Απενεργοποιημένη Λειτουργία

Καλωσόρισμα

    Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου! Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο της ραδιοφωνικής εκπομπής "...ἐν τῷ φωτί Σου ὀψόμεθα φῶς", μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού ακαταλήπτου! Μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή, να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας, με το γλυκύτερο φως του κόσμου! Το Φως του Χριστού μας! Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο… Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω συναλληλία, που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού- τεθλιμμένου συνοδίτη, στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας.

MainTabMenu

Πίνακας Αναρτήσεων

18 Σεπ 2021

Πατήρ Ηλίας Αλευράς +( Αφιέρωμα) Μέρος 3

 

…Γράφτηκε το λοιπόν στα 1957 , 15 χρονών παλικαράκι στην Εκκλησιαστική Σχολή της Κορίνθου ! Επταετής η φοίτηση,  μα δόξα τω Θεώ , του αναγνώρισαν τα 2 χρόνια στο Γυμνάσιο του Λεωνιδίου !  Ω , πόσο τον μάγεψε τούτη η σχολή ! Οι δάσκαλοί της , οι Ιερείς , οι Δεσποτάδες , τα Θεολογικά μαθήματα της Συμβολικής,  της Δογματικής ,της Εκκλησιαστικής Ιστορίας,   τα λόγια τα Πατερικά, τα καλλιτεχνικά , η ζωγραφική  ,η Αγιογραφία, η χαλκογραφία ,  η Βυζαντινή μουσική , η πρακτική άσκηση ! Τους μάθαιναν ακόμα και το πώς πρέπει να κραδαίνουν και να υψώνουν και να κουνούν το θυμιατό …Τους μάθαιναν να φυτεύουν τα ευλογημένα λιόδεντρα , πώς να εκτρέφουν τις κότες τα κουνέλια … πώς  να κοπιάζουν  και να εργάζονται ταις ιδίαις χερσί ,  πώς να ζουν αληθινά κατά Θεόν … Πέντε χρόνια αλησμόνητα , δημιουργικά , φωταγωγικά ,εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου . Πέντε χρόνια χαράς και γαλήνης , που φώλιασαν μέσα στην εύφορη γη του  και άνθισαν  έναν βλαστό αγλαόκαρπο και αρωματικό ,  έτοιμο να προσφερθεί στον Αυξάνοντα Μεγάλο Γεωργό…Κι όμως,  υπήρχε ένα αγκάθι σε όλην αυτήν την αγαθή σπορά,  στα αγιασμένα μέρη της δεύτερης οδοιπορίας  του Αποστόλου των Εθνών ..Εκεί στην Κόρινθο , όλον αυτόν τον καιρό , δεν έπαψε ούτε μια μέρα να σκέφτεται το πρόβλημά του …Ιδίως όταν λογάριαζε , πως για  να λάβει το πτυχίο του στην σχολή ,  στο σπουδαίο μάθημα της ρητορικής , την τελευταία χρονιά   θα έπρεπε να κηρύξει από άμβωνος… Τόσα χρόνια είχε μάθει και μάλιστα είχε αριστεύσει αρκετές φορές  στο να συντάσσει γραπτώς κηρύγματα ! Μα τώρα ήταν υποχρεωτικό να κάνει ένα κήρυγμα μέσα σε Εκκλησία , σε ώρα Θείας Λειτουργίας , μπροστά σε κόσμο ! Πως την φοβόταν τούτην την ώρα ! Στο ξεκίνημα πίστευε πως με την βοήθεια του Θεού και με το Χριστοκεντρικό περιβάλλον της Σχολής θα τα κατάφερνε,  μα όσο πλησίαζε ο καιρός,  έβλεπε πως το πρόβλημα παρέμενε δυσεπίλυτο … Το σκέφτηκε πολύ …Πέντε ολόκληρα χρόνια θα πήγαιναν σχεδόν χαμένα αν δεν τα κατάφερνε! Μέχρι και να προφασιστεί τον ασθενή σκέφτηκε για να αναβάλει …Ο καθηγητής της Ρητορικής όλο του έδινε θάρρος !

-Θα κάνεις κήρυγμα Ηλία , το δίχως άλλο ! Θα τα καταφέρεις! Τα γραφτά σου είναι θησαυρός ! Όπως τα γράφεις με ειρμό , έτσι θα τα πεις κιόλας !17 Ιανουαρίου θα κάνεις το πρώτο  κήρυγμά σου σε Εκκλησία  !

Κάτι έβλεπε φαίνεται εκείνος  που ο εικοσάχρονος πλέον Ηλίας αγνοούσε παντελώς …

Εκείνος συνέχιζε να αναζητά προφάσεις για αναβολή ! Βρήκε μια εξαιρετική ! Ο αδελφός του ο μεγάλος ο ναυτικός , θα ξεμπάρκαρε για λίγο να κάνει μια εγχείριση στις αμυγδαλές στο Ασκληπιείο , κοντά στην μεγάλη μέρα του κηρύγματος !

-Κύριε καθηγητά θα πρέπει να πάω στην Αθήνα , εγχειρίζεται ο αδελφός μου !Να είμαι κοντά του , να του σταθώ αν κάτι χρειαστεί ! Παραμονές του κηρύγματος ! Δεν θα είμαι εδώ , θα ήθελα να λείψω αν είναι ευλογημένο … 

-Να πας Ηλία παιδί μου ! Και άκουσε … θα κάνεις εκεί το κήρυγμά σου,  του Αγίου Αντωνίου ανήμερα ! Μάλιστα , κανένα πρόβλημα ! Τώρα το σκέφτομαι… ναι,   έτσι θα γίνει ! Στην Αγία Τριάδα Πειραιώς ! Θα τηλεφωνήσω στον πατέρα Κωνσταντίνο εκεί να σε περιμένει ! Είναι πολύ καλός μου φίλος !

Παραμονή Αγίου Αντωνίου 1962 ! Εσπερινός στην Αγία Τριάδα δίπλα στο λιμάνι ! Ο παλιός Ναός ! Στις πίσω θέσεις ο Ηλίας παρατηρούσε συνεχώς τα πάντα . Έριχνε κλεφτές ματιές και προς το πεδίο της αυριανής του… μάχης , πότε στον άμβωνα του Δεσποτικού θρόνου,  πότε στην μεγαλόπρεπη Ωραία πύλη … Ακούστηκε το απολυτίκιο του καθηγητού της Ερήμου από τον ψάλτη ! Τον ζηλωτήν Ηλίαν τοις τρόποις μιμούμενος, τω Βαπτιστή ευθείαις ταις τρίβοις επόμενος,

Πάτερ Αντώνιε, της ερήμου γέγονας οικιστής, και την οικουμένην εστήριξας ευχαίς σου. Διό πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.  

