Απενεργοποιημένη Λειτουργία

Καλωσόρισμα

    Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου! Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο της ραδιοφωνικής εκπομπής "...ἐν τῷ φωτί Σου ὀψόμεθα φῶς", μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού ακαταλήπτου! Μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή, να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας, με το γλυκύτερο φως του κόσμου! Το Φως του Χριστού μας! Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο… Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω συναλληλία, που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού- τεθλιμμένου συνοδίτη, στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας.

MainTabMenu

Πίνακας Αναρτήσεων

13 Ιουν 2021

Των ψυχών το ευχαριστώ …


Σαν έρχεται κάθε  ψυχοσάββατο η κυρά  Μιχαήλα τους θυμάται όλους !

Κανέναν δεν ξεχνά από εκείνους που έφυγαν πρώτοι…

Όχι πως και τις υπόλοιπες μέρες σταματά να μνημονεύει !

Ιδίως κάθε σουρούπωμα στου θυμιάματος τα συναπαντήματα και στου καντηλιού το ιλαρό το δοξολόγημα .

Εκεί θα θυμηθεί στο μετά των Αγίων , όσες περισσότερες ψυχές μπορεί,  με πρώτες εκείνες των γονιών και των αδελφών της. Όσα από τα 12 αδέλφια της έχουν ήδη ταξιδέψει ! Έρχονται τούτων οι μορφές και στέκονται δίπλα της να της πουν το ευχαριστώ !

Ξέρει πλέον καλά,  πως και μόνο μια φευγαλέα έστω θύμησή τους και ένας αναστεναγμός,  πηγαίνει και τους συναντά  όλους στον τόπο  που βρίσκονται και προγεύονται πριν την κατάταξή τους την αιώνια, την αμετάκλητη .

Τον Πατέρα της τον ευλαβή τον Παναγιώτη που ξυπνούσε μέσα στο μεσόνυχτο με ό,τι καιρό κι αν είχε,  να πάει ως την Παναγία των Εισοδίων που ήταν επίτροπος  να μετανάψει το καντήλι της μήπως και σβήσει …

Πως τους θυμάται πάντα τα λόγια  του … Όλοι γύρω από ένα καντήλι και μια ακοίμητη προσευχή .

Η αλήθεια και η αρετή  έλεγε  πλέουν πάντοτε όπως το λάδι στο νερό !  Θα έρθει σίγουρα κάποτε  η ώρα,  έστω και αργά που και τα δυο θα βγούν στην επιφάνεια !

 Με αυτό το λαδάκι του Φιλευσπλάχνου και Πανοικτίρμονος Πατρός  γιάτρευαν κάθε πληγή σώματος και ψυχής αυτοί οι διδαχτοί Του.  

Και πήρε την ευχή τους η Μιχαήλα και συνέχισε με πίστη αδίσταχτη τον δρόμο τους !

Πάρε ευχή γονιού και στο βουνό ανέβα συνηθίζει να λέει !  

Σαν ξημερώνει Ψυχοσάββατο,  ψάχνει   χώματα εύφορα για να σπείρει πάνω τους δύο ιστορίες αληθινές,  της μνήμης της ψυχόφιλους  σπόρους,    να βλαστήσει προσευχή για λησμονημένες  ψυχούλες  που από εμάς περιμένουν .

-Ήμουνα νιόπαντρη , Ιούνιος με πολύ ζέστη θυμάμαι ! Μάιο τότε είχε η Λαμπρή !  Καθόμασταν ένα πρωί Παρασκευής παραμονή των ψυχών στην Πεντηκοστή ,  με την μάνα μου την Μαρία και την αδελφή μου την μεγάλη την Ποθητή  και ετοιμάζαμε τα  κόλλυβα και το  πρόσφορο…

-Πιάσε Μιχαήλα μου χωρίς άργητα  χαρτί  και το μολύβι , να γράψουμε τα ονόματα για τον παπά  να μνημονέψει,  μου είπε η μάνα  

Φτιάξε απάνω-απάνω έναν Σταυρό και αρχίνα …Ιωάννου , Ιωάννου , Ιωάννου , Ιωάννου, Ιωάννου…

Βρε μάνα να σε ρωτήσω κάτι την διέκοψα … Που θα γνωρίζουν οι πεθαμένοι ποιόν Ιωάννη μνημολογάει ο παπάς μας; Μήπως να  βάζουμε δίπλα και το παρανόμι του να καταλαβαίνουν;

-Ξέρει παιδί μου ο Θεός!  της αποκρίθηκε εκείνη με ήρεμη φωνή …Μην αμαρτάς !

Κατέβασε το κεφάλι και δεν   γύρεψε πιο πειστική απάντηση η Μιχαήλα …

Το ίδιο βράδυ όμως έστειλε κι ο Ουρανός το μήνυμά του, σαν είδε ένα τόσο ζωντανό όνειρο  που δεν ξεθώριασε ποτέ,  παρ όλο που έχουν περάσει 50 χρόνια από τότε ! Βρισκόταν στο νησί της την Ηρακλειά, την Ηρακλείτσα της την λατρεμένη ,  στον Άγιο Αθανάσιο εκεί που είχανε τα χωράφια τους …Το ένα ήτανε γεμάτο από φίδες και σκηνάρια . Στην πλαγιά από πάνω ανάμεσα στα πολλά δέντρα ξεπρόβαλλαν πολλοί στρατιώτες με τις στολές τους. Στρατιώτες του Χριστού μας Σε ένα σπηλιαράκι  ξέβγαινε φως πολύ από το στόμιο του. Στεκόταν εκεί ο αδελφός μου ο Γιάννης που είχε κοιμηθεί νέος , 33 χρονώ ! Με κοίταξε και μου είπε : Σε ευχαριστώ για το ψωμί που μου έστειλες …Μου είπε ο πεθερός σου ότι και εκείνος περιμένει να του στείλεις ..Τον ξέχασες !  Κι όντως δεν τον είχε γράψει τότε σε εκείνο το ψυχοχάρτι ! Το διηγήθηκε στην μάνα της ζητώντας της με δάκρυα συγγνώμη για το ολιγόπιστό της …Και εκείνη  παρηγόρησε την τόσο ευαίσθητη ψυχή της,  εξιστορώντας κάτι που συντάραξε την κόρη της  ακόμα περισσότερο …

-Παιδί μου δεν πάνε πολλά χρόνια που η κυρά Ευδοκία από την Χώρα είχε πάει στο κοιμητήρι με την θυγατέρα της την Άννα,  να κάνουν έπειτα από χρόνια που είχαν περάσει την ανακομιδή της μάνας της μακαρίτισσας ! Στεκόταν λοιπόν δίπλα στον τάφο της γιαγιάς της  συνονόματης  η μικρή και παρακολουθούσε την κυρά Ευδοκία μόλις τέλεψε ο παπάς το τρισάγιο,   πως έβγαζε με προσοχή τα κόκκαλα της μανούλας της και με σεβασμό ένα- ένα τα ξέπελενε πρώτα με νερό να φύγει το χώμα και ύστερα με κρασί μαύρο,  προτού τα ακουμπήσει πάνω στο λευκό σεντόνι  . Για μια στιγμή σαν έγειρε το βλέμμα της στην μικρή της θυγατέρα της λέει : Άννα μου φύγε από εκεί που πατάς παιδί μου ! Είναι μνήμα ! Είναι τόσο παλιό που δεν φαίνεται με τα χόρτα και τα λουλούδια,  αλλά αχνοθυμάμαι από πολύ μικρή  που ήμουν,  πως είχε Σταυρό εκεί  …Τώρα ξεχάστηκε φαίνεται αυτός που είναι μέσα,  αλλά είναι αμαρτία για την ψυχούλα …μακάρι να ξέραμε ποιος είναι να τον μνημονεύουμε κιόλας …-Συγνώμη μαμά , μίλησε η μικρή και απομακρύνθηκε από κεί που πατούσε και είπε  …Όποιος και να ναι όμως , ο Θεός να τον συγχωρέσει!  Το ίδιο βράδυ παιδί μου είδε το Αννιώ στον ύπνο της μια γυναίκα …Σε ευχαριστώ παιδί μου ! Σ ευχαριστώ ! Περίμενα τόσα χρόνια να βρεθεί άνθρωπος να συγχωρέσει και για την δική μου ψυχή ! Πόσο αναπαύτηκα παιδί μου  ! Σ ευχαριστώ !

Σαν έρχεται κάθε  ψυχοσάββατο η κυρά  Μιχαήλα θυμάται και εκείνη την ορφανή ψυχούλα στο ξεχασμένο μνημούρι ! 

Λίγα σπυριά σιτάρι , ένα πρόσφορο και ένα Θεός σχωρέστον …Αυτά περιμένουν οι ψυχές ! Θα ρθει η ώρα που κι εμείς μόνο αυτά θα λαχταράμε και τίποτε άλλο …Διαβατάρικα πουλιά είμαστε λέει συνέχεια των μικρών κυκλάδων αυτή η διαλεχτή ύπαρξη ! Έρχονται και φεύγουν, ας το σκεφτούμε …μόνο ψυχές να συγχωρούμε κάποτε και εμείς ανάπαυση να βρούμε…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή !

Ευχαριστούμε από καρδιάς την συνοδοιπόρο μας και Λαϊκή ποιήτρια κυρά Μιχαήλα Μελανίτου για τις αγιασμένες της αληθινές θύμησες !

6 Ιουν 2021

Επιστροφή στη Ζωή...

 

Στο Ευαγγέλιο του Φωτός . Στο κατά Ιωάννην ! Δεν είναι ότι ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα . Αλίμονο ! Είναι που όποια λέξη του κι αν σηκώσεις, από κάτω θα βρεις το Φως του κόσμου ! Είναι που ο συγγραφέας του ακολούθησε τον Κύριο μέχρι τον φριχτό Γολγοθά , ως του Σταυρού τον ίσκιο τον πανάχραντο. Είναι η αποκαλυπτική γραφή, που παρουσιάζει από την πρώτη κιόλας λέξη, τον προαιώνιο Υιό και Λόγο του Θεού , τον Δημιουργό , το Φως και την Ζωή των ανθρώπων ! Τον Χριστό ! Πόσες αλήθειες ! Πόσες απαντήσεις ! Πόσες κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις !

Κεφάλαιο 8ο στίχος 51: Ο Ιησούς διακηρύσσει : ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐάν τις τὸν λόγον τὸν ἐμὸν τηρήσῃ, θάνατον οὐ μὴ θεωρήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα. Ερμηνεύει ο Π.Τρεμπέλας : Σας διαβεβαιώνω, ότι όποιος φυλάξει και εφαρμόσει τα λόγια μου εις την ζωήν του, δεν θα αντικρύσει ποτέ τον αιώνιον  πνευματικόν θάνατον , δηλαδή τον χωρισμόν του από τον Θεόν, την αιώνια κόλασιν”.

