Οι λυπημένοι ελπίζοντες και ο παρηγορητής Χριστός…

Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἑξῆς ἐπορεύετο εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν· καὶ συνεπορεύοντο αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἱκανοὶ καὶ ὄχλος πολύς. ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὕτη ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ. καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· μὴ κλαῖε·  καὶ προσελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ, οἱ δὲ βαστάζοντες ἔστησαν, καὶ εἶπε· νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι.  καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν, καὶ ἔδωκεν αὐτὸν τῇ μητρὶ αὐτοῦ.  ἔλαβε δὲ φόβος πάντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγοντες ὅτι προφήτης μέγας ἐγήγερται ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.(Λουκ. ζ΄ 11-16)

Φέτος τον Οκτώβριο στις Εκκλησιές μας, δεν θα ακουστεί το Ευαγγέλιο του γιού της χήρας της Ναΐν. Υπάρχουν εκκλησιαστικά έτη που λόγω ενός εξαιρετικά σπάνιου συνδυασμού συμπτώσεων στην σειρά των Κυριακάτικων αναγνωσμάτων, κάποιες ευαγγελικές περικοπές όπως αυτή της Γ Κυριακής του Ευαγγελιστή Λουκά δεν βρίσκουν «κενές» ημέρες του Κυρίου  για να μετατεθούν…Όμως όπως έχουμε ξαναπεί, στην Αγία μας Ορθόδοξη πίστη υπάρχει και συνταράσσει ο ευλογημένος ενεστώτας διαρκείας. Όλα τα αιώνια ρήματα συμβαίνουν στο τώρα…στο άληκτο και αιώνιο παρόν της πίστης. Μπορεί λοιπόν να μην ακουστεί το χωρίο με το μεγάλο θαύμα της Αναστάσεως του γιού της χήρας της Ναΐν…Αλλά είναι εδώ…ενώπιόν μας η χήρα μάνα με τον μοναχογιό της στο νεκροκρέβατο….Και ακούγεται ολοκάθαρα η φωνή του Χριστού μας να απυθύνεται σε όλους εμάς τους νεκροζώντανους μονάκριβους υιούς Του… νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι…Η φωνή του παρηγορητή Χριστού…στο αέναο εγερτήριό Του…Μα και το στόμα του Χριστού μας, το στόμα του Αποστόλου των Εθνών μέγα Παύλου…Να μην λυπείσθε καθώς και οι λοιποί η μη έχοντες ελπίδα…εκείνοι που δεν πιστεύουν στην Ανάσταση των νεκρών και δεν προσδοκούν.. εκείνοι που κυριεύονται και συνθλίβονται από την λύπη και την φθορά… Μια εκπομπή για εκείνους που αποχωρίστηκαν προσωρινά από πρόσωπα αγαπημένα. Αποχωρισμοί κάποτε απρόσμενοι και ξαφνικοί, που σκοτεινιάζουν ζωές και ψυχές ανθρώπων που γυρεύουν καταφυγές και παραμυθίες…όχι όμως κούφιες, στεγνές, ξύλινες και ψεύτικες, άνιωθες παρηγοριές, αλλά βεβαίες ελπίδες ποιητών… σαν άγκυρες ριγμένες σε ποθητό λιμάνι ουρανού. Πάντοτε θα γονατίζουμε μπροστά στους ελπίζοντες…στους λυπημένους ελπίζοντες με τα δακρυσμένα μάτια που εκπέμπουν Φως αναδεμένο με χαρμολύπη…σαν ρίχνουν μια τελευταία  χούφτα από  χώμα πάνω σε σώμα πεφιλημένο, σαν δίνουν το πρόσφορο στα χέρια του παπά να μνημονεύσει αγαπημένους που πρόσκαιρα ξεμάκρυναν…Μερικούς τέτοιους θα συναντήσουμε στη σημερινή μας εκπομπή…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Οκτώβριος 2026

Άγιοι του Οκτώβρη...μεσιτεύστε! Λιγόστεψαν τα...χρυσάνθεμα..