Πήρε θάρρος ο Λιάς  και πλησίασε στο Ιερό μετά την απόλυση του εσπερινού ! Άκουσε και για τον προφήτη και προστάτη του Θεσβίτη,  που ήταν  μέσα στο απολυτίκι της μεγάλης γιορτής του χειμώνα ! Το θεώρησε μήνυμα και αυτό του έφερε μια ανατριχίλα ! Φίλησε τον Αρχάγγελο και μπήκε μέσα στο Ιερό …

-Ευλογείτε ! Είστε ο πατήρ Κωνσταντίνος ; 

-Ναι παιδί μου ! Εσύ πρέπει να είσαι ο Ηλίας ο σπουδαστής από την Εκκλησιαστική της Κορίνθου !

Ναι πάτερ , ….εγώ είμαι !

-Καλώς τον Ηλία μου ! Καλώς όρισες παιδί  μου  ! Μου μήνυσε ο καθηγητής σου ότι θα έρθεις ! Μην φοβάσαι Ηλία  μου ! Όλα θα πάνε καλά !Άκουσε , μην αγχώνεσαι… αν θες μόνο  κάνε το κήρυγμα...Έχεις ετοιμάσει έτσι δεν είναι ;

-Ναι πάτερ Κωνσταντίνε …εδώ το έχω …είναι 5 σελίδες ! Τα ξέ –ξέ ρω και από μνήμης !

-Να ναι ευλογημένο παιδί μου ! Όμως και αν δεν θέλεις,  ή νιώθεις ότι δεν θα τα καταφέρεις , μην ανησυχείς ! Εγώ σου δίνω τον λόγο μου ότι θα πω στον καθηγητή σου τα καλύτερα και ότι το έκανες το κήρυγμα !

 -Ευχαριστώ πάτερ ! Αύριο το πρωί πρώτα ο Θεός θα είμαι εδώ από νω…νω …ρίς !Θα ανέβω όπου μου πείτε και έπειτα θα πάρω την μεγάλη  απόφασή μου !

Βγήκε από τον Ναό της Αγίας Τριάδας σχεδόν κλαμένος ! Ο παππούλης εύχαρις και στοργικός , μα αυτό που του είπε κάπως τον πλήγωσε …ή μάλλον του έφερε μέσα του ένα ευλογημένο πείσμα …Όχι δεν θα δεχόταν αυτήν την ειδική μεταχείριση …αυτό το κατά συνθήκη ψέμα του καλοσυνάτου Ιερέα …Θα ανέβαινε πάνω στον άμβωνα και θα προσπαθούσε ! Δεν ένιωθε πως εκβίαζε κανέναν και κυρίως τον Θεό …Πήγε στον ξάδελφό του στα Καρβουνιάρικα να περάσει την νύχτα …Ήταν κοντά στον Ναό και το πρωί θα ήταν συνεπής …Δεν κοιμήθηκε ούτε λεπτό εκείνη την νύχτα !Έσβηνε και έγραφε συνέχεια ! Προσπαθούσε να βρει λέξεις να τον διευκολύνουν ακόμα περισσότερο στην άρθρωση !  Προσευχόταν συνεχώς !

-Αξίωσέ με Κύριε να κηρύξω τον Θείο λόγο Σου ! Αξίωσέ με Κύριε ! Παναγιά μου Έουνη… Έλωνα … μεσίτευε για έλεος ! Άγιε μου Αντώνιε , εγώ ένα τίποτε είμαι , ένα περίψημα , που θα τολμήσω να κηρύξω αύριο στην μνήμη σου ! Έτσι εσύ δεν είπες πως πρέπει ο καθένας να λογαριάζει τον εαυτό του ; Βοήθα με σε ικετεύω  !.... (συνεχίζεται) 

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν" ( εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας) 

όπου συμπεριλαμβάνεται η αφηγηματική βιογραφία του μακαριστού π.Ηλία Αλευρά + 28.7.2021  


12 Σεπ 2021

Πατήρ Ηλίας Αλευράς + ( Αφιέρωμα) Μέρος 2

 Το πρώτο κήρυγμα


-Ηλία , Λία μου  …που είσαι παιδί μου  ; Έλα καμάρι μου που σε θέλω να πας στο μπακάλικο να μου ψωνίσεις ..Λία , Λία …δεν με ακούς ; Πού είσαι γιέ μου ;  Πάλι θα ναι πουθενά  με τα παιδάκια και θα τους κάνει τα …παπαδίστικά του! Βρε το ευλογημένο …που το χάνεις που το βρίσκεις , όλο να φτιάχνει θυμιατά και άγιες τράπεζες και να παριστάνει τον παπά ! Ποιό τραπεζομάντιλο θα μου χει πάρει πάλι  σήμερα και ποιο σεντόνι ; Σκεφτόταν η Όλγα και χαμογελούσε με τούτες τις σκέψεις …Και δεν λάθευε διόλου !  Όντως ο Ηλίας της , ο γιός της ο μικρός,  εκείνο το ζεστό πρωινό του καλοκαιριού του 1951 , ξεμάκρυνε  μαζί με τα άλλα ξέγνοιαστα  τσακωνάκια σε μια  σκιά κάτω από την μεγαλόκορμη δασύσκιωτη γραία ελιά,   στον θαλασσόβρεχτο λόφο πάνω από την έρημη παραλία του  Λιγεριά,  σιμά στους μύλους. Εκεί είχε φτιάξει πάνω σε μια μεγάλη πλατιά κοτρώνα την σημερινή άγια τράπεζά του . Φόρεσε για φελόνιο το λαδί τραπεζομάντηλο της μάνας του , έστρωσε ένα παλιό σεντόνι για κάλυμμα ,  έβαλε ένα κολονάτο ποτήρι-δώρο μιας θειάς του - και ένα κουτάλι   πάνω και άρχισε να ψέλνει αργά το Κύριε ελέησον , λιβανίζοντας τους φίλους του με το δικό του αυτοσχέδιο θυμιατό το φτιαγμένο από κονσερβοκούτια,  με χαλικάκια  μέσα τους για να χτυπούν…-Σήμερα θα σας  στεφανώσω ! τους είπε …Ε..ε..ε..σένα Δη…δη…μήτρη με την …δούλη του   Θε… ε… ε… ε.. ού  Κα… κα… λλιόπη ! Στέφεται ο δούλος του Θεού …Ησαϊα χόρευε… Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον …Άρχισαν να γυρίζουν οι «νεόνυμφοι» έχοντας στα μαλλιά τους στεφάνια από λεπτά χρυσοπράσινα  λιόκλαδα! Τα άλλα έκαναν πως τους πετάνε ρύζια… Άντε να ζή…ζή… σετε παι… παι… διά μου και κα… κα… κα καλούς  απογόνους! Αντιλάλησε η καταπράσινη πλαγιά του Πάρνωνα από τις ψαλμουδιές του …μικρού Παπά –Λιά και από τα παιδικά αθώα γέλια εκείνο το πρωινό του Ιούλη …

-Ποιος σου τα χει μάθει όλα τούτα τα τροπάρια που ψέλνεις και όλα αυτά που κάνεις λες και είσαι παπάς τον ρώτησε η   Καλλιοπίτσα

-Δεν …δεν μου τα μαθε κανένας ! Απλά βλέπω τους πα… πα…πάδες στο χωριό και μου αρέσουν !

