Μπροστάρηδες οι δεκαπεντιστάδες...

 

Αναμνήσεις παιδικές, καλοκαιρινές. Χρόνια ανέμελα  και νοσταλγικά αθώα. Αμέριμνα από τα βιωτικά! Χαρούμενα αληθινά! Μυρωδιές, ήχοι και γεύσεις που ακόμα και σήμερα σαν κλείσεις τα μάτια σου, σε μεταφέρουν σε αυτό το υπέροχο και ανόθευτο χθες! Κάθε γενιά έχει τα δικά της ξεχωριστά θυμητάρια…Όσο πιο παλιά,  τόσο πιο απλά με μια αξέχαστη και απερίγραπτη συνάμα αγνότητα. Εκείνα τα παιδιά γίνηκαν σήμερα γονιοί. Κρατήθηκαν κάποιες μυρωδιές αναλλοίωτες.Το μαρτυρά ακόμα, ένα απαλό χάδι σε φουντωμένο βασιλικό και σε λεβάντα που φύτεψε ο Θεός εκεί στην άκρη του χωμάτινου ακόμα δρόμου,  στην βόλτα  των παιδικών τους ονείρων!  Και οι ήχοι της πλανεύτρας θάλασσας και του ανύσταχτου  μελωδού γρύλου   σαν σκοτάδι σκεπάσει,  κρατιούνται απαράλλαχτοι  σαν την πρώτη φορά που τους  σφάλισαν τα βλέφαρα γλυκά, σαν η κούραση της λιόχαρης μέρας τους  έγειρε στο βαλμένο χάμω  στρώμα με το παραθύρι ορθάνοιχτο στον ουρανό  και στην δροσοσταλιά της καλοκαιρινής νυχτιάς. Και οι γεύσεις;  Κάπως δυσεύρετες οι γεύσεις του χθες! Μα όλοι τις αναζητούν! Καλοκαίρι με γεύσεις από τα φρούτα του και τα ζαρζαβάτια του και τα παγωτά απ' τους πλανόδιους πωλητές τους.

-Είναι από αγνό γάλα! Τα πήραμε από ένα γαλακτοκομείο που φτιάχνει και παγωτό τώρα το καλοκαίρι! Δοκιμάστε! Τα φέραμε  να σας κεράσουμε! Με πολύ αγάπη! Δεν τα βρίσκεις εύκολα αυτά στο εμπόριο! Να φάνε και τα παιδιά!

Θυμίζει τα παλιά τα παγωτά θυμάσαι; 

-Μην προσφέρεις στον μικρό! Δεν τρώει, νηστεύει!-Άντε βρε μικρό παιδί! Τι θα γίνει με τόση ζέστη αν δροσιστεί και φάει ένα παγωτό; Θα χαλάσει ο κόσμος; 

-Έλα αδελφέ μου είπε η πολύτεκνη  με 6 παιδιά μάνα, έλα  να σου δείξω κάτι! Τον οδήγησε στην κουζίνα της! Στάθηκε ακριβώς μπροστά στην πόρτα του ψυγείου. 

Εκεί  δεν είδε ούτε μαγνητάκια ούτε κολλημένα σημειώματα και φωτογραφίες όπως συνηθίζουν οι πολλοί, παρά μόνο 3εικονίτσες! Μια του Εσταυρωμένου Ιησού, μια της Ιεροσολυμίτισσας Παναγίας και μια ενός Αγίου που μέχρι εκείνη την ημέρα μόνο ακουστά αυτός τον είχε! Εικονιζόταν κρατώντας έναν πάπυρο με σημειωμένο πάνω του:  Ου μη απαρνήσομαι Κύριον τον Θεόν μου,  ουδ' αθετήσω τας  εντολάς Αυτού! Ο Άγιος Ιωάννης ο Μονεμβασιώτης! -Μαρτύρησε 15 μόλις χρονών! Όσο είναι ο μεγάλος ο γιός μου! μίλησε η πολύτεκνη μάνα !–Ξέρεις γιατί ; Γιατί αρνήθηκε να φάει κρέας και να αρτυθεί μέσα στην Νηστεία της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο! Και μάλιστα ήταν η μάνα του που τον εκλιπαρούσε θρηνώντας τα νιάτα του να φάει για να σωθεί! Μα εκείνος δεν υποχώρησε ως το τέλος! 

Κράτησε την πίστη του και τίμησε την μνήμη του σφαγιασθέντος ιερέα πατέρα του!

Πάει αμέσως ο νους στο ευλογημένο συναξάρι! Στην πρώτη μέρα της μεγάλης νηστείας στο Πάσχα του καλοκαιριού! Μήν Αύγουστος, έχων ημέρας λα΄. Η ημέρα έχει ώρας ιγ΄, και η νυξ ώρας ια΄. Τη πρώτη του μηνός Αυγούστου... Η θυσία των 7 αδελφών Μακκαβαίων, που προσπάθησαν να τους υποχρεώσουν να φάνε χοίρειον κρέας, της Μητέρας τους Σολομονής που τους ενθάρρυνε στο μαρτύριο και του στερρεού διδασκάλου τους Ελεαζάρου. Μαζί τους και η Αγία Ελέσα  παρθενομάρτυρας 14 χρονών,  που στα Κήθυρα γιορτάζουν σαν συμπροστάτιδα με την Μυρτιδιώτισσα. Στο Μοναστηράκι της ανέβαιναν από τα παλιά τα χρόνια οι ευλογημένοι δεκαπεντιστάδες της Παναγίας, να νηστέψουν και να ξεροφάγουν και να καρτερέψουν με προσευχές και γαλήνη την μεγάλη γιορτή της Κυράς. Και η μικρή Ελέησα…Ελέσα, ενισχύει έστω κι αυτούς τους λίγους που ακόμα κρατούν το έθιμο στου Αυγούστου τα πρώτα σήμαντρα.

Μακάρι να αποκτήσουν τέτοιες άγιες συνήθειες τα σημερινά παιδιά! Να γίνουν και αυτά της Παναγιάς δεκαπεντιστάδες! Να μάθουν και να απολαύσουν αληθινά την μεγάλη αξία της νηστείας. Να τα διδάξουμε με διάκριση και με αγάπη και με βίωμα! Με το παράδειγμά μας και με ό,τι ο Θεός οικονομήσει για την κατήχησή τους. Όπως η πολύτεκνη μάνα που στερέωσε πάνω στην πόρτα του ψυγείου της,  έναν ανυποχώρητο Άγιο! Και αυτός, Άγιος Δεκαπεντιστής! Δεν τον έβαλε εκεί αυστηρά για να ελέγχει ή αδιάλλακτα  να απαγορεύει,  μα για να φωνάζει σε όλους μας με τις νωπές του πληγές απ του αγαρηνού αφέντη του το σπαθί, αυτό που ο Μέγας Βασίλειος αιώνες πριν  Θεοδίδακτα διετύπωσε,  πως η νηστεία νομοθετήθηκε μέσα στον Παράδεισο! 

Θα νοστιμέψουν τότε όλα! Και τα πιο ταπεινά θα γίνουν εύγευστα! Το λίγο ψωμί, της γης ένα γέννημα και δυο γουλιές  νερό θα χορταίνουν σώμα και ψυχή! Μπροστά τα Άγια παιδιά, ο  Άβιβος ο  Αντωνίνος, ο Γουρίας, ο Ελεαζάρος, ο Ευσέβωνας, ο Αχείμ, ο Μάρκελλος, η Ελέσα και ο Άη Γιάννης εκ Μονεμβασίας, της Παναγιάς οι δεκαπεντιστάδες και ξοπίσω όλοι εμείς που με κλειστά τα μάτια λαχταράμε την αλήθεια του χθες και τα παιδιά μας που αξεδίψαστα όλο γυρεύουν τη γνώση και το βίωμα της Ορθοδόξου Πίστεως…Καλή Παναγιά!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή του 2017

και το βιβλίο: 

"Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν;"(Εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2019)

Μαρίνα Φως συναξαριού…

                                

Φιλόξενο το κάστρο της Αγιάς Μαρίνας….Σαράντα χρόνια ο διαλεχτός της Κυπριανός φροντίζει το σπίτι της, το σέμνωμα πλέον της Κυκλαδίτικης γης …Και εκείνη, ακοίμητη Έφορος, σεργιανά στις περιβόλους τούτου του κόσμου να ξεδιψάσει οδοιπόρους και της οδύνης τους καταφεύγοντες.

