Απενεργοποιημένη Λειτουργία

Καλωσόρισμα

Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου… Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο της ραδιοφωνικής εκπομπής "Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως" …μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού ακαταλήπτου …μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή ,να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας , με το γλυκύτερο φως του κόσμου …Το Φως του Χριστού μας …Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο …Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω συναλληλία , που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού-τεθλιμμένου συνοδίτη , στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας …( Νώντας Σκοπετέας)

MainTabMenu

19 Μαΐ 2019

Το κτηματολόγιο του Θεού...


Τρία χρόνια τώρα  αμίλητοι μεταξύ τους. Κουβέντα δεν άλλαζαν εκείνοι που κάποτε  ήταν αγκαλιασμένοι και αχώριστοι για εννιά μήνες στην κοιλιά της κυρά Σταθούλας και έπειτα σαν παιδιά  και σαν δίδυμες  χαρές για τους γονήδες τους. Μα έφτασε εκείνη η στιγμή που,  πως τους ήρθε και αρχίνησαν να δουλεύουν σε δυο κυρίους . Στον Χριστό μα και στον μαμμωνά !
-Καλός , καλός  και Χριστιανός ! Μα είπαμε , όχι και έτσι ! Με αδίκησε ο αδελφός μου ! Το χε πει ο πατέρας ότι το δικό μου το κτήμα θα βγαίνει ως την άνω μερέα ! Και κείνος πήγε και έχτισε παραέξω την μάντρα του ! Εκείνη  η λαχίδα  που πήρα εγώ , πάππου προς πάππου έβγαινε ως πάνω !
-Ά…όλα κι όλα ! έλεγε ο Θοδωρής, ο  άλλος δίδυμος …Μου το χε πει χίλιες βολές ο πατέρας , ότι το δικό μου ως εκεί πάντοτε το καμάτευαν και το έσπερναν , ως  τον απάνω αρμακά ! Πως του ρθε του άλλου τώρα να λέει σ όλους ότι είναι δικό του εκείνο το μπασίδι …
Και έτσι μείναν ξέμακρα τα αδέρφια τόσον καιρό και υποχρέωσαν μάλιστα και τις γυναίκες τους να μην αλλάζουνε ούτε ματιά  
-Βρε, τους μήνυσε ένας πρώτος τους ξάδερφος που χανε μεγαλώσει μαζί και πιανότανε η ψυχή του με τούτην την άχαρη κατάσταση ,  γιατί δεν ρωτάτε τον μπάρμπα Αριστείδη τον σοφό , που είναι παλιός και τα γνωρίζει , αλλά έχει και φως στα λόγια του και όλους τους βοηθάει όποτε σ εκείνον προστρέχουν ; Αυτόν να ρωτήσετε να σας πει , να δώσει λύση ,να πάψετε να κακιώνετε και να αγαπήσετε σαν πρώτα !
Έτσι κι έγινε ! Ύστερα από λίγες μέρες πήραν τον μπάρμπα –Αριστείδη και τον πήγαν στα διαφιλονικούμενα  σύνορα…
-Λοιπόν μωρέ  λεβέντες μου τι σας βαραίνει τις καρδιές ; Τι είναι αυτό που δεν μπορείτε μονάχοι σας να λύσετε και φωνάξατε εμένα τον ξεκουτιασμένο να σας δώκω ορμήνεια;
-Να ,μπάρμπα Αρίστείδη , είναι αυτό το μπάσιμο από το  δώθε λαχίδι που ο καθένας μας λέει πως του ανήκει ! Εσύ θα θυμάσαι απ τα παλιά τα όρια… Αλλά και σαν γνωστικός που είσαι , να μας πεις σε ποιόν ανήκει τούτο το κομμάτι της γης !
-Αυτό είναι όλο ; Σταθείτε λίγο, μια στιγμή να ρωτήσουμε την ίδια τη γη λοιπόν ! Γονάτισε μπροστά στα δυο αποσβολωμένα αδέλφια ο παράξενος τούτος γέροντας ! Κάτι ψέλλισε πρώτα, ύστερα ακούμπησε το κεφάλι του στη γη και έγειρε να αγγίξει το αυτί του στο χώμα ! Τους κρυφοπήρανε  τα γέλια εκείνους !Πάει ξεμωράθηκε ολότελα ο παππούς , σκέφτηκαν κι οι δυο τους !
-Λοιπόν μπάρμπα Αριστείδη , ρώτησε ο Χρύσανθος με προσποιητό ενδιαφέρον , την άκουσες ; σου μίλησε η γη ; Τι σου αποκρίθηκε ;
-Ναι , στ αλήθεια μου δωκε απάντηση η γης , μόλις την ρώτησα να μου πει σε ποιόν άραγες ανήκει ! Μου είπε λοιπόν …μου είπε …πες τους ότι εκείνοι μου ανήκουν !
Του φίλησαν το χέρι και μόνιασαν για πάντα !
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από την εκπομπή με τίτλο:" Αυτοί οι παράξενοι χριστιανοί" ( 2ο μέρος)
Διασκευασμένο διήγημα  από ομιλία  του μακαριστού Ιεροκήρυκος του Παραδείσου Δημητρίου Παναγόπουλου .