- Μόλις ψέλνεις σταματάς να είσαι κεκές …του είπε ο Δημήτρης …τα λες όλα φαρσί !

Χαμήλωσε το βλέμμα ο Ηλίας …Πόσο τον στενοχωρούσε αυτή του η αδυναμία …Δεν μπορούσε να μιλήσει και αυτός σαν τα άλλα παιδιά,  κανονικά , ελεύθερα χωρίς να κομπιάζει , ήταν τραυλός …είχε του Μωυσή την νόσο , που εκείνα τα χρόνια τα αναγκεμένα  και πεινασμένα , δύσκολα θεραπευόταν ή βελτιωνόταν  … Μόνο όταν έψελνε,  ένιωθε να απελευθερώνεται η λαλιά του …Κι έτσι λάτρευε  να παριστάνει τον παπά …Όχι μόνο γι αυτόν το λόγο  βέβαια …Ήταν ο χώρος του Ιερού του Σωτήρα στο χωριό τους τον Τυρό  και όλων των Εκκλησιών της Τσακωνιάς , όπου δεν έχανε ευκαιρία να διακονεί σαν παπαδάκι από μωρό παιδί …Ήταν οι ιερείς του Υψίστου στο χωριό τους  ολοένα που τον συνέπαιρναν , όποτε  τους συναντούσε  ! Πρώτα ο παπά Παναγιώτης που ήταν και δάσκαλος και μορφωμένος και ο παπά Τριαντάφυλλος , ο καλοσυνάτος και απλούστατος και ο θειός του ο καλόγερος ο πάτερ Παντελεήμων ο Αλευράς… Αγιασμένες μορφές , υποταγμένες στο θείο θέλημα , αιώνια ζωσμένοι με του Φωτός και της Δικαιοσύνης τα όπλα,   στου Ουρανού την αγγελική στρατιά !   Αυτά ήταν τα πρότυπά του , τα ζωντανά παραδείγματα , που συντάρασσαν την παιδική του ψυχούλα και έσπερναν συνεχώς μέσα της , τον  σπόρο του Θεού , την επιθυμία της αφιέρωσης …κάποτε …μόλις και αυτός ο κόμπος στο λαιμό και στην γλώσσα του θα έφευγε μια για πάντα …Οι γονείς του ο Σπύρος και η Όλγα , αγράμματοι άνθρωποι του μόχθου , της βιοπάλης μα και της καθαρής πρωτόπλαστης ψυχής,  της ανόθευτης δεν του έλεγαν τίποτα για όλα τούτα …Στενοχωριόνταν μόνο , μόλις έβλεπαν τον μικρότερο από τους δυο τους γιούς να πασχίζει για να μιλήσει καθαρά ,  να διώξει αυτό το βάσανο , το σκόλοπα  της βραδύτητας από την  παιδικότητά του,  που φτεράκιζε συνέχεια μα όχι ανεμπόδιστα , στο όνειρο του Ιερού θυσιαστηρίου …

-Γύ…γύρισα μάνα !

-Καλώς τον ! Πάλι μου …έκλεψες τραπεζομάντιλο ! Χαλάλι σου ! 4 με τούτο ! Εντάξει …εντάξει  μην κατσουφιάζεις ! Δικό σου και αυτό , χάρισμά σου ! Πήγαινε τώρα να μου ψωνίσεις από τον κυρ Στέλιο στο μπακάλικο …Θέλω αρκετά πράγματα …μισή οκά ρύζι και πελτέ και διακόσια δράμια σαρδέλες και …

Την κοίταξε ο Ηλίας επίμονα στα μάτια…Έτοιμα να κλάψουν τα δικά του …Δεν ήθελε να κρυφογελούν μαζί του οι άλλοι στα κομπιάσματά του και σίγουρα με τόσα που είχε να πει , δεν θα τα κατάφερνε ξανά  … Κατάλαβε εκείνη αμέσως …

-Καλά γιέ μου ..Είναι πολλά και θα τα ξεχάσεις …Έχεις δίκιο καμάρι μου !Κάτσε να σου δώσω χαρτί και μολύβι , να τα γράψεις να δώσεις έτοιμη την παραγγελία  στον κυρ Στέλιο!

Έτσι κύλησαν τα παιδικά του χρόνια στην παραλία του Τυρού τους . Προόδευε συνέχεια ο Ηλίας και στο Γυμνάσιο πήγε στο Λεωνίδιο μέχρι τα 15 του χρόνια …Όλοι οι καθηγητές του εκεί , έμαθαν  τον πόθο του , μα και την φυσική του αδυναμία …Γνώριζε και εκείνος,  πως μόνο με ένα θαύμα θα τα κατάφερνε να φορέσει το αγαπημένο  ράσο… Υπήρχε αυτό το εμπόδιο το μεγάλο πάντα να ορθώνεται μπροστά στην Ωραία Πύλη της ιερής του φαντασίας …Του το πε με αγάπη και ένας σεβάσμιος καθηγητής του:

- Ηλία μου , είσαι ένα πολύ καλό παιδί …ίσως το καλύτερο που γνώρισα ποτέ μου …Μα ψυχή  μου , δεν κάνεις για Ιερέας …συγχώρεσέ με που στο λέω , μα είναι αυτό …με την λαλιά σου …Όμως μπορείς να γίνεις ό,τι άλλο θες ! Είσαι πανέξυπνος , σπουδαίος μαθητής …Ό,τι άλλο θες το μπορείς …μα παπάς… καταλαβαίνεις…  

Ποτέ του δεν την παρεξήγησε εκείνη την ορμήνεια του δασκάλου του …ποτέ του δεν του θύμωσε …Ήταν κάτι  το απροσδιόριστο αυτό που τον πείσμωνε , που του έδινε ελπίδα για το θαύμα , που τον ωθούσε να κυνηγήσει το απλησίαστο …( συνεχίζεται...)

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν" ( εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας) 

όπου συμπεριλαμβάνεται η αφηγηματική βιογραφία του μακαριστού π.Ηλία Αλευρά + 28.7.2021  


8 Σεπ 2021

Πατήρ Ηλίας Αλευράς + ( Αφιέρωμα ) Μέρος 1

Διάλογος στο εξομολογητήριο ένα Σάββατο μιας Σαρακοστής …

-Προσεύχομαι Πάτερ στο Θεό μα Εκείνος απόκριση δεν δίνει …Νύχτες ολάκερες και μέρες μια λέξη Του δεν πήρα !

-Κι όμως σου μιλάει συνέχεια !

-Και τι μου λέει ;

-Σ αγαπώ παιδί μου ! Σ αγαπώ παιδί μου ! Προσπάθησε να τον ακούσεις !

-Θα προσπαθήσω παππούλη μου !

-Προσπάθησε και να του απαντήσεις ! Αυτό περιμένει από εσένα !

-Μα πως δεν σου είπα ; Συνέχεια του μιλώ ! Και είναι σαν να του απαντώ : Και εγώ σε αγαπώ !

-Λάθος απάντηση παιδί μου !

-Λάθος η αγάπη ;

-Άλλο περιμένει ν ακούσει από εσένα παιδί μου ! Άλλη απάντηση !