                

Χρυσοκίτρινες μέρες, γαλανές ψυχές και ο Οκτώβριος ξανά να προσπαθεί εποχές να εναρμονίσει. Κουβαλάει πάνω του θύμησες καλοκαιρινές και ελπίδες του χειμώνα…Όψιμα και πρώιμα αναμετριόνται ποιο θα διαφεντέψει το μέσα μας. Και ένα χρυσάνθεμο κομμένο από στεφάνι Αγίου σε απόγευμα γιορτάδας σταυρώνεται μαζί με τα δάχτυλα που το βαστούν σφιγμένα σε Τριαδικό δοξολόγημα. Νυχτώνει νωρίς πια…Παλεύει το φως να κρατηθεί  κι αποσπερού σαν ξεμακραίνω απ’  το ξωκκλήσι του πυρπολητή  Αη Δημήτρη στον λόφο του τον αγιασμένο, από παπάδες ήρωες και απλούς. Παραμονή απ΄ τις πιο καρτερικές της ζήσης μου. Αναρωτιέμαι ποιος με έμαθε  να αγαπώ τόσο τον Οκτώβρη, τους Αγίους του  και τα χρυσάνθεμα των προσκυνηταριών τους. Κάποτε έβαλα πολλούς στη σειρά να φτιάξω και εγώ ένα διάδημα με λέξεις και ρίμες-μνήμες.

Αϊ-Δημητριάτης βροχερός φόρεσε ένα ρασάκι
σε αγρυπνία ταπεινή λαλεί ένα κοντάκι.
Καλλικελάδου Ρωμανού, Οσίου Ιωάννη,
νόμισμα κράτησε χρυσό και Μαϊουμά στεφάνι.

Διονύσιος και Ιερόθεος, διάσημοι Αθηναίοι,
του Παύλου ήταν μαθητές, Επίσκοποι γενναίοι.
Και οι στρατιώτες του Ιησού, ο Σέργιος με το Βάκχο,
ασπάζονται Μονογενή, αρνούνται θεομάχο.

Απόστολοι , Ομολογητές και Θεολόγος Νέος
τις μέρες τις λαμπρύνουνε, είν’ του Οκτωβρίου κλέος.
Και τον Καψάλη ασκητή, το θαλερό Αρτέμη
εύλαλα χείλη τους φιλούν σε Εικόνα στολισμένη.

Κηρύττει ο Εκατόνταρχος Χριστό Αναστημένο.
Ο ιερότατος Λουκάς αγιογραφεί Παρθένο.
Της Οδηγήτριας τη ματιά με δέος να κοιτάξεις
και να θαυμάσεις ύστερα των Μαθητών τις Πράξεις …

Καλοκαιράκι άμοιαστο τιμά τον Πολιούχο,
γάλα για αίμα έσταξε στο λογχισμένο ρούχο.
Κι ο καβαλάρης Άγιος απίστους αφανίζει,
πεντάκλιτη Βασιλική με μύρο ξεχειλίζει.

Ανέμισε η Λευτεριά στης Πίνδου τα αγιομέρια
του Αργυροκάστρου οι νικητές σηκώνουνε τα χέρια !
Ευχαριστούν τη Δέσποινα, τη Σκέπη την Αγία,
Γοργουπήκοος Ουρανός πάνω απ΄την Αλβανία.

Βαστώ κοντάρι με Σταυρό, του Δίκαιου Ρομφαία,
χρυσάνθεμα και γαλανό στην ένδοξη σημαία.

Κι αποσπερού το ψιθυρίζω σαν ξεμακραίνω. Είναι πυκνό το σκοτάδι και σκληρό πια σαν τις καρδιές μας. Βοηθήστε Άγιοι του Θεού, να μαλακώσει η γη μας η άνυδρη. Λιγόστεψαν τα χρυσάνθεμα σαν τις προσευχές μας. Μην μας εγκαταλείψει το έλεος του Πλαστουργού μας…Διψάει η ψυχή να ξαναζήσει Οκτώβρη…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή του 2023

