον Άγιο Γεώργιό μας ...τον αγκαλιάζει! Έχει και το γνώριμο εύθυμο πνεύμα ο Νεοσκητιώτης παπάς! Δίχως να φαντάζει παράταιρο, και αυτό το χρησιμοποιεί κάτι να δηλώσει κάτι με διάκριση να φωτίσει... -Είπα κάποτε σε έναν που είχε έρθει εδώ, δικηγόρος ήταν ο άνθρωπος... ώστε εσύ είσαι της νομικής ε; -Ναί Γέροντα... αφήστε τα, μην συζητάτε... δύσκολο επάγγελμα, δεν συνδυάζεται εύκολα με την πνευματική ζωή... πρέπει να λες και κανένα ψεματάκι... Ξέρεις του λέω... Κάποτε κοιμήθηκε ένας δικηγόρος και εκείνος ο ευλογημένος προσπαθούσε όσο ζούσε στα πνευματικά και έκανε και μυστηριακή ζωή... ε που και που έλεγε και κανένα αθώο (έτσι το έλεγε) ψεματάκι, είχε και τα διάφορα χούγια των δικηγόρων...ήταν και πολυλογάς...να μην σας τα πολυλογώ και εγώ λοιπόν... κοιμήθηκε (το λέμε ανθρωπομορφικά για να έχει λίγο γούστο) τα κατάφερε λοιπόν, έστω και κάπως δύσκολα και μπήκε στον Παράδεισο! Καθόταν που λέτε ο Χριστός μας και κάποια στιγμή του αναγγέλλουν ότι από χθες ζητά συνεχώς ακρόαση ο Άγιος Κασσιανός! Ξέρετε αυτός ο μεγάλος Άγιος, να έχουμε όλοι την ευχούλα του, που εορτάζει κάθε 4 χρόνια αφού η μνήμη του είναι στις 29 Φεβρουαρίου! Ο αμφοτεροδέξιος! -Τι να συμβαίνει άραγε αναρωτήθηκε ο Κύριος! Τόσους αιώνες ποτέ δεν είχε ζητήσει το παραμικρό ο Κασσιανός μου! Τον δέχτηκε λοιπόν ο Κύριος και ο Άγιος προς έκπληξη όλων Του εξέφρασε με γλυκό βέβαια τρόπο κάποια παράπονα, ότι δηλαδή είναι ο μόνος που δεν εορτάζει κάθε χρόνο όπως όλοι οι υπόλοιποι Άγιοι! Και αυτό έγινε την επαύριον της άφιξης του δικηγόρου στον Παράδεισο... Οι συνειρμοί δικοί σας! Γελάσαμε με την ψυχή μας! Αφού τα κατάφερε και τον Παράδεισο να ανακατέψει ο νομικός... -Ξέρετε Γέροντα υπάρχει και Άγιος προστάτης των Δικηγόρων! Ο Άγιος Φιλογόνιος επίσκοπος Αντιοχείας, ο από δικολόγων, εορτάζει λίγο πριν τα Χριστούγεννα, στις 20 Δεκεμβρίου! Υπάρχει δηλαδή κάποιος που σίγουρα αγίασε! Ναί, πολλοί θα έχουν αγιάσει παιδάκι μου! Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ευχόμαστε για όλους και το κυριότερο να μην κατακρίνουμε κανέναν! Όπως έκανε ο Άγιος Γέροντάς μας ο εν Ευβοία Άγιος Ιάκωβος ο με συγχωρείτε! Ξέρετε είχα την ευλογία να μεγαλώσω κοντά του! Από εκείνα τα μέρη είναι η καταγωγή μου! Και μόλις είχα γίνει διάκος όλο με συμβούλευε με αυτήν την προτροπή ο Άγιος! Μα κυρίως επειδή την βίωνε όπως και την ταπείνωσή του την αξεπέραστη! Κάποτε του παρουσίασαν με αδιάσειστα στοιχεία έναν άνθρωπο, που πολύ και αδιάντροπα αμάρτανε και που σαν να μην έφτανε μόνο αυτό διέβαλε κιόλας τον Άγιο! Και εκείνος με δάκρυα συνέχεια έλεγε: -Δεν ήξερε παιδιά μου! Δεν ήξερε η ψυχούλα, δεν γνώριζε! Εγώ είμαι ο χειρότερος όλων! Είμαι έτσι και έτσι και έτσι... Όλο κατηγορούσε τον εαυτό του! Εξαχρειώθηκε ολοκληρωτικά μπροστά μου... Αν ήταν κάποιος που δεν είχε ζήσει τον γέροντα, θα νόμιζε πως είχε να κάνει με κανέναν άθλιο και βρώμικο άνθρωπο... Δεν ήθελε επουδενί λόγω να πιστεύουμε ότι έχει αγιότητα... Και το κυριότερο είναι ότι το πίστευε ότι ήταν ο χειρότερος από όλους! Αυτό θα πεί ταπείνωση παιδιά!

                                   

-Δύσκολο πάτερ Νικόδημε, μιλάει ο Θεοδόσιος, δύσκολο να μην κρίνουμε... ειδικά όταν κάτι γίνεται τόσο απροκάλυπτα και μπροστά μας... Πως να τα καταφέρουμε... -Ναί το ξέρω παιδί μου... Τουλάχιστον ας μην πούμε κάτι... ας περιοριστούμε μόνο στη διάνοιά μας... Κάτι είναι και αυτό! Έχει διάκριση ο Νεοσκητιώτης παπάς! Δεν μάλωσε με αποτομιά, δεν μίλησε με τελεσίδικο τρόπο για αυτό το βδελυρό στα μάτια του Θεού έγκλημα της κατακρίσεως! Βήμα - βήμα, σκαλί - σκαλί την κλίμακα των αρετών θα την ανέβετε παιδιά μου, ήταν σαν να μας έλεγε... Θέλει αγώνα! Καπνός και όχι ήλιος, όπως έγραφε της κλίμακας ο Άγιος στα χέρια όσων κρίνουν τις ξένες αμαρτίες!...«Ακόμη και την ώρα του θανάτου του, αν ιδής κάποιον να αμαρτάνη, μήτε τότε να τον κατακρίνης. Διότι η απόφασις του Θεού είναι άγνωστη στους ανθρώπους. Μερικοί έπεσαν φανερά σε μεγάλα αμαρτήματα, κρυφά όμως έπραξαν πολύ μεγαλύτερα καλά.» -Λόγος 10 περί καταλαλιάς Αγ. Ιω. Σιναίτου-

Είχε πλέον φτάσει μεσημέρι όταν αποχαιρετίσαμε τον πατέρα Νικόδημο και την ολιγομελή συνοδεία του. Ευχηθήκαμε από καρδιάς κάποτε να αξιωθούμε να ξημερώσουμε σε τούτο το Αηγιωργίτικο κελλί του Γοργού προστάτη και να ξαναγαληνέψουμε, ακούγοντας τον Γέροντα να μας αφηγείται όσα ο Θεός του δίδαξε διά των Αγίων Του.

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Δεν χαμηλώνει ο Άθωνας"( Πρόμαχος Ορθδοξίας 2023)

"Όσο ανασαίνω θα διψώ!" (Ημερολόγιο Όρους 2018)

Την παρακαταθήκην των Χαιρετισμών φύλαξον…

        

Είναι γη η ψυχή των παιδιών. Να σπείρεις και κάποτε να συγκομίσεις καρπούς, να τους ανταποδώσεις στον Κύριο που στα εμπιστεύθηκε. Μοιάζει στ' αλήθεια με αμπελοχώραφο! Βλαστοί και κληματίδες,  φύλλα και καρπίσματα, περιμένουν κάποτε  τον τρύγο και το γραδάρισμά τους,  να φανερώσουν  την ωρίμανσή τους και εκείνη την γεύση που θα οδηγήσει στην συγκομιδή. Και καρτερά αυτούς τους γλυκύτατους καρπούς ο Μέγας Γεωργός. Και στην δικαιοσύνη Του θα είναι αμείλικτος με εκείνους τους  αμπελοκόμους γονείς-διαχειριστές   που δεν μερίμνησαν για το γλυκύ… Μα θαρρούμε πως θα βρει και ελαφρυντικές περιστάσεις ο Κύριος, αν κοιτάξει ξανά σε κείνες τις κληματόβεργες των προγόνων, που σαν να κληροδότησαν πάθη,   ασθένειες βλαπτικές  και πληγές-μύκητες να εκφυλίσουν κάθε παιδική ψυχή-βότρυν γλυκύτατο…*

Από την άλλη όμως, και πόσες πνευματικές σπορές δεν συναντάμε στο διάβα μας…Πόσες σύγχρονες μορφές...παράξενων Χριστιανών, ανθισμένες και ευωδιαστές, που κουβαλούν κατάψυχα τα φυλαχτάρια των αγίων προγόνων τους. Ευλογημένες…κληρονομικές  συνήθειες. Ένα αλλοιώτικο πνευματικό γενεαλογικό φορτίο!

   -Τι ψιθυρίζεις κάθε φορά που ο παππούλης λέει το Ευλογημένη η Βασιλεία; ρώτησα έναν αδελφό κάποτε…

-Η γιαγιά μου η συγχωρεμένη, είχε μάθει την μάνα μου  και εκείνη εμάς, εκείνη τη στιγμή να ζητάμε κάτι από τον Κύριο…Είναι τόσο ιερή τούτη η στιγμή! Ανοίγουν έλεγε οι Ουρανοί διάπλατοι και όλες μας οι προσευχές, ανεβαίνουν στον θρόνο Του. Εγώ Του ζητάω να  μου καθαρίσει τη βρωμιά της καρδιάς μου και να κρατήσει ζωντανή μέσα μου την Θεία Χάρη..Καρδίαν καθαρά κτίσον εν εμοί ο Θεός και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου…

Αυτό ψιθύριζε λοιπόν ο αδελφός μας…Και ένας άλλος τέτοιος…κληρονόμος, δεν σταματά όσο ψέλνεται το άξιον εστί στη Θεία Λειτουργία, να δέεται μυστικά  από μέσα του, για  όσες ψυχές του έρχονται σαν ζωντανές φωτογραφίες μπροστά του, εκείνη την πανίερη στιγμή της αγίας μνήμης, όπως πάντοτε έκανε και ο μακαρίτης ο πατέρας του…