-Άλλη από το ότι και εγώ τον αγαπώ ;;;

-Ναι ! Από εσένα και από όλους μας περιμένει ν ακούσει : Εγώ Κύριε δεν σ αγαπώ !

Δεν σε πιστεύω ! Δεν σε πονάω ! Δεν σε θέλω δίπλα μου συνέχεια ! Θέλω να έρχεσαι όποτε σε καλώ Εγώ ! Βοήθα με Κύριε να σ αγαπήσω έστω και για μια στιγμή αληθινά , να σε πιστέψω όσο κρατά ένα ελέησον να σε πονέσω όσο βαστά ένα δάκρυ…Αυτό περιμένει παιδί μου ν ακούσει … Του τα χεις πει ποτέ όλα αυτά ;

-Ποτέ πάτερ ! Ποτέ μου ο άθλιος !

-Μόλις το έκανες για πρώτη σου φορά ! Γονάτισε παιδί μου να σου διαβάσω την ευχή ! Μακρόθυμος ο Κύριος και πολυέλεος !

Είναι οι στιγμές της αληθινής ειλικρινούς προσευχής ελάχιστες μέσα στην ζωή μας … Να μιλάς στο Θεό και να σ’ ακούει …εἰσελθέτω ἐνώπιόν σου ἡ προσευχή μου, κλῖνον τὸ οὖς σου εἰς τὴν δέησίν μου…

Αυτός πρέπει να είναι ο αγώνας κάθε αληθινά προσευχομένου …Να υπάρξει έστω και για ελάχιστα μέσα στη ζωή του μια στιγμή αφτιασίδωτης κατάνυξης , ταπεινής δεήσεως.

Εκείνη η στιγμή ! Κρατά όσο το μισάνοιγμα μιας γνώριμης παλιάς πόρτας που τρίζει όπως καμιά άλλη ...Αν θελήσεις να την διαβείς ...μπροστά σε τέμπλο γλυκόφωτο θα σταθείς και θα κλάψεις και θα γαληνέψεις και θα θυμηθείς την αχνή , ξεχασμένη σου αγιότητα και την αμαρτωλότητά σου που συννεφιάζει την ψυχή 

Εγώ Κύριε δεν σ αγαπώ ! Βοήθει μοι τη απιστία !

Ο Θεός μας οικονομεί όμως …ως μακρόθυμος και πολυέλεος! Μας στέλνει στο πλάι μας πνευματικούς ιχνηλάτες και οδηγούς , κατευθύνοντας τα διαβήματά μας στου πλούτου και των δωρεών Του το ανεξιχνίαστο, στων μυστηρίων Του τα αποκεκρυμμένα….

Είναι κάποιοι απ αυτούς τους οδηγούς , οι οποίοι κάμπτουν τα γόνατα και δια Πνεύματος Αγίου,  χτυπούν την Πόρτα του Θεού όπως γράφει κι ο ποιητής… Εκείνος αμέσως τους απαντά ! Παρρησία και Αγιότητα …Καθαρές καρδιές , θαρραλέα τολμηρές  μπροστά στον Δεσπότη των πάντων …

Μεσιτεύουν , ζητούν και λαμβάνουν άμεσα την απάντηση ..Όλα προς τo συμφέρον των αιτήσεων και των ψυχών …Διαπρύσιες προσευχές και ερωτήσεις …

Πατρικές και φιλόστοργες απαντήσεις όπως εκείνες που πάντα θα μας δίνει ο μακαριστός πλέον παπά Λιάς μας  !

Συνεχίζεται ...

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν" ( εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας) 

όπου συμπεριλαμβάνεται η αφηγηματική βιογραφία του μακαριστού π.Ηλία Αλευρά + 28.7.2021  

3 Σεπ 2021

Η μήνη και τα μηνύματα …


Μέσα στις ολοφώτεινες σελίδες του Ιερού Συναξαριού είναι αμέτρητες  οι περιγραφές μαρτυρίων,  όπου οι Άγιοι του Θεού με τις προσευχές και την αμετασάλευτη πίστη τους,  συντρίβουν τα ξόανα και τα είδωλα των ψεύτικων θεοτήτων και διαλύουν το βαθύ σκοτάδι της ειδωλολατρίας. Συγκλονίζονται πλήθη παρευρισκομένων πλέον πρώην ειδωλολατρών, οι οποίοι  αναφωνούν αυτοστιγμεί  ότι είναι μεγάλος και ο μόνος αληθινός ο Θεός των Χριστιανών,  οδηγούμενοι και εκείνοι σε φριχτά μαρτύρια, κερδίζοντας τον Παράδεισο,  βαπτιζόμενοι στο αίμα τους, τιμημένοι αιώνια  με της αφθαρσίας τα αμάραντα στέφανα . Στις πλείστες των περιπτώσεων βέβαια,  ο παριστάμενος   Ηγεμόνας που διέταξε τους διωγμούς και τα φριχτά βασανιστήρια,  όχι μόνο δεν πείθεται για το ανουσιούργημά του και δεν μετανοεί αλλά …εκλαμβάνει αυτά τα σημεία της παντοδύναμης Θείας επέβασης και ολοζώντανης παρουσίας της ενυπόστατης Σοφίας του Θεού,  ως θυμό και εκδίκηση των δαιμονοκρατουμένων «θεών» του,  για αυτήν την… ανυπακοή και την…. απιστία των Χριστιανών μαρτύρων…

Αυτό να θυμόμαστε αδελφοί μου , κλήρος και λαός, κάθε φορά που μια εικόνα της Παναγίας μας δακρύζει , κάθε φορά που η γη σείεται και τα θεμέλιά της ταράσσονται . Να ερχόμαστε σε επίγνωση Αληθείας και συναίσθηση αμαρτωλότητας και ας μην βλασφημούμε την ακατανίκητη δύναμη του Τριαδικού μας Ζώντος Θεού, απαξιώνοντας και   λοιδορώντας ακόμα,  τα μηνύματα και την μήνη Του,  που προκαλεί η  άλογη σύγχρονη αποστασία μας και μόνο .

 Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω!

Νώντας Σκοπετέας

27-08-2021

 

 

30 Αυγ 2021

Χαράλαμπος Φραντζής. Χ.Φ. Χριστού Φίλος στον Παράδεισο ...


Χριστός ανέστη Χ.Φ !!!
Με το καλό στον Παράδεισο!