Και είναι ελάχιστοι οι Άγιοι από τους αμέτρητους της σύναξης του Οκτώβρη που χώρεσαν σ΄ αυτό το στεφάνι με τις λέξεις και τις μνήμες- ρίμες...Όσοι δεν μπήκαν, δεν παραπονιούνται...Μόνο ρίχνουν κι εκείνοι το Φως τους οι φωτοφόροι και φωτοβόλοι, να σπάσουν τα σκοτάδια τα μισόθεα.Αντίδικός τους η αμαρτία, τα είδωλα και η πλάνη. Καμία έκπτωση, κανένας συμβιβασμός ως το ένδοξο τέλος της επίγειας ζωής τους.  Σκεφτήκαμε σε αυτήν την εκπομπή να συναχθούμε και να συναντηθούμε με 6 ζεύγη και χορείες αγίων, ίσως λιγότερο γνωστών για τους πολλούς. Κυπριανός και Ιουστίνη, Δομνίνα, Βερίνη και Προσδόκη, Ανδρόνικος και Αθανασία, Ευλάμπιος και Ευλαμπία, Ζηναϊς και Φιλονίλλη, Ζηνόβιος και Ζηνοβία. Παμφίλτατοι διαλεχτοί του Χριστού μας, θα δώσουν και σήμερα απαντήσεις με τους βίους τους, σε πολλά ψευτοδιλήμματα του σύγχρονου πραιτωρίου...

Μόνο έτσι θα νικά πάντοτε η μνήμη…(Ο Διογένης και η Χριστίνα…του)

Για κάποιους η μνήμη είναι το πολυτιμότερο εφόδιο σε αυτήν τη ζωή. Μόλις τα χρόνια κυλήσουν και ξεκινήσουν οι θλίψεις και τα χαλεπά δύσβατα και ανηφορικά, έρχεται εκείνη σαν βάλσαμο και αεράκι δροσερό, να συνανεβούν τον ολοδικό τους Γολγοθά. Έτσι συνέβη και με την Χριστίνα,  σαν ο αγαπημένος της Διογένης ξεμάκρυνε για… πάνω στο ξεκίνημα εκείνης της Άνοιξης του 2019. Ο αθάνατος Διογένης της. Ο ουδαμώς εφήμερος…ο πάντοτε αιώνιος…ο τόσο ξεχωριστός...παράξενος Χριστιανός.  Δεν συμβιβάστηκε ποτέ της με αυτόν τον αποχωρισμό. Δεν ήταν πένθος, ούτε  θυμωσιά με του Κυριεύοντος σε ζωή και θάνατο την απόφαση. Ήταν μια εφτάχρονη νοσταλγία και προσμονή. Μια γλυκύτατη μελαγχολία, κατάγιομη από άπαυστες  θύμησες μιας ωραιότητας, μιας όμορφης ζωής πριν τη Ζωή. Μια ασυνάντητη πληρότητα, το εις σάρκαν μίαν, ολοζώντανο μπροστά σε όσους τους έζησαν έστω και για λίγες στιγμές,  όπως ο γράφων.  Ίσως και για αυτόν τον λόγο θέλησε αυτός να πολλαπλασιάσει αυτό το λίγο, στέκοντας πάνω από το άψυχο σώμα της γαλήνιας  Χριστίνας, επτά χρόνια μετά από εκείνη την Άνοιξη. Κατακαλόκαιρο, ξεκίνημα Δεκαπενταυγούστου… Έμεινε αρκετή ώρα  να κοιτά το σκεπασμένο της σώμα, μέσα στο μνήμα του καλού της. Ξανά μαζί…Ένα λευκό υφασμάτινο σακούλι με τα γεγυμνωμένα οστά του, δίπλα στο φρεσκοσκαμμένο χώμα.  Σχεδόν όλοι είχαν απομακρυνθεί, αφού πρώτα την αποχαιρέτισαν με μια χουφτίτσα χοϊκής ελπίδας με ξεριζωμένο μέσα της  το β απ’ το μακάβριο…Είχε έρθει η ώρα να ξανααγκαλιάσει ο ένας τον άλλον λοιπόν. Και τότε συνέβη κάτι αληθινά καταπληκτικό. Κάτι που μόνο όποιος αληθινά αντίκρισε την Αγάπη, μπορεί να σκεφτεί… Μια από τις θυγατέρες τους, με δάκρυα παρακάλεσε τον άνθρωπο που μεριμνούσε για την ταφή,  να αποθέσει τα λείψανα του Διογένη όχι οπουδήποτε μέσα στο κοινό μνημούρι τους, μα ακριβώς πάνω στην καρδιά της Χριστίνας. 