Λέει ο υμνωδός στον τρίτο ήχο της Παρακλητικής, στον όρθρο της Κυριακής…Ἐν τῷ νότῳ οἱ σπείροντες, δάκρυσιν ἐνθέοις θεριοῦσι στάχυας ἐν χαρᾷ ἀειζωίας. Αυτός ο ψαλμικής προέλευσης αναβαθμός, θαρρούμε, συν τοις άλλοις, πως αγκαλιάζει στο άκουσμα, αλλά κυρίως στο βιωμά του και  όλα αυτά  τα ένθεα γονίδια και  δάκρυα κάθε γονεϊκής προσμονής. Ο σπόρος, θάβεται στη γη, μένει κρυμμένος, καρτερά την άνοιξη να αναστηθεί. Μόνο που πολλές φορές θα περάσουν πολλοί  και ατέλειωτοι και βαρείς  χειμώνες, μέχρι να ξεπροβάλλει το ανθάκι.  Έτσι και οι χριστιανικές αξίες που μεταδίδονται, μπορεί να μην φανρωθούν στην πειραστική νεότητα, μπορεί να δοκιμαστούν και να νοθευτούν από την λογική και τους παρα...συρμούς αυτού του κόσμου, μπορεί προσωρινά να χλευαστούν και να  απορριφθούν. Όμως ό,τι σπείρεται με προσευχή, ποτέ  δεν χάνεται. Και εκείνη η Παύλεια προτροπή προς όλους εμάς, τους Τιμόθεους όλων των αιώνων: «Τὴν παρακαταθήκην φύλαξον» (Τιμ. Β΄ 1,14), από κάποιους τηρείται με όλη την δύναμη της ύπαρξής τους, σαν την αγάπη τους προς τον Θεάνθρωπο Χριστό και την Παναγία Μητέρα Του.  Η  αληθινή καρποφορία είναι η σωτηρία, ο τελικός καρπός είναι η αιώνια ζωή, η γονεϊκή αγάπη καρπολογεί την επιποθούμενη αιώνια προοπτική, την βεβαία ελπίδα. Ο Κύριός μας ποτέ  δεν αφήνει άκαρπη τη σπορά που γίνεται «ἐν νότῳ» στην υγρή, ταπεινή, προσευχητική καρδιά. Μια τέτοια ευλογημένη παρακαταθήκη, οδηγεί εδώ και πολλά χρόνια κάποιους ανθρώπους να εκδίδουν και να μοιράζουν δωρεάν, όπου καρδιά Χριστιανική Ορθόδοξη χτυπά, τα βιβλιαράκια με τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας. Αγάλλονται στον Ουρανό αυτοί που έσπειραν τούτη την αγγελική συνήθεια των εφυμνίων της Χαράς και της δοξολογίας! Αυτών την συγκλονιστική ιστορία και διαδρομή διανύουμε σε τούτη τη μικρή σειρά των εκπομπών. Ένας μεγάλος κρυφός Άγιος των ημερών μας, μια μοναχή που άφησε τόσο ανεξίτηλο το πέρασμά της ακόμα και σε αυτούς που δεν το χωρά ο νους τους, πως κάθε μέρα εδώ και πολλά χρόνια…την συναντούν νοερώς εκεί στον σταθμό του μετρό της Αγίας Μαρίνας, μια γιαγιά και μια μάνα που δίδαξαν, όπως έμαθαν από τους γονήδες τους,  το παιδί τους να αγαπά τους Χαιρετισμούς και όλοι αυτοί μαζί οι... αμπελοκόμοι που άφησαν  πίσω τους μια ευχή-ευλογημένη εντολή: Μη σταματήσει ποτέ το έργο της διάδοσης τούτης της προσευχή. Μην πάψει ποτέ να καλλιεργείται αυτό το αμπελάκι μέσα στον ασύνορο Ευαγγελικό Αμπελώνα του Χριστού! Και όσο αυτό το γεώργημα δεν σταματά, τα θαύματα-νάματα που αποσταλάζει, συνεχίζονται προς δόξαν Τριαδικού Θεού και ωφέλεια αμέτρητων διψασμένων ψυχών.

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά εκπομπών,  όπου διαβάζονται εκτενή αποσπάσματα από το βιβλίο: «Τα θαύματα των Χαιρετισμών.Οι απαρχές»(εκδ.Εφύμνιον) του εκπαιδευτικού και συγγραφέα κ. Αριστομένη Φλουράκη.

*(Απόσπασμα από το διήγημα: «Της Αγιάς Παρασκευής το αμπέλι…»)

Η απαρχή των συμβοώντων βαστάζων…

          

 Παραμονές Σαρακοστής 2014…Πάνε δώδεκα χρόνια από τότε …Σκεφτόμασταν να προγραμματίσουμε μια εκπομπή αφιερωμένη στους Χαιρετισμούς της Κυρίας Θεοτόκου. Ένα βιβλιαράκι θυμόμαστε ότι διαβάζαμε, με τις θαυμάσιες και Θεόπνευστες ερμηνείες του μακαριστού Αγίου Γέροντος Επιφανίου Θεοδωροπούλου, στον άφταστο ποιητικά Ακάθιστο ύμνο. Θελήσαμε να αναζητήσουμε κάτι διευκρινιστικό…Δεν θυμόμαστε με ακρίβεια τι… Ανοίξαμε στην «τύχη» -το καλλιτεχνικό όνομα του Θεού- μια σελίδα ηλεκτρονικού ιστολογίου…Το ιστολόγιο των Χαιρετισμών! Τι προσωνυμία και τι  παράξενοι Χριστιανοί είναι αυτοί, αναρωτηθήκαμε…Βαστάζοι της Κυρίας Θεοτόκου!!…Και πόσες ιστορίες, αληθινές με πυρήνα τους την απαγγελία των εφυμνίων του Ουρανού…Αχόρταγα και αξεδίψαστα ξεκινήσαμε να διαβάζουμε του Αγίου Θεού τα υπέρλογα και τα θαυμάσια…Τι φάρμακο ακεσώδυνο και θεραπεία αναγεννητική για τα σώματα και τις ψυχές, τούτος ο αχειροποίητος ύμνος της ένωσης του Θεού Λόγου με το πλάσμα Του δια της Γέφυρας Θεοτόκου, που τόσο τον αγαπά… Η ίδια μας το κοινολόγησε τούτο δια του αφιερωμένου της τεκνίου, του Αγίου Πέτρου του Αθωνίτη: «Ὅστις μέ χαιρετίζει μία φορά τήν ἡμέρα μέ τούς Χαιρετισμούς, τούς ὁποίους πολύ ἀγαπῶ, θὰ τόν προστατεύω, θά τόν διαφυλάττω ἀπό κάθε κακό, θά τόν ἐπιβλέπω καθ᾿ ὅλην τήν ἐπίγεια ζωή του καί ἐν ἐκείνῳ τῆς Δευτέρας Παρουσίας, θὰ τὸν ὑπερασπισθῶ ἐνώπιον τοῦ Υἱοῦ μου» Αμυντήριο αοράτων εχθρών, ανοικτήριον θυρών Παραδείσου!  Η εκπομπή βγήκε στον αέρα των Ουρανίων ραδιοκυμάτων. Ακούστηκε με τη χάρη του Θεού από αρκετές ψυχές που αναζητούν πάντοτε την Αλήθεια και την Ελπίδα. Κοινολογήσαμε την διαδικτυακή αυτή και ευλογημένη  πνευματική πηγή.  Πέρασαν λίγες μέρες. Λάβαμε ένα δέμα. Αποστολέας ένας…Βαστάζος Εκείνης που βαστάζει τον Βαστάζοντα πάντα..Πολλά, εκατοντάδες τευχίδια των Χαιρετισμών της. Η εικόνα του Ευαγγελισμού στο μπροστινό φύλλο. Μια ευχή γραμμένη στη βάση: Η πανύμνητος Θεοτόκος και Μητέρα όλων ημών ας είναι φύλακας και προστάτις του αβάτου του Αγίου Όρους. Διανέμεται δωρεάν. Ένα μικρό σημείωμα μέσα στο δέμα: Η Κυρία Θεοτόκος να σας προστατεύει πάντοτε και να σας υπερασπιστεί εν εκείνη τη ημέρα…Ευχαριστούμε! Οικονόμησε ο Κύριος να συμπορευθούμε με τους αδελφούς Βαστάζους από τότε και εξακολουθούμε, με τις μεσιτείες της Κυρίας των Αγγέλων. Σε όλα αυτά τα χρόνια αμέτρητες οι εξιστορήσεις των θαυμασίων από τον αγαπημένο μας μπροστάρη και Αρχιβαστάζο, τον αδελφό μας, τον αγαπητό Αριστομένη μας…Δεν κουράζεται ποτέ να σου διηγηθεί, με μάτια βουρκωμένα και σπασμένη φωνή, ένα νέο σημείο για την δύναμη αυτής της αγιοπνευματικής προσευχής, που εξιστορεί με τόσο βάθος το Θείο σχέδιο της λύτρωσης. Και ας λοιδωρείται ενίοτε από πολλύφθογγους ρήτορες της κοσμικής λογικής και του ανίερου μέτρου…Δεν πτοείται και δεν  κουράζεται ο αδελφός μας,  συνεχώς να πασχίζει να εκδοθεί έστω και ένα ακόμα βιβλαρίδιο- όπως του αρέσει να τα περιγράφει- με τους Χαιρετισμούς της,  που θα ταξιδέψει όπου γης να ανορθώσει μια ψυχή μπροστά στο εικόνισμα της  Απειράνδρου Ανύμφευτης Νύμφης, της Μάνας όλου του κόσμου. Μεταφρασμένοι πλέον εκτός από τα αγγλικά, τα ρώσικα, τα ρουμάνικα και στην τουρκική γλώσσα ταξιδεύουν όπου η Ορθοδοξία ανθίζει στα δύσβατα και ειδωλοκρατούμενα…Μια μυστική άνοιξη, με την Δέσποινα του κόσμου να προσφέρει την χάρη της στους σύγχρονους...εθνικούς. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την πρώτη έκδοση στους  καιρούς μας, με την ευχή της μακαριστής γερόντισσας Θεονύμφης…Και 90 χρόνια από τότε που ο Γέροντας Ευγένιος, τύπωσε το πρώτο τεύχος  για να μοιραστεί δωρεάν...Αλήθεια αδελφέ μας Αριστομένη, διηγήσου μας πως ξεκίνησε τούτο το πνευματικό ταξίδι; Πότε έγινε η απαρχή αυτής της διακονίας; Τι είναι αυτό που κρατά αμείωτη τη ζέση για τούτον τον πολλαπλασιασμό της ευλογίας και το ολόψυχο μοίρασμά της σε κάθε ελάχιστο των αδελφών Του; Ξεκίνα αδελφέ μας να μας διηγείσαι αυτήν την τόσο συναρπαστική αλήθεια. Δεν είναι παραμύθι,  μα παραμυθία και ασφαλής  ελπίδα αιωνίων αγαθών, όπως οι 24 οίκοι τούτης της Αγγελικής προσευχής των συμβοώντων…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά εκπομπών,  όπου διαβάζονται εκτενή αποσπάσματα από το βιβλίο: «Τα θαύματα των Χαιρετισμών.Οι απαρχές»(εκδ.Εφύμνιον) του εκπαιδευτικού και συγγραφέα κ. Αριστομένη Φλουράκη.

Το Φως και το σκοτάδι...(Κυριακή της Ορθοδοξίας)

 "... Όλες οι αλήθειες της Ορθοδοξίας, πηγάζουν και απολήγουν στην μία Αλήθεια, την απεριόριστη και αιώνια. Η Αλήθεια αυτή είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός…..

 … Έξω από Εκείνον, ο άνθρωπος μετατρέπεται σε φάντασμα, σε σκιάχτρο, σε κάτι ανοημάτιστο. Έτσι, στη θέση του ανθρώπου θα βρείτε υπολείμματα ανθρώπου, αποσπάσματα ανθρώπου, τεμάχια ανθρώπου. Ένεκα τούτου και η αληθινή ανθρωπιά βρίσκεται μονάχα στην Θεανθρωπότητα. Δεύτερη δεν υπάρχει κάτω από τον ουρανό...."( Άγ.Ιουστίνος Πόποβιτς)

 -Αγάπα και κάνε ο,τι θέλεις! Είδες τι λέει ο Άγιος Αυγουστίνος; Μη μου λες λοιπόν συνέχεια  για σωστικά μυστήρια και δικαιοσύνη του Θεού και για δόγμα και για κριτήριο και για αιώνια φώτα και  σκοτάδια! Αγάπα μόνο βρε!