14 Μαΐ 2019

Πριν και μετά την Ανάσταση . (Χρόνος είναι ο Χριστός)



Χωρίζεται ο χρόνος . Σε μονάδες , σε περιόδους , σε γεγονότα που υπάρχουν στο παρελθόν , στο παρόν , στο μέλλον . Βιολογικός , φυσικός , μυθικός…Δεν σταματάει , δεν διακόπτεται , δεν αντιστρέφεται . Λέει ένας ορισμός του : «Χρόνος είναι ένα μη χωρικό γραμμικό συνεχές , στο οποίο τα γεγονότα συμβαίνουν με εμφανώς μη αναστρέψιμη τάξη».
Βέβαια στην πίστη μας ( όσοι βιωματικά την προσεγγίζουν)  συναντούν αυτό το μη αναστρέψιμο να καταρρίπτεται θαυμαστά και πανηγυρικά . Να ισχύει δηλαδή ένας άλλος, γενικός  ορισμός  που υπερκαλύπτει κάθε έννοια τούτου του κόσμου : «Όπου Θεός βούλεται , νικάται φύσεως τάξις.»
Είναι μια λαλιά του Χριστού μας που μας πονά και μας ελέγχει διαρκώς . Εκείνο το «αφήστε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους». Συνεχώς μιλά για νεκροζώντανους ανθρώπους ο Κύριός μας . Και όλοι αυτοί φανερώνονται συνήθως τις παραμονές ή την επαύριον των μεγάλων γιορτάδων , με τον τρόπο που εύχονται : Καλές γιορτές ! Καλά να περάσετε ! Χρόνια πολλά ! Να μαστε καλά ! Σπάνια ακούς : Καλά Χριστούγεννα , Καλό δωδεκαήμερο , Καλή Ανάσταση , Χριστός Ανέστη  και Αληθώς Ανέστη ο Κύριος ! Βέβαια ( το λέει σε ένα από τα πολλά πύρινα κηρύγματά του ο κυρ-Δημήτρης ο Παναγόπουλος), όλοι εμείς οι νεκροζώντανοι , ( ας μην αυτοδικαιωνόμαστε αδελφοί μου, είναι μια κάποια αρχή μετανοίας η προσπάθεια έστω για ειλικρινή αυτομεμψία ) άθελά μας έστω και με αυτές τις ευχές,  κάτι σπουδαιότατο ομολογούμε ! Γιατί γιορτάζεις αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου ,  ιδίως τούτες τις μέρες , εσύ που μονότονα , σχεδόν πεισματικά επαναλαμβάνεις μόνο το χρόνια πολλά ; Γιατί έχεις αργία , λαμβάνεις και δίνεις δώρα ,φτιάχνεις γιορτές, κάνεις επισκέψεις …Και ξανά χρόνια πολλά …μόνο λες ! Τι ομολογείς ανεπίγνωστα έστω , όταν λες το Καλή Χρονιά ; Την πρώτη του χρόνου ! Ότι δηλαδή άλλος ένας χρόνος κύλησε …2018,2019,2020 χρόνια πέρασαν …από πότε ; Από γεννήσεως Χριστού ! Γεννήθηκε ο Χριστός μας και χωρίστηκε στα δυο  ο χρόνος !Προ Χριστού και μετά Χριστόν! Δεν κατόρθωσε ούτε ένας να αλλάξει τούτο το μέτρημα ! Παγκοσμίως όλοι  εκόντες άκοντες ομολογούν τον Θεάνθρωπο Ιησού ! Σταυρώθηκε έπειτα  ο Χριστός μας και Αναστήθηκε ! «…οὐκ οἴδατε ποίου πνεύματός ἐστε ὑμεῖς»  ( Λουκ. 9,55) λέγει ο Κύριος στους μαθητές του . Αλλάζει η διαθήκη , μεταβαίνει από την Παλαιά στην Νέα , στην Καινή ! Αλλάζει και πάλι ο χρόνος το μέτρημά του ! Προ Αναστάσεως και μετά την Ανάσταση ! Πριν ο Άδης αιχμαλώτιζε και ήταν το κράτος του θανάτου,  ένα μπαλαούρο ψυχών,  όπως έλεγε ένας Γέροντας! Μετά έγινε εκείνος αιχμάλωτος , συντριμμένος , πικραμένος! Προς Αναστάσεως αρκούσε ένα μνήσθητι στον εκ δεξιών ληστή ! Μετά την Ανάσταση είναι εκείνες οι αείρροες πηγές της Ζωής , οι κρουνοί του ύδατος και του αίματος από την ακήρατη πλευρά του Δεσπότη που οδηγούν στην γέννηση του βαπτίσματος και στην παλιγγενεσία της μετανοίας ,  της εξομολογήσεως  και της Θείας Ευχαριστίας! Χρόνος είναι ο Χριστός ! Η αρχή και το τέλος ! Το Α και το Ω ! Ο Ων ο Ην και Ο Ερχόμενος ! Ο Παντοκράτωρ!
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή


8 Μαΐ 2019

Ο κύριος Διογένης. Ένας ξεχωριστός …παράξενος Χριστιανός



Ο αγαπημένος δάσκαλος κύριος Διογένης. Ένας ακόμα παράξενος Χριστιανός . Ένας ατόφια πνευματικός άνθρωπος . Όχι από εκείνους τους πολλούς ,  που εύκολα τους απονέμουμε τούτον τον τίτλο. Μα από αυτούς  τους λίγους , που ως του Θεού διδακτοί,  τον άκουγαν Εκείνον …τον Βασιλέα Παράκλητο να τους ψιθυρίζει μυστικά τις ευλογημένες παραξενιές τους ...Ευγενής , της διακρίσεως εραστής !Λιγομίλητος μα λαλίστατος ! Εκείνες οι υπέροχες εύγλωττες  σιωπές του ανάμεσα στις ζωντανές του λέξεις …Φίλος του Χριστού . Μαζί Του σε κάθε Ευαγγελικό βήμα . Στα Εωθινά , στις πράξεις των συνεχιστών Αποστόλων όλων των αιώνων, στων μακαρισμών τα σωστικά τα δέοντα , στου Ιωάννου το Φως …Ο κύριος Διογένης είχε το χάρισμα να σου μεταδίδει την μόνη αληθινή Χαρά και να σε μεταφέρει στο τότε , που πάντοτε ζούσε ως τώρα … Άπειρες  ώρες διδασκαλίας . Το πιο προσφιλές του μάθημα , εκεί στα θρανία της Αργειακής γης , ήταν η Αγάπη ! Αγαπούσε της ζωής τα σημάδια τα φανερά και τα άδηλα . Στίλβωνε με τις διδαχές του  όλα τα έμψυχα και τα άψυχα , να καθρεφτίζεται πάνω τους ο ποιητής Θεός! Σε όλα έβλεπε τον Θεό τον Ζώντα ! Σε ένα κελάηδισμα , σε ένα ευσκιόφυλλο αρχαίο λιόδεντρο, στην γλυκάδα ενός γεννήματος της γης , στο άρωμα του βρεγμένου χώματος . Τα λόγια του μια αύρα λεπτή να δροσίζει τα πρόσωπά μας , να υγραίνει τα μάτια μας , να συνταράσσει τις ψυχές μας στον δρόμο προς Εμμαούς …  
Αμέτρητες και οι ώρες των ραδιοφωνικών του εκπομπών . Πριν από πολλά χρόνια ένα πρωινό Κυριακής μέσα το Τριώδιο των Ρόδων,  τον άκουσα για πρώτη φορά ! Ένα ραδιοφωνικό αρχονταρίκι , να παρατείνει μετά το δι ευχών , τους ήχους της ημέρας και τα θυμιάματα , που ακόμα σαν νεφέλες ταξίδευαν στους  παντοκρατορινούς θόλους . Κοιμήθηκε μακάριος , γαλήνιος και πλήρης θεοβλογήτων ονείρων παραμονές Σταυροπροσκύνησης . Η ψυχή του θα αντικρίσει την λυτρωτική κρίση μέσα στο λατρεμένο του Πεντηκοστάρι . Όλοι οι αγαπημένοι του ήρωες , Χριστοφόροι και γαλήνιοι δέονται για εκείνον που τόσο τους σεβάστηκε και στον Παράδεισο όλο σεργιανούσε μαζί τους από τούτον τον κόσμο.
Αγαπημένε μας κύριε Διογένη , δάσκαλε , συγγραφέα , παρηγορητή , γητευτή των ψυχών , μοναχικέ της εύλαλης σιωπής κήρυκα , του Χριστού διαλεχτέ συνοδίτη , παράξενε εσύ Χριστιανέ , έλα και σήμερα! Εύχου για όλους μας εκεί, στην Άνω Τιβεριάδα!

Νώντας Σκοπετέας 
Απόσπασμα από την εκπομπή με τίτλο : ''Αυτοί οι ...παράξενοι Χριστιανοί'' 
Με αφορμή την συμπλήρωση 40 ημερών από την κοίμηση του Διογένη Μαλτέζου, δασκάλου, λογοτέχνη και παραγωγού εκπομπών στο Ορθόδοξο Χριστιανικό  ραδιόφωνο.  

28 Απρ 2019

Εν πολλοίς τεκμηρίοις …Χριστός Ανέστη!