Πνευματικός θάνατος ! Πάνε στην άκρη οι φυσικοί νόμοι ! Είναι αλυσίδα φωταυγής ο θείος λόγος ! Η παραμικρή λέξη συνδέεται αναπόσπαστα με μια άλλη! Για αυτήν  την αιτία εξάλλου οι αιρετικοί, φροντίζουν επιμελώς να απομονώνουν και να αποσπασματοποιούν τις Ευαγγελικές λαλιές. Κάθε λέξη λοιπόν, γεννά συνειρμούς  που σε οδηγούν στις υπόλοιπες Θεοφώτιστες Ευαγγελικές γραφίδες ! Κατά Ματθαίον , κεφάλαιο 8 στίχος 22…Άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς. Κάποιος εκ των μαθητών ζητά την άδεια του Διδασκάλου πρώτα να κηδέψει τον πατέρα του και έπειτα να τον ακολουθήσει . Και ο Χριστός μας : Απροσδόκητα για εκείνον δεν του το επιτρέπει , μιλώντας και διαχωρίζοντας και αυτούς τους ίδιους τους νεκρούς ! Οι νεκροί της ζωής και οι νεκροί του θανάτου. Εκείνοι που πέθαναν δίχως χτύπο στην καρδιά και αναπνοή και εκείνοι που πεθαίνουν κάθε στιγμή, διατηρώντας μεν παλμό κι ανάσα, αλλά έχοντας νεκρώσει πλήρως το πνεύμα , την ψυχή τους …

Ο κόσμος των ζωντανών νεκρών …Ο κόσμος μας …

Την θυμόσαστε εκείνη την παλαιότερη εκπομπή μας με τίτλο : «Είμαστε ακόμα ζωντανοί ;» Σχεδόν τέσσερα χρόνια κύλησαν από τότε . Λες και κάθε μέρα που έχει περάσει ως σήμερα , βάζει ένα ολοδικό της ερωτηματικό δίπλα στων υπολοίπων που συνεχώς προστίθενται ! Δεν έχει εξαλειφθεί ούτε ένα αδελφοί μου ! Μαζί με των ημερών που φεύγουν και τα δικά μας ερωτηματικά ! Με πρώτο και πιο έντονο το ερωτηματικό του γράφοντος ! Ξεγυμνωμένα ερωτηματικά ! 

Η καρδιά μας ακόμα χτυπά και είναι εγγύηση μακροθυμίας αυτός ο παλμός ! Να οδηγεί αυτή η χρηστότητα όμως σε μετάνοια ! Γιατί τόσους καιρούς τώρα οδηγεί στην νέκρωση και στην αναισθησία! Πάνε πλέον πολλά χρόνια ( σχεδόν πενήντα) από τότε που μια μεγάλη οσιακή μορφή των ημερών μας, μίλησε και έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τον πνευματικό μας αφανισμό και την νέκρωσή μας ! Είμαστε ακόμα ζωντανοί αδελφοί με ενεργοποιημένα τα πνευματικά μας αισθητήρια, εκείνα που μόνο μπορούν να αντιληφθούν το τι πραγματικά είναι αιώνιο και τι όντως αληθινό ; Βλέπει , ακούει , γεύεται η ψυχή μας την χρηστότητα του Κυρίου , ή κάθε στιγμή που περνά βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στο σκοτάδι , στην νεκρική της σιγή και στο άγευστο της Αγνωσίας Του;    

Ο μακαριστός π.Αθανάσιος Μυτιληναίος . Ο βαθύς Αγιοπνευματικός και αποκαλυπτικός λόγος, σαν επομβρία ουράνια πέφτει πάνω στους σπόρους του Μεγάλου Σπορέως που ο καθένας μας κουβαλά  στο χωράφι της ψυχής του. Ας είναι εύφορη τούτη η γη,  να σταλάξουν πάνω της οι σταγόνες των θεoπνεύστων διδαχών του!   Ένα δικό του από τα αμέτρητα σπουδαία ομιλήματα, μας θέτει νου Χριστού ! Θα μας οδηγήσει ως νους Νοϊ !Ως άλλος Χρυσόστομος  Χρυσορρήμων και Θεορρήμων Παλαμάς ! Και ο πατήρ Αθανάσιος, Θεολόγων στόμα , διδασκάλων ακρότης , πέλαγος των θείων ρημάτων! Θα προσπαθήσει και πάλι για την ψυχική μας ανάσταση και την Χριστοειδή μας μεταμόρφωση ! Το ζωντάνεμά μας και την επιστροφή στην ζωή !

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

30 Μαΐ 2021

Χριστός Ανέστη κυρ Δημήτρη μας!(Στον τάφο του Δ. Παναγόπουλου)



Πάνε σχεδόν 40 χρόνια από τότε που για πρώτη μου φορά γνωρίστηκα με τον μακαριστό Ιεροκήρυκα του Παραδείσου τον μακαριστό Δημήτριο Παναγόπουλο. Σχεδόν δεν είχα πάει ακόμα σχολείο .
Καλοκαίρι ήταν και είχαμε κατέβει στο χωριό στην Μάνη.
Μια νύχτα, ξύπνησα τρομαγμένος !
Γύρεψα την αγκαλιά της μάνας μου . Στο διπλανό δωμάτιο βρισκόταν ο μακαρίτης ο αδελφός του πατέρα μου !
Της προσευχής και της θείας μεταλαβιάς χαρμολυπημένος οδοιπόρος , ο μακαρίτης ο θείος μου ο Παναγιώτης.
Εμένα τότε με ξύπνησε μια φωνή που μιλούσε έντονα, σχεδόν κραύγαζε! Θυμάμαι ακόμα τον πατέρα μου να λέει μες την νύχτα: Βρε Πότη , χαμήλωσέ το, ξύπνησαν τα παιδιά ! και έπειτα …Μην φοβάσαι Νώντα μου ο θείος σου ακούει κήρυγμα …ακούει Παναγόπουλο ! Μεσονυχτικού η ώρα και ο θείος ( που πήγαινε πολύ συχνά και στα εν Αθήναις κηρύγματα του μακαριστού) , είχε βάλει μια από τις περίφημες κασέτες ( κάπου 600 και πλέον) με ομιλία του κυρ Δημήτρη.
Για πολλούς κατοπινούς καιρούς δεν ξανάκουσα για εκείνον .
Ξέχασα την τρομάρα μου , ξεχάστηκε ο …νυχτερινός Παναγόπουλος , ξεχάστηκαν οι κασέτες του, όπως και πολλά ακόμα ψυχοβλαβώς για τον γράφοντα… Κύλησαν τα χρόνια και φτάσαμε «αισίως» κάποτε στην λεγόμενη ψηφιακή εποχή , που έχει και κάποια καλά …Ένα από αυτά : Χώρεσαν οι 600 τόσες κασέτες του Παναγόπουλου σε έναν και μόνο ψηφιακό δίσκο ! Και αυτός μπήκε σε ένα πανεράκι ταπεινό με μια ταμπέλα από πάνω του που έγραφε : Πάρτε ευλογία , δωρεάν ! Πάνε πολλά χρόνια πλέον από τότε !
Μονή του Φιλοθέου στο Άγιο Όρος ! Εμείς πρώτη μας φορά εκεί προσκυνητές ! Πήραμε στα χέρια μας το αρχείο. Πάνω του σημειωμένο : Ομιλίες μακαριστού Ιεροκήρυκος Δημητρίου Παναγοπούλου .
Κάτι μου θύμισε ! Εκείνο το μεσονυχτικό στην Μάνη ….
Ποιός να μου το λεγε ( δόξα τη μακροθυμία σου Κύριε !) πως θα ακολουθούσα και εγώ «μανιωδώς» εκείνη την παράξενη , την… αλλόκοτη συνήθεια του θειού μου ! Να ακούω Παναγόπουλο μες στην νύχτα ! Και να τρομάζω ακόμα ! Τώρα απ τις συνταρακτικές για την ψυχή μου αποκαλύψεις , απ την ζέουσα πίστη , απ τους πύρινους λόγους και απ την έντονη φωνή του, που πάσχιζε να θέσει νου και να μεταδώσει Φως Χριστού ! (απόσπασμα από κείμενό μας με τίτλο : Δεν Ορθοδοξούν όσοι αγαπολογούν. 2020)
Εκείνους που σε ευεργετούν πνευματικά πάντοτε έχει χρέος η ψυχή να τους θυμάται .
Δοξάζει η ψυχή μου τον παντευεργέτη και πανευμήχανο Άγιο Θεό μας που έστειλε στον δρόμο μου τον Ιεροκήρυκα του Παραδείσου ! Χρόνια έχουν κυλήσει πια από τότε που σαγηνεύτηκα από τον Θείο λόγο του ! Μέρα νύχτα , ευκαίρως ακαίρως με ένα ακουστικό στο αυτί και την φωνή του Ιεροκήρυκα να με συγκλονίζει! Υποβολέας αχώριστος στα κηρύγματά του ο Χριστός μας ! Τίποτε δικό του ! Δεν κράτησε ούτε ένα ευχαριστώ από τα αμέτρητα που καθημερινά προσπαθούσαν να του αντιδωρίσουν οι μυριαρίθμητες ψυχές, που άλλαξαν τον νου και τη ζωή τους από το πρώτο κιόλας ομίλημά του. Τα επέστρεφε όλα , ή μάλλον τα έστρεφε στον Χριστό ! Διηγείται ο ίδιος :
-Κύριε Παναγόπουλε σας ευχαριστώ ! Σας χρωστάω τόσα …μου είπε μια γυναίκα που με συνάντησε την ώρα που ερχόμουν για την ομιλία …Μου αλλάξατε την ζωή !Μου κόπηκε η χολή αδελφοί μου ! Μου κόπηκε η χολή ! Δεν μου λέτε …της είπα …Αν ξεδιψάσετε και δροσιστείτε, την βρύση θα πάτε να ευχαριστήσετε ή τον Μαραθώνα ;;; Την βρύση ή το Νερό;
Πόσα τέτοια περιστατικά , πόσες αναφορές, από τον ίδιο στα κηρύγματά του, για το βίωμά του , για την καθημερινότητά του, την αταλάντευτα προσαρμοσμένη σε έναν μόνο σκοπό : Την ευαρέστηση του Κυρίου ! Έγινα και εγώ λοιπόν με τον καιρό , όπως αμέτρητοι άλλοι απανταχού της γης , οικείοι του ! Οικογένεια του Παναγόπουλου , που έγινε όργανο εκλεκτό Εκείνου που γεφύρωσε το μεσότοιχον του φραγμού ! (Ἐφ. β΄ 14)
Ήμουν βέβαιος πως θα με επέπληττε με τον γνώριμο και ανυπόκριτο τρόπο του ( που πόση αγάπη έκρυβε όμως) όταν στα 100 χρόνια από την γέννησή του έγραψα ένα ποίημα που έμοιαζε με απολυτίκι…
Εκ της γης του Αιγίου ιεροκήρυξ ανεβλάστησας, του Ευαγγελίου ο λύχνος και Χριστού δούλος έμπιστος . Αλίευσας ψυχάς εκ του βυθού, του σκότους και ανύψωσας αυτάς , εις λειμώνα Παραδείσου, διαπρυσίοις λόγοις και παραδείγμασι εκ του άμβωνος . Δόξα Τω ενισχύσαντι ημάς , Δόξα Τω μακροθυμήσαντι, Δόξα Τω ενεργούντι δια σου σωτήριον διαφώτισιν .