Είναι γεγονός πως σε τέτοιες αποσπασματικές θεωρήσεις της Αγίας μας πίστης, με έναν Θεό στα μέτρα μας, έναν Θεό της αλλόδοξης «αγάπης» και όχι της Αλήθειας, που σαν φάρμακο,  πικρό σαν φαρμάκι  τις περισσότερες φορές προσφέρεται από Ιατρούς των ψυχών, καλύτερα είναι να κάνεις προσευχή για εκείνους που Θεολογούν…θολολογόντας, προσφέροντας «ευλογημένα» άλλοθι και "ιερές"προφάσεις σε όσους βαφτίζουν την φαυλότητα φως και την αλήθεια σκοτάδι..Μια καταδική τους βολική δικαιοσύνη, που απορρίπτει στην πράξη του Θεού τις κρίσεις και τα δικαιώματα. Το Φως και το σκοτάδι! Η Αγία Ορθοδοξία και η θλιβερή προβατόσχημη αντίχριστη κακοδοξία. Η αποκεκαλυμμένη Αλήθεια και η επικαλυμμένη πλάνη. Το έχουμε ξαναγράψει και ξαναπεί, προσπαθώντας κάθε φορά αυτομεπτικά να κοιτάξουμε στα δικά μας ερρυπωμένα φαρισαϊκά βαθέα…Ας μην φοβόμαστε τις λέξεις, όταν περιγράφουν κάτι τόσο καταφανές, ας μην ψάχνουμε ταιριαστά και στρογγυλεμένα υποκατάστατα για να προσδιορίσουμε τέτοιες στάσεις και…τάσεις.. Όποιος δεν συντάσσεται με τον Θεάνθρωπο Ιησού και τα δικαιώματά του, είναι στην αντίπερα όχθη. Και είναι αιρετικός, κακόδοξος και αντίχριστος! Ούτε προοδευτικός, ούτε σύγχρονος, ούτε ιδεολόγος, ούτε φιλελεύθερος, ούτε δημοκράτης! Και αυτό δεν αποτελεί ύβρη! Αυτή είναι μια αιώνια και αρίδηλη θλιβερή διαπίστωση, που τον Θεό μας πληγώνει και ξανασταυρώνει! Δεν μπορείς να πιστεύεις κατά το δοκούν, με μέτρο και περιστασιακά! Δεν υπάρχει μέση. Εδώ υπάρχουν αγεφύρωτα εις τον αιώνα άκρα! Στο ένα άκρο το Φως, στο απέναντι σκοτάδι πυκνό! Στο ένα άκρο η εν Αληθεία και εν Χριστώ Αγάπη του Σταυρού, στο απέναντι,  όχι του Ιερού  Αυγουστίνου το διαστρεβλωμένο αγάπα(Ο Άγιος μας καλεί να αγαπάμε εν Αληθεία και εν Χριστώ) και κάνε ο,τι θέλεις, αλλά του Ντοστογιέφσκι το: Αν δεν υπάρχει Θεός, όλα επιτρέπονται…Αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, γνωρίζω καλά πως την πρώτη και σημαντικότερη εντολή του Κυρίου, το να Τον αγαπάς με όλη την ύπαρξή σου αφιερωμένη σε Εκείνον δεν το έπραξες ως τώρα ούτε μια απειροελάχιστη στιγμή...Τουλάχιστον προσπάθησε για τούτο ως την τελευταία σου ανάσα...Το πιο σημαντικό ακόμα και από αυτό όμως είναι, να μην αμνηστεύσεις ποτέ σου κάθε σου λοξοδρόμημα με τα φτιασιδώματα εκείνων που πάντα θα διαβάζουν κοντόφθαλμα και όχι με τα μάτια της ψυχής τα ρητά του Ιερού Αυγουστίνου και τόσων άλλων, παραλείποντας και φορώντας θεληματικά τυφλοπάνι μπροστά σε ρήματα αιωνίου ζωής όπως το «ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστιν ο αγαπών με·...»(Ιωάννης 14:21)

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Κυριακή της Ορθοδοξίας 2026

 

Ξεναγός στον Παράδεισο…(+π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος)

Πόσα ευχαριστώ να στείλουμε στον Κύριο για τον πατέρα Στέφανο;  Για εκείνον που κατέβασε τον Ουρανό, και τον χώρεσε σε σελίδες που λάμπουν Φως υπερκόσμιο και μοσχοβολάνε Παράδεισο! Η πρώτη λέξη που μας ήρθε στο άκουσμα της κοιμήσεώς του, ήταν η λέξη εμπειρία! Όχι με την έννοια της πολύχρονης και ακάματης διακονίας του,  αλλά με εκείνη της συνεχούς μέθεξης με τον Ζωντανό Θεό! Και ας μη βιαστεί κανείς να  μας αποδόσει…βιασύνη, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν μεγάλο Άγιο των ημερών μας. Με εμπειρίες και γνώση στις πιο συγκλονιστικές στιγμές αυτού του προσκαίρου. Τις στιγμές του Θεοποιητικού μυστηρίου των μυστηρίων! Ό,τι συνταρακτικά υπέρλογο κατέθετε, βέβαια το απέδιδε σε άλλους. Εκείνος υποτίθεται ότι απλά και μόνο  γινόταν δέκτης-συλλέκτης και διαβιβαστής εμπειριών. Όσοι βρέθηκαν όμως δίπλα του στο πανίερο Θυσιαστήριο, έχουν και εκείνοι να καταθέσουν αμέτρητα θαύματα και θαυμάσια από τον πατέρα Στέφανο, που σαν μωρό παιδί με καρδιά χρυσάφι, είχε προσηλωμένα τα μάτια της μονίμως στον Ουρανό. Εκεί κοιτούσε και όλο αναστέναζε! Ένας χερουβικός ύμνος η ζωή του! Επίγειος άγγελος! Δεν αναπαριστούσε! Αναβίωνε μυστικά των χερουβίμ την αιώνια αποστολή. Να δορυφορούν τον Άγιο Ζωοποιό εν Τριάδι Θεό και να φρουρούν ως διαπιστευμένοι πυλωροί την είσοδο του Παραδείσου. Αυτό έκανε ο πατήρ Στέφανος με κάθε ικμάδα της ύπαρξής του. Κάθε του λέξη, γραμμένη στις αναρίθμητες σελίδες του ή ειπωμένη στα χιλιάδες του κηρύγματα, από αυτήν την  μυστική του αποστολή εκπορευόταν. Έτσι κατήχησε το λογικό ποίμνιο του αγαπημένου Χριστού, δίχως να παύσει ούτε ελάχιστα, ακόμα και όταν των δοκιμασιών οι κλύδωνες γύρευαν να τον καταπιούν, ακόμα και όταν τα χρόνια βάρυναν τόσο το σαρκίο του. 

Με την αχώριστη ευχή του Αγίου Γέροντά του Εφραίμ, σε όλην του τη ζωή  και ως την τελευταία του ακόμα στιγμή, αναζητούσε λόγια-σπόρους Αλήθειας και Ελπίδας να σκορπίσει σε ψυχές εύφορες, να αναστήσει και  άλλες απονεκρωμένες. Ένα βίωμα  αληθινής μετάνοιας, μια επιστροφή στο πατρικό σπίτι, των αρετών η θεραπευτική, των δακρύων ο εξαγνισμός, του πόνου η μαθητεία, του Παραδείσου η άληκτη ευφροσύνη. Έκοψε κάθε αποκάλυψη, που ο Κύριος του εμπιστεύτηκε  σε άπειρα κομμάτια και τα μοίρασε αντίδωρο με τα ευλογημένα του χέρια. Όλοι όσοι τον ακολούθησαν αυτά τα χρόνια του επιγείου του περάσματος (όπως έλεγε και μια ευλογημένη ψυχή)  πήραν Θεό με το τσουβάλι! Δεν βαρυγκόμησε ποτέ του ο παπά Στέφανος συνεχώς να το κουβαλάει, για να μοιράζει σε φτωχούς και πένητες από του Ουρανού τα πλούτια και τους θησαυρούς. Έτσι θα παρουσιαστεί στην πύλη και τώρα! Κρατώντας αυτόν τον τορβά με τα χιλιάδες χαρτιά των κηρυγμάτων του και των ψυχών  που μνημόνευε δίχως σταματημό. Κάποιος ευλογημένος άνθρωπος του Θεού, πρόσφατα έδωσε μια πανώρια ευχή σε μια ψυχή αγαπώσα τον Χριστό και τους Αγίους Του.  Αυτόν  μιμούμενοι, ευχόμαστε σήμερα και εμείς  μέσα στην χαρμολύπη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της κοίμησης ενός γνησίου φίλου του Χριστού, σε όσους τον αγάπησαν και σήμερα αποχαιρετούν αυτόν τον μεγάλο πατέρα και Άγιο Γέροντα των ημερών μας ! Να σας περιμένει ο πατήρ Στέφανος στην πύλη και αυτός να σας ξεναγήσει στον Παράδεισο…, που βίωσε όσο λίγοι από εδώ…

Νώντας Σκοπετέας

Τρίτη Ά Εβδομάδας Νηστειών 2026

Στην ιερή μνήμη του μακαριστού π.Στεφάνου Αναγνωστοπούλου.

Κοιτάω μέσα μου βαθιά(Ξεκινά η Σαρακοστή…)

  

Ξεκίνημα έφτασε κι αρχή,

από τον πόνο η χαρά κι από τον θάνατο η ζωή!

Πύλες ανοίξαν Πατρικές, της μετανοίας οι αγκαλιές,

κάνε Αγαθέ να τις διαβώ, σε νέα αρχή να πορευτώ!

Φταίχτης εγώ, πρώτος εγώ, αμάρτημα αρχαίο κουβαλώ,

 

μα σήμερα μόνος  Εγώ, ξανασταυρώνω τον Χριστό!

Κοιτάω μέσα μου βαθιά, να ξεριζώσω την ψευτιά!

Ξημέρωσε Σαρακοστή!

Στέλνω σε μένα μια ευχή! 

Αληθινή μετάνοια ψυχή!

Ευχηθείτε αδελφοί μου συναμαρτωλοί,  να ναι η μετάνοια και όχι το ανθρωπάρεσκο υπεύθυνο για τις παραπάνω ρίμες...      

Η θλιβερή αποστασία και η Θεομαχία των ημερών μας, πρέπει να οδηγoύν όλους ΜΑΣ ανεξαιρέτως, σε θρήνο γοερό, αυστηρή και γενναία ενδοσκόπηση και σε αλλεπάλληλα θρηνητικά σπαρακτικά οίμοι! Αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, δεν μας φταίνε όπως πάντα οι άλλοι…Εγώ φταίω για όλα! Η οχληρή μας συνείδηση ζητά συνεχώς ανάπαυση και εμείς σπεύδουμε να της προσφέρουμε αφειδώλευτα άλλοθι και προφάσεις να καταλαγιάσει…να υπνώσει…Ένα από αυτά ίσως το κορυφαίο που επιστράτευσε ποτέ ο δικολάβος του σκότους, είναι ότι δεν φταίμε εμείς για τους Προπάτορές μας που εξαπατημένοι παράκουσαν και αμάρτησαν και απογυμνώθηκαν από την χάρη του Αγίου Θεού, φορτώνοντάς μας αδίκως ένα βάρος δυσβάσταχτο. «Καὶ ἐνετείλατο Κύριος ὁ Θεός τῷ Ἀδάμ λέγων. ἀπό παντός ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῇ ἀπό δέ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλόν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ’ αὐτοῦ. ἧ δ’ ἄν ἡμέρα φάγητε ἀπ’ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν., 2,16-17)

Ναι την φθορά και τον θάνατο κληρονομήσαμε, δεν πράξαμε εμείς, αλλά εμείς ευθυνόμαστε… «ὥσπερ δι᾿ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθε καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν, ἐφ᾿ ᾧ πάντες ἥμαρτον» (Ρωμ. ε’ 12) Ακατανόητο για πολλούς και άδικο…τόσο άδικο! Και θα ήταν ακόμα αν δεν είχε ενανθρωπήσει ο Θεός Λόγος αν δεν είχε ανοίξει τα χέρια του πάνω στον Σταυρό, αν δεν είχε Αναστηθεί τριήμερος! Τώρα την αποδεχόμαστε την κληρονομιά του νέου Αδάμ! Και αισθανόμαστε τον πλούτο της. Μα ακόμα τρώει κάποιους, ευλογοφανώς, εκείνο το σαράκι της "αθωότητας" της "ανευθυνότητας" της "μη συνέργειας" με τον πρώτο Αδάμ. Το παρακάτω απόσπασμα από ομίλημα του Χρυσοστόμου των ημερών μας, π.Αθανασίου Μυτιληναίου, δίνει την απάντηση σε όσους νιώθουν αδικημένοι και αθώοι των… αρχαίων κατηγοριών. Συνταρακτικό αληθινά και φέτος στις παρυφές της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής ξαναδιαβάζεται έτσι όπως το απομαγνητοφωνήσαμε, να ξεριζωθεί από μέσα μας ο,τι το ψεύτικο αποκοιμίζει και απονεκρώνει την Θεόσδοτη συνείδησή μας. Βοήθησέ μας Κύριε να αντιληφθούμε πρώτοι εμείς οι ταλαίπωροι με την ερρυπωμένη καρδιά ότι κάθε φορά που το εγώ μας κυριαρχεί, ανασταυρώνουμε τον Χριστό και γινόμαστε αυτοστιγμεί ο πεσών γεννήτοράς μας...