Το μέγα και ατελεύτητο Πάσχα ! Το Αιώνιο , το Ιερώτατο ! Πλημμυρίζει η καρδιά από ευφροσύνη ! Αναρωτιούνται κάποιοι έστω αυτοί οι λίγοι , πως είναι δυνατόν να αντέξουν οι καρδιές τους τέτοια απύθμενη χαρά ! Όλα μιλούν για την Ανάσταση ! Τα έμψυχα και τα άψυχα , τα έλλογα και τα άλογα !Η ευσπλαχνία του Θεού κορυφώθηκε με την συντριβή του θανάτου ! Νικήθηκε ο μέχρι χθες ανίκητος ! Τρόμαξε ο πρώην ατρόμητος τύραννος του ανθρωπίνου γένους ! Θανατώθηκε ο τέως αθάνατος ! Θριάμβευσε η Ζωή ! Επαληθεύθηκε η Ελπίδα που δόθηκε σε εκείνες τις πρώτες θλιβερές στιγμές της έξωσης εκ του Παραδείσου ! Η νέα Εύα πανηγυρίζει ! Η πρώτη λυτρώθηκε ! Τα δάκρυά της πλέον δεν είναι θρηνητικά,  μα δοξολογικά ! Έλαμψε η Χαρά ! Εξαφανίστηκε η κατάρα ! Σκίστηκε το καταδικαστικό χειρόγραφο ! Υψώθηκε στον Ουρανό της Ορθοδοξίας,  το λάβαρο που σκέπασε τα σύμπαντα !Δυο λέξεις κεντημένες από τους Αγίους Αγγέλους πάνω του ! Χριστός Ανέστη !
Αυτές οι δυο λέξεις ! Αυτός ο παιάνας ο λυτρωτικός ! Της λευτεριάς ο ύμνος ! Απέκτησαν από εκείνο το άληστο ορθρινό της πρώτης εμφάνισης του Αναστάντος Ναζαρηνού στις Μυροφόρες , φανατικούς και ορκισμένους εχθρούς !Εφρύαξαν οι παράνομοι αντίχριστοι … Αταπείνωτοι ταπεινωμένοι , συνέχισαν με θράσος να βάλουν κατά του Αθώου , δίχως ίχνος συνειδήσεως , χωρίς αίσθηση του φρικώδους τους εγκλήματος . Ο ορισμός της αμετανοησίας ! Συνέχισαν λοιπόν τον δόλιο τρόπο τους ! Με το ψέμα να συμπορεύονται ! Δωροδόκησαν τους ψευδομάρτυρες όλων των αιώνων, απελπισμένοι από την συντριβή τους, δεν δίστασαν πάντοτε να καταφεύγουν σε συκοφαντίες . Οι άπιστοι φρίττουν και οι πιστοί διακηρύττουν το Χριστός Ανέστη λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος ! Έψαξαν του σκότους οι υπηρέτες να βρουν συμμάχους σε όλους τους αιώνες που κύλησαν από τότε! Να σιγάσουν οι ύμνοι της Ανάστασης ,να τρεμοσβήσει το Άγιο Φως,  να βουβαθούν οι διακηρυχτές   της αιώνιας Νίκης της Ζωής ! Δεν τα κατάφεραν κι ας στρατολόγησαν μυριάδες απαίσιων μισθοφόρων ! Δυνάμωσε ο Αναστάσιμος Παιάνας ! Απλώθηκε παντού το Χριστός Ανέστη !
 Υπάρχει όμως ένας σύμμαχός τους που όλο και αμφιταλαντεύεται ! Μια το Χριστός Ανέστη ψέλνει και μια διστάζει να το διαλαλήσει ! Είναι αυτή η λογική του ανθρώπου ! Που όλο υπαγορεύει δισταγμούς και δυσπιστίες !Που όλο ζητά αποδείξεις και πειστήρια ! Ακήρατες πλευρές και τύπους των ήλων ! Και,  ω της ευσπλαχνίας και της συγκαταβάσεώς σου Κύριε ! Εσύ μόνο γνωρίζεις το πλάσμα σου ! Δεν το αφήνεις ανυπεράσπιστο στην λαίλαπα της λογικής που γυρεύει να αφανίσει το Φως ! Το πλησιάζεις και το καλείς να σε ψηλαφίσει ! Δίνεις συνεχώς από τότε αδιάσειστες αποδείξεις , έμψυχες ακήρατες πλευρές Σου , άφθαρτα σκηνώματα των Αγίων Σου ,θαύματα και θαυμάσια που φράζουν στόματα πολυφθόγγων αθέων και αγνωστικιστών ρητόρων ! Την Μητέρα Σου που δεν σταματά να εμφανίζεται σκεπάζοντας με προστασία φοβερά την κληρονομίαν Σου ! Το μυρόβλησμα  και την λάμψη ! Τις αγγελικές υμνωδίες και τα οσιακά χαρίσματα των αληθινά ταπεινών Σου! Οἷς ( εννοεί τους Αποστόλους) καὶ παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, […]ὀπτανόμενος αὐτοῖς …διαβάζουμε στο ξεκίνημα των πράξεων των Αποστόλων ! Παρουσιαζόταν συνεχώς για 40 ημέρες στους μαθητές Του μα και σε πλήθος εκατοντάδων ανθρώπων . Οπτανόμενος και συναλιζόμενος ! Συναναστρεφόμενος , συντρώγων ! Εν πολλοίς τεκμηρίοις ! Είπαν τα άχραντα χείλη Του , ότι μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες! Δεν το είπε με πικρία και παράπονο ο Χριστός μας για τον δυσπιστούντα Θωμά ! Το είπε με συγκατάβαση για όλους εμάς,  που αιώνες τώρα διαβάζουμε και ακούμε για όλα εκείνα που συντελέστηκαν μετά το πρώτο θριαμβευτικό άνοιγμα του Παραδείσου! Αυτά που είπαν οι πρώτοι ψηλαφίσαντες μαθητές και με την αλυσίδα  της πίστης,  έφτασαν στο σήμερα να κηρύττουν, μα το πλέον σημαντικό να αποδεικνύουν την αλήθεια της Αναστάσεως ! Να αφοπλίζουν τον ανίερο σύμμαχο του ψεύδους και του σκότους ! Ακόμα και αυτήν την λογική ! Αντίμαχός της , πέραν της ακατάβλητης και υπέρτερης όλων πίστης , η γνώση ! Είναι σπουδαίο το να γνωρίζουμε ! Το επέτρεψε ο ίδιος ο Κύριός μας ! Μας την χάρισε την γνώση ! Μας δώρισε την αλήθεια ! Εν πολλοίς τεκμηρίοις!  Χριστός Ανέστη !
ΥΓ: Πόσο πωρωμένη μπορεί να ναι η ψυχή,  μα και πόσο σκοτεινιασμένος ο νους όλων εκείνων που συστηματικά και πάντοτε μόλις λίγες μέρες πριν το πανηγύρι της Αναστάσεως,  προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι μια καλοστημένη απάτη  το  μεγάλο θαύμα του Αγίου Φωτός ! Επιχάρματα του διαβόλου , θέλετε να μας πείτε ότι όλα τούτα τα πλήθη των απειραρίθμων ανθρώπων,  που τόσους αιώνες τώρα έχουν αγγίξει και βιώσει αυτό το ανυπέρβλητο θαύμα , είναι συντονισμένοι και εκτελούν τους δοθέντες ρόλους τους σε μια οργανωμένη και  διαιωνιζόμενη εξαπάτηση ; Έχετε αναρωτηθεί ποιος την συντηρεί ; Οι ορκισμένοι και φανατικοί εχθροί του Ιησού μήπως ; Αυτοί αν είχαν βρεί  το παραμικρό ψεγάδι , θα είχαν πρώτοι σπεύσει να καταγγείλουν το μεγάλο ψέμα  ! Θα σας είχαν προλάβει!  Μήτε εκείνοι δεν μπορούν ! Γιατί είναι αυτόπτες μάρτυρες του αναντιλέκτου θαύματος ! Έκλεισαν αμέτρητα στόματα πρώην ασεβών,  που μόλις το αντίκρισαν δεν ξανατόλμησαν να το αμφισβητήσουν ! Βέβαια εσείς και ο εργοδότης σας ο πανούργος , αλλού στοχεύετε , αλλού απευθύνεστε ! Στους αδαείς , ευκολόπιστους και αμφιταλαντευόμενους εκ του μακρόθεν παρατηρητές ! Εκείνους που αναζητούν άλλοθι συνεχώς για την ελέγχουσα συνείδησή τους ! Και εκεί είναι αλήθεια πως η απεύθυνσή σας σπέρνει το ψέμα και το σκοτάδι ! Μα έχουμε την ελπίδα μας στον Κύριο ! Κανέναν δεν θα εγκαταλείψει !  Όποιον πραγματικά θέλει να σωθεί, θα τον οικονομήσει με σωσμού λιμάνι!
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή  