Θαύματα και Θαυμάσια της, ακουμπούν δακρυσμένα πρόσωπα πάνω στην ολοζώντανη εικόνα και γόνατα μπροστά στο γλυκύτατο συμπονετικό πρόσωπό της… Άσπιλη Αμνάς, Ασύλλητος θησαυρός, του νησιού της αγλάισμα… (Επιστροφή στην Άνδρο.../Ν.Σ 2014)

Ο νους και η ψυχή τούτες τις ζεστές μέρες του Ιούλη πάει ξανά σε όλα τα ευλογημένα Αγιοβάδιστα του τόπου μας, τα μέρη που ιδίως το καλοκαίρι ξεχύνουν το θυμίαμά τους να απλωθεί και να σκεπάσει σαν το μαφόριο της Κυρίας των Αγγέλων όλην την όμορφη πατρίδα μας. Σε τούτον τον τόπο Του, ο Μακρόθυμος Κύριος συνέχεια, παντοιοτρόπως και ανερμηνεύτως ευλογεί και πάντοτε ξημερώνει γιορτή. Κι ο Ιούλιος κρατάει μέσα στην καρδιά του μια γιορτάδα και ένα πανηγύρι που όποιος δεν το έζησε ποτέ, δεν γνώρισε πως είναι να ομολογείς με ανδρεία την πίστη σου δίχως διόλου να φοβάσαι. Ξημερώνει της Αγίας Μαρίνας μας! Στην Άνδρο και παντού! Όπου η μόνη αλήθεια της Ορθοδοξίας διαλαλεί το αιώνιο. Σε μεγάλες Εκκλησιές και σε ταπεινά γερασμένα ξωκκλήσια της παλιάς όμορφης πόλης. Γράφει ο μεγάλος μας ποιητής για την Μαρίνα το πράσινο αστέρι, το άγριο περιστέρι, το κρίνο του Καλοκαιριού, το Φως του Αυγερινού! Και εμείς το παραφράσαμε με μια ιερή αναίδεια στον τίτλο της σημερινής εκπομπής: Μαρίνα Φως συναξαριού! Γιατί ναι, ό,τι αγαπάμε γεννιέται αδιάκοπα, ο,τι αγαπάμε βρίσκεται πάντοτε στην αρχή του! Και για να παραλλάξουμε πάλι τους στίχους του αγαπημένου Οδυσσέα Ελύτη: Και η Μαρίνα χαίρεται και η Μαρίνα χαμογελά! Το πέλαγο έτσι που κυλάει βαθιά, πόσο της μοιάζει!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή του 2018

Παναγούδα Σουρωτή...όσο βαστάει μια ευχή(Μνήμη Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη)

 Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Όλα πιο καθαρά μπροστά μου. Την ομίχλη του ο Άθωνας την στολίζεται μονάχος. Και κείνη δεν παραπονιέται…Στην κορυφή της Μεταμόρφωσης προτιμά να παραμένει σαν άλλος μετανοημένος μαθητής …Καλόν ημάς εστί ώδε είναι…

Βήματα απαράλλαχτα, μετρημένα τώρα στο μονοπάτι του Ουρανού…Πατήματα στο χώμα, σκαμμένοι οδοδείκτες για το κελί του Αγίου. Η γη κρατά στο φόρεμά της, μονάχα όσα με φιλότιμο πόνο και πίστη χαράχτηκαν απάνω της. Για τα άλλα βρίσκει χώμα ξερικό και τα απαλείφει  στη στιγμή. 

Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Δεν λοξοδρομούν οι ψυχές όταν ελπίζουν. Προσμένει ο Όσιος κεραστής με γλύκα και δροσιά να τις φιλέψει. Φτάνω ξανά στην αυλή της Παναγούδας. Οι αισθήσεις, ακονισμένες ψάχνουν για ακήρατες πλευρές του Δεσπότη Χριστού να τον ψηλαφίσουν. Οι μνήμες  ερημήτικα πουλιά ταξιδευτές, σαν τον Όλετ τον φτερωτό προσκυνητή που άφοβα ακόμα τρώει και πίνει απ τη χούφτα του Αγίου. Θαύματα και θαυμάσια ίχνη του Γέροντα τόσα χρόνια μετά. Σαν να μην κύλησε ποτέ ο χρόνος. Όλα όπως τα άφησε, όλα όπως τα ευλόγησε. Όλα όπως τα οικονομεί.

Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

 

Τώρα στην αγιόκαρπη γη  τυπώνονται ίχνη από γόνατα. Μυριαρίθμητα ζευγάρια γόνατα, που στέκουν στην μεγάλη σειρά της ευγνωμοσύνης, καρτερώντας με υπομονή και δάκρυα, λίγο-λίγο να φτάσει η ώρα που θα τον συναντήσουν, μετανοίζοντας  στο μέρος της καρδιάς του, που εκείνος έλεγε πως είναι πολύ μικρή για να χωρέσει την απέραντη αγάπη του Κυρίου. Κι όμως αυτήν την καρδιά την πλάτυνε τόσο ο Χριστός,  που πάνω της ανάπαυσε και λύτρωσε έναν Παράδεισο ψυχές …

Ζήλεψαν τώρα τα χείλη τα ευλογημένα γόνατα. Πόθησαν κι αυτά να συναντηθούν με το ευωδιαστό χώμα στο ταπεινό του  κιβούρι, στη σκιά του Παρθένου μαθητή, στου Θεολόγου το μοναστηράκι.

Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Ξανά στην ταπεινή καλύβη του Γέροντα. Παραμονές της Αγίας Ευφημίας. Μαζί κάνουν στρωτές   μπρος στη χάρτινη εικονίτσα της Αγίας Τριάδας, όπως εκείνο το πρωινό  μετά την ενάτη στο κελί, στον Τίμιο Σταυρό ήταν τότε. Και ύστερα ξανακάθονται, εκείνη στο σκαμνί κι αυτός στο μπαουλάκι του,να μιλήσουν για τα φριχτά μαρτύριά της και  το αντιδόξασμα του Ουρανού.

 Δεν σταματά του θέρους η καμπάνα να διαλαλεί την Αγία μνήμη.  Δεν σταματά το συναξάρι να αφήνει χώρο για νέους αθλητές , για νέες παρηγορίες, νέους στρατιώτες παρακλήτους . Γεμάτος από κορυφές και ψηλώματα λιόχαρα ο Ιούλης. Στις έντεκα η Αγία Ευφημούλα! Μια μέρα ύστερα  ο ασκητής της Παναγούδας, του Θεού ο ασυρματιστής, ένσαρκος Άγγελος κι αυτός σαν τον Θεσβίτη.  Χωρίς  πύρινο άρμα όμως στο δρομολόι του Ουρανού… Παναγούδα –Σουρωτή.

Με μάτια σφαλιστά και στα χείλη η ευχή του Ιησού δια πρεσβειών του.

Τόσο βαστάει τούτη η διαδρομή…

 

Νώντας Σκοπετέας 2014 (Από το βιβλίο: "Δάκρυ στο Εγώ.."/Εκδ.Εφύμνιον)

Απόσπασμα από εκπομπή του 2026 με τίτλο: Αγίου Παίσίου τέλη Χριστιανά

Τη δωδεκάτη του μηνός Ιουλίου(Χαίροις πάτερ Παΐσιε!)

           

Αξεθύμαστο το άρωμα της μνήμης όλων των Αγίων προστατών μας. Όσο ανασαίνουμε το οξυγόνο τούτου του κόσμου, τόσο θα εισπνέουμε και το άρωμα της Αγιότητάς τους. Ξανά θα το ανασάνουμε λοιπόν, με ακόμα μια εκπομπή-προσευχή για μεσιτεία στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Στο κέντρο της  η ελεήμων καρδιά του, πάντοτε φλεγόμενη από θυσιαστική αγάπη. Όλο και όλα για τους άλλους. Πόσο ταιριαστό το όνομα Κηρυναίος για αυτόν τον ταπεινό γίγαντα! Πόσους Σταυρούς δεν έπαιρνε στους δικούς του ώμους! Δεν δάνειζε, μα χάριζε έλεος και οικτιρμούς. Αναλωνόταν ολόκληρος. Δαπανούσε και την ελάχιστη ικμάδα της δύναμής του, μη κρατώντας τίποτα για τον εαυτό του. Πονούσε πολύ και την πατρίδα μας! Λαχταρούσε για μια Ελλάδα Θεοβλόγητη και όχι εγκαταλελειμμένη από θεομάχους και αθεόφοβους ηγήτορες. Θρηνούσε για την πνευματική μας κατάντια η καιομένη καρδιά του. Και έπειτα θα μεταφερθούμε λίγο πριν το πρόσκαιρο τέλος του. 32 χρόνια πριν. Τόσο ανδρεία και γενναία η ψυχή του. Να γνωρίζει πως φεύγει και να είναι γεμάτος από χαρά αλλιώτικη, ουράνια! Να δίνει εκείνος κουράγιο και θάρρος στους γύρω του, διαλύοντας ό,τι γεννούσε απελπισία και ομίχλη και σκοτάδι, σκορπίζοντας Φως και βεβαία Ελπίδα. Δεν δείλιασε ούτε μια στιγμή! Δεν παραδόθηκε στην Χάρυβδη της λύπης. Με λεβεντιά και χαρά πολέμησε να φύγει έτοιμος και Χριστοφόρος! Άγια τέλη, Χαριτωμένα, Χριστοχαρούμενα, Χριστιανά, ευλογημένα και τόσο μνημειώδη, παράξενα για τους πολλούς τούτου του κόσμου! Συντροφευμένα με τους ήχους μιας φυσαρμόνικας που δοξολογεί τον πανάγαθο Θεό! Ετοιμασία μια ζωή ολάκερη για μια ζωή ατελεύτητη! Το παράδειγμα των Αγίων! Το μυρίπνευστο Άγιο συναξάρι και οι τελευταίες τους στιγμές επί γης. Και έπειτα η απρόσκοπτη διαδρομή με το Αγγελικό express ως το υπέρλαμπρο Φως! Από τη γη στον Ουρανό! Η τελευταία τους μέρα γίνεται πασίχαρη και πανηγυρική μέρα μνήμης! Τι παράδοξο και παράξενο να εορτάζεται η μέρα του θανάτου σου… Για ποιόν θάνατο μιλάς αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου; Τον νικημένο; Άκουσε τι λέει ο ηγαπημένος: Μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την Ζωήν!  Θες απόδειξη για αυτό; Πάμε λοιπόν στις τελευταίες του στιγμές του, στο οσιακό του τέλος ή σωστότερα στην αρχή της αληθινής του Ζωής! Ξημέρωνε η 12^η του μηνός Ιουλίου! Χαίροις Πάτερ Παΐσιε! Άγιε του Θεού, άμωμε και μακάριε! Τι μάθημα  φωτεινό μας άφησε! Τι παράδειγμα να μιμηθούμε! Ανωτάτη η σχολή του πόνου!  Πολύ ψηλός ο πήχης! Μα ο Κύριος δεν μετρά επιδόσεις! Χαίρεται και αγαπά να βλέπει τον αγώνα μας και το φιλότιμό μας! Γεμάτος ο Παράδεισος από καρκινοπαθείς. Ο Άγιος διαβιβαστής, μπροστάρης τους!