Ήταν μια στιγμή αληθινής μακαριότητας τούτη. Μια μνήμη που όσο ζω θα με συντροφεύει και που αυτόματα θα ανακαλείται κάθε νύχτα Μεγάλης Παρασκευής σαν ακούγεται του Ιεζεκιήλ το παγχαρμόσυνο Αναστάσιμο προσκλητήριο,  μα και όποτε γίνεται γνωστό  πως άλλος ένας Χριστιανός Ορθόδοξος παραδόθηκε στην θλιβερά διαβολική καύση. Κάθε μνήμα είναι του Χριστού, της Παναγάπης η θύμηση. Του Διογένη και της Χριστίνας το προσδοκώ,  αιώνια  γραμμένο στο μέρος της καρδιάς τους…Έτσι μόνο θα νικά πάντοτε η μνήμη την φθορά…

Νώντας Σκοπετέας

Αφιερωμένο στην ιερή μνήμη των δασκάλων Διογένη και Χριστίνας Μαλτέζου, με αφορμή τη συμπλήρωση 40 ημερών από την κοίμησή της.

Αυτές οι αστήρικτες ψυχές...

                             

Όσα αιώνια ρήματα έχουν γραφεί σε χρόνο παρελθοντικό οφείλουμε να τα αντικαταστήσουμε χρονικά! Η χρονική αντικατάσταση της αυτομεμψίας και της μετανοίας! Όλα να μεταφέρονται στον παρόντα χρόνο, οπότε και θλιβερά ΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΟΥΜΕ τον Κύριο των πάντων! Κάθε λέξη δε από τον Θείο Λόγο δίνει απάντηση σε ό,τι σκοτεινιάζει το μέσα μας! Πόσο διαρκεί η ανάγνωση ενός κεφαλαίου από την Αγία Γραφή; Ελάχιστα στ΄αλήθεια!  Ένα κεφάλαιο για παράδειγμα από την δεύτερη επιστολή του Πρωτοκορυφαίου Πέτρου; Ας πάμε εκεί λοιπόν στο δεύτερο κεφάλαιό της! Ξεκινά με το "Εγένοντο"και θα μπορούσε κανείς ελαφρά τη καρδία να υποστηρίξει πως αυτά γράφτηκαν για το τότε, αλλά αμέσως πιο κάτω  συνεχίζει σε χρόνο μελλοντικό με το "εξακολουθήσουσιν" και το "βλασφημηθήσεται" η οδός της αληθείας...

"...Ἐγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ, ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας, καὶ τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς δεσπότην ἀρνούμενοι ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινὴν ἀπώλειαν...(Β Πε. 2,1) "καὶ πολλοὶ ἐξακολουθήσουσιν αὐτῶν ταῖς ἀσελγείαις, δι᾿ οὓς ἡ ὁδὸς τῆς ἀληθείας βλασφημηθήσεται..."(Β Πε. 2,2)"...ὀφθαλμοὺς ἔχοντες μεστοὺς μοιχαλίδος καὶ ἀκαταπαύστους ἁμαρτίας, δελεάζοντες ψυχὰς ἀστηρίκτους..."(Β Πε. 2,14)    

 Αυτές οι αστήρικτες ψυχές! Θυμόμαστε τον π.Αθανάσιο Μυτιληναίο πως στέναζε και έκανε μια...λαλίστατη παύση, κάθε φορά που θυμόταν αυτό το χωρίο... Πόσες δεν περνούν καθημερινά από δίπλα μας και ΕΜΕΙΣ τις παρασύρουμε και τις εξαπατούμε με τα λόγια ή το βίωμά μας, ή το πιο σημαντικό παραλείπουμε να μιλήσουμε για τον Χριστό μας εν Αληθεία;

Περιστοιχιζόμαστε από ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν. Η οικογένειά μας, οι φίλοι μας και οι οικείοι, οι συνάδελφοι και συνεργάτες μας.