Και έκανα ένα τάμα εκείνη την ημέρα . Να με αξιώσει ο Θεός να το διαβάσω στο μνήμα του . Και ο μακρόθυμος Κύριος έστειλε μέσα από διαλεχτή ψυχή που βαδίζει σταθερά στα χνάρια του κυρ Δημήτρη, πληροφορία για το που βρίσκεται το ταπεινό του μνημούρι !
Σάββατο πρωί , Σάββατο των ψυχών , Σάββατο μέσα στο Τριώδιο των ρόδων , στο τρισευλογημένο Πεντηκοστάρι , ξεκινήσαμε το ταξίδι μας με τον πεφιλημένο αδελφό και συνοδοιπόρο Ηρακλή για τον πευκόφυτο προορισμό μας . Προσκύνημα στον τάφο του Παναγόπουλου .
Το κοιμητήρι με τον πανέμορφο Ναϊσκο της Αγίας Αικατερίνης στην είσοδο ! Και έπειτα εκατοντάδες μνήματα ! Κάπου ανάμεσα και του κυρ Δημήτρη ! Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε και να περιδιαβαίνουμε τα μονοπάτια ανάμεσα σε όσους γνωρίζουν πλέον τον ορατό και αόρατο κόσμο , σε όσους κατέχουν απόλυτα την γνώση του πόσο αξίζει ένα λεπτό πάνω σ αυτήν τη γη …
Ο Ηρακλής με έναν αλλιώτικο ενθουσιασμό με φώναξε να τον πλησιάσω…Εδώ είναι, το βρήκαμε !Δεν θα μπορούσε να έχει ο κυρ Δημήτρης αλλιώτικο τάφο είπε …
Ένα ταπεινό μνήμα που αγκαλιάζει τα ανακομισμένα λείψανά του ! Όλα γραμμένα απο του Ουρανού το λεξιλόγιο, εκείνο που έχει αντικαταστήσει θριαμβευτικά και διαπαντός την λέξη θάνατος με την λέξη ύπνος…
Δημήτριος Α. Παναγόπουλος . Εκοιμήθη 13-2-1982. Ένα μάρμαρο στην βάση με γραμμένο το : Προσδοκώ Ανάστασιν Νεκρών ! Μια φωτογραφία του σε στάση προσευχής! Ένα μικρό εικόνισμα του λατρεμένου του Αγίου Νεκταρίου δίπλα! Το καντηλάκι του με αγνό λυχναράκι, φιτίλι νερομβαβακιάς . Θυμίαμα Αγιορείτικο και ένα κομποσκοινάκι τριμμένο από ψυχή που αγάπησε Το Φως ! Όλα γαλήνια και ατάραχα ! Όλα του Θεού ! Πεταλούδες, της μεταμόρφωσης θυμίσματα, ψυχάρια απειρόκακα, πετούν αδιάκοπα από Σταυρό σε Σταυρό ! Κελαηδιστές του Ουρανού ψέλνουν ευλογητάρια χωρίς σταματημό και υμνολογούν απερίγραπτα Τον και νεκρών και ζώντων την εξουσίαν Έχοντα...»
Χριστέ μου, αν τέτοια ομορφιά δεν βαστά η καρδιά να αντέξει, πως είναι ο Παράδεισός Σου ;
Ψάλαμε από την επιμνημόσυνη δέηση ! Κάποιες φράσεις εδώ που πατάμε τονίζονται ανεπαισθήτως…
Μακαρία ζωή , η κατάπαυση του Κυρίου και η ανάπαυση τον Αγίων, η λύτρωση εκ των οδυνών !
Σαν να ακούμε την φωνή του κυρ Δημήτρη να ξεκινά εδώ να μας νουθετεί εν Χριστώ Αναστάντι :

…Η μεγαλύτερη Φιλοσοφία, η μεγαλύτερη Θεολογία βρίσκεται εις την Νεκρώσιμον Ακολουθίαν, την οποία θα έπρεπε να ξέρει ο καθένας μας απ’ έξω και να μην περιμένει να του την ψάλλουν, αλλά να την ψάλλει αυτός καθημερινά. Θα μπορούσε μ’ αυτήν την ακολουθία να κατανύγεται τόσο και να έρχεται τόσο στον εαυτό του, που να μην φοβάται τον θάνατο.

Μια ώρα έχει ήδη περάσει ! Ο ήλιος μεσουρανεί ! Το τάμα πραγματοποιήθηκε ! Σε έναν διπλανό τάφο βρίσκουμε σκιά και καθόμαστε σιωπηλοί ! Μετά από λίγο τον αποχαιρετάμε προσευχόμενοι να μεσιτεύσει την παράταση στο έλεος …Ψέλνουμε το Χριστός Ανέστη ! Ευλογητός ο Θεός ημών !
Αργά –αργά σέρνουμε τα βήματά μας προς την έξοδο . Μια τελευταία ματιά στο κοιμητήρι το ευλογημένο . Ο άμωμος εδώ δεν παύει ποτέ ! Κάποιοι στίχοι του πόσο πρέπει να μας ελέγχουν …Σε εκείνα τα 600 τόσα κηρύγματα μια σειρά δεκαπέντε ωριαίων ομιλημάτων για την νεκρώσιμο ακολουθία …Κι άλλο τάμα θυμόμαστε …Κάποτε να μεταφέρουμε εκείνα τα άξεχαστα λόγια του Παναγόπουλου στην εκπομπή.

«Επεπόθησεν η ψυχή μου του επιθυμήσαι τα κρίματά σου εν παντί καιρώ» Αχ κυρ Δημήτρη, πάντοτε με όλην την δύναμη της ψυχής σου θα κηρύττεις την επιστροφή , την διαρκή μετάνοια , το ότι ο Θεός έχει δυο ποδάρια …Την αγάπη μα και την δικαιοσύνη !
Επεπόθησεν η ψυχή μου…Πάλι μας μιλάς , στις μέρες μας πιο επίκαιρος από ποτέ!

….Θα μπορούσαμε να φωνάξουμε με όλη την δύναμη της ψυχής μας ΨΕΜΑΤΑ!!! Ουδέποτε επιποθήσαμε, ουδέποτε επιδιώξαμε και ουδέποτε ηθελήσαμε να κάνουμε έστω μίαν ημέρα Αγίαν. Όχι εν παντί καιρώ, αλλά ούτε μίαν ημέρα! Αυτός ο ψαλμός για πολλούς από εμάς είναι φωτιά!!!

Δεήσου στρατιώτη του Χριστού αγαπημένε !
Φωνή μετανοίας ασίγαστη έως το τέλος της Ιστορίας!
Ιεροκήρυκα του Παραδείσου εκλεκτέ από τον Αναστημένο Ναζαρηνό ! Πρέσβευε να μην καούμε στην γέενα του πυρός , εκεί που το ανέσπερο Φως του Χριστού, θα βιώνεται σαν πυρ και σκοτάδι αιώνιο !
Χριστός Ανέστη κυρ Δημήτρη μας !
Νώντας Σκοπετέας
23-05-2021
Κυριακή του Παραλύτου 

 

23 Μαΐ 2021

Να ξαναγεννηθούμε …


Κάθε δευτερόλεπτο της τριετούς επιγείου δράσεως του Χριστού μας , είχε μια απροσμέτρητη ουσία και αξία . Τίποτε δε μέσα στα Ιερά γράμματα και στα Ευαγγελικά ρήματα, δεν έχει τοποθετηθεί δίχως ουσιαστικό και κεφαλαιώδη σκοπό , μα και το παραμικρό από αυτά δεν έχει ειπωθεί καθ υπερβολήν .

 Υπάρχει μια φράση, που φαντάζει  όμως έτσι . Ότι δηλαδή, για να δοθεί έμφαση, έχει χρησιμοποιηθεί μια υπερβολή στα όρια της ποιητικής αδείας και εκφράσεως, η οποία πρέπει να συγχωρεθεί στον Θεολόγο συγγραφέα της , ιδίως αν λάβουμε υπόψιν  μας και την απέραντη αγάπη του για τον Κύριο . Κι όμως δεν είναι διόλου έτσι !

Ας μεταφερθούμε στις τελευταίες γραμμές του Ευαγγελίου του Φωτός:

  ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ' ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία.( Ιω.21,25).

Υπάρχουν δε και πολλά άλλα(ερμ. Π.Τρεμπέλα) που έκαμε ο Ιησούς, τα οποία εάν γράφονταν λεπτομερώς ένα-ένα , νομίζω ότι και αυτός ο κόσμος με όλες τις βιβλιοθήκες του , δεν θα χωρέσει τα βιβλία που θα γράφονται … Και είναι ακριβώς έτσι  ! Χωρίς ουδεμία υπερβολή ! Απλησίαστο για την κοινή λογική κάτι τέτοιο! Κι όμως , δεν υπάρχει ίχνος ακρότητας σ αυτήν την φράση ! Όλα δε, κατέχουν μια ισοστάσια σημαντικότητα για την πίστη μας . Αυτή η  Θεοπνευστία γίνεται αντιληπτή από όσους αναζητούν και βρίσκουν απαντήσεις σε οτιδήποτε τους «βασανίζει» στις σελίδες του Ευαγγελίου και στις αιώνιες λαλιές της αιωνίου Ζωής ! Υπάρχει όμως κάτι ακόμα εξίσου σπουδαίο σε αυτά τα άσβεστα ρήματα . Μπορούν, όχι αποσπασματοποιώντας ( εδώ ελοχεύει η δαιμονική παραπλάνηση ), αλλά με γνώση του πνεύματος του Νέου Νόμου, κάποια χωρία από μόνα τους να «μιλήσουν» με απόλυτα επαρκή τρόπο για την Αλήθεια την Ζωή και το Φως ! Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα : Η παραβολή του σπλαχνικού Πατέρα ! Και αν αυτή μόνο διασωζόταν,  θα ήταν ικανή από μόνη της, να διδάξει διαφωτιστικά και να κατηχήσει ευλογημένα !