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από σειρά 2 εκπομπών στις παρυφές της φετινής μνήμης του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη. Στο πρώτο μέρος η καιομένη για τον σύμπαντα κόσμο καρδιά του η ελεήμων. Στο δεύτερο τα Χριστοφόρα τέλη του. 

Ξαναδιαβάζουμε σελίδες από το βιβλίο-εικόνισμα, πνευματική καταφυγή χαράς και χάριτος: «Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης» Έκδοση του Ιερού Ησυχαστήριου "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος". Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Μην τολμήσεις να πας εικόνισμα χωρίς τον αδελφό μου...!(Πέτρου και Παύλου)

 

Το Συν, το Ένα, το ομοθυμαδόν είναι ατελευτήτως το κυρίαρχο και ζωογόνο  ζητούμενο  στην αγία μας πίστη. Το ίνα ώσι έν ήταν το σπαραχτικό αίτημα της συγκλονιστικής προσευχής του Θεανθρώπου λίγο πριν το θεληματικό του  Άγιο Πάθος. Το Συν είναι πάντα το ζητούμενο σε οποιαδήποτε έκφανση της πνευματικής μας  όποιας διαδρομής. Συνεχώς στο νου και στην καρδιά μας ο διπλανός, ο κάθε πλησίον, ελάχιστος των αδελφών Του των ελαχίστων. Συμπροσευχή, συμπόρευση, συναλληλία συναμαρτωλών ελπιζόντων στην Θεία χάρη και στο άμετρο έλεος του φιλεύσπλαχνου  Πατέρα. Σύναξη! Σπουδαία μέρα μες στον ευλογημένο ενιαυτό, κάθε εορτή συνάξεως. Μετά από κάθε σπουδαίο γεγονός, καθοριστικό για την σωτηρία των ανθρώπων, μετά από κάθε μεγάλη Δεσποτική ή Θεομητορική εορτή, έχουμε την σύναξη προς τιμήν εκείνου του προσώπου που διαδραμάτισε εξέχοντα ρόλο στις πανίερες μνήμες, στο διαρκές παρόν της Ορθοδοξίας μας. Σε Δεσποτική ή Θεομητορική εορτή, η επομένη ημέρα είναι εξίσου σημαντική και σε αυτήν επαναλαμβάνονται οι περισσότεροι ύμνοι της εορτής! Μετά τα Χριστούγεννα θα συναχθούμε για να τιμήσουμε την Παναγία. Μετά τον Ευαγγελισμό οι πιστοί συνάζονται για να εορτάσουν τον Αρχάγγελο Γαβριήλ και τα θεία του μελωδήματα. Μετά τα Άγια Θεοφάνεια σύναξη τελούμε του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Σε Εκκλησιές οι πιστοί και σε μοσχολιβανισμένες σελίδες του συναξαριού συναθροίζονται όλο και περισσότεροι Άγιοι . Στα πεφιλημένα και λαοφιλή συναξάρια που στήριξαν την πίστη και την διατήρησαν απόρθητη και απαρασάλευτη σε δύσκολους καιρούς διωγμών και Θεομάχων! Αυτό το συν ευτυχώς κρατά και κάποιους  «δυσανεκτικούς» σε ό, τι δεν ευλογεί ο Θεός …Το συν που ξέρει όμως να ορθοτομεί τον λόγο της μόνης Αλήθειας! Που γνωρίζει να απομακρύνει την κακοδοξία, τους εξωραϊσμούς και τις ανίερες θλιβερές υποχωρήσεις! 

Δυο είναι αυτοί που συγκρατούν την Εκκλησία στη περίφημη και τόσο συχνά  απαντώμενη εικόνα της συνάξεως των Αγίων Αποστόλων. Πέτρος και Παύλος! Πάντα τους θωρούμε αντικριστά στις κολώνες των μεγάλων Εκκλησιών! Ακατάβλητοι στυλοβάτες της Νύμφης του Χριστού! Και στου Ναούς που τους αφιερώνονται στέκονται στο τέμπλο και οι δυο! Ποτέ μόνος του  ο ένας ή ο άλλος! Κάποτε μια ευλαβής γυναίκα θέλησε να αφιερώσει ένα εικόνισμα στον Άγιο Παύλο. Το παρήγγειλε λοιπόν με χαρά να ζωγραφιστεί και έπειτα θα το πήγαινε στην ενορία της,  να το αφήσει σαν τάμα. Το ίδιο βράδυ είδε σε ζωντανό όνειρο, τον Απόστολο των Εθνών γλυκά να την μαλώνει λέγοντάς της: Μην τολμήσεις να πας εικόνισμα χωρίς τον αδελφό μου! Και έτσι εκείνη η κυρούλα, άλλαξε το σχέδιό της  και παρήγγειλε εικόνισμα και με τους δυο πρωτοκορυφαίους,  όπου εξιστορήθηκε για ακόμα μια φορά ο Άγιος ασπασμός τους!

Γι αυτό και συνεορτάζουν! Γι αυτό και ατενίζουμε με δέος και έκσταση τον περίφημο εναγκαλισμό τους  και ασπασμό της αγάπης  στις κοινές ιστορικές τους εικόνες σε πολλά ορθόδοξα σεβάσματά μας, στην Πάτμο του  Αγιογράφου Αγγέλου και στην Αγιορείτικη Καρακάλλου της οποίας είναι και προστάτες. Για το παμπόθητο αυτό συν της πίστης μας! Κάποιοι έχουν ιστορικά αμφισβητήσει την ομόνοιά τους και της ανόθευτη φιλαδελφία τους! Θυμούνται εκείνο το απόσπασμα από την προς Γαλάτας επιστολή του Παύλου: «Ὅτε δὲ ἦλθε Πέτρος εἰς Ἀντιόχειαν, κατὰ πρόσωπον αὐτῷ ἀντέστην, ὅτι κατεγνωσμένος ἦν» (Γαλ. 2, 11). Ατυχώς και  αβίαστα βγάζουν συμπεράσματα για ρήξεις και τσακωμούς και ψυχρότητες! Οι δυο ακούραστοι εργάτες του Ευαγγελικού Νόμου δεν απώλεσαν ποτέ το συν τους! Για το  συγκεκριμένο περιστατικό αν κανείς μελετήσει βαθύτερα τις περιστάσεις και τα περιγραφόμενα μα και αν διαβάσει τα σχετικώς παραδομένα από το μελισταγές στόμα του Αγίου Χρυσοστόμου,  θα διαπιστώσει ότι έλαβε χώρα προσχεδιασμένα και από τους δυο τους, προκειμένου κατ οικονομία να ωφεληθούν και να παραδειγματιστούν οι Ιουδαϊζοντες!Να θυμόμαστε  και τούτο: Πως και οι δυο τους  έδιναν ως την τελευταία επίγεια ανάσα τους το μήνυμα της διαρκούς μετανοίας! Δεν υπήρξε ξημέρωμα  που ο Πέτρος να μην κλάψει θυμούμενος την τριπλή του άρνηση! Δεν έχανε ευκαιρία ο Παύλος να αυτομέμφεται με τον πλέον αυστηρό τρόπο οικτίροντας τον εαυτό του, αυτοαποκαλούμενος έκτρωμα και αισθανόμενος ελάχιστος και ανάξιος να λέγεται Απόστολος, θυμούμενος και αυτός τις ημέρες που εδίωκε με μανία την Εκκλησία του Θεού.

Αυτή η μία ψυχή των Πρωτοκορυφαίων! Το δικό μας Ένα, το Συν και το ομοθυμαδόν! Αυτή η μια ψυχή της Ορθοδοξίας που δεν διασπάται, δεν κατατέμνεται, δεν ομαδοποιείται! Είναι Μία όπως η Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία! Η Αγία Ορθοδοξία με τους ακρογωνιαίους της λίθους, τον Πέτρο και τον Παύλο! Ποίοις πνευματικοίς άσμασιν, επαινέσωμεν Πέτρον και Παύλον; τά την αθεότητα σφάττοντα, και μη αμβλυνόμενα στόματα, της φρικτής του Πνεύματος μαχαίρας…

Νώντας Σκοπετέας

Από το βιβλίο: Αυτοί οι Παράξενοι Χριστιανοί( Εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2021)

Απόσπασμα από εκπομπή του 2017 με τίτλο : « Ο ασπασμός της πίστης μας»

Στο αρχονταρίκι της ψυχής...

 

                              
"…Πέρασαν οι πρώτες εβδομάδες στην νέα αυτή πραγματικότητα! Πολλούς ξαναθυμήθηκε, άλλους πρωτογνώρισε! Δέκα  χρόνια δεν ήταν και λίγα! Κάτι που του άρεσε πολύ, ήταν όταν έπαιρνε το αυτοκίνητο να παραδώσει τις παραγγελίες της ημέρας! Είναι μαγευτικά τα μέρη τους όλες τις εποχές, μα εκείνη η Άνοιξη είναι ασύγκριτη στο ζωγράφισμά της μέσα του! Ήταν έτοιμος να ξεκινήσει εκείνο το μεσημέρι μόλις χτύπησε το τηλέφωνο…Μια χαμηλή γερασμένη μα γλυκύτατη  φωνούλα ακούστηκε:

-Καλημέρα γιέ μου, στον φούρνο δεν έχω καλέσει;

-Καλημέρα σας! Σωστά έχετε πάρει ναι!

-Παιδί μου μήπως θα μπορούσατε να μου φέρετε κάτι που θα σας πω! Μένω  βέβαια λίγο μακριά, περίπου στα 3 χιλιόμετρα,  μα δεν έχω τρόπο εγώ να έρθω!

-Ναι κάνουμε παραδόσεις! Πείτε μου πόσα ψωμιά  θέλετε;

-Παιδί μου δεν θέλω ποσότητες εγώ ! Ένα ψωμάκι χρειάζομαι να βγάλω λίγες μέρες!