«…Ρίξτε μια ματιά στην Ορθόδοξη ωραία απεικόνιση της Αναστάσεως του Χριστού μας, όταν ο Χριστός εγείρει τον Αδάμ και την Εύα…διότι ο Αδάμ και η Εύα είναι στον Παράδεισο! Ποιοι είναι εκείνοι που λέγουν και εμείς επαναλαμβάνουμε…Αχ αυτοί οι μεγάλοι φταίχτες! Να είστε σίγουροι αγαπητοί μου, ότι και εμείς επαναλαμβάνουμε το προπατορικό αμάρτημα! Ο καθένας μας μέσα στη ζωή του επαναλαμβάνει το προπατορικό αμάρτημα, όχι ολιγότερον απ’ ότι οι πρόγονοί μας αυτοί, τους οποίους τους κατηγορούμε ότι έγιναν η αιτία του θανάτου…Και ποιο είναι το δικό μας προπατορικό αμάρτημα; Ποια είναι η καρδία του προπατορικού(μας) αμαρτήματος; Να γίνω Θεός χωρίς τον Θεό! Να πω ότι είμαι αυτοδύναμος! Το λέει σε κάθε εποχή ο άνθρωπος αυτό! Να πω ότι εγώ είμαι το κέντρο του παντός! Δεν είναι ο Θεός! Οι δυνάμεις μου! Αυτό είναι το προπατορικό αμάρτημά μας! Δεν σε θέλω Θεέ! Δεν σε έχω ανάγκη! Μόνος μου ό,τι θα κάνω! Μην κατηγορούμε λοιπόν τους πρωτοπλάστους, γιατί το επαναλαμβάνουμε και αν θέλετε, αυτοί δεν είχαν άλλους (πριν από εκείνους) που το είχαν πράξει! Και δεν είχαν δει τη συνέπεια του πράγματος! Εμείς που γνωρίσαμε τι συνέβη στους πρωτοπλάστους, γιατί το επαναλαμβάνουμε μέσα στο πλήρες Φως του Χριστού, με το βάπτισμα που έχουμε; Είμαστε ή δεν είμαστε χειρότεροι από τους προγόνους μας, τον Αδάμ και την Εύα; Να αιτιώμεθα λοιπόν τον εαυτό μας και όχι τον Αδάμ και την Εύα! Αυτοί είναι στον Παράδεισο! Και εμείς μπορούμε να βρεθούμε εκεί, όταν εγκαταλείψουμε αυτόν τον ανθρωποκεντρισμό μας, το να λέμε ότι δεν έχω ανάγκη τον Θεό…Είμαι αυτοδύναμος…Ας εγκαταλείψουμε αυτόν τον ανθρωποκεντρισμό μας και τότε θα πλησιάσουμε τον Κύριο και τότε θα σωθούμε…»

Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα από ομίλημα(93ο) του μακαριστού Αγίου Γέροντος π.Αθανασίου Μυτιληναίου, στις κατηχήσεις του Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, στις 17-11-1986.

Νώντας Σκοπετέας

Κυριακή Τυρινής 2026

Στην εικόνα της ανάρτησης:
" Ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης" Λεπτομέρεια ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ ἁγιογράφου Δημητρίου Χατζηαποστόλου.

Δοξολόγα τον Θεό(Κυπριανός και Βασίλης…Αναγνωρίστηκαν!)

 

«Για τη δική μου αδυναμία, τη λύπη που έχω, πώς τολμώ να παραπονιέμαι στον Θεό που πήρε το δικό μου άνθρωπο, στην καλύτερη πνευματική κατάσταση που μπορούσε να φτάσει και στη μόνη ευκαιρία που είχε για να σωθεί; Τολμώ να βάζω τα συναισθήματά μου, πάνω από το γεγονός της σωτηρίας του ανθρώπου που "δήθεν" αγαπώ; Και αν δεν ισχύει το "δήθεν" τότε γιατί συνεχίζω να παραπονιέμαι; Δοξολόγα τον Θεό που εισάκουσε τις προσευχές σου και έσωσε το δικό σου άνθρωπο, χαρίζοντάς του τον παράδεισο, τον παράδεισο τον οποίο αν δεν επέτρεπε το δυσάρεστο (για σένα, όχι πλέον γι' αυτόν) γεγονός δεν θα αποκτούσε ποτέ. Καθήκον σου να προσεύχεσαι γι' αυτόν που λες πως αγαπάς, γιατί αν κάνεις τον πολύτιμο χρόνο γι' αυτόν, που έχεις (για να προσευχηθείς υπέρ αυτού) για να συλλογίζεσαι και να λυπάσαι μόνο, τότε (έστω και) καθιστάς εμμέσως τον Θεό υπαίτιο για τη λύπη σου, ενώ είναι υπαίτιος για τη σωτηρία του. Και αυτή είναι η αλήθεια που ο εγωισμός σου τη θολώνει, υποτιμώντας την πρόνοια Του. Έτσι το γεγονός της σωτηρίας του αγαπημένου σου, γίνεται αιτία από εσένα και την ανθρώπινη, χωρίς πνευματικότητα συναισθηματικότητά σου, να αμφισβητείται η πρόνοια του Θεού. Έτσι με την έκφραση σου κατά του Θεού, όχι μόνο δεν μακαρίζεις, αλλά μαγαρίζεις το όνομά Του. Όχι μόνο δεν Τον αναπαύεις αλλά Τον μαγαρίζεις απέναντι στον Πανάγαθο (χωρίς να φταίει Ο Θεός). Τελικά τί είναι συμφέρον για την αγάπη του προσώπου που αγαπάς; Να θυσιάσεις χρόνο από τη ζωή σου για να προσεύχεσαι υπέρ του, ή απλά να παραπονιέσαι που ο εαυτός σου έχασε τη συναισθηματική του ηρεμία με το χαμό του αγαπημένου σου; Τελικά τον αγαπάς αυτόν ή αγαπάς περισσότερο τη συναισθηματική σου κατάσταση που θα είχες εάν ζούσε;» (Κυπριανός Παπαϊωάννου)

Το έχουμε σκεφτεί τόσες φορές αυτό το …σενάριο, για το δικό μας σχέδιο σωτηρίας…Και αν επιτρέψει ο Θεός, ο δικός μου άνθρωπος να φύγει νέος, από ασθένεια, από κάποιο ατύχημα, από δόλιο χέρι δαιμονοκίνητο..Το παιδί μου, το σπλάχνο μου, ο άνθρωπός μου…Δεν μπορέσαμε ποτέ να γράψουμε έστω και κατ’ επίφαση, μια τέτοια σκέψη δοξολογική σαν του Κυπριανού μας την διδαχή. Το πάντων ένεκεν του Ιερού Χρυσοστόμου, των χειλέων μόνο, πάντοτε ωραία φτιασιδωμένο και  ειπωμένο σε περιστάσεις επιδεικτικής ανθρωπαρέσκειας και εκείνο το β, ριζωμένο στην καρδιά της μακαριότητας, να λυπεί τον Κύριό μας, που θλιμμένα και πατρικά συνάμα,  μας αποκαλεί  ανόητους και βραδείς τη καρδία. Μας σπλαχνίζεται όμως πάλιν και πολλάκις ο Λυτρωτής  και Σωτήρας μας και στέλνει στο διάβα μας προς την Εμμαούς των αδυνάμων και ολιγοπίστων, κάποιους  διαλεχτούς Του συνοδοιπόρους,  με ορθάνοιχτα τα μάτια της ψυχής τους, για  να μας πουν εκείνο το «θαρσείτε» του Χριστού μας  και το «θρήνου ο καιρός πέπαυται» του εν δεξιοίς καθημένου Αγγέλου…Όπως τον κυρ Δημήτρη τον Παναγόπουλο, που άφησε εντολή στην γυναίκα του, την ευλογημένη κυρά Αγγελική του, να μην τολμήσει να μαυροφορέσει μετά την κοίμησή του. Εκείνη την φωτογραφία της, δίπλα στον κεκοιμημένο Ιεροκήρυκα του Παραδείσου, χωρίς ίχνος πένθους και διαμαρτυρίας στον Ουρανό, πόσες φορές δεν την έχουμε μελετήσει…Αμέτρητες σελίδες της πνευματικής μας οκνηρίας αναπληρώνει αυτή η φωτογραφία…Μαζί με δυο ακόμη! Η πρώτη, είναι η φωτογραφία του κεκοιμημένου Κυπριανού…Χίλιες φορές συγγνώμη ζητάμε για αυτό μας το απύθμενο θράσος, να έχουμε κάτι τόσο προσωπικό και ιερό στα χέρια μας, μα και στο προσκυνητάρι μας. Τον άψυχο Κυπριανό μας,  πριν ενωθεί ξανά με τη γη εξ ης ελήφθη. Η αγιασμένη του μορφή, κατάστικτη μεν από το φονικό καύμα, αλλά υπερκόσμια πανέμορφη και γαλήνια. Μια μέρα πριν, ο πατήρ Χριστόδουλος παρήκουσε τις κλειστόκαρδες συμβουλές και τις κυνικές  εντολές των «ειδικών του εφήμερου» και στον δρόμο ζήτησε από τον οδηγό που μετέφερε το σώμα του Κυπριανού μας, να κάνει στάση. Τον είχαν προειδοποιήσει να μην ανοιχτεί το φέρετρο, γιατί το θέαμα ήταν αποκρουστικό του είπαν και μακάβριο…Ξεριζωμένο όμως το β για τον πατέρα Χριστόδουλο. Αμέτρητες Κυριακές, διαβάζοντας το εωθινό Ευαγγέλιο, στα δεξιά του κενού μνημείου της Αγίας Τράπεζας στον ναό των Κορυφαίων στο Αυγόρου, ξέχωνε κάθε ελάχιστη ρίζα του…Άνοιξε εκείνο το…σφαλισμένο παράθυρο και αντίκρισε το ανέσπερο Φως στο πρόσωπο του παιδιού του.

 -Είναι  ο Κυπριανός μου! Ω γλυκύ μου τέκνο!

 Δεν τρόμαξε διόλου! Χάρηκε τόσο, που ξαφνιάστηκε ακόμα και ο ίδιος. Αναστάσιμη χαρά! Βεβαία Ελπίδα! Δόξα τω Θεώ! Μύριες δόξες!

Η επόμενη…φωτογραφία-ανεξίτηλο θυμητάρι, είναι εκείνη της κυρίας Σοφίας μας, της μάνας του Βασίλη μας. Πενήντα μέρες έψαχνε το παιδί της. Δόλιοι συναυτουργούντες, άρπαξαν την χαρά και την αγνότητά του. Απ’ την αρχή σχεδόν γνώριζε η μάνα! Το μόνο που γύρευε, ήταν το άψυχο σώμα του να αποθέσει σε ένα μνήμα της Αιώνιας Ζωής, κάθε νύχτωμα Μεγάλης Παρασκευής, εκεί να του λέει το πρώτο Χριστός Ανέστη...  Σαν εντοπίστηκε, την κάλεσαν να τον αναγνωρίσει! Ανέβηκε την πλαγιά, τον δικό της κακοτράχαλο Γολγοθά και στάθηκε δίπλα του.