Στην σημερινή εκπομπή θα βρεθούμε στο πλάι του Αγίου Νικοδήμου και θα επισκεφθούμε νύχτα τον Κύριό μας ! Οι απαντήσεις που δίνει στον νυχτερινό μαθητή είναι συνταρακτικές ! 
 Το πνεύμα εναργές ! 
Να καίει μέσα μας ο Θεός Πνεύμα ! 
Όταν αποστρεφόμαστε την αμαρτία και μας σαγηνεύει το ενάρετο και ο,τι το αληθινά υψοποιό, το Άγιο Πνεύμα μένει μέσα μας ενεργοποιημένο, απομακρύνοντας κάθε δαιμονόσπαρτη  ανασφάλεια και απελπισία! Με το πνεύμα αναμμένο , θα υπερισχύσει εντός μας η βεβαιότητα της Αθανασίας και η χαρά της Αναστάσεως !

 Όλα αυτά εφόσον ο άνθρωπος ξαναγεννηθεί !

Οξύμωρο φάνηκε αρχικά στον Άγιο Νικόδημο ! Όπως και σε όσους τυφλωμένους πνευματικά, μα με καλή προαίρεση αναζητούν το Φως που θα οδηγήσει στην απέκδυση του παλαιού ανθρώπου !

Το πνεύμα μη σβέννυτε ! (Α΄Θεσ. 5,19).

Ποταμοί ύδατος Ζώντος θα ρέουν από αυτόν τον αναγεννημένο άνωθεν νέο άνθρωπο !

Με το ύδωρ το Ζων και το πυρ της Χάριτος  !

Να αγαπήσουμε μόνο το Φως !

Να διψάμε το ζωντανό νερό της πίστης !

Να μετανοούμε συνεχώς !

Με το αείρροο λουτρό της μετανοίας όλο  να ξαναγεννιόμαστε!

Όσες φορές κι αν πέσουμε πάλι θα σηκωθούμε…

Το Πνεύμα σαν ζωπυρωθεί , θα ξαναγεννηθούμε !  

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή .

16 Μαΐ 2021

Της ψυχής το σαράκι ...


Ήταν  τα χρόνια που το σαράκι  θέριζε …

Η φθίση που έλιωνε τα σώματα και έθλιβε τις ψυχές ! Οι άνθρωποι οι θεόφτωχοι μοιάζαν καταδικασμένοι αν τους συναντούσε το κακό. Ένας πυρετός , ένας βήχας , ένας ιδρώτας νυχτερινός και ο εφιάλτης ξεκινούσε…Στην θέα του αίματος  ξεπρόβαλλε και η απελπισία,  μα και η θυσιαστική αγάπη της μάνας του γονιού και  του αδελφού,  που παρέστεκαν στον φθισικό τους. Στα ελατόφυτα και πευκοσκέπαστα  βουνά  κατέφευγαν οι ορεινοί,  να βρουν ανακούφιση και καθάριες αναπνοές  . Έμεναν εκεί με τους δικούς τους, να τους φροντίζουν με την ελπίδα να αδειάσει ένα κρεβάτι στο φθισιατρείον , στο σανατόριο …Πόσο  αποκρουστική για κάποιους αυτή η λέξη στο άκουσμά της , έστω κι αν η ρίζα της φανερώνει γιατρειά και θεραπεία…

Για τους περισσότερους τότε,  γεννούσε λέξεις καταδικαστικές και μόνο… Χτικιό και βάσανο και θάνατο… Μα για τον παπά Στάμο,  τούτοι οι άνθρωποι ήταν αγιασμένοι !

 Στην όψη τους δεν έβλεπε τίποτε άλλο, παρά τον αδελφό τον σταλμένο από τον  Υιό του ανθρώπου, εν τη δόξη αυτού… εν ημέρα Κρίσεως… ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ μεοι ευλογημένοι του Πατρός μου

Τέτοια ρήματα αιωνίου Ζωής  του έρχονταν στο νου,  κάθε φορά που επισκεπτόταν αυτόν τον καταραμένο για τους πολλούς τόπο…το σανατόριο ,μια φορά τουλάχιστον τον μήνα για να εξομολογήσει και να αναστήσει από της αμαρτίας την νέκρωση , για  να λειτουργήσει στον όμορφο Νασκο του και έπειτα να περάσει απ τους θαλάμους,  να μεταδώσει τον Ζωντανό Θεό και να θεραπεύσει τραύματα ψυχής και σώματος.

Έτσι  έγινε κι εκείνο το Σάββατο, μέσα στο κατανυκτικό Τριώδιο,  παραμονές Κυριακής  της Κρίσεως το 193…Απολείτουργα ενημερώθηκε από την νοσοκόμα και μαζί της , κρατώντας τα άχραντα μυστήρια ξεκίνησε να επισκέπτεται τους αρρώστους,  που δεν βαστούσαν να σταθούν πριν στην ακολουθία. Εκείνοι, εξασθενημένοι και κάτωχροι, ανασηκώνονταν απ τα κρεβάτια τους  και υποδέχονταν με ανείπωτη ευλάβεια και δέος  Τον Χριστό ! Στο πρόσωπο του παπά Στάμου αντίκριζαν το Φως και την Ελπίδα ! Ζωή τους μετέδιδε αιώνια και οξυγόνο του Αθανάτου Βασιλέως !

  Πρόσμενε τον παπά  και ο Μανώλης,  ο νεαρός φθισικός από τα Τρίκαλα! Πως λυτρωνόταν  κάθε φορά με  τούτη την ουράνια επίσκεψη !Εικοσιεφτά χρονώ,  πεντάρφανος,  από οικογένεια που ξεκληρίστηκε από την φυματίωση ! Ο πατέρας σκοτωμένος στον πόλεμο ! Έμεινε ο νέος,  προστάτης  ως το τέλος,  με αυταπάρνηση  να φροντίζει την μάνα του πρώτα  και ύστερα τους δυο  μικρότερους  αδελφούς  του ! Τους έθαψε και έπειτα ξεκίνησαν να φανερώνονται και  τα πρώτα δικά του συμπτώματα …Άρχισε έπειτα  να ακούει  τους γύρω του απάνθρωπα να τον αποστρέφονται και  να τον λέν στα μυστικά φυματικό και χτικιάρη… Ο Θεός μερίμνησε κι η Παναγιά η Φανερωμένη η προστάτιδά του  και βρέθηκε στο σανατόριο ο Μανώλης ! Βρήκε φροντίδα και αγάπη εδώ ! Και τον παπά Στάμο που όλοι τον σέβονταν τόσο   και τον θαύμαζαν για την πίστη του την ατρόμητη.

 Εκείνο το πρωινό ο Μανώλης με λαχτάρα μετέλαβε από τα χέρια του . Μα δεν πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα απ την μεταλαβιά   και τον Μανώλη τον κυρίευσε ένας πολύ  δυνατός βήχας ! Δεν μπόρεσε να κρατηθεί ο καψερός και ένα απόχρεμμα έχοντας πάνω του τον Θείο Μαργαρίτη,  έκανε τον Μανώλη να ουρλιάζει και να κλαίει  κοιτώντας το  ! Χωρίς να χάσει καιρό και με ατάραχες κινήσεις  ο παπά Στάμος σήκωσε το σεντόνι το έφερε στο στόμα του και κατέλυσε τον Χριστό ! Έπειτα και αφού βεβαιώθηκε ότι δεν είχε μείνει το παραμικρό ίχνος πάνω στο σκέπασμα ζήτησε να του δοθεί το σεντόνι προκειμένου να κάψει το κομμάτι εκείνο του υφάσματος ! Σιωπή απλώθηκε  στο μικρό δωμάτιο ! Με δέος ο Μανώλης  και η κυρία Ιωάννα η νοσοκόμα παρακολουθούσαν τον παππούλη έντρομοι και τόσο ξαφνιασμένοι από το θέαμα τούτο το υπέρλογο …Επέστρεψε ο παπά Στάμος στην Θεία πρόθεση να καταλύσει τα περισσεύματα από το Άγιο Ποτήριο . Και έπειτα γύρισε και κάθισε στο προσκέφαλο του Μανώλη !

– Παπά μου ! Τι έκανα ο άθλιος ! Δεν ήμουν άξιος να μεταλάβω …Γι αυτό δεν τον κράτησα τον Χριστό ! Πολλά τα κρίματά μου φαίνεται ! Να με ξαναεξομολογήσεις !

–Παιδί  μου καλό , τον Χριστό τον έλαβες ! Ολόκληρο ! Μπορείς να το καταλάβεις ; Δεν είναι θέμα ποσότητας…Και μια απειροελάχιστη ρανίδα να δεχθείς …Όλον τον Χριστό έλαβες ! Ήθελε μόνο  ο πονηρός να σε πειράξει γιατί σε είδε τακτοποιημένο και χαρούμενο …

–Αλήθεια παπά μου ; Πόσο με ανακούφισες με αυτό που άκουσα ! Θέλω να σε ρωτήσω και κάτι ακόμα …και να με συμπαθάς… Δεν φοβάσαι …να τώρα που έρχεσαι συνέχεια εδώ  … καταλαβαίνεις… μήπως και κολλήσεις την αρρώστια …πριν …με την Θεία Κοινωνία…που…

-Αχ Μανώλη μου …μην και μολύνεται ο Χριστός ή μήπως μολύνει  ; Βλασφημία μεγάλη  παιδί μου και μόνο που το σκεφτόμαστε αυτό …Ξέρεις , έρχομαι εδώ τακτικά εδώ και πολλά χρόνια …Κάποτε ο Δεσπότης μας ο Άγιος, ίσως και  για να τον… δοκιμάσει,   έστειλε μαζί μου να λειτουργήσουμε  τον Διάκο του …Ήταν στην πανήγυρη της Εκκλησούλας  της Ζωοδόχου Πηγής ανήμερα. Χριστός Ανέστη έψελναν όλοι και κλαίγανε ! Την θυμάμαι καλά εκείνη την Αναστάσιμη Λειτουργία ! Μόλις τελείωσε,  όπως ορίζει η τάξη της Εκκλησίας μας , είπα στον Διάκο να καταλύσει ο,τι είχε μείνει μέσα στο  Άγιο Ποτήριο ! Εκείνος ξαφνιάστηκε και  έντρομος …αρνήθηκε …λέγοντάς μου :

-Πάτερ μου , αφήστε να το ρίξουμε στο χωνευτήρι …Δεν θα το πετάξουμε δα και  στα σκουπίδια… Σας παρακαλώ ..τόσοι άρρωστοι, φυματικοί ,κοινώνησαν ...