Πέρασε ο λογισμός ο ασέβαστος, να της απαντήσει πως για ένα ψωμί δεν γίνεται να διανυθούν τόσα χιλιόμετρα πήγαινε έλα …μα σχεδόν αστραπιαία της απάντησε:

-Πείτε μου που βρίσκεστε και θα σας το φέρω εγώ το ψωμάκι σας!

-Δόξα τω Θεώ παιδί μου! Σ ευχαριστώ που έχεις τόση αγάπη μέσα σου!

Φόρτωσε ο Γιώργης τα ψωμιά και ξεκίνησε! Θα παρέδιδε πρώτα όλα τα άλλα  στα  μαγαζιά  και στο τέλος θα άφηνε την κυρούλα που τηλεφώνησε! Ούτε το όνομά της δεν έμαθε! Μα σε λίγο  μόλις,  εκείνη η γερασμένη ισχνή φωνή στο ξανάκουσμά της,  θα του αποκάλυπτε τον λόγο για τον οποίον είχε επιστρέψει! Ήταν η Παρασκευούλα, η Γεροντισούλα του η μοναδική! Ο δικός του πνευματικός φάρος! Μια υπερκόσμια ύπαρξη! Ένα ταπεινό τούτου του κόσμου! Μια Αγία της πλαϊνής μας πόρτας! Θεοπτία και ταπείνωση! Θαύματα και θαυμάσια! Αποκαλύψεις και μυστικά του Παραδείσου! Έμαθε σχεδόν αμέσως μόλις την αντίκρισε την βαθιά αιτία της απρόσμενης για πολλούς επιστροφής του στο χωριό και στον φούρνο! Αμέσως μόλις έκλεισε  την πόρτα του …κελιού της, σε εκείνη την αξέχαστη πρώτη τους συνάντηση!  Όσο η Παρασκευούλα ζούσε, δεν τολμούσε ο Γιώργης να μιλήσει για εκείνην ανοιχτά! Στο Βατοπαίδι οι Πατέρες συγκινήθηκαν μόλις μυστικά τους τα διηγιόταν, κάθε φορά που στην Προστασία της Μάνας Παντανάσσης  ξαπόσταινε…Να βάλουμε, πρότειναν,  τον βίο της σε ένα βιβλίο με Αγίους του κόσμου του σημερινού που ετοιμάζουμε! Φοβόταν εκείνος μην την στενοχωρήσει και πάψει να του μιλά…Πώς έγινε και ακολούθησα εγώ ο ταλαίπωρος το σμάρι εκείνο απ’ του Ουρανού τα πετεινά,  και έγινε η γνωριμιά μας με τον Γιώργη! Δώρο Θεού!

-Να σου πω για την Παρασκευούλα, την Γεροντισούλα μου Νώντα αδελφέ μου! Κοιμήθηκε φέτος αρχές του Ιουλίου!

–Γράψε μου αδελφέ μου, στίψε την μνήμη σου να στάξει η μυρωμένη αγάπη!

Έγραψε ο Γιώργης …όσα εκείνη μυστικά του υπαγόρευσε …

Στέκεται αυτός εδώ μπροστά μας!

Ξεκίνα αδελφέ μου να μας γνωρίζεις την ψυχούλα της, την διαλεχτή απ τον Χριστό μας…Πάρε λευκό και χάραξε πάνω του τις θύμησες της Γεροντισούλας σου!.....

Αχ...η Παρασκευούλα μου! Τί  να πρωτοθυμηθώ αδελφέ μου! Σπάργανο ήμουν   ακόμα στα πνευματικά! Βαφτισμένος μα ακατήχητος! Μετά από τόσα χρόνια στον κόσμο τον σκοτεινιασμένο, μετά από ζωή κοσμική, έντονη, αγχωμένη, σχεδόν απομακρυσμένη απ’ ό,τι το ουράνιο… Ήρθε και η Παρασκευούλα.

 Η γνωριμία  μας έγινε με ένα ψωμάκι  που μου ζήτησε τηλεφωνικά. Δεν τη γνώριζα.  Δε γνώριζα και πολλούς στο χωριό! Έμενα και  σε απόσταση δύο-τριών  χιλιομέτρων.  Στην άκρια  του χωριού εκείνη. Μόνη σχεδόν.  Δίπλα σε εκτάσεις με καλλιέργειες  που σκεπάζονται  από τον ίσκιο  του όρους Μπελές!

 Όταν μου άνοιξε την πόρτα...με μιας γλύκανε  η ψυχή μου από την μορφή  της. Ολοφώτεινο το χαμόγελο Της! Βουρκωμένα διαρκώς τα "χαμογελαστά " της μάτια! Το σπίτι της, ένας ενιαίος χώρος,  γεμάτος από αρχοντιά μοναστηριακής ζεστής φιλοξενίας! Στους τοίχους  όλοι οι "συγκάτοικοι" της...Οι Άγιοι! Μυρωδιά θυμιάματος.  Καντήλι ακοίμητο!....

Όταν φευγαλέα άκουσα πως το απόγευμα της 4ης Ιουλίου 2018 θα κηδευόταν η Παρασκευούλα, έσπασα  μέσα μου! Δεν έκλαψα. Δεν ήξερε κανείς  τι σήμαινε για μένα η γλυκιά μου γιαγιά Παρασκευούλα! Όταν απομονώθηκα  την αναζητούσα! Πνιγόμουν στα δάκρυα! Πνιγότανε η ψυχή μου! Μα να μην προλάβω! Όμως ο Θεός γρήγορα με παρηγορήσε με το βλέμμα της αιώνιας Αγάπης Του! Και έκανα ζευγάρι  τη χαρά με τη λύπη...

Το σπιτικό της όπως σου ανέφερα ήταν ένα μικρό Αρχονταρίκι.  Πολλές ψυχούλες  βρήκαμε τη ζεστασιά  εκεί. Στην κηδεία της κλαίγαμε με το συναίσθημα της χαρμολύπης. Άνθρωποι που περισσότερο δεθήκαμε μαζί της πνευματικώ τω τρόπω! Που γνωρίσαμε τον πιο κρυφό της θησαυρό!...

Θα έλεγα πως είχε μια "Πορφυριακή " διάθεση απέναντι στην Αγάπη για τον Χριστό! Πίστευε πως η Αγάπη είναι ο δρόμος.  Ο πιο ουσιαστικός.  Είχε βαρεθεί βλέπεις...τους ξερούς κανόνες,  τους αναιμικούς  που γεννούν ίσως κι έπαρση!

Πριν κάποια χρόνια η Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου, ήταν υπό σκέψιν να εκδώσει  ένα βιβλίο  αναφορά  σε απλές, ταπεινές  ψυχές  που ζουν στο κόσμο κι αγωνίζονται  ακάματα τον Καλόν Αγώνα.  Τότε, ανέφερα  στους πατέρες  την κυρά Παρασκευούλα. Τους εξέπληξε ο τρόπος ζωής της. Είχα όμως πολύ φόβο.  Ήταν εν ζωή. Κι αν τη Ρωτούσα εάν ήτο ευλογημένο κάτι τέτοιο έστω και μετά την κοίμησή της ...θα με αποκαλούσε  τρελό! Και θα σταματούσε να μου λέει…Η έκδοση, δεν πραγματοποιήθηκε.

Ήρθε όμως η στιγμή αδελφέ μου! Στα εμπιστεύτηκα όλα αυτά να ωφεληθούν ψυχές που θα ακούσουν, που θα διαβάσουν, που θα δακρύσουν με όλα αυτά τα φτωχά και πλούσια μαζί  θυμητάρια μου .   Τις ευχές όλων αυτών των ταπεινών ψυχών να έχουμε. Και ο Θεός να επιτρέπει  να μας φανερώνονται.  Το έχουμε πολλή ανάγκη! Ιδίως σε μια τέτοια  εποχή ισοπέδωσης  των πάντων...!

Νώντα μου,  αδελφέ μου! Εύχου! Θέατρο  είμαι  ενώπιον Θεού κι αγγέλων! Αναπολόγητος για την ευσπλαχνία  του Θεού!!Με εγωισμό που ξεχειλίζει .... Τίποτα δεν πήρα από εκείνη....

Είχε κι άλλα, είμαι σίγουρος να μας πει ο Γιώργης, ο…φούρναρης, ο γραφιάς, ο φιλομόναχος και φιλάγιος συναμαρτωλός αδελφός μας, με την ρομαντική ποιητική ψυχούλα την αφιερωμένη, που ζητεί και φρονεί μόνο τα άνω πλέον! Τώρα πια  γνωρίζει το γιατί επέστρεψε στα μέρη που πρωτανάσανε τον Θεό ! Όχι για να τον ανακαλύψει, μα για να του αποκαλυφθεί μέσα από ένα ταπεινό του πλάσμα! Λίγες ώρες πριν τη συμπλήρωση 40 ημερών από την κοίμησή της, ήρθε και στάθηκε μπροστά μας και μας την σύστησε! Φωτογραφία δεν πρόλαβε να βγάλει μαζί της…Η γλυκιά άρνηση για αποχαιρετισμού  που πιο πάνω μας περιέγραψε… Μόνο το φτωχό της μνημούρι, που ακόμα δεν φτιάχτηκε, να φανερώνει τόσο ταιριαστά την φτωχή και περιφρονημένη τούτη μορφή…Δεν είναι αμάρτυρη η εποχή μας! Μέσα στον κόσμο τούτο  που βιάζεται να κρίνει, να στιγματίσει, να πληγώσει και να ονειδίσει, υπάρχουν της διπλανής πόρτας οι Άγιοι με διάπλατο το αρχονταρίκι της ψυχής τους, με σοφία δοσμένη απλόχερα από τον Κύριο μακριά από την απατηλή και ψευδώνυμη γνώση τούτου του κόσμου! Μια ψίχα από το περίσσευμά μας  χορταίνει το σαρκίο τους και ένα αστέγνωτο δάκρυ τους τον βράχο του εγώ μας διαπερνά…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από την εκπομπή: Οι καλύτερες κρυψώνες(2026)