21 Απρ 2019

Ω γλυκύ μου Έαρ …Η ξεχασμένη μας Άνοιξη


Μια Άνοιξη είναι ο καθένας μας ! Ένα φως !Ένας χιτώνας ολόλαμπρος φορέθηκε κάποτε από Αγγέλους στο χοϊκό μας σαρκίο. «Χιτῶνά μοι παράσχου φωτεινόν, ὁ ἀναβαλλόμενος φῶς ὡς ἱμάτιον…ακούγεται την ώρα που μας φορούν την  εμφώτιο στολή , Σε τον  ἀναβαλλόμενον, το φῶς ὥσπερ ἱμάτιον, καθελών Ἰωσήφ ἀπὸ του ξύλου, σύν Νικοδήμῳ…ξεκινά το δοξαστικό στην συγκλονιστική ακολουθία της αποκαθήλωσης εκ του Ζωηφόρου ξύλου του Παναχράντου σώματος του Πλάστη και Θεού μας ! Αλήθεια σε όλα τούτα τα συνταρακτικά που κάθε χρόνο τελούνται ενώπιόν μας πως στεκόμαστε; Πώς αισθανόμαστε; Απλοί παρατηρητές , έστω συμμέτοχοι στο πένθος , συμπαραστάτες στις γυναίκες που κλαίνε γοερώς και θρηνούν , θωρώντας τον ματωμένο Χριστό , ονειδιζόμενο και εξουθενωμένο να σέρνει τον βαρύ Σταυρό Του προς τον κρανίου τόπο ; Βλέπουμε μόνο ; Έστω με ένα δάκρυ να κυλά από συγκίνηση ; Εκ του μακρόθεν ; Σιγοψέλνοντας και τα εγκώμια για το καλό ; Ή μήπως βιώνουμε το Εκούσιον Πάθος , την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα ως πρωταγωνιστές της ; Γιατί μόνο έτσι οφείλουμε να διάγουμε τούτες τις ανυπέρβλητες μέρες ! Ως πρωταγωνιστές τους ! 
Εμείς Ιεροσολυμίτες πανηγυριστές της θριαμβευτικής εισόδου Του , εμείς Φαρισαίοι κατήγοροι και συκοφάντες Του , εμείς προδότες Του , εμείς στο τελευταίο Δείπνο μαθητές που έπειτα Τον εγκατέλειψαν και Τον αρνήθηκαν, εμείς Ιούδες , εμείς Πέτροι , εμείς ηγαπημένοι, εμείς ο όχλος και οι 2 ληστές με Αυτόν  στο μέσο . Και εκείνο το ω γλυκύ μου Έαρ  για εμάς ακούγεται , όχι από τα χείλη της πικραμένης Μάνας μας , μα από το στόμα Εκείνου που πριν λίγο γεύτηκε χολή και ξύδι! Ω γλυκύ μου έαρ που έδυ σου το κάλλος ; Παιδί μου , εσύ που μια ολοφώτεινη Άνοιξη ήσουν κάποτε, πως κατάντησες έτσι ; Που είναι η ομορφιά σου ; Πως ξέχασες , πως άφησες να ξεθωριάσει η ωραιότητά σου;  Είναι πανάκριβη τούτη η ομορφιά ! Αυτό το φως !Και πρέπει Εγώ να το εξαγοράσω ! Μόνο το Αίμα μου μπορεί να σβήσει , να ξοφλήσει αυτό το χρέος , αυτήν την ασχήμια που δεν βαστώ να αντικρίζω ! Στο προσφέρω, στο δωρίζω  λοιπόν γλυκύτατό μου τέκνο ! Για να ξαναβρείς αυτό το αρχαίο κάλλος !  Για να ξαναντυθείς τον ξεχασμένο σου φωτεινό Χιτώνα ! Και να μην τον βγάλεις ποτέ ξανά ! Για να ζήσεις πλέον αιώνια την ξεχασμένη σου Άνοιξη !
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή Μ.Παρασκευής   