-Αμαρτία μεγάλη παιδί μου ! Μην φοβάσαι διάκο μου ! Εγώ χρόνια τώρα , τόσες φορές , αμέτρητες έχω έρθει εδώ να λειτουργήσω και πάντοτε καταλύω …Ποτέ δεν έπαθα τίποτα! Ούτε σε εκείνους που κοινωνάω στην ενορία μου ,ούτε στο σπίτι μου σε κανέναν δεν μετέδωσα τίποτα από εδώ… Μην σε κυριεύουν τέτοιοι λογισμοί του δαίμονα ! Φυλάει ο Χριστός μας ! Προστατεύει κι η Παναγιά μας !

 Αυτά του είπα …Μα εκείνος συνέχισε…

–Δεν μπορώ πάτερ μου  ! Είναι πάνω απ τις δυνάμεις μου !  Συγχωρέστε με !

 Και έτσι κατέλυσα εγώ παιδί μου Μανώλη εκείνη την μεγάλη μέρα  ! Πολύ πικράθηκα τότε ! Δεν είπα βέβαια τίποτα στον Δεσπότη μας  ποτέ! Προσευχήθηκα μόνο να δώσει ο Κύριος και να κατανοήσει ο Διάκος αυτό το μέγιστο θαύμα που δεν εξηγείται και δεν υπακούει στην λογική μας… Θα μου πεις τώρα  ..γιατί σου ανέφερα ειδικά τούτη την ιστορία απ τα παλιά …Πάνε δυο χρόνια   περίπου ..Ακόμα εσύ δεν είχες έρθει εδώ και δεν τον γνώρισες …Τώρα είναι στην Αθήνα στο Σωτηρία και πάει καλύτερα …Ένα πρωί που ήμουν πάλι εδώ και λειτουργούσα,  βγήκα από το ιερό  με τα άχραντα μυστήρια να μεταλάβω τους ανθρώπους …και τότε είδα…αχ Θεέ μου ! είδα  να πλησιάζει για να μεταλάβει  ο τότε διάκος…ο παπά Σωτήρης …ως ασθενής πλέον φυματικός! Μόλις είχε πρωτοέρθει εδώ!

Μιλήσαμε για ώρες μετά… Εκείνος με δάκρυα στα μάτια και εγώ επίσης , να δοξολογούμε τον Θεό   για τα μεγαλεία Του ! Μου έκανε εντύπωση η αλλοίωσή του και  που ποτέ δεν κατηγόρησε τον Κύριο ως τιμωρό.

- Αν δεν γινόμουν φθισικός παπά Στάμο έτσι θα συνέχιζα μου είπε…Χλιαρός και άπιστος χωρίς φόβο Θεού και την αγάπη μου για Εκείνον …Αν δεν αρρώσταινα δεν θα κατανοούσα ποτέ  την βλασφημία που ξεστόμισα εκείνη την Παρασκευή της Ζωοδόχου Μάνας… Τώρα πια γνωρίζω καλά πως ο μοναδικός μολυσμός που μπορεί να υπάρξει μέσα στην μητέρα Εκκλησία , είναι εκείνος της αμετανόητης αμαρτίας ! Να προσεύχεσαι για την ψυχή μου σε παρακαλώ !  

Νώντας Σκοπετέας .

Διήγημα βασισμένο σε αληθινές ιστορίες .

Ο παπά Στάμος ο Κονταξής, κοιμήθηκε οσιακά  94 χρονών ! Έζησε υγιής  για ακόμα  35 χρόνια,  μετά από εκείνη την υπέρλογη , για τους πολλούς και άλογη,  κατάλυση …

Μυριάδες τέτοιες ιστορίες για το Θεοποιητικό και Ζωοποιητικό αμόλυντο μυστήριο των μυστηρίων , την καρδιά της καρδιάς της πίστης μας , έχουν να διηγηθούν όσοι τις έζησαν και ακόμα τις βιώνουν…

Από έναν τέτοιον Άγιο Γέροντα , διαλεχτό υπουργό του Υψίστου ακούστηκαν όσα διασκευάσαμε σε αυτό το μικρό διήγημα ! Από τον Χρυσόστομο των ημερών μας των εσχάτων , τον μακαριστό  Άγιο Γέροντα π.Αθανάσιο Μυτιληναίο.

Οι λόγοι του συνεχώς αποκαλύπτουν και κατηχούν .

                           Κάθε λέξη του γεμάτη από Φως Χριστού και ανυποχώρητη Ορθόδοξη πίστη !

                                                                                  Αφιερωμένο στην Ιερή τους μνήμη !  

 

 

Δικέ μας …( π.Ανανίας Κουστένης)

Το Ευαγγέλιο στην πράξη…
Απ το δικό του στόμα πρωτακούσαμε τούτη την φράση !
Δεν τον ανταμώσαμε ποτέ κι όμως… είναι και θα είναι ένας απ τους προσφιλέστερους Πατέρες μας μετά τον Φιλανθρωπότατο και Σπλαχνικό.
Γιατί γεννούσε συνεχώς τον Χριστό μέσα μας !
Κι αυτή η φράση ακουσμένη τόσες φορές από το στόμα του, όπως τόσες άλλες που τον κατέστησαν τόσο αναγνωρίσιμο και  οικείο.
Ο παππούλης Ανανίας που συνδύασε θεαρέστως το μειλίχιο με το αυστηρό, το πνευματώδες και το οξυδερκές , που προσαρμοζόταν άψογα στις ανάγκες και το ιδιοσυγκρασιακό προφίλ κάθε… ασθενούς, που προσερχόταν στο θεραπευτήριο των ψυχών, που έστησε για χρόνους πολλούς , συνεταιρικά μαζί με τον Άγιο της υπομονής και της καρτερίας στην συκοφαντία, τον αγαπημένο του Άγιο Νεκτάριο !
Εκεί στα Εξάρχεια, πολλές ψυχές συνάντησαν στο πρόσωπό του μια κρυμμένη ομορφιά ένα σκεπασμένο απ την ψυχρότητα και την αδιαφορία του "καλού κόσμου"… κάλος!
Γινόταν ένα μαζί τους , μιλούσε την γλώσσα τους, χωρίς να διστάζει ακόμα και να τσαλακωθεί με τρόπο ασύμβατο φαινομενικά για το σχήμα του.
Ένας αναρχικός που αγάπησε εξ όλης καρδίας τον Άναρχο Θεό και τον αιώνιο άνθρωπο.
Πόσο πρέσβευε με το βίωμά του εκείνο το Παύλειο : τοις πάσι γέγονα τα πάντως τινάς σώσω…και πόσο το εφήρμοσε με μια ζηλευτή σαλότητα δια Χριστόν , την ένσαρκη Ελπίδα της Ορθοδοξίας, την οποία τόσο υπερασπίστηκε αταλάντευτα και αφτιασίδωτα μέχρι το τέλος.
Πρόμαχος της Ορθοδοξίας και κήρυκας του αμώμου ! Ο ψαλμός πέλαγος-σαν την μνήμη του- που συνεχώς ο πατήρ Ανανίας βουτούσε μέσα του, να εξερευνήσει τον βυθό των θείων εντολών και με ζήλο ζηλευτό να υποσχεθεί ξανά και ξανά κοιτώντας στον Ουρανό, το Αστέρι το Εωθινό , τον γλυκύ Ιησού, θαρρετά και κατάματα :
Φυλάξω τους λόγους Σου Κύριε !
Και σε αυτόν τον ευλογημένο ( και ραδιοφωνικό) μηρυκασμό της Αγίας μας Πίστης, είχε συνεχώς δίπλα του ΖΩΝΤΑΝΟ τον Άγιο της ημέρας, επίσημο προσκαλεσμένο, εκεί στο πλάι του !
Ω πως γινόταν σήμερα το ένδοξο και ηρωϊκό παρελθόν, με την υπέροχη αφήγησή του !
Και πόσο αντίθετα πήγαινε με κάθε μελετημένο κανόνα ρητορικής και ειρμού σε αυτήν του την εξιστόρηση .
Αγαπήσαμε εκείνες τις, αξέχαστες παντοτινά, αλλεπάλληλες παρεκβάσεις του!
Έμπλεκε μοναδικά το ένα θέμα με το άλλο …
και το ένα και το άλλο …
Και εκεί που ξεκινούσε να αφηγείται μνήμες από το συναξάρι άλλης μιας Εβδομάδας που οδηγεί προς της Ιστορίας το τέλος , αναμενόμενα και αναπάντεχα συνάμα , έστελνε με τρόπο ολοδικό του και δια Πνεύματος Αγίου, να συναντηθούν στις σελίδες του συναξαριού και στου Παραδείσου τα λημέρια τα ανέσπερα λιόλουστα, η Αγία Φιλοθέη, ο Διονύσιος Σολωμός, ο Θοδωράκης του ο λατρεμένος ο Κολοκοτρώνης, ο Παύλος Μελάς, ο Άγιος Πορφύριος, ο μέγας Μακρυγιάννης, οι Γρηγόριοι ο Ε΄ και ο Παλαμάς , ο Καποδίστριας, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, οι τρεις Ιεράρχες …
Να , μια από τις αμέτρητες χορείες αγίων και ηρώων που δημιούργησε ο πατήρ Ανανίας στις τόσες φορές που μας ξενάγησε όλα αυτά τα χρόνια στο ποθεινό λιμάνι της Άνω Πατρίδας !
Άγιοι και ήρωες που θυσίασαν τον νυν αιώνα για την Πίστη και το Γένος και για τον Σταυρό του Χριστού, την μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο όπως συνήθιζε να λέει .
Ξημερώνοντας Ανάσταση ο Κύριος κάλεσε πάνω ακόμα έναν εκλεκτό του .
Κάποιοι τέτοιες στιγμές θυμούνται του Αγίου Πορφυρίου τα λόγια, ότι τώρα που θα φύγω θα είμαι πιο κοντά σας και θα σας ακούω αμέσως και θα σπεύδω στον θρόνο του Δεσπότη Χριστού!
Κάποιοι άλλοι φέρνουν στην μνήμη τους τον μακαριστό Παναγόπουλο που έλεγε :
Άμα βλέπετε ότι ο Θεός μαζεύει τους “δικούς” Του, να περιμένετε “ξύλο” (δοκιμασίες μεγάλες). Και τους μαζεύει ο Θεός, για να μην βρεθούν άνθρωποι να Τον συγκρατήσουν στη “οργή” Του.
Ολόκαρδα ευχόμαστε οι μεσιτείες του πατρός Ανανία να γίνουν σήμερα ακαταγώνιστες . Να διαψευστεί ο Κύριος ακόμα μια φορά, δια φιλανθρωπία !
Ο ευμήχανος Άγιος παπάς της διπλανής πόρτας, να μεσιτεύσει προς τούτο…
Δικέ μας, βρες τον τρόπο να δυσωπήσεις την αγαθότητά Του, να κανοναρχήσεις το Θείο Του έλεος….
Χριστός Ανέστη !