Σήμερα ημέρα του Κυρίου αναδεμένη με του Τιμίου Νηστικάρη τα άγια αίματα , έγινε η αποκρυπτογράφηση των αρχικών σου σε εκεινο το Θεόπνευστο βιβλιαράκι που επέστρεψε στον δρόμο της μετανοίας αμέτρητες ψυχές το :
Ποτέ δεν είναι αργά!
Χ.Φ. έγραφε μόνο πάνω...
Χαράλαμπος Φραντζής...
Χριστού Φίλος!!
Πρέσβευε αδελφέ μας στον θρόνο του Δεσπότη Χριστού στο πλάι της λατρεμένης σου Γερόντισσας του Αγίου Χαραλάμπους και όλων των Αγίων με τους οποίους συμπορεύτηκες!!
Ο Θεός είναι νουθέτης ...συνήθιζες να λες...
Κάθε μέρα που περνά θα το κατανοούμε όλο και πιότερο Χαραλάμπη μας!
Όλες τις ώρες μέρα και νύχτα ήσουν μια ανοιχτή αγκαλιά για όλους μας!
Παρηγορητής και ομολογητής χωρίς φτιασιδώματα και ...πενιές...
Και τώρα...συνεχώς θα μας παραμυθείς με την απλότητά σου και τις σοφές λαλιές σου που χαράχτηκαν μέσα μας.
Είμαστε ευλογημένοι απ τον Θεό που γνωρίσαμε έναν γνήσιο φίλο του έναν λεβέντη στρατιώτη Του!
Καλή αντάμωση!
Νώντας Σκοπετέας
29.8.2021
Υγ: Προλάβαμε με την χάρη του Αγίου Θεού να φτιάξουμε την εκπομπή που λέγαμε φέτος στο Τριώδι!!
Εκεί μέσα βρίσκεσαι Χ.Φ !! Σ ευχαριστούμε!!

26 Αυγ 2021

Ως πότε θα μας ανέχεται ;

 

Μέχρι πότε θα σε ανέχομαι ; Ω πόσο βαρύς και προσβλητικός ακούγεται τούτος ο λόγος ! Αν προέρχεται ιδιαίτερα από οικείο σου πρόσωπο. Φανερώνει αγανάκτηση …μια μακρά περίοδο ανοχής …Και συλλογίζεσαι  και στενοχωριέσαι και προσπαθείς να κατανοήσεις το τι δεν πήγε καλά και έκανες το αγαπημένο σου πρόσωπο να φτάσει σε αυτό το οριακό σημείο . Βέβαια,  μπορεί και αυτός ο λόγος διόλου να μην σε προβληματίσει  και να αγνοήσεις αναισθήτως και να συνεχίσεις στην ίδια πορεία,  αταλάντευτα και αμετανόητα. Τι γίνεται όμως αδελφοί μου αν αυτός ο λόγος βγει μέσα από τα άχραντα χείλη του Χριστού μας ;  

ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;…( Ματθ.ιζ΄,17).

Αλήθεια αδελφοί μου έχουμε συναισθανθεί ποτέ μας ότι όταν ομιλεί ο Κύριος στο Ευαγγέλιό Του,  δεν ομιλεί στο τότε και στον Καιρό εκείνο,  αλλά στο τώρα και στον καθένα από εμάς προσωπικά ; Ότι δεν υπάρχει ούτε μια λέξη από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης ή στο σύνολο των 76 της Αγίας Γραφής που να μην έχει μια συνταρακτική επικαιρότητα ; Μα την αλήθεια,  είναι τόσο σύνηθες ιδίως στις θεοστυγείς μας μέρες,  να ακούμε τον λόγο του Θεού, να τον κοινολογούμε και εμείς οι ίδιοι μεταδίδοντάς τον,  αλλά να μην περνάει καν απ το μυαλό μας ότι ο Κύριος εν προκειμένω εκείνο το ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; το απευθύνει σε ΕΜΑΣ! Να νιώσουμε πόσο ασήμαντοι είμαστε μπροστά Του ! Πόσο ανίσχυροι να θεραπεύσουμε και να θεραπευθούμε με τις δικές μας δυνάμεις ! Μόνο ο Χριστός μας θεραπεύει ! Εκείνος επιτάσσει και εκβάλλει τα ακάθαρτα και μιαρά .  Εκείνος ο Υιός του Θεού του Ζώντος,  αποδιώχνει ιούς , ασθένειες και τα φαινομενικά ανίατα…Κυρίως την φοβία που ενίοτε συντρέχει …

Εν κλίνη νυν ασθενών κατάκειμαι και ουκ έστιν ίασις τή σαρκί μου, αλλ' η Θεόν και σωτήρα του κόσμου και τόν λυτήρα των νόσων κυήσασα, σού δέομαι τής αγαθής, εκ φθοράς νοσημάτων ανάστησον.

Ακούγεται στην Παράκληση της Παναγίας μας . Ειλικρινά όμως , έχουμε την ελπίδα μας και την καταφυγή εμπιστευμένες ολόκαρδα στον Τριαδικό Θεό ή κι αυτό το διαστρέφουμε ; Ένας μόνο λύνει τα δεσμά των νοσημάτων ! Ένας ανασηκώνει τον πεσμένο από την αμαρτία άνθρωπο ! γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη …πώς το άλλαξες αυτό που δεν σταματάς να ψέλνεις μόνο με τα χείλη και όχι με την καρδιά σου ; Πως διέστρεψες έτσι τούτη την αλήθεια μεταλάσσοντάς την σε ψέμα; ( Ρωμ.α΄, 25) Στις Πράξεις των Αποστόλων άλλη μια… επίκαιρη αναφορά : ….καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα( Πραξ.κ΄,30).

 

Όσοι σταμάτησαν να θεωρούν τον Θεάνθρωπο Ιησού ως Κυριεύοντα Ζωής και θανάτου , όσοι την πάσαν ελπίδα τους την αναθέτουν αποκλειστικά και μόνο στην πολύτιμη μα εσχάτως  ειδωλοποιημένη επιστήμη , στην λογική  και  στους Υιούς των ανθρώπων , διαστρέφουν σφόδρα το παντοδύναμο του Σωτήρος . Και είτε απαξιώνουν και εκδιώκουν τον Χριστό, είτε τον θεωρούν και Εκείνον ως μια επικουρική κάποια  λύση,  σε όσα με αυθεντία και νοσούσα διάνοια προκρίνουν ως θεραπεία και σωσμό . Και εμείς,  αντί να εμπιστευθούμε τον Ελευθερωτή των ψυχών και των σωμάτων , φυλακιζόμαστε σε μια αυτάρεσκη αυτοδικαίωση, δουλοπρεπώς, άβουλα και ασύνετα , υποτασόμενοι σε ο,τι το Αντίχριστο και επηρμένο . Άπιστοι και διεστραμμένοι , συνεχίζουμε απαθώς να ακούμε τον Κύριο :    

ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;…

Εμείς ας απαντάμε : Παράτεινον …γένοιτο  Κύριε, τὸ ἔλεός σου ἐφ' ἡμᾶς, καθάπερ ἠλπίσαμεν ἐπὶ Σέ…

Νώντας Σκοπετέας. Ιούλιος 2021

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

17 Αυγ 2021

Καπετάνιος ο Χριστός μας !