16 Απρ 2019

Κι όμως κάποιος πήγε κι ήρθε



Ὁ Ἅδης ἀναστέναξεν, ἔτρεμεν, ἐφοβεῖτον,
ὡς ἤκουσεν τοῦ Ἰησοῦ την θεϊκήν φωνήν του
τον Λάζαρον ἀπέλυσεν εὐθύς και τον ἀφήνει
       και τον βιάζει μάλιστα μήπως ἐκεῖ ἀπομείνῃ.…
( Απόσπασμα από παραδοσιακό Κυπριακό ποίημα :Το τραγούδι του Λαζάρου)
Ναι , είναι ανείπωτος ο πόνος του αποχωρισμού . Του στερνού ασπασμού, της τελευταίας εικόνας του πεφιλημένου προσώπου που τόσο αγάπησες , τόσα μοιράστηκες ! Σιωπή παντού απλωμένη σαν πέπλο σκεπάζει την θλίψη. Εκείνη την ώρα φεύγει μακριά το πρέπει ! Ξεγυμνώνεται της ψυχής η αλήθεια ! «Ἀδελφοί, οὐ θέλομεν ὑμᾶς ἀγνοεῖν περὶ τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα». [Πρός Θεσσαλονικεῖς Α´ (Δ´ 13)].
Μιλά ο Παύλος , μιλά ο Χριστός δηλαδή μα και ο κεκοιμημένος αδελφός μας που πλέον ικετεύει μόνο το έλεος για την ψυχή που ξεκίνησε το μεγάλο της ταξίδι. Κυλά έπειτα ο χρόνος και γίνεται η μνήμη της καθήκον ιερό ! Από εμάς περιμένει …το ανάπαυσον Κύριε μετά των Αγίων …
Πέρασαν τρία χρόνια από τότε . -Σαν χθες ήταν …μου είπε η μαυροφορεμένη γυναίκα . Κι εγώ σήμερα έσπασα την σιωπή. Της είπα τα λόγια του Παύλου λοιπόν ! Την έβλεπα συνέχεια στην Εκκλησία , στον πνευματικό πάντα με πρησμένα από το κλάμα μάτια .
-Μην λυπάστε ! Εσείς έχετε ελπίδα ! Έχουμε Την Ελπίδα ! Με κοίταξε κάπως απορημένη , παραπονεμένη …-Αλήθεια έχω ;
-Έχω ελπίδα ; Και τότε της ξέφυγε από τα χείλη ένας λόγος που το δίχως άλλο όλοι μας έχουμε συναντήσει ή και ομοίως ξεστομίσει …-Ποίος πήγε κι ήρθε να μας πει …
-Την Μεγάλη Εβδομάδα σας θυμάμαι πάντοτε εδώ ! Κι αν δεν απατώμαι σας έχω συναντήσει εδώ και στις παρυφές της ! Το Σάββατο του Λαζάρου εννοώ! Τι εορτάζουμε τότε αδελφή μου ;
-Την Ανάσταση του Λαζάρου !
-Τι ξέρετε για εκείνον ;
-Λίγα πράγματα …Ότι ήταν φίλος του Χριστού , ότι ο Χριστός έκλαψε για αυτόν σαν έμαθε ότι πέθανε …Ότι τον ανάστησε μετά από 4 ημέρες …
-Ξέρετε αδελφή μου ενώπιον πόσων έγινε η Ανάστασή του Λαζάρου; Και το κυριότερο ξέρετε πόσα χρόνια έζησε , πού και τι έκανε έπειτα ο Άγιος ; Υπάρχει τρανή απάντηση και αδιάσειστη στο ερώτημά σας το περιλάλητο τόσους αιώνες τώρα ! Ποιος πήγε και ήρθε ; Κι όμως εκείνον που πήγε και ήρθε τον εορτάζουμε πανηγυρικώς ! Τα τραγούδια που λέγαμε παιδιά , τα κάλαντα του Λαζάρου έχουν μέσα τους την μεγάλη αλήθεια ! Κι όποιος αυτήν την αλήθεια την ενστερνιστεί θα ναι σαν να αγκαλιάζει Την Ελπίδα !
Αχ αυτά τα τραγούδια του λαού μας τα ένθεα , τα Χριστολογικά , τα αθάνατα που ποτέ δεν θα σβηστούν γιατί μιλούν για Την Αλήθεια ! Μόνο η Αλήθεια ανασταίνει και ανασταίνεται ! Μόνο το ψεύτικο πεθαίνει και χάνεται ! Σε αυτήν την τόσο χαρμόσυνη μέρα πριν την μελαγχολική Μεγάλη Εβδομάδα με την δική της λυτρωτική βεβαιότητα ! Δεν έκανε πολλές νεκραναστάσεις ο Χριστός μας !Μετρημένες και ελάχιστες σε σχέση με τις εκατοντάδες που τέλεσε για παράδειγμα ο ηγαπημένος μαθητής του Ιωάννης ! Μα τούτη του Αγίου Λαζάρου έχει άπειρα μηνύματα και συμβολισμούς μα και μια απάντηση σε όσους η λογική υπαγορεύει αυτό το ερώτημα το βασανιστικό …
Και εμείς οι νεκροζώντανοι Χριστιανοί των ημερών μας , καρτεράμε να ξαναακούσουμε αφυπνιστικά και προσωπικά εκείνο το «δεύρο έξω» σε αυτό το εαρινό πανηγύρι ! Δεν θα μπορούσε ο Κύριος να αφήσει το αδύναμο στην πίστη πλάσμα του χωρίς ψηλαφητές αποδείξεις ! Είναι ο Άγιος Λάζαρος και η τριακονταετής βιωτή του μετά την επιστροφή του εκ των νεκρών , μια ακόμη από τις ακήρατες πλευρές του Δεσπότη Χριστού ! Και σε όποιον αμφιβάλλει για την αιώνια ζωή , για την αθάνατη ψυχή,  ο Κύριος και Θεός τον καλεί να την αγγίξει ! Ναι , κάποιος τόσο γνωστός σε τόσους πολλούς , ένα ιερό , αδιαμφισβήτητο και ιστορικά καταγεγραμμένο πρόσωπο πήγε και ήρθε για να μας βεβαιώσει ότι του θρήνου ο καιρός πέπαυται ! Καλή Ανάσταση !
Νώντας Σκοπετέας 

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

8 Απρ 2019

Πόσο αξίζει ένα λεπτό;(Ό,τι καταγράφεται,δεν παραγράφεται μα διαγράφεται!)