 -Είναι ο Βασίλης μου! Ω φως των οφθαλμών μου!

Αμέσως έστρεψε της λαβωμένης καρδιάς της τα μάτια ψηλά και τύπωσε τον Ζωοποιό Σταυρό στο σώμα της, στέλνοντας σε όλους  μας μήνυμα! Εξομολογείσθε τω Κυρίω! Δοξολογήστε τον Θεό! Έτσι μας μήνυσε!

Στον γλυκό Παράδεισο, μαζί σεργιανάνε ο Κυπριανός μας και ο Βασίλης μας. Αντάμα τους έχουμε και εμείς, σε ένα μικρό προσκυνητάρι, να φωτίζει η φλόγα του καντηλιού τα πρόσωπά τους. Να χαμηλώνουμε τα μάτια μας σε κάθε αντιφέγγισμά της και να τους παρακαλάμε να μεσιτεύουν, αν ποτέ επιτρέψει ο προνοητής Χριστός μας να  φτάσει και για εμάς εκείνη η ώρα, να μακαρίσουμε και να μην μαγαρίσουμε το Άγιο όνομά Του...

Νώντας Σκοπετέας

17-02-2026

Μνήμη Βασιλείου του Καλογήρου.

Για να πετάξει και να πλεύσει η Ορθόδοξη ψυχή μας...(Κυριακή της Κρίσεως)

Δεν θα κριθούμε εκείνη την ημέρα αδελφοί μου από τον Δίκαιο Κριτή, μόνο για την ορθοπραξία ή μόνο για την ορθοπιστία μας. Δυο φτερά δυο κουπιά χρειάζεται για να πετάει αβαρής η Ορθόδοξη ψυχή μας στα υπερουράνια στερεώματα και να πλέει ακλυδώνιστη στους απέραντους ωκεανούς της Θείας ευσπλαχνίας. Συνεχώς υπάρχει πλησμονή κακοδοξιών και αιρέσεων, που έρχονται να μολύνουν και να διαστρεβλώσουν το ανόθευτο και απαρασάλευτο Ορθόδοξο φρόνημα. Στις παρυφές της Κυριακής της Απόκρεω ή της Κρίσεως, δεν θα ήταν ασυναφές να αναφέρουμε κάποια τέτοια(κάπως επίκαιρα) ζητήματα και έπειτα να ακούσουμε λόγους Αγίων φωνών και Πατέρων του σήμερα για αυτήν την μεγάλη ημέρα μέσα στον αγιασμένο Ενιαυτό!

Δυστυχώς υπάρχουν φωνές, που δεν θα περίμενε κανείς, ανυποψίαστος τουλάχιστον, με βάση το πνευματικό τους Χριστιανικό Ορθόδοξο παρελθόν, να υπερθεματίζουν για για την καύση των κεκοιμημένων. Χρησιμοποιούν(πάντοτε με την γνωστή αιρετική αποσπασματική ανθολόγηση) ακόμα και ρητά Αγίων Πατέρων, που δεν τους ενδιαφέρει, λένε, και δεν φοβούνται την φθορά του σώματος...Επιχειρηματολογούν δε, με παραδείγματα από την σύγχρονη πρακτική που ακολουθείται σε μεγαλουπόλεις, για κάποια αζήτητα οστά μετά την ανακομιδή τους, τα οποία αποθέτονται όχι σε οστεοφυλάκεια όπως συμβαίνει με την συντριπτική πλειονότητα, αλλά σε ομαδικά χωνευτήρια και σκεπάζονται με υλικά, όπως ασβέστης, για υγειονομικούς λόγους. Προτιμώ να καώ, σου λένε, από το να με σκεπάσει κάποτε ο καυστικός ασβέστης! Επιχειρήματα εκ του πονηρού, που μετατρέπουν την εξαίρεση σε κανόνα και ηθικό δίλημμα, ώστε να προωθηθεί και να ακμάσει (ευχόμαστε όχι εν επιγνώσει) το (ένα από τα πολλά) νεοταξίτικης εξύφανσης -νέα αταξία όπως λέει και μια ευλογημένη ψυχή- σκοπούμενο της αποτέφρωσης. Ο αναθεωρητισμός και η νεοπατερική χάλκευση της πανίερης Ορθόδοξης Παράδοσής μας, ενώπιόν μας. Το μνήμα και ο Σταυρός σύμβολα της αποκαραδοκίας της Ανάστασης των νεκρών, παρουσιάζονται ως μακάβριοι αναχρονισμοί, στερημένοι από αγάπη και φιλανθρωπία. Και η καύση με την πρότερη σύνθλιψη των κρανίων και των οστών των κεκοιμημένων, πράξη που τους ευεργετεί και τους τιμά μετά θάνατον. Μακριά από τους προβατόσχημους λύκους τους βαρείς, τους ετεροδιδασκαλούντες αδελφοί μου. Στώμεν καλώς! Ο Χριστός μας ετάφη και Ανέστη! Μια ευλογημένη ταπεινή και ευλαβέστατη ψυχή, μας εξέφρασε τον ευλογοφανή προβληματισμό της(στην άποψή μας για μη σεβασμό σε τέτοιες τελευταίες επιθυμίες των δικών μας ανθρώπων)…Την επιθυμία του κεκοιμημένου, θα πρέπει να τη σεβόμαστε, διότι όντας εν ζωή έτσι πίστευε και ήθελε και έτσι ζούσε χωρίς πίστη στην Ανάσταση. Δεν έχει νόημα μετά την κοίμηση τι επιθυμεί. Άλλωστε και ο Κύριος ελεύθερους μας αφήνει να επιλέξουμε, σεβόμενος το αυτεξουσιό μας. Δε θα μπορούσε ο Κύριος να αποτρέψει όλους από ασεβή επιθυμία; Επίσης, ούτε να διαβαστεί μπορεί όποιος επιθυμεί καύση, διότι από τη μία δε θέλει το Χριστό και από την άλλη θέλει ορθόδοξη κηδεία σε τι; στην τέφρα; Βεβαίως να κάνουμε κομποσχοίνι για τις ψυχές αυτές, αυτό μόνο μπορούμε ως πιστοί να κάνουμε. Άλλωστε σύμφωνα με την επιθυμία του κεκοιμημένου θα κριθεί ο ίδιος, όχι των συγγενών του. Και το αντίστροφο, αν εγώ επιθυμώ να ταφώ και οι συγγενείς με κάψουν, θα κριθώ σύμφωνα με την επιθυμία μου.

Αδελφοί μου, αν ρωτήσουμε αυτή τη στιγμή 100 Ελληνόπουλα, για το αν θα ήθελαν να ερωτηθούν πρώτα πριν Χριστούν και Βαπτιστούν τα 95 θα μας απαντούσαν ναι και θα προσέθεταν ότι κανείς δεν τους ρώτησε όταν σαν νήπια κάποτε βαπτίσθηκαν. Και θα επικαλεστούν το αυτεξούσιό τους και τα…δικαιώματά τους...Ας κάνουμε τώρα την σύνδεση...

Πριν χρόνια, υπήρχε στην γειτονιά μας μια ευλογημένη απλούτσικη ψυχούλα, Αυτή ήταν ευλαβής και πιστή γυναίκα και ζητούσε να διαβάζει τα βιβλία μας και να μιλάμε για τα της αθάνατης ψυχής...Κάποτε σταμάτησε να ενδιαφέρεται...Προβληματιστήκαμε...Προσπαθήσαμε κάποια στιγμή να φέρουμε την κουβέντα ξανά στην αιώνια ψυχή κλπ...Μας διέκοψε λέγοντάς μας:-Ξέρεις δεν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο...Παγώσαμε τότε...Και συνέχισε...Ένα πρωί ξεκαθάρισε αυτό μέσα μου ακούγοντας στην τηλεόραση να μιλά κάποιος που πολύ αγαπώ και θαυμάζω..Έλεγε οτι δεν υπάρχει τίποτα μετά από εδώ...Το όνομά του: Γ.Π....!!! Έμεινα ενεός...Είτε ο τραγουδιστής Γ.Π είτε η τραγουδίστρια Ά.Β είτε ο Δημοσιογράφος Γ.Π, αυτοί οι μηχανοδηγοί του... συρμού, παρασύρουν πολλές ψυχές...άδολες και ανυποψίαστες σαν την…. και πόσους άλλους ακόμα που σπεύδουν να μιμηθούν τους...ήρωές τους και να δηλώσουν… τελευταίες επιθυμίες... Σαν έναν άλλον αδελφό μας, που λάτρευε την ηθοποιό Μ.Κ.(που αποτεφρώθηκε) και μιμούμενός την, ζήτησε να καεί και να σκορπιστεί η στάχτη του στο γιαλό που συνήθιζε για πολλά χρόνια να ψαρεύει τα καλοκαίρια....Όμως, οι ψυχές από εμάς περιμένουν...Να τους αφήσουμε άταφους λοιπόν; Να τους αφήσουμε εν ζωή αβοηθήτους; Έρμαια του μισόκαλου, που καραδοκεί να κατασπαράξει τους θηριάλωτους αδελφούς μας, που τόσο πλήθυναν στις μέρες μας...;Φαίνεται εύλογος ο προβληματισμός περί του αυτεξουσίου, αλλά για σκέψου αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, να υπάρξει ένας πολύ δικός σου κοντινός άνθρωπος πλανεμένος ο...καημένος, είτε από τους προβαλλόμενους "αστέρες" με τους αμέτρητους θαυμαστές και ακόλουθους, που βγαίνουν και μιλάνε από το πρωί μέχρι το βράδυ στα κανάλια επί παντός επιστητού με πνεύμα μοναδικής αυθεντίας και γνώσης, είτε από τους κακοδόξους αιρετικούς, και να σου δώσει την τελευταία του επιθυμία-εντολή και εσύ, ενώ γνωρίζεις ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, να την πραγματοποιήσεις και να τον παραδώσεις στην πυρά...Πιστεύω ολόψυχα πως δεν θα το έκανες...Θα του έφτιαχνες ένα απλό ταπεινό μνημούρι με Σταυρό και καντήλι ακοίμητο να δέεται για το Φως...Και θα άφηνες τον Δικαιοκρίτη Κύριο έπειτα να κρίνει...Εσύ όμως, θα δημιουργούσες ένα μνημείο για προσευχή και δέηση...Μην τον ξεχάσουμε εμείς αλλά κυρίως ο... Θεός, μιας και μπορούμε εμείς να αλλάξουμε την θέση του και να τον ανεβάσουμε έστω και λίγο προς πιο φωτεινά, προ της τελικής του κατάταξης...

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή/Τριώδιο 2026

Του Τριωδίου οι ήχοι και οι …αχοί…

 

«…Πόσα Τριώδια αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, έχεις αξιωθεί να ζήσεις; Πόσες πύλες μετανοίας μπροστά στα μάτια σου έχουν ανοίξει, πόσες παραβολές Τελώνου και Φαρισαίου, Ασώτου Υιού και Σπλαχνικού Πατέρα; Πόσες Κυριακές Κρίσεως, πόσες αναμνήσεις της εξορίας του Αδάμ; Το μετά το λαβεῖν την ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας, δεν είναι για σένα καθρέφτης; Νομίζεις  πως δεν θα αξιωθείς τιμωρίας επειδή περιφρόνησες το αίμα της νέας Διαθήκης, ή σου φαίνεται πως επειδή αυτοδικαιώθηκες ως άλλος… Όσιος τελώνης, κατακρίνοντας συνεχώς όλους τους υπόλοιπους ως φαρισαίους, ή γιατί θυμήθηκες δακρυσμένος την κάποτε δική σου επιστροφή στο σπίτι από την μακρινή χώρα, ή επειδή σου ήρθε φίλαυτα στη μνήμη εκείνη η δωρεά σου η γενναία στα ορφανά της γειτονιάς σου, ή τέλος επειδή νήστεψες και εσύ ένα -δυο τριμεριά, ανήκεις στην κατηγορία όσων έμειναν στερρεοί και δεν εβλασφήμησαν, δεν ξανασταύρωσαν Τον Αναστάντα; Και πόσο εσένα τον ίδιο κοροϊδεύεις αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, αν θαρρείς πως αν μετά από όλη αυτή την τωρινή σου αποστασία θα κατορθώσεις λίαν ευκόλως με την… χάρη που φαντάζεσαι οτι  σου περισσεύει, να ανακαινιστείς εις μετάνοιαν! Η γη σου, η κάποτε εύφορη, μόνο αγκάθια πλέον ξεβγάζει και φωτιά θα τα περικυκλώσει να τα αφανίσει!