Αποσπάσματα από το βιβλίο: Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν;( Εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2019) και από το διήγημα: Η Γεροντισούλα μου, η κυρά Παρασκευούλα μου…

Οι καλύτερες κρυψώνες…

                                

Εν τη καρδία μου έκρυψα τα λόγιά σου,

 όπως αν μη αμάρτω Σοι…( Ψαλμ 118,11)

Δεν  θα υπάρξει ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες ανακαλύψεις και αν γίνουν, όσα κι αν η τεχνολογία κι  η τεχνητή νοημοσύνη εφεύρει, καλύτερο και πιο χαρούμενο παιδικό παιχνίδι από το κρυφτό. Θυμηθείτε, πώς όλες οι αισθήσεις συμμετείχαν σε τούτο το ταπεινό παιχνίδι, την  ευρηματικότητα και το ευμήχανο της καινούργιας κρυψώνας, την αγωνία, τον ενθουσιασμό, τη χαρά, την ανακάλυψη, το φτου ξελευθερία…Τώρα γνωρίζετε, όσοι παρακολουθείτε την εκπομπή, ότι μετά από έναν τέτοιο πρόλογο, η Αγία μεταστρεψιμότητα θα κάνει την εμφάνισή της, να δώσει μία άλλη διάσταση σε αυτό το παιδικό παιχνίδι…Γιατί υπάρχει και ένα κρυφτό, που έχει πνευματική και σωτήρια διάσταση! Και εκείνοι που κρύβονται, δεν αγωνιούν και δεν λαχταρούν να βγουν ποτέ από την ευλογημένη τους κρυψώνα,  την κρυψώνα της Αγίας ταπείνωσης, της ησυχίας, της ουράνιας κατάνυξης, της μυστικής προσευχητικής ένωσης…Ζουν κρυμμένοι το λάθε βιώσας! Δεν θα το διερευνήσουμε φιλοσοφικά, όπως έκανε κάποτε ο Επίκουρος που το υπερασπιζόταν,  ή ο Πλούταρχος που το αντιμαχόταν..Δεν θα είναι φιλοσοφική η αναζήτησή μας,  μα φιλοθεϊκή! Δεν είναι θέμα ανθρώπινης λογικής και κριτικής σκέψης,  μα μόνο δίψας για τη σωτηρία και την ένωση με τον Άγιο Τριαδικό Θεό! Όλοι εκείνοι που ζουν κρυμμένοι από τα μάτια των ανθρώπων, έχουν της καρδιάς τους τα μάτια στραμμένα στον ουρανό! Την κρυψώνα τους μόνο ο Χριστός μας την γνωρίζει. Κάποτε-κάποτε επιτρέπει Εκείνος να την ανακαλύψουν και κάποιοι άνθρωποι, για να ωφεληθούν οι ίδιοι και να ωφελήσουν και κάποιους αδελφούς τους!  Να  δοξαστεί Ο εν Τριάδι Θεός, να ελπίσει ο πολεμούμενος λαός Του, να ενισχυθεί με το ότι και στις μέρες αυτές, αλλά και πάντοτε δεν άφησε ο Κύριος αμάρτυρο το πανάγιο πρόσωπό Του! Μια εκπομπή σαν συνέχεια από κάποιες προηγούμενες, ίσως και σαν συνέχεια από όλες που έχουν ως τώρα ακουστεί…Είναι η ταπείνωση, σαν τηλαυγής κρίκος που ενώνει, το  σημείο που συναντιούνται όλοι οι διαλεχτοί και διδαχτοί του Αγίου Θεού μέσα στους καιρούς, εκεί που πάντα και έως του αιώνος, κρυμμένοι στις οπές της, θα ανταμώνουν όσοι διψούν αξεδίψαστα την Ουράνια Βασιλεία! Τέτοιες γυναίκες Αγίες της ταπείνωσης, σήμερα στην εκπομπή μας. Η  Αγία Ισιδώρα η δια Χριστόν σαλή και η γλυκύτατη Γερόντισσα Παρασκευούλα!  Έζησαν σε πολύ μακρινές χρονικά εποχές, μα  τώρα σεργιανούν μαζί, εκεί που πάντοτε επιποθούσαν να Ζήσουν. Ας τρυγήσουμε ως φίλεργες μέλισσες τους ταπεινούς αυτούς ανθούς, τα περιφρονημένα μοναχικά λουλούδια του Παραδείσου. Ας  τις γνωρίσουμε,  και ας διδαχτούμε και ας πληροφορηθούμε πού βρίσκονται οι καλύτερες κρυψώνες…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Σε μια κάρα όλη η λάμψη του Παραδείσου...

                         

"....-Πονάς Λουκά παιδί μου; τον ρώτησε λίγο πριν κλείσει τα μάτια ο Γέροντας Χριστόδουλος. -Μόνο όταν φεύγουν οι Άγγελοι Γέροντα! Μόνο τότε πονώ! Φανερώθηκε στον μακαριστό αγωνιστή ο αόρατος κόσμος, το επουράνιο στράτευμα των αναρίθμητων παρηγορητών. Αξιώθηκε από τούτα τα πρόσκαιρα να γευτεί την αληθινή ζωή και να μας δώσει αυτό το υπέροχο μήνυμα: Πως δεν υπάρχει πόνος απαράκλητος και ανώφελος για της ψυχής το συμφέρον…

"Δέκα χρόνια αργότερα...Προσκυνήσαμε τους λιτούς τους Σταυρούς και αναζητήσαμε το μνήμα του αγαπημένου μας πατρός Λουκά του Ρώσου, εκείνου που τον πόνο απαλύναν οι Άγγελοι. Δεν το βρήκαμε και σκεφτήκαμε πως ήδη είχε γίνει η ανακομιδή του. Μπήκαμε στο οστεοφυλάκιο της μονής. Εκατοντάδες κάρες πατέρων. Ομοιόσχημες βαλμένες πλάι-πλάι. Στο κέντρο μια, στην κυριολεξία έλαμπε! Ξέθωρα ήδη πάνω της το 2016 και το όνομα Λουκάς. Ανεξίτηλα γραμμένο πάντοτε στα δίπτυχα της ψυχής μας...Δίπλα της, μικρά εικονάκια του Αγίου Λουκά του Ιατρού και του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Λένε πως το χρυσαφένιο χρώμα των οστών, μαρτυρά πολλά…Συγκλονισμός απερίγραπτος! Κατασπαστήκαμε την κάρα του μοναχού Λουκά! Δεν μας το επέβαλλε κανείς! Η αγιότητα πάντοτε θέλγει και ξεριζώνει το β από το μακάβριο. Ήταν ανάγκη της ψυχής να αντλήσουμε χάρη από έναν άσημο και ταπεινό Άγιο και μακάριο των ημερών μας. Έπειτα πληροφορηθήκαμε κάτι εξίσου θαυμάσιο. Ο κατά σάρκα πατέρας του Μοναχού Λουκά, ποτέ του δεν ξεστόμισε εκείνο το γιατί, ποτέ δεν παραπονέθηκε για το νωρίς και το άλκιμο γλυκύτατο έαρ του γιού του, που μέσα σε λίγο μόλις καιρό μετατράπηκε σε ένα παγωμένο λείψανο, που τους πολλούς τούτου του μάταιου κόσμου, τρομάζει και απωθεί...Ήρθε μετά την κοίμησή του παιδιού του εδώ στο Κουτλουμούσι. Δοκιμάστηκε και εκάρη μοναχός! Πιο ταπεινός από τους ταπεινούς! Πιο χαρούμενος από τους χαρούμενους! Ετοιμάζεται για την ποθεινή πατρίδα! Να αγιάσει λαχταρά και εκείνος! Να αστράψει το Φως του Παραδείσου σε σώμα και ψυχή, όπως έκανε το στεφανωμένο σπλάχνο του. Ο Απερινόητος Θεός μονάχα ευεργετεί! Αρκεί μια κεχριμπαρένια κάρα για να το διαπιστώσεις!

Απόσπασμα από το βιβλίο: Χώμα και Χριστός..Των Λεμονανθών το συναξάρι(εκδ.Εφύμνιον) 

Σε αυτή την μικρή σειρά των δύο εκπομπών,  θα συναντήσουμε αγνώστους στους πολλούς τούτου του κόσμου,  αφανείς Αγίους της ερήμου, των ασκητικών χωμάτων, της διπλανής πόρτας… Γνωστοί και φανεροί σαν ήλιοι και αστέρες τηλαυγέστατοι στον Δίκαιο Κριτή!  Εκείνον ευαρέστησαν και σε Εκείνον και μόνο επιποθούσαν να είναι αρεστοί! Και ο Χριστός μας τους δόξασε και τους κατέταξε σε ύψη παραδείσου αφάνταστα! Μια Κυριακή παγχαρμόσυνη,  την  τελευταία μέσα στο Τριώδιο των ρόδων, μετά την του Παναγίου Πνεύματος κάθοδο, θα τους συγκεντρώνει όλους τους εμφανείς αλλά και τους αφανείς!  Αυτοί ή τελευταίοι,  είναι οι έμψυχες εκπλήξεις του Παραδείσου! Και θα έχει πολλές τέτοιες εκπλήξεις ο Παράδεισος! Και είναι πολλοί οι αφανέρωτοι και οι κρυμμένοι απλοί και πάντοτε πενθούντες και μετανοούντες! Και είναι φωταυγής ο Ουρανός από τους μυριαρύθμητους Αγίους που κατέταξε η Μάνα  Εκκλησία αλλά και οι συνειδήσεις των ταπεινών και διδαχτών του Αγίου Θεού! Οι άγνωστοι τούτου του κόσμου αναδεικνύονται πανέκλαμπροι φωστήρες του νοητού στερεώματος! Με την βαθιά και ανυπόκριτη αγιαστική τους ταπείνωση,  διαλύουν το σκοτάδι της ολέθριας υψηλοφροσύνης και τον ψυχοφθόρο φαρισαϊσμό…