«Αν ξαναγύριζα τον χρόνο πίσω δεν θα άλλαζα τίποτα απολύτως! Δεν μετανιώνω για κάτι! Θα έκανα ακριβώς τα ίδια ! Με βεβαιότητα το λέω ! Άντε να μην χώριζα στον έκτο μου γάμο! » Απόσπασμα από συνέντευξη της…. Εγώς Διασημοπούλου ( σ.σ φανταστικό πρόσωπο) από συνέντευξή της σε life style περιοδικό που συνοδεύει την έκδοση της Κυριακάτικης Εφημερίδας «Πρώτο Ψέμα» ( σ.σ φανταστικός τίτλος εφημερίδας). Σίγουρα όμως τα ίδια λόγια , σε κάποιες μικρές παραλλαγές τους , τα έχουμε ακούσει ή διαβάσει σε πληθώρα τέτοιων ερωταποκρίσεων –εξομολογήσεων γνωστών και προβεβλημένων αδελφών μας ,  μα και ασήμων συνανθρώπων μας ! Και για να μην απομακρυνθούμε από το δικό μας αυτοείδωλο , πόσες φορές δεν έχουμε ξεστομίσει , έστω και με της διάνοιάς μας τα χείλη , κάτι παρόμοιο για τον μέχρι τώρα βίο μας; Αναπολήσεις , νοσταλγίες για χρόνους παιδικούς , εφηβικούς, νεανικούς , ωριμότητας χρόνους και για γλυκιές παρανομίες , καλές μας  αμαρτίες…Τι ωραία που ήταν τότε ! Τι καλά που περνάγαμε! Ε, κάναμε τις τρέλες μας , νέοι ήμασταν τότε ! Πότε θα τα ζούσαμε; Τώρα …τώρα καλή ψυχή ! Μόνο το τελευταίο ας κρατήσουμε αδελφοί μου , ! Αυτήν την ευχή, που οι περισσότεροι την δίνουμε με μια χιουμοριστική –σαρκαστική διάθεση, περιμένοντας τον συνομιλητή μας να μας διαψεύσει για το ότι πέρασαν τα χρόνια και να μας διαβεβαιώσει , ότι καλά κρατιόμαστε  ακόμα ! –Νέος άνθρωπος και να λες καλή ψυχή ! Εσένα βράζει ακόμα το αίμα σου ! Έχεις χρόνια πολλά μπροστά σου ! Και έτσι πάει το …καλή ψυχή που έστω προσχηματικά λαλήσαμε ! Πάμε για άλλα τώρα ! Νέες σελίδες να γραφτούν , ένδοξες στο βιβλίο της ζωής μας ! Αλήθεια όμως,  ποιος κρατά αυτό το βιβλίο ;   Μας έρχεται τούτην την ώρα εκείνο το υπέροχο από την 7η ωδή του Κανόνα του Ακαθίστου Ύμνου :   …. «Χαῖρε ὁ τόμος ἐν ᾧ, δακτύλῳ ἐγγέγραπται, Πατρὸς ὁ Λόγος Ἁγνή· ὃν ἱκέτευε, βίβλῳ ζωῆς τοὺς δούλους σου, καταγράψαι Θεοτόκε.» Ποιος το κρατάει το βιβλίο της ζωής το μεγάλο και ποιοί είναι εκείνοι που το συμπληρώνουν κατά το επίγειο πέρασμα του καθενός μας ; Ο Χριστός μας, μα  και ο μισόκαλος με τους σκοτεινούς του απεσταλμένους καταγράφουν συνεχώς ! Και τα αγαθά μα και τα ολέθρια για την ψυχή έργα μας ! Καταγραφή συνεχής ! Και για αυτήν την καταγραφή δεν υπάρχει …παραγραφή ! Όσα χρόνια κι αν κυλήσουν , 30,40,50, ένα τρισεκατομμύριο …όσο και να πιστεύουμε ότι τότε που κάναμε τις νεανικές μας ανοησίες ( που εντός τους βέβαια μπορούν να περιλαμβάνονται και μερικά φριχτά ανουσιουργήματα , μια έκτρωση ας πούμε ) υπήρχε ένα κάποιο απαλλακτικό  ελαφρυντικό της νεότητας , δεν υπάρχει ούτε αθώωση μα κυρίως ούτε παραγραφή! Εξακολουθεί να ισχύει και ανεξίτηλη να διαιωνίζεται η καταγραφή ! Ο μισόψυχος βέβαια συνεχώς θα μας ψιθυρίζει ότι τότε δεν ήξερες , δεν υπήρχε κανείς να σου υποδείξει το σωστό, δεν σας τα παν ούτε οι παπάδες μηδέ οι Δεσποτάδες σας που όφειλαν και άλλα τέτοια του γνωστού…σεμιναρίου της απωλείας …Και εσύ αδελφέ μου, αλαίπωρε εαυτέ μου ,  επαναπαύεσαι και ακόμα και αν έχεις πνευματικό και εξομολογείσαι , αυτά δεν τα λες γιατί ντρέπεσαι τώρα πλέον μετά από τόσα χρόνια να τα φανερώσεις, μήπως και τσαλακωθεί το πρόσωπο του ευσεβούς , του καλού και καθώς  πρέπει Χριστιανού , που μέχρι τώρα κανείς και τίποτα  δεν το κλόνισε ! Και έτσι κρατιούνται δεμένα τα καταγεγραμμένα και ουχί παραγεγραμμένα,    να τα βαστούν οι δαίμονες,  που εν εκείνη τη ημέρα θα αξιώνουν Δικαιοσύνη παραθέτοντάς τα ! Και τότε ! Αχ Θεέ μου εκείνη την ώρα, θα σε εκλιπαρούμε ! Θα ικετεύουμε αδελφοί μου,  για κάτι που τώρα δα μας φαίνεται ασήμαντο και ελάχιστο και ουτιδανό! Θα παρακαλάμε να μας δοθεί ένα λεπτό μόνο ! 

Να κατέβουμε στη γη να φωνάξουμε σπαραχτικά  το ήμαρτον ! Γιατί μέσα σε ένα λεπτό,  μπορούμε μέσα στο εξομολογητήρι να αποθέσουμε στο άγιο πετραχήλι του πνευματικού μας , όλες μας τις αμαρτίες χωρίς λεπτομέρειες , φθηνές δικαιολογίες , στρογγυλέματα και προφάσεις . Πόρνευσα, μοίχευσα , έκλεψα, σκότωσα, ατίμασα , κατέκρινα , τον Χριστό δεν αγάπησα ! Γιατί ό,τι καταγράφεται , ναι δεν παραγράφεται,  μα λυτρωτικά και διαπαντός διαγράφεται ! Πόσο κράτησε λοιπόν τούτο το ήμαρτον ; Είναι υπεραρκετό ένα λεπτό ! Ειλικρινούς μετανοίας ! Έλεγε ο κυρ-Δημήτρης ο Παναγόπουλος , να ρωτάμε τον Θεό όποτε ξημερώνει και κάθε που βραδιάζει  , γιατί μας αξίωσε και πάλι να ξημερώσουμε και να νυχτώσουμε !Δεν μας αφήνει ζωντανούς γιατί μας έχει ανάγκη ! Είναι ανενδεής ο Θεός! Για το συμφέρον της ψυχής μας τούτες τις στιγμές που επικοινωνούμε αδελφοί μου ανασαίνουμε ! Για να σωθούμε , για να φωνάξουμε τώρα το ήμαρτον ! Το έχουμε τώρα εκείνο το λεπτό ! Το τόσο λυτρωτικό ! Ο,τι και αν έχουμε πράξει , την μεγαλύτερη την ειδεχθέστερη αμαρτία του κόσμου ! Μας δόθηκε ξανά και σήμερα ! Το έχουμε αυτό το λεπτό !Πόσο αξίζει άραγε; Το έχουμε ποτέ εκτιμήσει ; Ας ρωτήσουμε τα πλήθη των αμετανοήτων αμαρτωλών ( στην κόλαση δεν πάνε οι αμαρτωλοί μα οι αμετανόητοι)  που δεν μπορούν να αντικρίσουν το Φως του Χριστού μας !