Ακόμα ανασαίνεις! Είναι εγγύηση μακροθυμίας και Χρηστότητας κάθε σου ανάσα! Ανάστα! Ξέχνα τους ρόλους που βολεύουν την ανθρωπαρέσκεια και την αυτοδικαίωσή σου ! Χτύπα ξανά τα στήθη σου στο ταμιείο σου ! Ζήτα τους οικτιρμούς από τον προδομένο Πατέρα με ταπείνωση και συναίσθηση της αποστασίας σου! Αναθεώρησε τα περί αρετών σου! Νιώσε στα αλήθεια ο τελευταίος αμαρτωλός! Ένα περίψημα! Κλάψε για την δική σου εξορία στις παρυφές του σκότους… Αυτομέμψου αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου! Και έπειτα, έλπισε στον Κύριο! Στη Ζωή, Στο Φως και Στην Ελπίδα! Να αυτοκατακριθείς! Μόνο έτσι θα νιώσεις ότι το αίμα του μόνου Αναμάρτητου χύθηκε για την Σωτηρία των αμαρτωλών, ων πρώτος ει εσύ! Τώρα! Καιρός του ποιήσαι τω Κυρίω ! Στον Άδη αν δεν το πράξεις εδώ, δεν θα μπορείς! Μα ούτε θα θέλεις! Από τούτο το πρόσκαιρο ζούμε Τον Παράδεισο ή την κόλασή μας! Στο εδώ, εκείνο το ΘΕΛΩ, είτε θα υποταχθεί πανελεύθερα στον Θεό ή θα Τον παραμερίσει χωρισμένο από Εκείνον αιώνια! Και να θυμόμαστε αυτό που έλεγε ο αββάς Δωρόθεος, πως όταν δεν συνηθίζει ο άνθρωπος να κατηγορεί τον εαυτό του, δεν θα αργήσει να θεωρήσει αίτιο του κακού, ακόμα και αυτόν τον ίδιο τον Θεό...»

Γράφτηκαν τα παραπάνω αποσπάσματα  σε μια αντίστοιχη εκπομπή, αρκετά Τριώδια πριν…"Ακόμα ένα Τριώδιο κι ακόμα ανασαίνω", ο τίτλος εκείνου του κειμένου! Παλιλογείς θα πει κάποιος…Επαναλαμβάνεσαι κουραστικά…Βρες κάτι άλλο, πιο πρωτότυπο, πιο θελκτικό! Και μην αρχίσεις πάλι τα πεισιθάνατα μακάβριά σου(που έλεγε και μια ψυχούλα καλή της ώρα). Αχ αυτό το β πότε θα το ξεριζώσουμε αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου! Πότε θα ζήσουμε το παμπόθητο μακάριο; Λογαριάζοντας την  κάθε μέρα μας σαν την πρώτη μέρα του ανακαινισμένου μετανοούντος ανθρώπου  του νιογέννητου, αλλά και σαν την τελευταία που μας δόθηκε από τον Αρχηγό της Ζωής για έναν και μόνο σκοπό…την επιστροφή μας στην πατρική οικία. Η τελευταία μου μέρα, η τελευταία μου Κυριακή, τα τελευταία Χριστούγεννα, το τελευταίο Τριώδιο…και έπειτα η αιώνια χαρά…η χαρά του Παραδείσου που μόνο όποιος την έζησε και τη ζει χωρίς διαλείμματα και προϋποθέσεις από αυτήν τη ζωή, θα την γευτεί και στην άλλη…Τα σημεία των καιρών, οι αχοί και οι ήχοι του πολέμου και των Θεομηνιών,  πυκνώνουν γύρω μας. Να χαιρόμαστε μόνο,  προέτρεπε ο μακαριστός Άγιος Γέροντας ο π.Αθανάσιος Μυτιληναίος, όταν γίνονται πραγματικότητα όλα εκείνα που μας οδηγούν προς το άκρως άδηλο μεν,  μα και διακριτό συνάμα τέλος της Ιστορίας, προς τον δεύτερο ερχομό του Κυρίου μας. Ο γαρ καιρός εγγύς…Ο προειδοποιητικός αλλά και χαροποιός ταυτόχρονα αχός της προφητικής κραυγής της Αποκάλυψης και ένα Τριώδιο που ανοίγει τις σελίδες και τις πύλες της μετανοίας μπροστά μας. Να ζήσουμε ένα άλλο και όχι άλλο ένα, συνηθίζουμε να λέμε τούτες τις ώρες  αλλά φρενοβλαβώς να μην βιώνουμε…Ίσως αυτοί οι ανατριχιαστικοί ήχοι και οι  αχοί του φετινού...τελευταίου μας Τριωδίου, να μας κάνουν επιτέλους να στρέψουμε της καρδιάς τα  μάτια ψηλά,  κραυγάζοντας με όλη τη δύναμή της  το «Ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ» (Ἀποκ. κβ´ 20)                                

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή Τριώδιο 2026

Πάντα Τριώδιο…

                        

Έφτασε νωρίς φέτος το Άγιο Τριώδιο. Δεν προλάβαμε να ξεστολίσουμε τα Χριστουγεννιάτικα και να σου ξανά οι ήρωές του. Άντε να ξαναμπούμε τόσο γρήγορα σε κλίμα και…διάθεση μετανοίας… Μας προκαλεί λίγο, ίσως και να μας σκανδαλίζει η παραπάνω φράση-διαπίστωση. Το παίρνουμε πάνω μας λοιπόν και σας ζητάμε συγγνώμη. Αλλά αν το καλοσκεφτούμε αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, θα διαπιστώσουμε πως αντιμετωπίζουμε την μετάνοια σαν μια εποχιακή κατάσταση με αρχή μέση και τέλος. Θα φορέσουμε λοιπόν το πρόσωπο ή το προσωπείο της μετανοίας και θα πορευτούμε μέχρι το πανηγυρικό Χριστός Ανέστη…Και έπειτα ξανά στα αγαπημένα άθεσμα…γούστα μας με έναν Θεό στα μέτρα μας. Στις εφάμαρτες επιγεύσεις, τις αρχικά γλυκές και έπειτα στυφές σαν τα ξυλοκέρατα του πεινασμένου με την λεηλατημένη ψυχή Ασώτου Υιού. Πεινασμένη και λεηλατημένη και η ψυχή μας φωνάζει και κλαίει ζητώντας ο,τι την κρατά αληθινά ζωντανή και εναργή. Οχι τα  ξυλοκέρατα μιας προσωρινής και ψευδόσχημης πνευματικής κατάστασης, που αν ψάξουμε στα βαθέα εσώτερά μας, θα διαπιστώσουμε με θλίψη ότι  μόνο υστερόβουλα προς τον Θεό και  για τα μάτια των διπλανών μας συντηρείται, για τους περισσοτέρους από εμάς τουλάχιστον.«…ἄρτι γὰρ ἀνθρώπους πείθω ἢ τὸν Θεόν; ἢ ζητῶ ἀνθρώποις ἀρέσκειν; εἰ γὰρ ἔτι ἀνθρώποις ἤρεσκον, Χριστοῦ δοῦλος οὐκ ἂν ἤμην….»( Γαλ 10.10). Να είμαστε λοιπόν αρεστοί στους ανθρώπους,  συμπεριλαμβανομένου και του ευατού μας και της συνειδήσεώς μας,   που πολλές φορές,  όπως και τον Θεό, μυκτηρίζουμε; Ή να μοχθούμε και να αγωνιούμε συνεχώς για το Θεάρεστο και μόνο; Να πιστεύουμε κατά το συμφέρον, όχι βέβαια της ψυχής, αλλά του κόσμου; Να έχουμε αρετές χρήσιμες και βολεψές, για κάθε περίσταση και Θεία ...συνδιαλλαγή, αγορασμένες και εκείνες από εποχιακούς πάγκους εκθέσεων Χριστιανικού βιβλίου, που τούτες τις μέρες έχει αυξημένη ζήτηση; Να πιστεύουμε σε μια αλά -καρτ Ορθόδοξη πίστη των Ομολογητών και των Μαρτύρων, στις μέρες μας δειλή και σε υποστολή υποταγμένη στης λογικής και της εκκοσμίκευσης τους μέντορες; Θυμόμαστε πάντοτε τον αδελφό μας που έλεγε, περιγράφοντας αυτό που αναφέρει και μέσα στο ψαλτήρι ο ιερός ψαλμωδός, για το πώς σκληραίνει και γίνεται λιθώδης η καρδιά του ανθρώπου…Ετυρώθη ως γάλα η καρδία αυτώ…(Ψαλ. 118,70) Έχουμε πάθει έλεγε ο αδελφός μας στένωση καρδίας από τους θρόμβους της λογικής και του κόσμου…Κι ας λένε οι Άγιοι Πατέρες πως αίρεση είναι ο,τι εκλογικεύει το δόγμα, που πολλές φορές είναι σεσιγημένο στις Γραφές…Αυτή η προσπάθεια οδηγεί πάντοτε στην πλάνη! Έλεγξε τον εαυτό σου αδελφέ μου ταλαίπωρε εαυτέ μου! Το πρότεινε αυτόν τον αυτοέλεγχο ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς…Να απαγγέλουμε έλεγε το Σύμβολο της Αγίας μας Πίστης, νιώθωντας την παραμικρή του λέξη και με ειλικρίνεια και αυτομεμψία Τελωνική, να αυτοελεγχόμαστε στο αν την πιστεύουμε και κυρίως αν τη βιώνουμε, ανέκπωτη και απερίτμητη…Δεν κάνει διακοπές η μυστηριακή Ορθοδοξία, δεν έχει περιόδους και εποχές. Ρέει ασταμάτητα όπως το αίμα Του στις φλέβες μας…Αν σταματήσει θα είμαστε νεκροί…

Καλό και ευλογημένο Τριώδιο!

 Πάντα Τριώδιο…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Αρχή Τριωδίου 2026

Της αχαριστίας οι τάφοι…(Το Αληθινό μάννα...)