Να καταφύγουμε στη Θεολογία των τραγουδιών και στην αγία μετατρεψιμότητα ! Θέλετε να θυμηθούμε ένα παλιό τραγούδι; Οι πολύ νεότεροι ίσως δεν το θυμούνται…
Κάθε λιμάνι και καημός, κάθε καημός και δάκρυ κι είναι η ζωή του καθενός θάλασσα δίχως άκρη… Πόσες φορές ναυάγησα μες στα θολά νερά της και χάθηκε η βάρκα μου στη Μαύρη αγκαλιά της…
Κρατήστε για λίγο αυτούς τους στίχους. Πάμε στα λόγια από το ιερό οκταήχι, την Παρακλητική και την Παράκληση :
«Του βίου την θάλασσαν, υψουμένην καθορών, των πειρασμών τω κλύδωνι, τω ευδίω λιμένι σου προσδραμών, βοώ σοι· ανάγαγε εκ φθοράς την ζωήν μου Πολυέλεε». Των παθών μου τον τάραχον, η τον κυβερνήτην τεκούσα Κύριον, και τον κλύδωνα κατεύνασον, των εμών πταισμάτων, Θεονύμφευτε.
Κυβερνήτης, αρχηγός της γαλήνης και καπετάνιος ο Χριστός μας! Κύματα τρικυμισμένα έχει τούτη η Ζήση! Από τη μία στιγμή στην άλλη, η θάλασσα ενώ είναι γυαλί και λάδι, γεμίζει από αφρισμένα, μανιασμένα κύματα! Ξανά στο πρώτο τραγούδι του μακαρίτη του αδελφού μας του Πυθαγόρα ! Παραλείψαμε πριν σκοπίμως τον πρώτο στίχο του! Εκεί η ένστασή μας!
Είναι η ζωή μια θάλασσα και εμείς καπεταναίοι!
Εμείς καπεταναίοι; Μα όσες φορές νιώσαμε έτσι, καταποντίστηκαμε! Όσες φορές δεν παραδοθήκαμε ολότελα στην πρόνοια του κυβερνήτη Χριστού, βουλιάξαμε σαν τον Πέτρο την ώρα της φοβερής τρικυμίας! Συγκλονιστικό και υπέρλογο το να περπατάει ο άνθρωπος πάνω στο υγρό στοιχείο, πάνω στα κύματα! Μα αν το σκεφτούμε καλύτερα αδελφοί μου, όλη μας η ζωή δεν είναι ένα ολοζώντανο θαύμα, δεν είναι σαν να περπατάμε συνεχώς σαν τον Άγιο Πέτρο πάνω στα κύματα; Από την πρώτη μας ανάσα ως τη στερνή, πόσες φορές δεν αναλογιζόμαστε αυτήν τη θαυμαστή διακυβέρνηση της ζωής μας, από τον Ένα και μοναδικό Κυβερνήτη της , πόσες φορές δεν νιώθουμε την θεία επέμβαση αφημένοι στη θεία πρόνοια ; Eίναι η ζωή μια θάλασσα και εμείς καπεταναίοι! Όταν όμως αυτός ο στίχος γίνεται τρόπος θεώρησης των πραγμάτων, όταν αρχίζουμε και νιώθουμε πως εμείς κυβερνάμε το καράβι της ζωής ...Ω τότε... μόλις ξεκινάνε οι τρικυμίες, οι κλυδωνισμοί, τα μανιασμένα κύματα , οι λυσσασμένοι άνεμοι, οι ασθένειες, οι απογοητεύσεις, οι θλίψεις… Τότε αρχίζει ο καταποντισμός στον βυθό της ολιγοπιστίας και της φθοράς, και ο …παντοδύναμος καπετάνιος, ο εγώ, ο καπετάν ένας, μετατρέπεται στο πιο αδύναμο πλάσμα! Και αν πει Σώσον με Κύριε εκείνος θα επέμβει απλώνοντας το χέρι του και θα τον ανορθώσει ! Ολιγόπιστε εις τι εδίστασας ; Θα ψελλίσει ξανά και ξανά ο Κύριος! Αν όμως εκείνο το σώσον με Κύριε δεν ακουστεί, αν αισθανθεί ο καταποντιζόμενος, ο βεβυθισμένος τη αμαρτία, και τη αποστασία, ικανός να σωθεί από μόνος του, αν καταφύγει αποκλειστικά σε καπεταναίους της επιστήμης και του ξερού ορθολογισμού, τότε θα έρθει το ναυάγιο και ο βέβαιος πνιγμός. 
Αν αμφισβητήσουμε τον κυβερνήτη Κύριο αν κλονιστεί η πίστη μας στο παντοδύναμο Του, τότε κάθε που θα βλέπουμε τον άνεμο να δυναμώνει, θα έρχεται εκείνη η ολέθρια για τις ψυχές μας φοβία να κυριαρχήσει και να μας καταπιεί, σαν μανιασμένο κύμα! Κρατημένοι από το χέρι Του ! Συνεχώς με Εκείνον δίπλα μας, η ψυχή μας στραμμένη μόνο στον μεγάλο Κυβερνήτη ! Εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω σου, εμού δε αντελάβετο η δεξιά σου.. Εκεί στον 62ο ψαλμό, τόσο σπουδαίος, στα λόγια που δεν υπάρχει μέρα που να ξημερώνει και να μην ακουστούν στον εξάψαλμο! Εμού δε αντελάβετο η δεξιά σου! Στηριγμός , καθοδήγηση και προστασία η δεξιά , η δύναμη του Κυρίου! Αρκεί να ακουστεί από τα ολιγόπιστα χείλη μας εκείνο το σώσον με Κύριε!
Καράβι να ναι η πίστη και καπετάνιος ο Χριστός μας !