-   -Ε,  εσείς ψυχές μαραζωμένες που στο σκοτάδι βρίσκεστε  , πόσο αξίζει ένα λεπτό πάνω στην γη μπορείτε να μας πείτε  ;
Γνωρίζουν πλέον και μας  απαντούν με βεβαιότητα :
-Ε, εσείς  αδελφοί πεφιλημένοι , που ακόμα στο έλεός Του ζείτε , ένα λεπτό πάνω στη γη,  αξίζει το αιώνιο Φως, γι αυτό τώρα βιαστείτε !
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

1 Απρ 2019

Κατά συρροήν πιστός!


Γαληνεμένη η θάλασσα!Μια αρμονία που μυστικά υμνολογεί τον Ποιητή της.Σμίγει με του ουρανού το γαλάζιο! Αν είχες πίστη ίση με έναν κόκκο σιναπιού δεν θα δίσταζες να περπατήσεις πάνω της.Προτρέπει  ο π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος  να βάλουμε έναν τέτοιο κόκκο σινάπεως σε μια κορνίζα με μαύρο φόντο και να αναρωτιόμαστε :Έχω τόση πίστη;  
Καταμεσής του πελάγου,σε αυτήν την ασάλευτη Ειρήνη, μέσα στην βάρκα σου βρίσκεσαι και αγναντεύεις του λιμανιού τα αγκυροβολημένα πλοιαράκια…Ξαφνικά συνειδητοποιείς πως το ένα από τα δυο σου κουπιά γλίστρησε και έπεσε πιο πίσω στο νερό !Με το ένα πια, πασχίζεις να κινήσεις προς τα εκεί για να το πιάσεις!Τραβάς γρήγορα και δυνατά το κουπί σου, μα όλο γυρίζεις στο ίδιο σημείο! Περιστρέφεσαι δίχως να προχωράς διόλου! Με κόπο τελικά τα κατάφερες, μια από δω μια από κει,  να φτάσεις στο δεύτερο κουπί σου!Λαχτάρησες, μα τώρα πλέον ταξιδεύεις ξανά ατάραχα και φτάνεις στο λιμάνι σου!
 Όσο κι αν είναι η θάλασσα γαληνεμένη , πάντα θα χρειάζονται 2 κουπιά για να την ταξιδέψεις ! Με ένα φτερό ποτέ σου δεν θα πετάξεις ! Μόνο με δυο θα φτάσεις ψηλά ! Έτσι ακριβώς και στην Αγία μας Ορθοδοξία! Μόνο με έργα ή μόνο με πίστη , γύρω –γύρω απ το εγώ μας θα περιστρεφόμαστε ! Καθηλωμένοι στο ίδιο ανήλιαγο σημείο ! Ορθοπιστία αταλάντευτη  και Ορθοπραξία ακενόδοξη  συνθέτουν την Ορθοδοξία ! Μετάνοια αληθινή και Εξομολόγηση ολοκάρδια  συνοικοδομούν το σωστικό μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως ! Τίποτα από τα δυο μόνο του ! Ακόμα και αν πλημμυρίζουμε την γη από τα δάκρυά μας , χωρίς το πετραχήλι του Πνευματικού μας , θα στεγνώσουν αυτά και η γη θα παραμείνει  ξερική ! Ακόμα κι αν καθημερινά από την άλλη προστρέχουμε στο εξομολογητήρι χωρίς ειλικρινή διάθεση μετανοίας ανόθευτης από υστεροβουλίες και μυκτηρισμούς του Αγίου Θεού , πάλι μονόκουποι  και στην μια φτερούγα θα παραμένουμε ! Μετανοημένοι ανεξομολόγητοι και εξομολογημένοι αμετανόητοι ! Μεσοπέλαγα , περιμένοντας του βίου την θάλασσα και τα πελώρια κύματά της κάποτε να μας σκεπάσουν ! Στην γη ανήμποροι δίχως φτεράκισμα στα υπέροχα άνω ! Είναι λυτρωτικό και σε απογειώνει αυτό το συν της Ιερής  συνύπαρξης,  της σύμπλευσης σε αέρα και θάλασσα , της συμπλήρωσης ! 
Πρέπει να συρρέουν αυτά τα σωστικά και Θεοπαράδοτα ! Να είμαστε Χριστιανοί στους οποίους να συρρέουν η μετάνοια και η εξομολόγηση πριν την Θεία Κοινωνία και την Ένωση με το Σώμα και το Αίμα του Σωτήρος Χριστού ! Και πάντοτε να θυμόμαστε πως στην κόλαση δεν βρίσκονται ούτε θα πάνε οι αναμάρτητοι,  μα οι αμετανόητοι και  ανεξομολόγητοι ! Στον Παράδεισο θα βρεθούν οι μετανοημένοι και  εξομολογημένοι ! Οι κατά συρροήν πιστοί !
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή  

Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( νώντας σκοπετέας)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου  .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~