Τους περιβάλλουμε με την αγάπη μας, το νοιάξιμό μας, το ανύστακτο ενδιαφέρον μας. Όχι υπολογιστικά και με υστεροβουλία, μα θυσιαστικά και άρα αληθινά. Η αληθινή αγάπη εξάλλου έχει 2 βασικές προϋποθέσεις. Πρώτον είναι απροϋπόθετη! Και δεύτερον έχει θυσία του εγώ μας. Αλλιώς είναι κάποια ψευτοαγάπη, ευκαιριακή του….μισθωτού συμφέροντος χωρίς στερρές βάσεις. Μέσα στο εγώ, κρύβεται πάντοτε το ανθρωπάρεσκο. Επομένως και αυτό πρέπει να θυσιάζεται για την αγάπη. Εδώ είναι που δυσκολεύουν πολύ τα πράγματα λοιπόν…Γιατί όταν αγαπάς, πρέπει να γίνεσαι και ενίοτε δυσάρεστος. Λέει ο απλός λαός   θυμοσοφώντας,  ότι όποιος σε αγαπάει σε κάνει και κλαις…Αυτό το ακούγαμε από μικροί και είναι αλήθεια ότι δυσανασχετούσαμε με τον θυμόσοφο που το κυκλοφόρησε…Αλλά πλέον, το πιστεύουμε όσο λίγα σοφά λόγια  των πεπειραμένων τούτης της ζήσης. Και πιο πολύ, θαυμάζουμε όσους το βιώνουν τούτο το γνωμικό, αδιαφορώντας για το αν θα προκαλέσουν την δυσαρέσκεια όσων έχουν δίπλα τους. Και περισσότερο ζηλεύουμε όσους το τηρούν, δυσαρεστώντας εκείνους από τους οποίους εξαρτώνται, μη θυσιάζοντας την αλήθεια. Έλεγε ο μέγας π.Αυγουστίνος Καντιώτης, ότι αγάπη χωρίς την αλήθεια είναι απάτη. Ναι, αν το καλοσκεφτούμε εξαπατάς όποια αστήρικτη ψυχή «νανουρίζεις» και φασκιώνεις μη φανερώνοντάς της την ασχήμια της, το ότι δεν ευαρεστεί τον Θεό, το ότι αμαρτάνει, το ότι δεν της επιτρέπεται κάτι τέτοιο. "Ουκ εξεστί σοι"…με άλλα λόγια, αληθινά, αιώνια, Ευαγγελικά! Εκείνος που μνημειωδώς το ξεστόμισε αποκεφαλίστηκε, δίχως δίκη και υπεράσπιση…Με συνοπτικές διαδικασίες, επειδή μόνο ήλεγξε τον μοιχό και ανήθικο άρχοντα…Όπως ακριβώς θα «αποκεφαλιζόταν» και στις μέρες μας, αν ήλεγχε όσους με υπερηφάνεια Θεοστυγή νομοθετούν και βιώνουν τα άθεσμα και τα μη καθήκοντα «…πεπληρωμένους πάση αδικία πορνεία, πονηρία, πλεονεξία, κακία, μεστούς φθόνου, φόνου, έριδος, δόλου, κακοηθείας, ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγείς, υβριστάς, υπερηφάνους, αλαζόνας, εφευρετάς κακών, γονεύσιν απειθείς, ασυνέτους, ασυνθέτους, αστόργους, ασπόνδους, ανελεήμονας…».( Ρωμ.1,28-31)

Ο Ντοστογιέφσκι έλεγε πως "χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται".  Και ο Θείος Παύλος το λέει το όλα επιτρέπονται,  συμπληρώνοντας όμως, πως την ψυχή δεν την συμφέρουν όλα.