Νώντας Σκοπετέας . Ιούλιος 2021

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή




13 Αυγ 2021

Έγινε το γάλα …τυρί

Συνεχώς λοιπόν αυτό το δίλημμα, το αιώνιο δίλημμα που παρουσιάζεται ενώπιόν μας !
ἄρτι γὰρ ἀνθρώπους πείθω ἢ τὸν Θεόν; ἢ ζητῶ ἀνθρώποις ἀρέσκειν; εἰ γὰρ ἔτι ἀνθρώποις ἤρεσκον, Χριστοῦ δοῦλος οὐκ ἂν ἤμην.( Γαλ 10.10).
Εμφανίζεται ιδίως στις μέρες μας μέσα από μια ολότελα εκκοσμικευμένη θεώρηση της πίστης μας !
Και σε αυτήν την μακρά πλέον περίοδο της …πανδημικής αναστολής της πίστης …
Η Ορθοδοξία σε αναστολή ; ΠΟΤΕ ! Η Ορθοδοξία δειλή και σε υποστολή ; ΠΟΤΕ! Η Ορθοδοξία σε αποστολή !
Να δώσει χωρίς αμφιταλαντεύσεις ξεκάθαρη βιωματική απάντηση στα διλήμματα τα οποία ελπίζουμε να προκύπτουν αβίαστα απ όσα ακούγονται σήμερα !
Διλήμματα λοιπόν αρίφνητα ενώπιόν μας.
Πλησμονή από τέτοια που περιβάλλει η τάχα διάκριση και η ψευδόσχημη Αγάπη για τον συνάνθρωπο …
-Βεβαίως αγάπη αλλά εν Αληθεία …εν Χριστώ !
- Σιωπολογία, υπακοή , συνοδικό σύστημα , ταπείνωση, αυθεντία με επαρκή Θεολογική γνώση και κατάρτιση από την μια στο πραιτόριο και το Κολοσσαίο της λογικής!
Εκεί βεβαίως δεν ακούγεται η αδύναμη φωνή αυτών των ελαχίστων, που αναζητώντας την αλήθεια πρεσβεύουν και βιώνουν το : θέλουμε ελευθέρα και ζώσα Εκκλησία ! του μακαριστού Αγίου Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη.
Η φωνή τους που θα πνιγεί από τον όχλο των πολλών!
Θα ακουστεί όμως στα σίγουρα η στεντόρεια φωνή της ψυχής μας που θα φτάσει ως τον ματωμένο Γολγοθά να σταθεί στο πλάι της θρηνωδούσας Παναγίας μας του Ηγαπημένου μαθητή και των θαλερών Γυναικών.
Το Κολοσσαίο και το πραιτόριο της λογικής.
Έλεγε ένας αδελφός μας ο Αριστομένης ο Φλουράκης εκεί στο μετερίζι της πνευματικής ελεημοσύνης στον Πρόμαχο Ορθοδοξίας κάτι πολύ σοφό περιγράφοντας αυτό που αναφέρει και μέσα στο ψαλτήρι ο ιερός ψαλμωδός για το πώς σκληραίνει και γίνεται λιθώδης η καρδιά του ανθρώπου …ετυρώθη ως γάλα η καρδία …
Έχουμε πάθει λέει ο αδελφός μας στένωση καρδίας από τους θρόμβους της λογικής …
Και τι λένε οι πατέρες αδελφοί ;
Αίρεση είναι οτιδήποτε εκλογικεύει το δόγμα !
Προσπαθούμε συνεχώς ιδίως στις μέρες μας, να εκλογικεύσουμε και εμείς, να ανακαλύψουμε αυτά που είναι σεσιωπημένα στις Γραφές !
Αυτή η προσπάθεια οδηγεί πάντοτε στην πλάνη !
Έλεγξε τον εαυτό σου αδελφέ μου ταλαίπωρε εαυτέ μου !
Το πρότεινε αυτόν τον αυτοέλεγχο ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς …
Πες το σύμβολο της πίστης και νιώσε κάθε του λέξη και με ειλικρίνεια σκέψου αν την πιστεύεις …
Η μυστηριακή Ορθοδοξία που παίρνει Ζωή από τον Άλλο Παράκλητο τον Τριαδικό Θεό …
Ζωή που ρέει ανόθευτα και αμόλυντα δια των μυστηρίων …
Κάθε φορά που θα πλησιάζουμε μεταλαμβάνοντες ή μεταδίδοντες καταφοβισμένοι και με…προφυλάξεις το Άγιο Ποτήριο, ας επαναλαμβάνουμε αυτό το θεμελιώδες δόγμα της πίστης :
Και εις το Πνεύμα το Άγιον το Κύριον το ζωοποιόν …
Νώντας Σκοπετέας
Αποσπάσματα από ομιλία με τίτλο : Ιησού ή Βαρραβά ; η οποία εκφωνήθηκε διαδικτυακά στις 3 Απριλίου 2021 στην Ε.Ρ.Ω Αγρινίου .

10 Αυγ 2021

Στο πανηγύρι της Παναγιάς

Έφτασε ο καιρός που οι αναμνήσεις πλήθυναν… Δεν το λεγες ποτέ, πώς θα φτανε τούτη η εποχή! 
Σε πλησμονή οι θύμησες, ξεπερνούν πλέον κατά πολύ στο ζύγι της ζωής τα όνειρα. Είναι όμορφο να αναπολείς, υπό μία προϋπόθεση όμως και μόνο! Αν δοξολογείς συνεχώς τη μακροθυμία του Θεού, αν όλα σου τα θυμητάρια τα στρέφεις προς τον ουρανό, αν τους δίνεις Χριστό έστω κι αν τότε τούτες οι θύμησες σου οι παιδικές , οι νεανικές, δεν είχαν μέσα τους διόλου, έστω κι αν Αυτός ήταν μόνο μια κάποια αιτία που μετατράπηκε από τον ψεύτη κόσμο σε μία χρήσιμη αφορμή. Θυμάσαι λοιπόν τις γιορτάδες μέρες, των Χριστουγέννων το δωδεκαμέρι, το Πάσχα της μοσκόφυτης πλάσης, το καλοκαίρι των Αγίων και των ξωκκλησιών. Και ψάχνεις να βρεις μέσα τους, πίστη και μυστήριο και το θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού. Και συναντάς έθιμα και συνταγές και αγαπημένα πρόσωπα που έφυγαν και ήχους και μυρωδιές και γεύσεις. Μα Πουθενά ο Χρηστός Κύριος. Αχ εκείνα τα πανηγύρια του Δεκαπενταύγουστου, με τις σημαιοστόλιστες πλατείες, τα πολλά φώτα, τις ψησταριές, τον πάγο και τις μουσικές ως το πρωί…Μα είναι παραμονή της Παναγίας! Ξημερώνει η μετάσταση της! 
Έχει νήστεμα αυστηρό και απόψε! Πώς θα ξυπνήσει ο κόσμος αύριο; Ξημέρωσε και ακόμα χορεύουν! 
Ω ποιοί χορεύουν! Θυμάσαι τα νιάτα μας; Ως το πρωί χορός και έπειτα εκεί γύρω στις 10:00 με 10:30 ως την πλατεία να ξανασυναντηθούμε, και ένα κερί στα βιαστικά να ανάψουμε μέσα στην εκκλησία που ο Παπάς κάνει απόλυση…Έχει και λαχειοφόρο και a la tre ... και ωραίους άρτους και …την γιορτάσαμε και φέτος την Παναϊτσα!
Είναι όμορφο να θυμάσαι, αρκεί να μπορείς να γυρίζεις στο τότε και να τα αλλάζεις όλα!
 Αυτό θαρρούμε είναι μετάνοια αδελφοί μου! Να γυρίσεις πίσω, να σιγάσεις τις μουσικές, να χαμηλώσεις τα φώτα και να μεταφέρεις το πανηγύρι απολείτουργα, όπως γινόταν στα παλιότερα χρόνια, όταν όλοι οι νηστευτές, οι δεκαπεντιστάδες λειτουργημένοι και κοινωνημένοι, όρθρου βαθέος έρχονταν στην εκκλησία να ακούσουν τα υπέροχα καθίσματα……
Ἀναβόησον Δαυΐδ, τίς ἡ παροῦσα Ἑορτή; Ὁ πάντιμος χορός, τῶν σοφῶν Ἀποστόλων, ἠθροίσθη θαυμαστῶς, τοῦ κηδεῦσαι ἐνδόξως, τὸ σῶμα της Πανυμνήτου Θεοτόκου και τον Πέτρο ένδακρυ να καταπλήττεται ορώμενος την Παρθένο τρανῶς ἡπλωμένην ὑπτίαν …
Να γινόμασταν πάλι παιδιά και νέοι να ξανά πανηγυρίζαμε (συναθροισμένοι, συναγμένοι για να θυμηθούμε και την όμορφη αυτή λέξη το πανηγύρι, παν+αγείρω, συγκεντρώνω, συναθροίζω) και να μην αφήναμε στιγμή να περνά και να καταγράφεται ως μία από τις πολλές ασήμαντες που ζήσαμε, ως δήθεν σημαντικές και μνημειώδεις. Αλλά δόξα τη μακροθυμία του Κυρίου, που φέτος θα ξανά πανηγυρίσουμε και δεν θα αφήσουμε ούτε μία λέξη, ούτε ένα νόημα να το καλύψει ο ήχος της ορχήστρας, καμιά ψησταριά να σκεπάσει του θυμιάματος την δέηση, κανέναν προβολέα να σβήσει το φως των ικετευτικών χεριών, που αναζητούν το θείο Έλεος δια πρεσβειών της απειρογάμου Θεοτόκου.  