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από σειρά 2 εκπομπών με τίτλο: Θα έχει πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος

Κυριακή Αγίων Πάντων 2026

Θα έχει πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος…(Αγίων Πάντων)

Στο άγιο συναξάρι δεν υπάρχει τελεία, μήτε αμήν για κατακλείδα. Όπως ο Παραξαπόστολος, έτσι  και εκείνο, συνεχώς θα πλουταίνει με διαμαντένιες σελίδες από τα δάκρυα της μετανοίας τα καθαρτήρια. Είναι ένα… δυναμικό σύστημα, αλλιώτικο και απαλλαγμένο από μαθηματικούς τύπους εξέλιξης και προόδου. Χωράει απειράριθμες ουρανοθρονίσεις και ουρανοκατατάξεις…Και μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο ο χορός των Αγίων Πάντων. Μα μόνο ο Κύριος γνωρίζει τον καθένα τους ξεχωριστά και μόνο Αυτός θα φανερώσει κάποτε, το δυσαρίθμητο πλήθος των αμαράντων βλαστών του Ευαγγελίου. Και τότε! Ω τότε! Τι κατάπληξη και συντριβή για εκείνους που καταδίκασαν πολλούς στο αιώνιο αφεγγές πυρ και  τι χαρά και έκσταση, για εκείνους που ποτέ τους δεν κατέκριναν τους άλλους και του βίου τους  τα άσωτα σπαταλήματα, μήτε Θεοδίκησαν, μα όλους μέσα στον υπέρλαμπρο Παράδεισο λογάριαζαν, εκτός από τον εαυτό τους τον άθλιο και αξιοκατάκριτο. 

Ούτω δέξαι με τον πόρνον και τον άσωτον οικτίρμον εν ψυχή συντετριμμένη, νυν με προσερχόμενόν σοι…Έτσι προσέρχονται στο μυστήριο των μυστηρίων το ζωοποιητικό, θαρρούντες τω ελέει Του…όπως κάθε μετανοημένος οικήτορας του Παραδείσου, γνήσιος φίλος του οικοδεσπότη Χριστού. Όπως ο Μιχάλης μας από την Κρήτη ο…Αγιοταφίτης… Κοιμήθηκε  μέσα στο Άγιο Τριώδιο των ρόδων, στο παγχαρμόσυνο Πεντηκοστάρι. 15 χρόνια ακριβώς μετά από εκείνη την αλησμόνητη Κυριακή του Πάσχα στα Ιεροσόλυμα. Εκεί βρέθηκε μαζί με έναν από τους πολλούς εφήμερους και διαβατάρικους έρωτές του… εκδρομή για τις ημέρες του Πάσχα.

-Θα ναι ωραία, σκέφτηκε και  της το πρότεινε δίχως να συναισθάνεται τη σημασία των λέξεων! 

-Πάσχα στην Αγία Γη! Να γιορτάσουμε και την επέτειό μας …τους 2 μήνες της σχέσης μας! 

Και έτσι βρέθηκαν  ανήμερα Μεγάλης Παρασκευής στην Ιερουσαλήμ. Το ξενοδοχείο τους, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τον Πανάγιο Τάφο…Μεσημέρι μεγάλου Σαββάτου..Η τελετή της αφής του Αγίου Φωτός! Το μεγάλο θαύμα της Ορθοδοξίας! Η τρανή και πανηγυρική φανέρωση της Ορθής μόνης πίστης των Ορθοδόξων Χριστιανών! Τάμα ζωής για εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη τη γη..Και ο Μιχάλης, εκείνη ακριβώς  την συνταρακτική ώρα, να γιορτάζει στο πολυτελές δωμάτιο με σαμπάνιες και πλούσια εδέσματα…Έφτασε αργά  το απόγευμα.. Βγήκαν για μια βόλτα στην ιερή πόλη. Βρέθηκαν ύστερα από ελάχιστα στην οδό του μαρτυρίου, σε κάθε μυροβόλα στάση του εκουσίου Πάθους…Στο πραιτώριο, στη φυλακή, στον τόπο της συνάντησης του Σταυροφόρου  Θεανθρώπου με την Παναγία Μητέρα Του, εκεί που αντάμωσε  με τον Κηρυναίο Βαστάζο και την Αγία Βερονίκη  που του σφούγγισε τα αίματα και τους ιδρώτες τους μαρτυρικούς, τις θρηνωδούσες γυναίκες και τα παιδιά…Όλα τα παρατηρούσαν με δέος..τουριστικό και ενδιαφέρον κινηματογραφικής προέλευσης…Ζωντάνευαν μπροστά τους όσα είχαν δει στις ταινίες των ημερών. Έπειτα από λίγο, βρέθηκαν έξω από τον  Ιερό Ναό  της Αναστάσεως. Ήταν κλειστά όμως...Συνέχισαν ανέγνοιαστα την βόλτα τους...Και τις διακοπές τους...Είχαν άλλωστε ακόμα 2 μέρες ως την Δευτέρα που θα επέστρεφαν Ελλάδα...

-Να έρθουμε το βράδυ  που θα΄χει την Λειτουργία της Ανάστασης; 

 Δεύτε λάβετε Φως! Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη ο Κύριος! Δεν τα άκουσαν ποτέ εκείνη την νύχτα την πιο μεγάλη από όλες...Εκείνοι γιόρτασαν ανεόρταστα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου.

Δεν ξύπνησαν παρά αργά  το μεσημέρι εκείνης της μεγάλης και Λαμπρής ημέρας... Έκαναν ξανά την ίδια διαδρομή...του μαρτυρίου ως τον Ναό...

- Ας μπούμε να βάλουμε ένα κεράκι! Μέρα που είναι...

Είχε ολοκληρωθεί πριν από αρκετές ώρες και ο εσπερινός της αγάπης...Άγνωστα όλα τούτα για τον Μιχάλη ως τότε...Δεν ήξερε στ' αλήθεια τότε που πατούσε και που βρισκόταν...Μια μέρα πριν, τούτος ο παναμόλυντος τόπος ασφυκτικά γεμάτος από χιλιάδες πιστών που ενθουσιωδώς καρτερούσαν να στείλει ο Φωτοδότης Κύριος το Άγιο Του Φως, να θερμάνει την  πολεμουμένη πίστη των παιδιών Του. Τώρα ολότελα άδειος…Απομεσήμερο Κυριακής του Πάσχα και του Μιχαήλ τα  Θεοδηγούμενα βήματα, τον φέρνουν εκεί, που μόνο αν θελήσεις, θα ακούσεις με της ψυχής σου  τα ώτα, την καρδιά του Ζώντος Θεού να χτυπά εκκωφαντικά  Με το κεράκι στο χέρι μπήκε μηχανικά στο ιερό κουβούκλιο να προσκυνήσει. Ήταν εντελώς μόνος του. Και ο Κύριος που επιποθεί κάθε πλάσμα του να σωθεί και να γνωρίσει την Αλήθεια, έστειλε εκείνη την αλησμόνητη στιγμή το γαλαζόλευκο ανέσπερο Άγιο σημάδι του και με μιας άναψε το κερί που ο Μιχαήλ κρατούσε στο χέρι του!  

Δεν υπήρξε σχεδόν κανείς που να μην δυσπιστήσει στην εξιστόρηση τούτου του μεγάλου προσωπικού του θαύματος, όλα τα κατοπινά 15 χρόνια…Μα και  ούτε ένας, που να μην διαπιστώσει την συγκλονιστική αλλοίωση και μεταμόρφωση του Μιχάλη, από εκείνο το ευλογημένο απομεσήμερο της  Κυριακής του Πάσχα. Βίωσε Χριστό εν μετανοία και καρδία συντετριμμένη, σαν μοναχός μέσα στον κόσμο, τα επόμενα 15 χρόνια της ζωής του. 15 σαραντάρια Χριστουγέννων, 15 κατανυκτικά Τριώδια, 15 ΣταυροΑναστάσιμες Σαρακοστές, και… περίπου 15 καταχαρούμενα Πεντηκοστάρια… Γευόμενος δίχως παύση, αχόρταστα και αξεδίψαστα  την χρηστότητα του Κυρίου, την απερίγραπτη με λέξεις  συγχώρεση, την απελευθέρωση από τα δεσμά της αμαρτίας, την βαθιά και ακλόνητη πίστη στην αιώνια Ζωή. Κοιμήθηκε αφού πάλεψε με τον ευεργέτη πόνο και τον καρκίνο σε ηλικία 55 ή πιο σωστά…15 ετών. Στην ασύνορη  χορεία των Αγίων Πάντων, ομόσκηνος της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, να δέεται για όλους μας, τον φανταζόμαστε και τον μακαρίζουμε εξαιρέτως κάθε Μεγάλο Σάββατο σαν ξημερώνει η εις Άδου κάθοδος του Ελευθερωτή Φιλανθρώπου Χριστού και το ανέσπερό Του Φως κατέρχεται για να θερμάνει την παγωμένη αγάπη! Την ευχή σου Μιχαήλ μας! Να εύχεσαι για όλους μας Την Ελπίδα! Εσύ καλά γνωρίζεις, ότι θα έχει… πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή. Κυριακή Αγίων Πάντων 2026

Αληθινή ιστορία όπως μας την διηγήθηκε ο πεφιλημένος πατέρας Γ.Σ από τα Χανιά που γνώριζε καλά τον μακαριστό Μιχαήλ και όπως την διασκευάσαμε προς Δόξαν εν Τριάδι Θεού και ωφέλεια διψασμένων ψυχών.