 

«Καὶ ἐκλήθη τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκεῖνου Κιβρωθ Θααυά, 

ὅτι ἐκεῖ ἔθαψαν τὸν λαὸν τῶν ἐπιθυμησάντων.» Αρ. (11:34)

Υπάρχει ένα παλιό θεατρικό έργο το οποίο μεταφέρθηκε και στον ασπρόμαυρο καλό Ελληνικό κινηματογράφο, με τίτλο "ο Αχόρταγος". Το έγραψε ο μακαρίτης ο Δημήτρης Ψαθάς, ένας σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας και χρονογράφος, με πραγματικά εξαιρετικά επίκαιρα και στις μέρες μας γραφτά. Εκεί, στον "Αχόρταγο", περιγράφεται η πορεία ενός ταλαίπωρου ανθρώπου, που ξεκινά να αναζητά μόνο φαγητό για μοναδική πληρωμή του, ζει για να τρώει, όπως ο ίδιος λέει μέσα στο κείμενο, είναι ένα στομάχι και τίποτε άλλο και φτάνει μετά από λίγο καιρό χορτασμένος και καλοζωισμένος πλέον, να θέλει να γίνει κυβερνήτης και στο τέλος να τρελαθεί. Έχουμε πει πως με την αγία μεταστρεψιμότητα όλα μπορούν να παράγουν, να αποστάξουν πνευματικούς καρπούς και νάματα που γίνονται ιάματα. Έτσι και στην θύμηση αυτού του Θεατρικού έργου, μας γεννήθηκαν οι συνειρμοί που μας έφεραν πίσω από το μικρόφωνο σήμερα. Και δεν λέει φυσικά κανείς ότι πρέπει να αναζητάμε μόνο ένα πιάτο φαί για πληρωμή, αλλά να μάθουμε να μην είμαστε αχόρταγοι, αχάριστοι και άπληστοι όπως ο ήρωας του Ψαθά στο τέλος της θαυμάσιας και τόσο διδακτικής ιστορίας, που σαν να έρχεται από τα πολύ παλιά…ακόμα ακόμα και από τα θαυμάσια χωρία της Παλαιάς Διαθήκης…Τότε που ο Θεός Λόγος, εξέτρεφε τον λαό του Ισραήλ στην πορεία του στην έρημο με το μάννα. Τότε που ο γογγυσμός τους και η αγνωμοσύνη του παλαιού Ισραήλ, οδήγησε πολλούς στον θάνατο και στα μνήματα των ακόρεστων επιθυμιών τους, στις αχαριστίας τους τάφους…Μόλις σαρκώθηκε ο Θεός Λόγος μας φανέρωσε το αθάνατο μάννα, τον ίδιο Του τον Εαυτό! "...ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς. οἱ πατέρες ὑμῶν ἔφαγον τὸ μάννα ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ ἀπέθανον..οὗτός ἐστιν ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβαίνων, ἵνα τις ἐξ αὐτοῦ φάγῃ καὶ μὴ ἀποθάνῃ.ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς.. ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ὁ ἄρτος δὲ ὃν ἐγὼ δώσω, ἡ σάρξ μού ἐστιν, ἣν ἐγὼ δώσω ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς.(Ιωάνν.6,48-51). Μόλις συνειδητοποιήσουμε τούτα τα ρήματα της αιώνιας ζωής και τα βιώσουμε, αναζητώντας συνεχώς αυτήν την αιώνια και αθάνατη τροφή, τότε θα μονολογούμε δοξολογικά το:"...αρκεί σοι η χάρις μου..."(Β Κορ. 12,9)  και  θα νιώθουμε οτι στην έρημο της δικής μας πορείας σε τούτη τη ζήση, είτε αυτή η έρημος λέγεται μοναξιά, είτε ασθένεια, είτε φτώχεια, είτε κάθε τι δύσκολο που ορθώνεται μπροστά μας, ο Μανναδότης Κύριος και Θεός μας θα είναι δίπλα μας, συνοδοιπόρος στην...έξοδο από την σκλαβιά της αχαριστίας και τα μνήματα των επιθυμιών μας...

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Σκοτώστε τον ίδιο τον Θεό...

  

Ανατριχιαστικά του νούμερα των καταγεγραμμένων μόνο εκτρώσεων στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο. Ολόκληρες πόλεις και χώρες αντίστοιχα, σβήνονται απ τον χάρτη. Γενοκτονίες, με τον νόμο συμπαραστάτη. Δολοφονίες, με πανηγυρικά αθώους τους αυτουργούς, τους άμεσους και τους ηθικούς. Ένοχοι και ασεβείς προς το δικαίωμα της ολέθριας αυτοδιάθεσης, μόνο όσοι εκτός συρμού, εποχής και πραγματικότητας, σπαρακτικά ζητούν να σταματήσει το φριχτό έγκλημα! Μαζί και εκείνες οι φωνές των απειραρίθμων ψυχών, που σφαγιάστηκαν μα και όσων βρίσκονται ακόμα σε μητρικά σπλάχνα καταδικασμένες στο σκοτάδι να βοούν: -Αφήστε μα να ζήσουμε! Μην μας φονεύετε! Ποθούμε το Φως του Πλάστη και Δημιουργού μας! Λαχταράμε τόσο να γνωρίσουμε όλα του Θεού τα θαυμάσια! Μην θυσιάσετε ξανά την αθωότητα. Μην πικραίνετε πιότερο τον Χριστό μας! Χαρείτε την συνδημιουργία. Λάβετε το δώρο της Ζωής στην ζωή σας! Εμείς θα γίνουμε μέσα σωτηρίας σας!

Είναι και εκείνες οι άλλες οι φωνές που μάχονται για το δικαίωμα…στην άμβλωση. Προβάλλουν και ηθικά διλήμματα ως ατράνταχτα επιχειρήματα για την καθολική νομιμοποίηση. Αν υπάρχει εγκυμοσύνη μέσα στην οικογένεια με βιασμό από συγγενικό πρόσωπο, δεν πρέπει να επιτραπεί στην γυναίκα να κάνει έκτρωση; Ανατριχιαστικά φρικαλέα μια τέτοια περίπτωση! Ιδιαζόντως ειδεχθής! Ευχή ποτέ να μην ξανασυμβεί τέτοιο δαιμονάρεστο κακό! Αλλά αν προσέξουμε κάπως καλύτερα και σε συνάρτηση με τους αριθμούς των 50.000.000 επισήμως μόνο καταγεγραμμένων εκτρώσεων παγκοσμίως, θα διαπιστώσουμε πως αυτές οι τόσο τραγικές περιπτώσεις αγγίζουν ένα απειροελάχιστο ποσοστό. 0,000000000…1%. Είναι δυνατόν να νομιμοποιεί και να παρέχει ένα φτιασιδωμένο με ηθικό περιτύλιγμα δικαιολόγημα, αυτό το τραγικό μα τόσο ελάχιστο ποσοστό, στο συνεχές αυτό αιμοσταγές τεράστιο έγκλημα; Ένα είναι το δίλημμα και το φωνάζουν εκείνες οι υπό εκτέλεση ψυχές: -Προτιμάτε να μας σκοτώσετε και το βάρος αυτής της σφαγής να σας ακολουθεί για τα υπόλοιπο μιας αιωνιότητας; Ή να έρθουμε στον κόσμο και να γίνουμε της καλής απολογίας σας κάποτε οι ισχυροί υπερασπιστές; Στην Ελλάδα πλέον οι εκτρώσεις είναι τριπλάσιες απ τις γεννήσεις! Το πλέον όμως τραγικό είναι ότι πλέον διαφημίζονται και αναμιμνήσκονται ως εμπειρίες από το νοσταλγικό παρελθόν. –Έμεινα έγκυος στα γυρίσματα της ταινίας…αλλά ήταν κακό το timing τότε…Εμπόδιο στην καριέρα μου που τότε ήταν στο απόγειό της…Βέβαια μετά προσπαθήσαμε αλλά δεν ήθελε ο Θεός… Μα, ο Θεός σου έδωσε 3, 4 και εσύ τα σκότωσες! Και δεν δακρύζεις γι'  αυτό πικρά κάθε μέρα που ξημερώνει!

Είναι οι φωνές τους που ποτέ δεν θα σιγάσουν. Ένα κερί αγνό κάθε βράδυ να λιώνει για αυτές τις ψυχούλες! Ενώνονται τις νύχτες που το καθάριο φως σπάει το σκοτάδι τους. Ένα γιατί παραπονεμένο στέλνουν σε όλους εκείνους που τους στέρησαν το Φως. Απάντηση δεν λαβαίνουν ποτέ! Μόνο λίγη ανάπαυση τους χαρίζει ένα αστέγνωτο δάκρυ, που για καιρούς τώρα μια μετανιωμένη μάνα σαν φυλαχτάρι το κρατά για το αντάμωμά τους. Είναι εκείνες οι φωνές …Δεν θα τις ακούσουν τα αυτιά των ψυχρών εκτελεστών –ορθολογιστών που και αυτοί φωνάζουν ότι Θεός δεν υπάρχει ! Γι'  αυτό,  ο,τι δεν βλέπετε σκοτώστε το! Σκοτώστε αγέννητα παιδιά, την άυλη ψυχή, τον ίδιο τον Θεό, αφού με ανύπαρκτο Αυτόν τα πάντα επιτρέπονται! Μα είναι και κάποιοι που τις αφουγκράζονται συνέχεια εκείνες τις παραπονεμένες φωνές. Και πλέον γνωρίζουν και μετανοούν κάθε στιγμή και συγχωρούνται απ τον Θεό και τον δοξάζουν που δεν τους παραδειγμάτισε και ελπίζουν στον απέραντο και ανόθευτο ιλασμό Του. Ενώνουν ύστερα και τις δικές τους φωνές και εκλιπαρούν να μην βρεθεί ποτέ κανείς άλλος στην θέση τους.

Και εσύ αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, που θαρρείς πως όλα αυτά ελάχιστα σε αγγίζουν, γιατί εσύ δεν υπέπεσες ποτέ σου σ αυτό το ανουσιούργημα, νιώσε πλέον την φριχτή πλάνη που το εγώ σου σε υποβάλλει. Και κλάψε και εσύ και μετανόησε για το δικό σου μεγάλο μερίδιο ευθύνης! Που ποτέ σου δεν ένωσες την φωνή σου, την αντίστασή σου, την προσευχή σου, να σταματήσει αυτό το αμάρτημα που καταματώνει και φραγγελώνει αλύπητα τον ίδιο τον Χριστό μας.

Νώντας Σκοπετέας

20/10/2019

Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο:Είναι εκείνες οι φωνές (2 μέρη)

ΥΓ( 2026): Νέο επιχείρημα αρθρώθηκε…Είναι δυνατόν λένε να φέρεις στον κόσμο παιδιά που είναι ανεπιθύμητα για τους γονείς τους…;Να έρθουν τα καημένα, λένε, για να δυστυχήσουν….

Να είχες τον τρόπο να ρωτούσες όλα αυτά τα μυριαρίθμητα ...ανεπιθύμητα μα γεννημένα παιδιά, αν τελικά τα απογοήτευσε η απόφαση των γονιών τους να τα φέρουν στον κόσμο... Θα σου απαντούσαν στην συντριπτική τους πλειονότητα ότι τους ευγνωμονούν που σεβάστηκαν το δικαίωμά τους στη ζωή. Μπορεί να' ναι δύσκολα και καμιά φορά η απελπισία να τα κυκλώνει, όμως ζουν και παλεύουν και αγωνίζονται και ελπίζουν. Ελπίδα θα πει, να χαίρεσαι πριν έρθει η χαρά… Αν γνωρίζαμε μόνο, πόσοι με την ευρηματικότητα και την οξυδέρκεια όλων αυτών που εφευρίσκουν επιχειρήματα της λογικής και του κόσμου τούτου δεν θα υπήρχαν και πόσοι ακόμα δεν υπάρχουν επειδή... κάποιοι «σεβάστηκαν» το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος και εξαφάνισαν το... δικαίωμα στην αιωνιότητα της αθάνατης ψυχής; Να μπορούσαμε μόνο να...ανιχνεύσουμε με έναν τρόπο το αν όλα τα παιδάκια που είναι ανεπιθύμητα όπως θλιβερά τα αποκαλούμε μεσα στην θαλπερή μήτρα της μαμάς τους, επιθυμούν να εκτρωθούν και να μην αντικρίσουν το φως αυτού του κόσμου...Τι θα απαντούσαν άραγε..;

Μη με κάψετε αδελφοί μου! Σας ικετεύω!