Στη μηχανή του ευλογημένου Χρόνου λοιπόν, να γυρίσουμε στο τότε και παραμονές της πανσέπτου μεταστάσεως της υπερενδόξου Δεσποίνης ημών και αειπαρθένου Θεομήτορος, να εισέλθουμε στο Καθολικό ενός ταπεινού Μοναστηρίου που πανηγυρίζει! Στη σκιά του Κισσάβου! 
Πώς λάμπει τούτος ο Παπάς που βγαίνει να κηρύξει, πριν ακουστούν τα απόστιχα του εσπερινού! Χρυσό το στόμα του, μέλι ξεβγαίνει μαζί με τις λέξεις! Μια-μια αυτές στολίζουν το κουβούκλιο της Παναγίας μας !
1979 ! Εσπερινός της κοιμήσεως! Πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος! Αυτά τα ομιλήματα έχουν σχεδόν την ηλικία αυτού που αναπολεί! Ξεκινά να μιλά. Πολλά είναι αυτά που νοσταλγούμε χωρίς να τα έχουμε ζήσει! Να μια τέτοια στιγμή στην σημερινή μας εκπομπή ! Τώρα που τίποτα δεν είναι δεδομένο μέσα σε απαγορεύσεις αναστολές, ακυρώσεις, στρεβλώσεις και νοθεύσεις, ας μην αφήνουμε καμιά στιγμή να μνημονεύεται για τα ασήμαντα για τις ψυχές, μα από ανεξίτηλες γραφές στο κέντρο της καρδιάς μας! Εκεί, με πύρινα γράμματα η λέξη Ιησούς, δια πρεσβειών Εκείνης που μεγάλωσε τη βασιλεία Του.

                                                                              

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Τρία παιδιά στην σκιά της Μεγαλόχαρης !

 


 


Να εμπιστευθώ στην Παναγιά την πάσαν μου ελπίδα !

Θαύματα και θαυμάσια μες στις αυλές της είδα !

Μικρά παιδιά κι ανήμποροι μπροστά της γονατίζουν !

Στην σκιά της Μεγαλόχαρης με δάκρυα μετανίζουν !

Αυτές οι θεραπευτικές σκιές της Μάνας όλου του κόσμου !

Καταφυγή και σκέπη και ευσκιόφυλλο δέντρο, μέσα στ Αυγούστου το ανηφόρι !

Πόσοι δεν τις αναζήτησαν ! Σε κανέναν η Κυρία Θεοτόκος δεν την αρνήθηκε τούτη την σκιά!

Ποια μάνα αρνείται στο πονεμένο της παιδί την αγκαλιά της ! Ιδίως όταν αυτό το παιδί έχει πάναγνη ψυχούλα που δεν την πότισε ποτέ το δηλητήριο της αμαρτίας!

Θα μεσιτεύσει η Κυρία Θεοτόκος πάντοτε προς το συμφέρον της αιτήσεως , αιώνια οδηγός , άνασσα κι ανάσα !

Αυτά τα παιδιά θα συναντήσουμε σήμερα !

 Τρία μικρά παιδιά ! Τρεις αγαθές ψυχές βρίσκονται παραμονές και ανήμερα Δεκαπενταύγουστο στις αυλές της Πανάχραντης Κυράς !

Η Ευπραξούλα , ο Γιώργος και η Αρετή !

Μια σκιά κι ένα φιλί της Παναγίας μας,  να δίνει ελπίδα, θεραπεία και μνήμες αγιαστικές !

Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς !

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

https://www.youtube.com/watch?v=KpkbuQErtgc&t=190s&ab_channel=%CE%A3%CF%84%CE%B5%CF%86%CE%B1%CE%9D%CE%AF%CE%B1%CE%A3%CF%84%CE%AD%CE%A6%CE%B7

9 Αυγ 2021

Τα ξερόφυλλα θ΄ανθίσουν...


Κοιτάς τα καμένα και κλαίς….

Θωρείς και ακούς τους νεκροζώντανους τούτου του κόσμου,  να φανερώνουν πλέον …περήφανα και επηρμένα  ,  του υποσυνειδήτου τους τα κάποτε κρυμμένα κάτω απ την πλουμιστή  ευσεβοφάνεια, δηλητηριώδη  ένστικτα …

Ως πότε να υπομείνω;  μου λες …

Κοίταξε αδελφέ μου το ξωκλήσι της Αγίας Τριάδας !

Ολόλευκο και μακάριο σαν τις ψυχές εκείνων που ονειδίστηκαν και διώχτηκαν ένεκεν Εκείνου…

Κοίτα και στην ...δροσοβόλο περίβολο του !

Ούτε τα ξερά φύλλα δεν κάηκαν …

Το ελάχιστο δεν θα είχε πέσει απ το κλαδί αν Εκείνος δεν το επέτρεπε …

«Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον, καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς δεήσεώς μου»

(Ψαλ. λθ΄ [39] 2).

Νώντας Σκοπετέας

09-08-2021

6 Αυγ 2021

ΘΕΟΜΗΝΙΑ...

Οι σοφοί κατά Θεόν άνθρωποι, τα ταπεινά του κόσμου ,
οι διαλεχτοί και διδαχτοί του Κυρίου,
που δεν χρειάζονται κανένα ομίλημα και κανένα κείμενο περισπούδαστου "πνευματικού καθοδηγητή" για να λάβουν πνευματικές αποφάσεις και να απαντήσουν στα διλήμματα του ...σύγχρονου πραιτορίου,
παρά μόνο την βεβαία και ασφαλή συνείδησή τους,
ποτέ δεν χρησιμοποιούν φράσεις του τύπου : φυσική καταστροφή , κλιματολογική αλλαγή και άλλα τέτοια ασύνετα, παρά μόνο μια :
ΘΕΟΜΗΝΙΑ !
Του Θεού η μάνητα, θέτει νου και απερινόητα , μα τόσο παιδαγωγικά, αποκαλύπτει το μέγα Του έλεος ...
...ὅσας ἔδειξάς μοι θλίψεις πολλὰς καὶ κακάς, καὶ ἐπιστρέψας ἐζωοποίησάς με, καὶ ἐκ τῶν ἀβύσσων τῆς γῆς πάλιν ἀνήγαγές με.
( Ψαλμ.70,20)
Νώντας Σκοπετέας
6-8-2021

Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~