Νώντας Σκοπετέας
16-05-2021
Κυριακή των Μυροφόρων

Υγ: Για να εμπεδώσουμε το οτι Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΚΥΡΙΕΥΕΙ ΣΕ ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟ και να προσθέσουμε πίστη στο θλιβερά και εμμονικά βλάσφημα ολιγόπιστο των ημερών μας, σπουδαία και συγκλονιστική είναι η μαρτυρία του αγαπητού πατρός Δημητρίου Μ.Τ .
Πνευματικοπαίδι εδώ και χρόνια του παπά Ανανία !
Λίγο καιρό πριν σε μια από τις τελευταίες του εξομολογήσεις άκουσε τον αγαπημένο παππούλη να του λέει :
Άντε παπά Μήτσο ! Χριστός Ανέστη !
Μαζί με τις Μυροφόρες !!!....

7 Μαΐ 2021

Είδα ένα όνειρο παράξενο χθες πάτερ ...

Ήμουν λέει μαζί με τον νυχτερινό μαθητή Νικόδημο και τον τολμηρό Ιωσήφ και τους βοηθούσα να αποκαθηλώσουν μετά από 2 χιλιάδες χρόνια το σώμα του Χριστού μας...
Και είχαν σκεβρώσει τα καρφιά και είχαν πιάσει σκουριά μιγμένα με Αίμα ακόμα ζέον...
Και άρχισα εγώ να προσπαθώ με αγωνία και κόπο ,να βγάλω τα καρφιά από τα χέρια και τα πόδια Του τα άχραντα, που ήταν προς την πλευρά του ευγνώμονος ληστή...
Και τραβώντας με δύναμη δεν πρόσεξα και γθάρθηκα...
Τους κοίταξα όλους πονεμένος και έδωσα μία και έφυγα από εκεί αφήνοντάς τους αποσβωλομένους να με κοιτούν απορημένα και θλιμμένα....
και έτρεξα λέει γρήγορα να κάνω... αντιτετανικό ορό...
Και έπειτα από ώρα ξαναγύρισα εκεί στου κρανίου τον τόπο ...
Δεν υπήρχε κανείς και τα αρώματα που πριν μεθούσαν το αγέρι είχαν ήδη ξεθυμάνει...
Τι λέτε να σημαίνει τούτο το παράξενο όνειρο πάτερ; ...
Νώντας Σκοπετέας
Της Ζωοδόχου Πηγής
2021

1 Μαΐ 2021

Ποτέ κάτι άδειο δεν ήταν τόσο πλήρες! Χριστός Ανέστη ψυχή μου !

 

Ποτέ ξανά ένα εθελόθυτο και απροστάτευτο θύμα δεν ήταν τόσο ισχυρό , δεν είχε την παντοδυναμία να αφθαρτοποιεί και να αθανατίζει. Κατέβηκε ως τον Άδη και τον εσκύλευσε! Τον ενέπαιξε ! Τον πίκρανε, γεμίζοντάς μας αιώνια χαρά ! Ω αυτό το Χριστός Ανέστη …Μήτρα πανίερη όλων των αρετών , όλων των αναγεννητικών δακρύων , της αιώνιας ελπίδας και της άληκτης χαράς! Ένα καινούργιο, μα άδειο μνημείο Ζωοδόχο και πανόλβιο, συντρίβει κάθε κανόνα λογικής και το φυσικώς νομοτελές ! Ένας τάφος που φιλοξένησε και ξενοδόχησε  Το Αθάνατο ! Ένας θάνατος , αείρροη πηγή αθανασίας ! Γιατρικό ο θάνατος! Ελευθερωτής ! Λυτρωτής ! Τάφος Ζωαρχικός ! Πηγή Ζωής ένα κενό μνημούρι ! Βαβαί της οξυμωρείας ! Όλβιος τάφος ! Δέχθηκε ως υπνούντα Τον Δημιουργό των απάντων και αναδείχθηκε ο ατίμητος και αδαπάνητος θησαυρός της ζωής μας ! Μακάριος και πλούσιος ένας τάφος ! Πόσο παράδοξο τούτο ηχεί ! Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν, οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον· ἀλλ' ἀφθαρσίας πηγήν, ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ…! Δεν είναι άγονος ο βράχος ! Σταλάζει νάματα Αθανασίας ! Ποτέ κάτι άδειο δεν ήταν τόσο πλήρες ! Ένας τάφος να γίνεται αφετηρία και απαρχή ! Ξεκίνημα Ζωής ! Η Ζωή εν τάφω !Δεν είναι θρηνητικό τραγούδι αυτό ! Είναι παιάνας αναστάσιμος και μητρική κοιλία ! Και πόσοι ακόμα γεννήθηκαν …τέτοιοι παράξενοι παιάνες απ το κενό τρισόλβιο μνήμα ! Δια του Σταυρού  η χαρά ! Θανάτω θάνατον ώλεσεν ! Νεκρός Ζωαρχικότατος! Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν , άδου την καθαίρεσιν  ! Σε δοξάζομεν , Τον της φθοράς καθαιρέτην ! Δια θανάτου το θνητόν , δια ταφής το φθαρτόν μεταβάλεις ! Άφραστον θαύμα! Ω των θαυμάτων των καινών ! Χριστός Ανέστη !

Όλη η ζωή μας αυτό το μνήμα ! Ό,τι αληθινό και ζωηφόρο υπήρξε μετά το κενό μνημείο, οφείλει σ αυτό την ύπαρξή του! Όλα τα θαύματα και τα θαυμάσια, που δάκρυα δοξολογίας γεννούν, πηγάζουν από αυτό ! Όλες οι Αναστάσεις και οι συγγνώμες μας ! Ό,τι μπορεί να οδηγήσει στην μετάνοια, στο Φως και στο να απεκδυθούμε τον παλαιό άνθρωπο! Χωρίς αυτό το κενό, δεν θα υπήρχε το καινό παρά μόνο το μάταιο, που θα οδηγούσε σε ένα απάνθρωπο και φρικώδες τέρμα ! Θα ταν  κενό το κήρυγμα , ο λόγος και η πίστη μας , αν η ελπίδα μας δεν έρρεε αστείρευτα από αυτόν τον κενό βράχο! Κλειστός ο Παράδεισος! Δεν θα υπήρχε ούτε η διαπορθμεύουσα Αειπάρθενος Κόρη, ούτε το Άγιο συναξάρι με τους αγώνες και τα παλαίσματα τα ακατανόητα για την πεπερασμένη θνητή λογική μας !  Ούτε πνεύμα θυσίας, να διακονεί τον πλησίον και να λατρεύει υπεράνω όλων τον Θεό! Αν δεν υπήρχε το κενό μνημείο, δεν θα ήταν Φιλάνθρωπος και πολυέλεος ο Κύριος! Θα στεκόμασταν μπροστά σε έναν Δημιουργό βασανιστή και τυραννικό!   Θα ήμασταν αξιοθρήνητοι  και ελεεινότεροι πάντων των ανθρώπων κατά τον Θείο Παύλο . Κενός ο τάφος , γεμάτες από Χριστό και Την Αγάπη, μυριαρίθμητες ψυχές που θυσίασαν και θυσιάζουν το τώρα του νυν αιώνος για την αληθινή Ζωή !  Αν δεν υπήρχε το κενό μνημείο όλοι θα θρηνούσαμε για το μηδέν μας …την μη ύπαρξή μας ! Αγέννετοι και Αγέννητοι θα ήμασταν ! Και αύριο θα πεθαίναμε …

Όσοι αξιώθηκαν να ακουμπήσουν χείλη και καρδιές πάνω στον πανόλβιο Τάφο , όσοι οσφράνθηκαν την άρρητη ευωδία του Ζωηφόρου μνήματος , δεν σταματούν με όλην την θέρμη της ψυχής τους, να βροντοφωνάζουν το Χριστός Ανέστη! Δύσπιστοι μέχρι πρότινος ! Διαπρύσιοι κήρυκες της Αναστάσεως πλέον, ως την τελευταία τους επί γης πνοή ! Ψηλάφησαν την ακήρατη πλευρά Του Δεσπότη ! Εισήλθαν εντός του μνημείου και ως άλλοι Πέτρος και Ιωάννης, αντίκρισαν τα αδιάσειστα …Φυλαχτάρι εγκολπώθηκαν από τότε τα εντάφια σπάργανα , να μυροβλύζει το στήθος τους  και η αναπνοή τους, Χριστό Αναστημένο εκ του Τάφου !  

Ο Ζωοδότης,  Η Ζωή , Η  Αυτοζωή , δεν μπορούσε να εγκλωβιστεί στον τάφο! Και εμείς αδελφέ μου , ταλαίπωρε εαυτέ μου , πόσο εγκληματούμε απέναντι στην Αθάνατη ψυχή μας όταν την φυλακίζουμε , όταν την ενταφιάζουμε …Στην καταδίκη του θανάτου , σε ένα σκοτάδι χωρίς τέλος ..

Νεκρωμένη από την αμαρτία ψυχή μου ! Εσένα που δημιούργησε ο Θεός Λόγος με τα χέρια Του ! Ανάστα ! Μην καθεύδεις ! Και το δικό σου τωρινό μνήμα, άδειο να μείνει παντοτινά  όπως Εκείνου ! Ουκ έστιν ώδε ! Νεκρή ην και ανέζησε ! Έτσι ας πληροφορηθεί ο μισόψυχος! Βεβαίωσέ το και εσύ ψυχή μου ! Καταργήθηκε ο θάνατος ! Και έγινε το Πάσχα το Σωτήριο, το πέρασμα απ του θανάτου το σκότος και την φθορά , στην αφθαρσία της ατελεύτητης Ζωής !

Χριστός Ανέστη ψυχή μου !