"...Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος..."( Κορ.Α΄6,12) 

Ποιος όμως θα το ξεστομίσει  σήμερα αδελφοί μου το "ουκ εξεστί σοι"; Σπανίζουν θλιβερά οι ελεγκτικές φωνές κυρίως των ποιμένων μα και των λαϊκών αδελφών  που ναι σιωπούν...ΣΙΩΠΟΥΜΕ, συνένοχα. Ναι, χρειάζεται περισσή διάκριση και βίωμα των δικαιωμάτων του Αγίου Θεού για να ελέγξεις. Και σε όσους αντιτείνουν τα περί κατακρίσεως τι θα πεις; Τι θα έλεγε στις μέρες μας ο Τίμιος Πρόδρομος, σαν θα  τον κατηγορούσαν για κατάκριση, όταν θα ήλεγχε όσους μετέβαλλαν την φυσικήν χρήσιν εις την παραφύσιν;(Ρωμ.1,26) Χρυσοστομικά θα τους απαντούσε, ότι το μην κρίνετε περί βίου εστίν και ου περί πίστεως…Φαίνεται οξύμωρο, μα αν σκεφτούμε πως στις μέρες μας αμνηστεύεται νομιμοποιείται και επιβάλλεται με υπερηφάνεια η διαστροφή του Θείου και απαρασάλευτου εις τους αιώνας νόμου του Θεού, τότε θα κατανοήσουμε γιατί όλοι μας ανεξαιρέτως, όντας ζωντανά μέλη της Εκκλησίας Του, οφείλουμε να λέμε όλο και συχνότερα πλέον γαλήνια και αγαπητικά με σκοπό και μόνο το να θέσουμε νου, το ουκ εξεστί σοι…Διαφορετικά εν εκείνη τη ημέρα θα ακούσουμε επαναλαμβανόμενα και αναπολόγητα ουαί από το άχραντο στόμα του Δικαίου Κριτή, για όλες τις ψυχές που εγκαταλείψαμε αστήρικτες…Μη γένοιτο αδελφοί μου!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από  εκπομπή του 2023

Ο Αύγουστος της Θεογεννήτριας

Πιαστείτε από τον μανδύα της Παναγίας και μη χωριστείτε ποτέ από την μητέρα μας,

γιατί αυτή είναι η εγγύησις της σωτηρίας μας.

Και αμαρτωλοί να είμαστε και ανάξιοι να είμαστε η Παναγία θα μας βοηθήσει

να σωθούμε εφ' όσον όμως και εμείς έχομε φιλότιμο και αγωνιζόμαστε.

(π. Γεώργιος Καψάνης)

Κάθε ημέρα μέσα στον ευλογημένο ενιαυτό της Αγίας μας Πίστης, αγιάζεται από την ολοζώντανη παρουσία της Παναγίας μας. Η Πανύμνητος Πλατυτέρα σκεπάζει ελπίδες και ικεσίες, στεναγμούς  και δάκρυα, ανάγκες και περιστάσεις… Η Διαπορθμεύουσα κυρία Θεοτόκος, αναζητά εναγωνίως τις παρακλήσεις μας και τα αιτήματά μας, να τα περάσει απέναντι να τα διαβιβάσει στον Υιό και Θεό της. Είναι ο Αύγουστος τόσο δικός της. Από την πρώτη έως την τελευταία του μέρα. Ευλογημένος με την μνήμη της μεταστάσεώς της, με την μεγάλη γιορτή της, το δικό της Πάσχα. Είναι η μάνα όλου του κόσμου, η Κυρία Θεοτόκος που θα ενώνει πάντοτε γη και ουρανό.

 «Ἀπειρόγαμε νύμφη Θεογεννήτρια, ἡ τῆς Εὔας τὴν λύπην χαροποιήσασα, ἀνυμνοῦμεν οἱ πιστοὶ καὶ προσκυνοῦμέν σε,ὅτι ἀνήγαγες ἡμᾶς ἐκ τῆς ἀρχαίας ἀρᾶς καὶ νῦν δυσώπει ἀπαύστως, πανύμνητε Παναγία, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.»….  «…Θεογεννήτρια, τῶν πόθῳ προσιόντων, τῇ σκέπῃ Σου τῇ θείᾳ, θεραπεύειν ἀξίωσον.»