 

Αυτή που την θυμήθηκες; (η εξανθήσασα ψυχή…)

                      
-Χριστός Ανέστη!

-Αληθώς Ανέστη!

 -Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών…

Σιωπή για απάντηση…

Την προτιμώ αυτήν τη σιωπή…Χίλιες φορές και μύριες φορές, από εκείνα τα μηχανικά και επιδέξια ψελλίσματα των χειλέων… Συνάντησα μια τέτοια… θαρραλέα ειλικρίνεια  πριν λίγο καιρό…

Εκεί σκαλώνω λίγο… μου είπε. Σε αυτό το μετά…Όμως, θυμάμαι την γιαγιά μου την Ανδριανή, που έμεινε χήρα από 30 χρονών με έξι παιδιά, που πόσο πίστευε και πόσο έλαμπε το πρόσωπό της, σαν μιλούσε για αυτό το μετά…Πριν χρόνια, σαν πέθανε ο πατέρας μου, η μάνα ήθελε να του κάνουμε τα μνημόσυνα εδώ στην πόλη, κοντά στο σπίτι μας, να έρθουν οι δικοί μας και οι φίλοι του…Δεν ξέρω πως μου είχε έρθει τότε, αλλά ζήτησα από την μάνα μου, να μου επιτρέψει να αναλάβω εγώ το μνημόσυνό ου το ετήσιο…Το είχα στο μυαλό μου λοιπόν αρκετό καιρό πριν, αλλά δεν είχα αποφασίσει το που και το πώς… Ένα μαγιάτικο απόγευμα, με το μυαλό γεμάτο σκοτούρες και άγχη της καθημερινότητας, μπήκα στο αμάξι με μια αδελφική μου φίλη και ξεκίνησα να οδηγώ με ανοιχτά τα παράθυρα, όχι προς κάπου συγκεκριμένα, απλά σαν αποτοξίνωση να αλλάξουμε εικόνες να συναντήσουμε την γαλήνη της Άνοιξης…Να μην στα πολυλογώ…έπειτα από κάποια ώρα βρεθήκαμε, τυχαία;  στην αυλή ενός Μοναστηριού της Παναγίας της Φανερωμένης…Είχα να νιώσω έτσι, από τότε που σαν μικρό παιδί, η γιαγιούλα μου μου διηγούταν για τον Χριστό την Παναγία τους Αγίους που αγαπούσε…Της άρεσε δε πολύ, να μου μιλάει για την Θεία Λειτουργία και ιδίως για το πρόσφορο που παίρνει ο παπάς, το κέντημά του με την λόγχη στον Αμνό, τις ψυχές που ξεπλένονται έπειτα στο αίμα Του…Τα θυμάμαι τα  λόγια της ακόμα και μέσα μου είναι ανεξίτηλη η αίσθηση της έκστασης που με κυρίευε τότε σαν την άκουγα…Αυτήν η ίδια αίσθηση κατάνυξης, που επανήλθε με μιας, σαν χελιδόνι που επιστρέφει,  με το που μπήκα στην αυλή της Φανερωμένης…Αυθόρμητα και αυτόματα  λοιπόν, μόλις συνάντησα την πρώτη Μοναχή, της είπα: Μπορούμε να κάνουμε εδώ ένα μνημόσυνο του πατέρα μου; Βεβαίως παιδί μου! Έτσι μετά από λίγες εβδομάδες, ένα Σάββατο πρωί, βρεθήκαμε συγγενείς και φίλοι στο καθολικό της Παναγίας…Είχα αγοράσει πρόσφορο, νάμα και είχα γράψει σε ένα χαρτί το όνομα του πατέρα μου, αλλά μαζί με εκείνο, ειλικρινά και εγώ απόρησα τότε, έγραψα και το όνομα μιας θείας μου που είχε πεθάνει πριν από πολλά χρόνια…της Αγλαΐας…Έτσι και στη Θεία Λειτουργία και στο μνημόσυνο έπειτα, ο παππούλης επαναλάμβανε τα ονόματα του μακαρίτη του πατέρα μου και κοντά σε εκείνο και της δούλης του Θεού Αγλαΐας..  Θα ακούστηκαν μαζί λοιπόν πέντε -έξι φορές. Κάθε φορά στο άκουσμά της, παρατηρούσα πολλούς από τους γνωστούς μας, να γυρίζουν με κάποια απορία και να με κοιτούν…Στο τέλος σαν βρεθήκαμε στο αρχονταρίκι για τον καφέ…ήρθαν κάποιοι και με έκπληξη με ρώτησαν…Την Αγλαΐα την…μνημόνευε ο παπάς; Ναι ακριβώς αυτή! τους απαντούσα…Καλά που την θυμήθηκες αυτή μετά από τόσα χρόνια και σήμερα στον χρόνο του πατέρα σου κιόλας…Δεν θύμωσα με κανέναν ούτε με ενόχλησε τότε η έκπληξή τους…Ένιωσα για κάποιον λόγο την ανάγκη να γράψω και το δικό της το όνομα και το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη…είχα αμέτρητα χρόνια να την θυμηθώ…Ξέρεις αυτή η γυναίκα ήταν λίγο…περιθωριακή και κάπως επαναστάτρια για την εποχή της…μα ένα πράγμα που και τώρα που το σκέφτομαι με συγκλονίζει, είναι ότι δεν έβγαζε από το στόμα της ποτέ μα ποτέ άσχημη κουβέντα για κανέναν…ακόμα και για εκείνους που φανερά…δεν την ενέκριναν…Και πέθανε σχεδόν μόνη…

Το Χριστός Ανέστη δεν στέκεται χωρίς το προσδοκώ Ανάσταση νεκρών και το αντίθετο…έτσι λέει και ο Μέγας Παύλος…… εἰ δὲ ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται ..εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν. (Α Κορ. 15. 13,14.) Ναι,  μα αρκεί να το επαναλαμβάνουμε δίχως να το πιστεύουμε στα κατάβαθά μας; Και πότε θα έρθει τούτη η πίστη; Λάβαμε την απάντηση λοιπόν…Είναι τα χείλη της ψυχής που θα κραυγάσουν εκείνο το προσδοκώ Ανάσταση νεκρών…Θα στείλει στα σίγουρα κάποτε  ο Κύριος την πληροφορία, σαν σπόρο να πέσει πάνω της…Αν βρει γη αγαθή, κάποτε θα ξεπροβάλλει το μοσχομύριστο λουλούδι το αμάραντο…

Νώντας Σκοπετέας

Πεντηκοστάριο 2026.

Ευχαριστούμε από καρδιά την αδελφή μας Β.Τ για όσα αγιαστικά μοιράστηκε μαζί μας. Αυτά διασκευάστηκαν σε αυτήν την ιστορία μέσα στο Τριώδιο των ρόδων το φετινό…

 

Ο Φινλανδός και ο Άγιος Παΐσιος...

''...Ο Ήλιος μπαίνει ευχάριστα από παντού στο μικρό αρχονταρίκι. Ένα πλάτωμα μπροστά στην είσοδο, που απρόσκοπτα αγναντεύει την κορυφή της Μεταμόρφωσης και όλα τα αγιομέρια-εξαρτήματα της Κουτλουμουσίου, είναι πραγματικά ασύγκριτο. Λίγο πριν φύγουμε ο πατήρ Π. μας εφοδιάζει με πνευματικό υλικό. Ο Μιχάλης κρατά με προσοχή μια εξαιρετική έκδοση των Χαιρετισμών της Παναγίας μας που ο πάτερ του χαρίζει. 

–Και κάτι για να τονωθεί η πίστη σας! μας λέει ο Μοναχός και μας δείχνει το κινητό του τηλέφωνο.-Θα σας δείξω ένα βίντεο και θα μου πείτε! Πρόσφατα μου κάνανε τα έξοδα κάποιοι αδελφοί και πήγα στην Φινλανδία.Μικρή εκεί η Ορθόδοξη κοινότητα, περίπου το 2% του πληθυσμού. Βέβαια μικρά ζύμη όλον το φύραμα ζυμοί!- Έχοντας μόλις συναντήσει και την Φινλανδική «παροικία» στο Σεράι σκέφτηκα πως τα λόγια του Αποστόλου Παύλου για μια ακόμη φορά έβρισκαν πλήρες αντίκρισμα!

-Εκεί συνάντησα λοιπόν έναν άνθρωπο, που πριν λίγα χρόνια μετεστράφη στην Ορθοδοξία διαβάζοντας κάποια βιβλία για τον Γέροντα Παϊσιο.

Ένιωσε λοιπόν πολύ έντονη την βοήθεια του Γέροντα στον φωτισμό του και αισθάνθηκε την ανάγκη να έρθει στο Όρος και στην Παναγούδα, για να τον «ευχαριστήσει». Πράγματι ήλθε και μετέβη στο κελί, όπου προσκύνησε και συνάντησε τους τωρινούς Πατέρες. Πήρε ευλογία να βγάλει κάποιες φωτογραφίες και βίντεο για να του θυμίζουν το προσκύνημά του. Πράγματι έτσι έγινε! Μόλις επέστρεψε στην πατρίδα του όμως και θέλησε να δει αυτά που είχε αποτυπώσει ο φακός του, σε ένα βίντεο συγκεκριμένα από την αυλή της Παναγούδας, τι είδε νομίζετε η ψυχούλα; Βλέπει τον ίδιο τον Γέροντα Παΐσιο να μπαίνει μέσα στο κελί του από την πόρτα! Το πιστεύετε παιδιά; Πήρα λοιπόν και εγώ αυτήν την ευλογία και την έχω στο κινητό μου.