Νώντας Σκοπετέας

Πάσχα 2021

26 Απρ 2021

Θάνατος δίχως Ανάσταση ...ό,τι πιο απάνθρωπο

Τόσο συγκλονιστικά αυτά τα βράδια της Μεγάλης Εβδομάδας ! Πόσες φορές παρακαλάς να σταματήσει ο χρόνος , να εγκλωβίσει η μάνα μνήμη όλα όσα δεν θα επιστρέψουν ποτέ να σου θυμίσουν τα ασύλληπτης  σπουδαιότητας  νοήματα,  τις άφταστης ωραιότητας ακολουθίες , τα σωτηριώδη λόγια των ψαλμών και των Ευαγγελικών περικοπών .

Εν μέσω νυκτός ο Νυμφίος , ο κάλλει Ωραίος της Εκκλησίας και της αιώνιας ψυχής μας ο Νυμφώνας .

Η ξεραμένη συκιά  και η θλιβερή μας ακαρπία , τα ουαί των τυφλών Φαρισαίων , το ουκ οίδα υμάς της οικτρής οκνηρίας και της ανελεήμονος καρδιάς μας. Βλέπε ουν ψυχή μου μη τω ύπνω κατενεχθής ινα μη τω θανάτω παραδοθείς…

Δέξαι μου τα πηγάς των δακρύων , κάμφθητί μοι προς τους  στεναγμούς της καρδίας…

Γρηγορείτε και προσεύχεσθε ίνα μη πειρασθείτε...

Σταυρωθήτω έκραζον οι των σων χαρισμάτων αεί εντρυφώντες και κακούργο αντ΄ ευεργέτου ητούντο λαβείν οι των δικαίων φονευταί …

Προσκυνούμεν Σου τα πάθη Χριστέ , ανυμνούμεν την Ταφήν , μεγαλύνομέν Σου το κράτος Φιλάνθρωπε δι ων λελύμεθα παθών φθοροποιών .

Ανάστηθι Οικτίρμον !

Ανάστα Ζωοδότα , σπεύσον εξαναστήναι !

Τι μάχη θα δοθεί και πάλι αδελφοί ! Τι σύγκρουση αγαθοσύνης, ανεξικακίας και απείρου ελέους με την δολιότητα , την παραφροσύνη , την Χριστοκτονία…

Πώς να αντέξει η ψυχή τούτα τα νοήματα , τις θλιβερές διαπιστώσεις ; Πως μπορεί να μείνει μακριά από την παναλήθεια και την παναγάπη του Χριστού μας ; Πως θα βαστάξει να Τον αφήσει μονάχο και πάλι στο Όρος των ελαιών , στο πραιτώριο , στον Γολγοθά , στον Σταυρό;

Να ετοιμαστεί η ψυχή λοιπόν για όλα αυτά ! Να κάνει τον αγώνα της ! Να βγει στο αληθινό Φως για να λουστεί και να συναισθανθεί το γιατί πρέπει ο Κύριος να σταυρώνεται και σήμερα! Όλα στον ευλογημένο ενεστώτα της πίστης !

Ένα ταχύρυθμο φροντιστήριο πίστης στον ανηφορικό δρόμο προς το Εκούσιον Πάθος τούτη η εκπομπή ! Διδάχος μας ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς , ένας από τους κορυφαίους εκφραστές της μαρτυρικής και ασυμβίβαστης  Ορθοδοξίας. Θα μας μιλήσει χωρίς εξωραϊσμούς με αφυπνιστικό λόγο ταράσσοντας την συχνά αναπαυμένη ψεύτικα συνείδησή μας . Για την ντροπή της αμετανόητης αμαρτίας ! Για τον σημερινό φρικώδη φαρισαϊσμό μας και τις σύγχρονες μορφές ειδωλολατρείας ! Για όλα τα δώρα που συνεχώς επιστρέφουμε στον δωρεοδότη Χριστό! Για το θάρρος και την τόλμη όσων θα Τον ακολουθήσουν για να συσταυρωθούν…

Πρόσεχε άνθρωπε ! Πρόσεχε ! Συνεχώς επαναλαμβάνει !

Δεν υποφέρεται ο θάνατος δίχως Ανάσταση !

Ό,τι πιο απάνθρωπο σημερινέ υπερ άνθρωπε …!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή  

20 Απρ 2021

Μη γίνει το Ωσαννά …Σταυρωθήτω

Ποιος να στο έλεγε πως εκείνο το όνειρο εφιάλτης που πριν κάποια χρόνια ένα τέτοιο ξημέρωμα σε συνάντησε θα έβγαινε αληθινό …Κυριακή των Βαϊων ξημέρωνε και τρόμαξες μες στην νύχτα . Αλάφρωσε η ψυχή σου όταν ύστερα ξύπνησαν μαζί και όλες οι αισθήσεις σου. Ονειρεύτηκες ότι ήσουν παιδί και αποκοιμήθηκες χωρίς να προλάβεις να πας στην Εκκλησιά όρθρου βαθέως όπως το συνηθίζατε με τα άλλα παιδιά να ακουστεί το πρώτο Ευαγγέλιο της μεγάλης μέρας και έπειτα αφού πάρεις αγκαλιά την δική σου κόφα με τα βάγια να περιμένεις  το σινιάλο με τα λόγια του παπά  : .  ὁ δὲ πλεῖστος ὄχλος ἔστρωσαν ἑαυτῶν τὰ ἱμάτια ἐν τῇ ὁδῷ, ἄλλοι δὲ ἔκοπτον κλάδους ἀπὸ τῶν δένδρων καὶ ἐστρώννυον ἐν τῇ ὁδῷ. …και εκείνη την ώρα να αρχίσεις μαζί με τα άλλα παπαδάκια να πετάς τα κλαδιά και τα φύλλα από την βαγίτσα της πλατείας να στρωθεί καλά όλη η Εκκλησία και να μοσχοβολήσει.

Την αλογία ήρθε ο Χριστός να λύσει την κάκιστη. Υιέ Δαυίδ και Ωσαννά φωνάξαμε όλοι εμείς εδώ …της «Εκκλησίας οι άνθρωποι». Βασιλέα των Ουρανών και των Αγγέλων , Νικητή και Σωτήρα Ευλογημένο, Νέο Αδάμ , και Λόγο σε προσφωνήσαμε εμείς εδώ …της Εκκλησίας οι πρώην ακολουθούντες… Μετά κλάδων σε υμνήσαμε , μετά ξύλων σε συλλάβαμε …Από υμνητές Σου  αγνώμονες  θα μπήξουμε λόγχη στην πλευρά Σου. Απ το ωσαννά στο σταυρωθήτω ! Λίγο αρκεί να γίνει το όνειρο εφιάλτης ! Και εσύ αδελφέ μου , ταλαίπωρε εαυτέ μου , από υμνητής και προϋπαντητής να γίνεις σταυρωτής .

Υπάρχει τελικά χειρότερος εφιάλτης από εκείνον τον παιδικό σου , κρυμμένος βαθιά εντός μας …στο υποσυνείδητο ! Στο βαθύ σκοτεινό αποθηκάκι , την κρύπτη όλων των θλιβερών ιαχών του πραιτωρίου . Όλα τα Βαραββάν και τα σταυρωθήτω που ναι , δεν ακούστηκαν ποτέ απ το δικό μας στόμα , μα όλη μας η βιωτή οι κρυφοί μας λογισμοί και το φαρισαϊκό μας πνεύμα συνεχώς τα ξεστόμιζαν.

Σε εμάς και στο αυτεξούσιο μας εναπόκειται το αν θα κάνουμε ξανά και ξανά αυτήν την διαδρομή . Απ τους δρόμους της πόλης της Αγίας τους στρωμένους  με τα βάγια ως υμνητές Του ταπεινοί ως τον αιματοβαμμένο Γολγοθά ως γνήσιοι απόγονοι γενεών απίστων και μοιχαλίδων …

Βοηθάτε, ουράνιες δύναμες, κι ανοίχτε μου την πιο βαθιά

την άβυσσο, μακριά απ’ τους λύκους να κρυφογεννήσω!

Απόσπασμα από : «Οι πόνοι της Παναγιάς» του , Κώστα Βάρναλη, από πρώτο μέρος του ποιητικού έργου «Σκλάβοι Πολιορκημένοι»1927.

 Έτσι βάζει ο Βάρναλης την Παναγιά να πονά και να αγωνιά για τον Υιό και Θεό της . Ψάχνει η Θεοτόκος ένα καταφύγι να προφυλάξει το σπλάχνο της . Άλλος εφιάλτης και αυτός ! Θεέ μην βγει αλήθεια ! Και εδώ η απόσταση μικρή σαν τις λίγες μέρες που μακραίνουν το ωσαννά από το σταυρωθήτω . Ένα γράμμα απέχει το άγριο από το Άγιο . Ένα γράμμα και μια σκοτασμένη αιωνιότητα!

Νώντας Σκοπετέας . Μεγάλη Εβδομάδα 2021

Απόσπασμ από ομότιτλη εκπομπή.

 

Άντε παπά τελείωνε !