 "...Πρωινό Αυγουστιάτικο κάτω απ τον Ταΰγετο. Στα τελειώματά του το καλοκαίρι. Ατμόσφαιρα καθάρια!  Η ματιά  σου, ανεμπόδιστη  φτάνει ως την άκρη του γαλάζιου. Οξυγόνο αμόλυντο  ξεχείλιζε στα στήθη, σαν ανεβαίναμε με τον Γιώργη το ανηφορικό πετρωτό καλντερίμι. Αφήσαμε τα γυναικόπαιδα να κοιμούνται και μόλις αχνοβασίλεψε ο ηλιάτορας πίσω από την πυραμίδα του Πενταδάχτυλου,  πήραμε τον δρόμο για τα ελατόφυτα ψηλώματα που ακουμπάνε ουρανό. Λίγο νερό σ' ένα παγουράκι και ένα μαγκούρι κομμένο  από δασύσκιωτη μουριά, να στηρίζει στο δυσκόλεμα και στα αγκαθωτά περάσματα. Η θάλασσα στο πέρα κάτω, προβάλλει σαν υφάδι απαλό στρωμένο γύρω από την πέτρα και την ελιά, την ευλογημένη μάνα-γη των Μανιατών. Πως πέρασε έτσι άλαλα  τόση ώρα! Γεμάτη από αναρίθμητες λέξεις η σιωπή. Κελαηδιστές του ουρανού μέσα σε δροσοστάλαχτες φυλλωσιές, φτέρες και περήφανα αειθαλή, προσθέτουν κι άλλες δοξολογίες,  σ αυτές που ήδη  η ψυχή μας ήδη αναπέμπει.

Στο κατέβασμα, τολμάμε να αρθρώσουμε λίγες λέξεις και να  νοθεύσουμε για ελάχιστα  τους ήχους του Θεού.- Κουράστηκα αδελφέ μου! Ας ξαποστάσουμε λίγο! Εκείνη τη στιγμή περνάγαμε μπροστά απ το Κοιμητήρι των Πριπιτσίων.             

-Να, ας μπούμε εδώ να πάρουμε μια ανάσα! Θυμήθηκα τότε ξαφνικά έναν Αγιορείτη σοφό Γέροντα, τον Προφητηλιάτη π.Ιωακείμ, που έχει τοποθετήσει πάνω απ το Κοιμητήρι και το οστεοφυλάκιο της Σκήτης του, μια επιγραφή: "Φιλοσοφική Σχολή"

-Ας μπούμε λοιπόν να φοιτήσουμε! είπα στον Γιώργη που στιγμιαία απόρησε… -Στη Φιλοσοφική σχολή…του είπα και μπήκε αμέσως στο νόημα!-Τέσσερις έχουμε εδώ στο Ξεχώρι! Κάθε μια σπουδαία…έχει βγάλει αρκετούς τελειόφοιτους και έχει προβιβάσει και κάποιους για ανώτατες σπουδές …αιώνιες, στο Πανεπιστήμιο του Παραδείσου!

Κάποιος είπε,  πως η ζωή αυτή η πρόσκαιρη δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένας διαρκής αγώνας να απομακρύνουμε συνεχώς το ρ από το άγριο και να το μεταστρέφουμε σε  άγιο! Το τόσο φιλεπίστροφο αυτό γράμμα! Σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή της εισόδου μας, πως αγώνα πρέπει να κάνουμε για να απομακρύνουμε και το β αυτού του κόσμου του μάταιου και  σκοτασμένου από το μακάβριο και να το κάνουμε μακάριο! Γιατί μόνο μακάριος, χαρούμενος αληθινά και με ελπίδα Ζωής αιωνίου μπορεί να εξέλθει κανείς από μια…Φιλοσοφική σχολή!

Φωτογραφίες και μηνύματα χαραγμένα πάνω στο μάρμαρο στην πέτρα και στο ξύλο! Άλλα φανερά και άλλα μυστικά: Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών! Να πεθάνεις πριν πεθάνεις για να μην πεθάνεις όταν πεθάνεις! Κύριε εδοκίμασάς με και έγνως με. Μη συναπολέσεις ταις αμαρτίαις μου! Ζωής ο Κυριεύων και του Θανάτου, μνήσθητι Κύριε του δούλου Σου! Τόσες σκέψεις, τόσα μηνύματα, τόση ελπίδα να φωλιάσει μέσα σου! Δάκρυα ποτισμένο κάθε προσκεφάλι προς την Ανατολή  με ένα Σταυρό ακουμπισμένο πάνω του. Δάκρυα προσδοκίας και  καρτερίας, όχι απελπισιάς! Δάκρυα προσμονής για το μεγάλο αντάμωμα!

Κι όμως,  κάποιοι έχουν βαλθεί αυτές τις φιλοσοφικές σχολές να τις εξαλείψουν! Να αφαιρέσουν την ελπίδα απ' τις ψυχές μας, την βεβαία του αιωνίου. Να επαναφέρουν το αταίριαστο β μέσα στο μακάριο, να μονιμοποιήσουν και νομιμοποιήσουν ανίερα το μακάβριο…Όλοι αυτοί μανιωδώς και δαιμονιωδώς, προσπαθούν σήμερα να επιβάλλουν την καύση των σωμάτων μετά τον αποχωρισμό τους από την αθάνατη ψυχή. Δεν έχουν αντικρίσει ποτέ τους  όλοι αυτοί άφθαρτο σκήνωμα! Στου Ιονίου τα νησιά, στης Αγίας γης τα σεβάσματα, στου Σαν Φραντσίσκο και στου Σβιρ τα αγιομέρια! Μα κι όταν τα είδαν τα χλεύασαν απαίσια! Δεν έχουν δει ποτέ τους όλοι αυτοί και δεν έχουν αγγίξει τα χείλη τους, Ιερά λείψανα μυροβλύζοντα  αρρήτως,   στα μέρη του Άθωνα,  στα Μετέωρα και σε κάθε γωνιά της Ορθοδοξίας, με θερμοκρασία σώματος, που άλλοι νιώθουν κι άλλοι, ακριβώς σιμά τους, δεν αντιλαμβάνονται το παραμικρό, πιστοποιώντας με αυτόν τον τρόπο το υπέρλογο, την διαρκή  παρουσία του Θεού   μέσα από τους Αγίους Του, τα θαύματα και τα θαυμάσια Του. 

Δεν έχουν δει ανίατες ασθένειες να θεραπεύονται αυτοστιγμεί , στο πρώτο σταύρωμα πάνω στο νοσούν μέρος του σώματος! 

Δεν έχουν θωρήσει και μανάδες να μιλούν γλυκά  με τα κεκοιμημένα σπλάχνα τους, με μια χαρμολυπημένη απαντοχή, σε μια ολοζώντανη σχέση κοινωνίας και αληθινής Ζωής μακάριας και όχι μακάβριας! Δεν το χασε το σπλάχνο της η μάνα που του μιλά στο Κοιμητήρι! Δεν χάνεται ο άνθρωπος! Δεν είναι κουμπί, δεν είναι αντικείμενο για να απολεσθεί! Δεν εξαλείφεται η ύπαρξή του, είναι αιώνιος και ζων! Καρτερεύει  την Ζωή του μέλλοντος αιώνος!

Κι αν τον κάψουμε δεν τον εξαφανίζουμε. Ας ακούσουμε κάποτε επιτέλους  την προφητεία του Ιεζεκιήλ την Μεγάλη Παρασκευή τη νύχτα, μετά την περιφορά του Επιταφίου. Το παραμικρό απειροελάχιστο ίχνος μορίου που ταξιδεύει αιώνες τώρα στον αέρα, θα λάβει ξανά σάρκα, οστά και νεύρα! Μιλάει ο Θεός εκείνο το βράδυ!  Και υπόσχεται και βεβαιώνει!

Στις μέρες μας γίνεται λόγος μόνο για τα δικαιώματα των ανθρώπων! Για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, στον αυτοπροσδιορισμό, στον προσανατολισμό… Καμιά έστω αναφορά στου Θεού τα δικαιώματα! Δίδαξόν με τα δικαιώματά Σου ! Λέμε και επαναλαμβάνουμε  από συνήθεια μόνο!

Να λοιπόν, μια άλλη παράμετρος που ελάχιστοι λαμβάνουν  υπόψη:

Ο άνθρωπός μας για παράδειγμα,  είχε εκδηλώσει την επιθυμία να αποτεφρωθεί μετά τον θάνατό του. Και  εμείς που γνωρίζουμε και πιστεύουμε και δεν έχουμε υποτίθεται πλανηθεί από τις ολέθριες μεθοδείες  του μισόκαλου, σπεύδουμε να σεβαστούμε την επιθυμία του  άρτι κοιμηθέντος  ανθρώπου μας! Και στέλνουμε το άψυχο σώμα του στην αρνησίθεη κάμινο! Εμείς που γνωρίζουμε και διαλαλούμε  πως πιστεύουμε στης πίστης μας τα σωτήρια δόγματα και στην πανσέβαστη ιερά μας  παράδοση!

Τώρα που η ψυχή του ταξιδεύει, έχοντας πλέον πλήρη γνώση του ορατού και αοράτου κόσμου, με αγωνία μας φωνάζει: -Μην σεβαστείτε την τελευταία μου επιθυμία! Μη με κάψετε αδελφοί μου, σας εκλιπαρώ! Ακούστε με! Ακούστε την κλαίουσα ψυχή μου! Βάλτε με και εμένα σ ένα μνημούρι, σε τάφο ταπεινό με καντηλάκι ακοίμητο να παρακαλεί   το έλεος του Κυρίου! Μην με κάψετε! Σας ικετεύω!

Υπάρχουν δόξα τω Θεώ κάποιοι που δεν σέβονται την τελευταία επιθυμία του δικού τους ανθρώπου! Και εκείνος από ψηλά τους ευχαριστεί! Και αναπαύεται η ψυχούλα του!  Και καίει το φιτίλι της ελπίδας στην Φιλοσοφική σχολή,  όπου πλέον και εκείνος διδάσκει… Στη μακαρία σχολή της προσμονής και της Ελπίδας!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από το βιβλίο:"Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν;"(εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2019)και  από ομότιτλη εκπομπή.

ΥΓ(2026): Δυστυχώς υπάρχουν φωνές, που δεν θα περίμενε κανείς, ανυποψίαστος τουλάχιστον, με βάση το πνευματικό τους Χριστιανικό Ορθόδοξο  παρελθόν,  να υπερθεματίζουν για για  την καύση των κεκοιμημένων. Χρησιμοποιούν (πάντοτε με την γνωστή αιρετική αποσπασματική ανθολόγηση)  ακόμα και ρητά Αγίων Πατέρων, που δεν τους ενδιαφέρει, λένε, και δεν φοβούνται την φθορά του σώματος...Επιχειρηματολογούν δε, με παραδείγματα από την σύγχρονη πρακτική που ακολουθείται σε μεγαλουπόλεις,  για κάποια αζήτητα  οστά μετά την ανακομιδή τους, τα οποία αποθέτονται όχι σε οστεοφυλάκεια όπως συμβαίνει με την συντριπτική πλειονότητα, αλλά  σε ομαδικά χωνευτήρια και σκεπάζονται με υλικά, όπως ασβέστης, για υγειονομικούς λόγους. Προτιμώ να καώ, σου λένε, από το να με σκεπάσει κάποτε ο καυστικός ασβέστης!! Επιχειρήματα εκ του πονηρού, που μετατρέπουν την εξαίρεση σε κανόνα και ηθικό δίλημμα, ώστε  να προωθηθεί και να ακμάσει (ευχόμαστε όχι εν επιγνώσει)  το νεοταξίτικης εξύφανσης (ένα από τα πολλά) σκοπούμενο της αποτέφρωσης. Ο αναθεωρητισμός και η νεοπατερική χάλκευση της πανίερης Ορθόδοξης Παράδοσής μας, ενώπιόν μας. Το μνήμα και ο Σταυρός σύμβολα της αποκαραδοκίας της Ανάστασης των νεκρών,  παρουσιάζονται ως μακάβριοι αναχρονισμοί, στερημένοι από αγάπη και φιλανθρωπία. Και η καύση με την πρότερη σύνθλιψη των κρανίων και των  οστών των κεκοιμημένων, πράξη που τους ευεργετεί και τους τιμά μετά θάνατον. Μακριά από τους προβατόσχημους  λύκους τους βαρείς, τους ετεροδιδασκαλούντες αδελφοί μου. Στώμεν καλώς! Ο Χριστός μας ετάφη και Ανέστη!