Και από τότε όλες οι Καρυές έχουν περάσει από εδώ! Μάλιστα το έδειξα και τους Πατέρες πάνω στην Κουτλουμουσίου και στον Γέροντα Χριστόδουλο! Το έβαλαν σε μεγαλύτερη οθόνη και όλοι αναγνώρισαν αναμφίβολα τον Γέροντα! Ελάτε τώρα να τον δείτε και σεις και να δυναμώσει η πίστη σας που τόσο συχνά δοκιμάζεται και πολεμείται από τον εχθρό…Πρέπει να είδαμε το στιγμιότυπο πάνω από είκοσι φορές. Ο Γέροντας σχεδόν τρυπώντας την πόρτα του κελιού του να εισέρχεται! Έκπληκτοι, άφωνοι και συγκινημένοι που βλέπαμε υποστατικά τον Γέροντα, είκοσι χρόνια μετά την κοίμησή του να περιδιαβαίνει στα αγαπημένα του μέρη. Όχι για να αποδείξει την Αγιότητά του, όχι για να προκαλέσει το δέος και να αυξήσει περισσότερο την παγκόσμια φήμη του, μα κατ΄ οικονομία Θεού για να ενισχύσει τους απελπισμένους και ισχνούς στην πίστη , για να ανορθώσει το σωτήριο φρόνημα του καθενός μας. Τι δώρο Θεϊκό ήταν αυτό το θαύμα! Τι στιγμή αξέχαστη!

Ευτυχισμένοι και με ακόμη περισσότερη πλέον λαχτάρα, κατηφορίζουμε για Παναγούδα....'΄(Η Παναγία οικονόμησε … Ημερολόγιο Αγ. Όρους 2014...)

''...Δεν υπάρχει θάνατος! Εγώ τώρα Ζω! Κατάγιομα από τέτοια αιώνια μετά, όλα τα συναξάρια της Αγίας μας πίστης. Εμφανίσεις μετά την κοίμηση…Αυτό το κεφάλαιο, με το οποίο τελειώνει κάθε βίος γνησίου φίλου του Χριστού, με το οποίο συνεχίζονται να συμπληρώνονται έως της συντελείας οι πράξεις των Αποστόλων... Σε τέτοια κεφάλαια θα καταφύγουμε σε αυτήν τη σειρά των εκπομπών μέσα στο φετινό χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο…Θα εξακολουθήσουμε βέβαια να αποζητάμε να γίνουμε και εμείς οι προσωπικοί παραλήπτες ενός τέτοιου μηνύματος…Βοήθει μοι τη απιστία Κύριε και Θεέ μου…

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από  σειρά 3 εκπομπών με τίτλο:"Αυτό το μετά..."

Αυτό το μετά…

Αυτό το μετά που είναι το πάντα…Αυτό το μετά, αστείρευτη θάλασσα…χρόνος άπειρος…ουρανός απέραντος…αχώρετο και απλησίαστο αυτό το μετά, ταυτόχρονα όμως και φυλαχτό καταδικό σου, εγκιβωτισμένο σε ένα τόσο δα μικρό απομεινάρι αγιότητας, φορεμένο κατάστηθα. Το τώρα, μια ετοιμασία για αυτό το μετά…Ερχόμαστε για να πεθάνουμε και πεθαίνουμε για να ζήσουμε…Από τα συνθήματα στους τοίχους του Παραδείσου… Ωραίο και εντυπωσιακό να το ακούς και να το λες…Μα υπερκόσμιο το να το ζεις…Εάν δεν δω και ψηλαφίσω…Ναι, μακάριοι οι μη ιδόντες, αλλά συγχώρα με Κύριε, που επιποθώ ακήρατές σου πλευρές…Να κραυγάσει της καρδιάς η φωνή εκείνο το Προσδοκώ το πανίερο…Ω της θείας Αυτού συγκαταβάσεως! Στέλνει συνεχώς έμψυχες ακήρατες πλευρές ο μεμαρτυρημένος Άγιος Θεός! Τις στέλνει σαν Αναστάσιμους κήρυκες, και Αποστόλους Του, να διαλαλήσουν απανταχού της πλάσης, αχώριστα το Χριστός Ανέστη και το Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών. Και έρχονται οι απεσταλμένοι του πολλές φορές μετά…Το βράδυ εκείνο, λίγα χρόνια αφού είχε κοιμηθεί ο Άγιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης, μπήκε των θυρών κεκλεισμένων στο σπίτι του πνευματικού του παιδιού, του αγαπητού Εμμανουήλ του ανωτάτου δικαστικού. Εκείνος παραπονιόταν και έκλαιγε και έλεγε:

-Αχ Γέροντα έφυγες εσύ, έφυγε ο Γέροντας Πορφύριος, έφυγε και ο πάτερ Παϊσιος…Μας αφήσατε ορφανούς!

-Μα παιδί μου, είσαι και δικαστικός…κουτός είσαι; Τόσον καιρό κάτω όποτε μου ζητούσες να βάλω τον Άγιο Δαυίδ να μεσιτεύσει για κάθε σου πρόβλημα δεν το έκανα; Τώρα που είμαι πάνω και κάθε στιγμή μπορείς να με καλείς, τώρα παραπονιέσαι;

-Ευχαριστώ πολύ Γέροντά μου! Ναι, είμαι κουτός! Και έτσι όπως ήρθε έφυγε…κατέβηκε την σκάλα και εξαφανίστηκε! Τον είδα ολοζώντανο!

Έτσι εμφανίστηκε σε παρέα νέων έξω από τον Ναό του Αη Γιάννη του Ρώσσου στο Προκόπι. Εκείνοι δεν τον γνώριζαν! Τους σαγήνευσε τόσο ο ταπεινός του τρόπος και η πατρική του έγνοια να τους μυήσει στο μυστήριο της εξομολόγησης. Θέλανε επίσης να ανασαίνουν την ανάσα του που μοσχοβόλαγε! Έπειτα από λίγη ώρα, πληροφορήθηκαν ότι εκείνος ο παππούλης που τους μιλούσε και ευωδίαζε, είχε κοιμηθεί αρκετούς μήνες πριν! Τώρα Ζω! Τώρα Ζω! Έτσι έλεγε ο Άγιος σε αμέτρητες εμφανίσεις του… μετά τον θάνατο, που εισήγαγε εις την άνω ζωή το ανθρώπινόν του…Αυτό το τώρα ζω, που είναι ταυτόσημο,  συνώνυμο,  σύστοιχο,  συναρμοσμένο, αχώριστο με το προσδοκώ Ανάσταση νεκρών! Τώρα Ζω! Έτσι μας πληροφορεί και ο μακαριστός Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γεράσιμος, στις πολυάριθμες εμφανίσεις του μετά την κοίμησή του. Δεν υπάρχει θάνατος! Εγώ τώρα Ζω! Κατάγιομα από τέτοια αιώνια μετά, όλα τα συναξάρια της Αγίας μας πίστης. Εμφανίσεις μετά την κοίμηση…Αυτό το κεφάλαιο, με το οποίο τελειώνει κάθε βίος γνησίου φίλου του Χριστού, με το οποίο συνεχίζονται να συμπληρώνονται έως της συντελείας οι πράξεις των Αποστόλων... Σε τέτοια κεφάλαια θα καταφύγουμε σε αυτήν τη σειρά των εκπομπών μέσα στο φετινό χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο…Θα εξακολουθήσουμε βέβαια να αποζητάμε να γίνουμε και εμείς οι προσωπικοί παραλήπτες ενός τέτοιου μηνύματος…Βοήθει μοι τη απιστία Κύριε και Θεέ μου…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά 3 εκπομπών

Πεντηκοστάριο 2026

ΥΓ: Είναι πολλές οι μετά την κοίμησή τους υποστατικές εμφανίσεις των γνησίων φίλων-απεσταλμένων του Χριστού, που μας δίνουν την βεβαία ελπίδα της Αναστάσεως. Είναι και εκείνη η προτροπή Του όμως, σαν οι μαθητές του Τον ρώτησαν αν θα είναι λίγοι οι σωζώμενοι..( Λουκ.13,23-24). Αγωνίζεσθε μας είπε για να εισέλθετε στην Ουράνια Βασιλεία  δια της στενής οδού...Και αυτήν την παραγγελία να μην την λησμονάμε ποτέ...

Κι όμως εσύ...Αγία Μαρία Μαγδαληνή

Πόσες αστέγνωτες  συγγνώμες να σου πέμψουμε, πόσες θλιβερές αιώνιες  άγνοιες να θρηνήσουμε, Αγία μας Μαγδαληνή!

 Την ανδρεία σου ψυχή λεηλατήσαμε, αντί να την θαυμάσουμε, την τολμηρή σου θυσία χαλκεύσαμε, αντί να διαδώσουμε.

Τα ίχνη από τα εκστατικά βήματά σου σβήσαμε αντί να ακολουθήσουμε…

Κι όμως εσύ, το χέρι σου, ζέουσας πίστης πάνσεπτο σκήνωμα, δεν το τραβάς σαν τα έμμυσα και προδοτικά μας χείλη με θράσος ακουμπάνε πάνω του.

Και στέλνεις θέρμη, να λιώσεις τις παγερές μας καρδιές  και μεσιτεύεις σε Εκείνον που λάτρεψες, να μην μας παραδειγματίσει που συκοφαντούμε εκείνη που έχρισε πρωτοκήρυκα της Λύτρωσής μας.

Πρέσβευε Αγία μας, του Υπερθέου  Μεγάλου Διδασκάλου μυσταγωγούμενη, μέσα από την μυρίπνευστη καρδιά σου, για την δαιμονόπληκτη και σκολιά γεννεά μας την δυσώδη…

Πρέσβευε ενωμένη με την Υπέραγνο Μητέρα,  για την απαλλαγή και την επιστροφή  στου κενού μνημείου σιμά στον Γολγοθά τον πανεύοσμο  Παράδεισο…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από σειρά εκπομπών αφιερωμένων στην Αγία Μαρία την Μαγδαληνή μέσα  στο Χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο του 2026