....Άνοιξε τα μάτια του ο Φώτος σαν από όνειρο αληθινό …Χαμογελά που τα θυμάται όλα τούτα …
Μπροστά στην ωραία Πύλη κρατώντας την κόκκινη λαμπάδα του . Μεγάλος πια , φοιτητής στην Πάτρα στο Μαθηματικό …Αυτό δα έλειπε , να μην έρθω το Πάσχα στο χωριό μου ! έλεγε σ όποιον τον χαιρετούσε …
Γεμάτη η Εκκλησία και έξω μάχη σωστή …
-Αφήσαμε άξιους διαδόχους ! λέει στον Μήτσο και τον Βαγγέλη που στέκουν δίπλα του ! Ναι ! Ναι ! Συμφωνούν εκείνοι με καμάρι!
Σβήνουν τα φώτα …Βγαίνει ο παπά-Σωτήρης με το Άγιο Φως ! Γερασμένος του φαίνεται και κάπως μελαγχολικός !
Αυτός ο ήσυχος παππούλης που ποτέ δεν τους θύμωσε, ακόμα και όταν έκαψαν μια Μεγάλη Παρασκευή το υφαντό στρωσίδι μπρος το παγκάρι , αφού θέλησαν να τρομάξουν τις γιαγιάδες που δεν ακολούθησαν την περιφορά και έμειναν μέσα στην Εκκλησία ! Τα γέλια που κάνανε τότε ! Διαβάζει το Ευαγγέλιο ύστερα και μόλις που ακούγεται η φωνή του μέσα στην χαρούμενη αναστάτωση …-Και του χρόνου ! Χρόνια πολλά ! ευχές συνέχεια και όλο αγκαλιές και φιλιά με αυτούς που τώρα μπαίνουν τελευταίοι …
Μόλις ακούγεται το Χριστός Ανέστη , κρότοι , φασαρίες , επιφωνήματα και σπρώξιμο προς την πόρτα…
-Σταματήστε ! Σταματήστε !
Ασυνήθιστα δυνατή η φωνή του παπά τους κάνει όλους να στραφούν προς το μέρος του .
Οι ψαλτάδες σωπαίνουν …Κάποιοι είχαν προλάβει ήδη να βγουν...
-Ακούστε με σας παρακαλώ ! Ποτέ μου δεν σας μίλησα , μήτε σας μάλωσα για τίποτα …Μετανιώνω όμως , έστω και τώρα στα γεράματα , που δεν το τόλμησα πρότερα ! Χριστός Ανέστη αδελφοί μου ! Χριστός Ανέστη ! Τα μάτια του γεμίζουν δάκρυα …
- Άντε παπά τελείωνε ! πετάγεται ένας …θα κρυώσουν και οι γαρδούμπες ! λέει με νόημα και όλοι γελούν μαζί του …
-Η καρδιά μας κρύωσε παιδιά μου … Θα την ξαναζεστάνετε την μαγειρίτσα …Την καρδιά όμως μόνο ο Χριστός ο Αναστημένος μπορεί να την θερμάνει …Ακούσατε τι έγινε μόλις πριν λίγο ; Αναστήθηκε ο Χριστός και εμείς του γυρίζουμε την πλάτη και φεύγουμε …Και έπειτα θα πούμε : κάναμε Πάσχα ! Με την γαστέρα μας κάναμε ή με τον Χριστό ; Δεν θα σας κουράσω άλλο ! Άλλωστε δεν έχω και μόρφωση να σας πω ωραία λόγια, Θεολογικά … Μόνο… να δείτε τα δάκρυά μου και θυμηθείτε αυτό που σε λίγο μόλις θα ακουστεί απ το στόμα μου : Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν. Μα την αλήθεια , όπως σας βλέπω κάθε χρόνο να ξεμακραίνετε βιαστικοί για τα σπίτια σας , αναρωτιέμαι …
Ποιους άραγε εννοούσε ο προφήτης μόλις τα γραφε αυτά τα λόγια , χίλια και χρόνια πριν κατέβη ο Θεός στη γη ; Μήπως εμάς αδέλφια μου ; Με το που ακούγεται το Χριστός Ανέστη διασκορπίζεστε και φεύγετε μακριά από τον Αναστημένο Κύριο …Τι είστε λοιπόν , εχθροί Του ; ή μήπως Τον μισείτε ;
- Ούτως απολούνται οι αμαρτωλοί από προσώπου του Θεού. Και οι δίκαιοι ευφρανθήτωσαν , θα ψάλλουμε έπειτα …Θα χαθούμε έτσι αδελφοί μου …Μόνο όσοι , και αυτοί ελάχιστοι, μείνουν πίσω ως το ξημέρωμα θα ευφρανθούν …Αυτοί θα κάνουν Πάσχα αληθινό ! Που δεν θα λεν μόνο χρόνια πολλά μα Χριστός Ανέστη και Αληθώς –όχι Αληθινός- ο Κύριος , δίχως να κουράζονται συνέχεια …Που θα μείνουν για να μεταλάβουν όχι από συνήθεια και για το καλό ,λες και γίναμε όλοι άξιοι για μια μέρα , μα για να κοινωνήσουν Αυτόν που θυσιάστηκε σαν άκακο αρνί για όλους εμάς , που Αναστήθηκε για να χουμε εμείς αιώνια χαρά …Και σε εμάς μένει μόνο η σούβλα και τα πανηγύρια …οι δυναμίτες και τα νταούλια τα αυγά και τα κουλούρια …Προετοιμασίες ατέλειωτες και φεύγουν δίχως να καταλάβουμε τίποτα η Μεγάλη Εβδομάδα και τα Πάθη τα σεπτά …Και περνά καλά η κοιλιά μας μα η ψυχή δεν κάνει Πάσχα Κυρίου πανσεβάσμιο ! Αυτά είχα να σας πω παιδιά μου και να με συγχωράτε ! Θα χαιρόμουνα πολύ να μένατε απόψε και να κάναμε Πάσχα μαζί εδώ με τον Χριστό μας ! Πολλοί γύρισαν στις θέσεις τους ! Κάποιοι φώναξαν : - Καλά τα λέει ο Παπάς μα έλα που έχουμε και ξένους! Και άρχισαν σιγά –σιγά να βγαίνουν προς τα έξω …
Ο Φώτος είχε μείνει ακίνητος βαστώντας το Άγιο Φως …
Έσταζε το καυτό λιώσιμο στα χέρια του, μα πάλι δεν κουνούσε από την θέση του …-Εγώ εχθρός , εγώ μισώ τον Χριστό ; που δεν έφευγα όλην την Μεγάλη Εβδομάδα από δω μέσα …που …Άρχισε να λειτουργεί η ευλογημένη συνείδηση μέσα του …Εδώ μέσα …ή εκεί έξω…το αρνί ή ο Αμνός …ο Νυμφίος ή τα έθιμα ….τα Θεία Πάθη ή η καλοπέραση …ο Eπιτάφιος ή η γλυκιά συνήθεια …η Καμπάνα ή τα βαρελότα …ο κόσμος ή ο Χριστός …η αληθινή χαρά και το Χριστός Ανέστη ή το : χρόνια πολλά και του χρόνου …
Κύλησαν κάποια χρόνια ...

Θυμάται εκείνη την Ανάσταση που σημάδεψε όλη του την ζωή …Θυμάται εκείνο το πρώτο αληθινό του Πάσχα και την διάβασή του στην φωτεινή αλήθεια …Πέρασε το πρωί από το κοιμητήρι να ευχαριστήσει όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, μετά το Ανάστα ο Θεός , τον μακαριστό παπά-Σωτήρη που εκείνη τη νύχτα μίλησε μέσα του τόσο αξέχαστα …Ποτέ ξανά εχθρός ορκίστηκε τότε …Ποτέ ξανά μόνος ο Αναστημένος Χριστός …Νηστικός από της Σταύρωσης το βράδυ .
Ούτε νερό σήμερα δεν ήπιε …Καθαρό κίτρινο κερί κρατά στο χέρι του …το ίδιο και τα παιδιά του και η γυναίκα του …Όλη την Μεγάλη Εβδομάδα την πέρασαν μέσα στην Εκκλησιά , συμπορεύτηκαν προς τα Ιεροσόλυμα και το εκούσιον πάθος του Θεανθρώπου ,ελκόμενοι και αυτοί συμπάσχησαν, μετανοημένοι και εξομολογημένοι συσταυρώθηκαν , βάλανε μετάνοια κάτω απ τον Επιτάφιο και τώρα ήρθε η μεγάλη ώρα της συνΑνάστασης … -Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος…Ξεκινά ο Παπά-Δημήτρης να λέει τους στίχους: Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν…
Ψέλνει ο Φώτος δυνατά το Χριστός Ανέστη και τα μάτια του βουρκώνουν όπως κάθε χρόνο τέτοια στιγμή . Δεν είναι ο μόνος …Ποτέ ξανά εχθρός! ψιθυρίζει η καρδιά του η πλέον ευσεβής και φιλόθεη , έτοιμη να λάβει το δηνάριό της , να φωνάξει το Επικράνθη , να κάνει Πάσχα αληθινό με τον Χριστό και σήμερα και όλην την Διακαινήσιμο , την κυριώνυμο εβδομάδα , και κάθε φορά που θα πλησιάζει το Άγιο δισκοπότηρο… Όχι για το καλό και για του χρόνου μα για την ψυχή την αιώνια …
Είναι γεμάτη η Εκκλησία , ολοφώτεινη και πασίχαρη τώρα , στο ξημέρωμα το πανευφρόσυνο …Όπως η γιαγιά έτσι μάνα ; έλα να σου δώσω της αγάπης το φιλί …Προχωρήστε εσείς να ζεστάνετε και το φαΐ και έρχομαι …να χτυπήσω και την καμπάνα !
Στάθηκε για λίγο μόνος στην πλατεία την τόσο αγαπημένη του … Και ήρθαν πάλι στο μυαλό του οι παιδικές του αναμνήσεις… Η νυξ προέκοψε , η δε ημέρα ήγγικεν ! Δόξα τη μακροθυμία Σου Κύριε ! ψέλισε ! Τράβηξε το σχοινί της καμπάνας και έβαλε όλη του την δύναμη ! Να φτάσει μακριά το χαρμόσυνο μήνυμα …να ευφρανθούν οι δίκαιοι που τούτη την περασμένη ώρα επέστρεφαν στα σπίτια τους … Του Αγαπημένου Χριστού οι γνήσιοι φίλοι …

Νώντας Σκοπετέας.
 Απόσπασμα από το διήγημα :Ποτέ ξανά εχθρός και το βιβλίο : "Δάκρυ στο Εγώ"
( 2018. Εκδ. Ιεραποστολικό Σωματείο: Πρόμαχος Ορθοδοξίας. Τηλ επικ. παραγγελ. 6980 1520 79)
 
ΥΓ1: Το θλιβερό γεγονός του ακατηχήτου , της αγνωσίας και της ολέθριας εκκοσμίκευσής ΜΑΣ που γέννησαν την σημερινή σηπτική κατάσταση στον πνευματικό χώρο δεν αμνηστεύει ούτε κατ΄ ελάχιστον δικαιολογεί, όσα απίστευτα και πάλι εκχωρούμε και διαστρεβλώνουμε μέσα σε ένα πνεύμα ανίερης ατολμίας και εφιαλτικής δειλίας.
 
ΥΓ2 :Διανοείστε αδελφοί και πατέρες πως αν η Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία λήξει το βράδυ του Σαββάτου θα είναι η πρώτη φορά σε όλους τους αιώνες της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης που δεν θα λειτουργηθούν οι Εκκλησιές μας στην ημέρα του Κυρίου ;; Και έπειτα οι ψαλτάδες στον Αναστάσιμο Κανόνα…θα παραλείψουν το επόμενο και τόσα ακόμα που μιλούν αιώνια για την ημέρα του Κυρίου την πανσεβάσμια ;;;

«Αὕτη ἡ κλητὴ καὶ ἁγία ἡμέρα,
ἡ μία τῶν σαββάτων,
ἡ βασιλὶς καὶ κυρία,
ἑορτῶν ἑορτή,
καὶ πανήγυρίς ἐστι πανηγύρεων,
ἐν ᾗ εὐλογοῦμεν, Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας».

ΥΓ3: Σπλαχνίσου μας Κύριε και μη μας παραδειγματίσεις !

Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~