Θεογεννήτρια! Πόσο συνταρακτικό αυτό το προσωνύμιο, αν συναισθανθούμε το τι περιγράφει. Μηχανικά πολλές φορές το απαγγέλουμε ή και το ψέλνουμε για Εκείνην που γέννησε τον Θεό…Αν το συλλάβουμε αδελφοί μου, κάθε φορά που θα βγαίνει από τα χείλη μας θα είναι μια τρανή ομολογία της Αγίας μας πίστης. Για αυτό το οφείλουμε στις ψυχές μας, να γνωρίζουμε την Κυρία των Αγγέλων. Να μην είναι αυτή μόνο μια καλή αφορμή για γιορτές, σχόλες, εκδρομές και πανηγύρια, αλλά για δάκρυα δοξολογικά συντριβής και μετανοίας που τολμάμε-μη μας παραδειγματίσεις Κύριε- εμείς οι Έλληνες μόνο!!! να βλασφημούμε ανείπωτα αισχρά το Πανάγιο πρόσωπό της…Στα χέρια μας ένα βιβλίο αφιερωμένο σε Εκείνην. Γραμμένο με χάρη για την Θεογεννήτρια και Φωτογεννήτρια Μητέρα…Να μάθουμε περισσότερα, να νιώσουμε περισσότερα, να αυτομεμφθούμε περισσότερο για την ολέθρια άγνοιά μας..Τούτον τον Αύγουστο μην χωριστούμε ούτε ελάχιστα από Εκείνην..

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά εκπομπών. Αύγουστος 2026. Διαβάζονται εκτενή αποσπάσματα από το βιβλίο: «Η Θεογεννήτρια» (εκδ. Ι. Ησ. Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος Χαλκιδικής)

Καλή Παναγιά....πάλιν και πολλάκις!

 

Καλή Παναγιά!

Σαν το Ειρήνη πάσι του παπά ή καλύτερα του...πάτερ...Ας μη στεκόμαστε σε μια αυστηρά λογική ανάγνωση τούτης της φράσης...Μη μένουμε στην ακρίβεια των γραμματικών κανόνων! Δεν είναι μια σχολική άσκηση  συντακτικού ή γραμματικής,  αλλά μια βιωματική ευχή-προσευχή της ψυχής, που πόσα δεν συμπυκνώνει! Ας σταθούμε λοιπόν στην παραμυθία και στην παρηγοριά που προσφέρουν αυτές οι λέξεις!  Εδώ το επίθετο δεν αξιολογεί το ουσιαστικό, μα λειτουργεί σαν ευχή και κατευόδιο! Η γλώσσα μετατρέπει το πρόσωπο σε ένα μονάκριβο εόρτιο ορόσημο. Το Πάσχα του Καλοκαιριού!

Το επίθετο Καλή,  δεν αναφέρεται στο πρόσωπο καθαυτό, αλλά στην τρισευλογημένη Θεομητορική περίοδο και στο πανηγύρι της Κοιμήσεως της Θεογεννήτριας.

Το... Καλή Παναγιά είναι ένας οικείος  ιδιωματισμός της αγαθής απλής και ανεπιτήδευτης διψώσας ψυχής. Ένα στοιχείο της Ζωντανής γλώσσας του  ευλαβούς Ορθόδοξου λαού, που μέσα σε μια μακάρια αφελότητα,  βιώνει την ζωντανή του πίστη, με την καρδιακή αλήθεια να κατισχύει της φιλολογικής αρτιότητας και έτσι...ανορθόγραφα, να αποκτά την ελπιδοφόρα δύναμη, να συνεχίζει στα πονεμένα δύσβατα,  με τις μεσιτείες της Παρηγορήτρας Κυρίας των Αγγέλων!

Καλή Παναγιά λοιπόν, πάλιν και πολλάκις!

Νώντας Σκοπετέας

 Αύγουστος 2026

 

Μπροστάρηδες οι δεκαπεντιστάδες...

 

Αναμνήσεις παιδικές, καλοκαιρινές. Χρόνια ανέμελα  και νοσταλγικά αθώα. Αμέριμνα από τα βιωτικά! Χαρούμενα αληθινά! Μυρωδιές, ήχοι και γεύσεις που ακόμα και σήμερα σαν κλείσεις τα μάτια σου, σε μεταφέρουν σε αυτό το υπέροχο και ανόθευτο χθες! Κάθε γενιά έχει τα δικά της ξεχωριστά θυμητάρια…Όσο πιο παλιά,  τόσο πιο απλά με μια αξέχαστη και απερίγραπτη συνάμα αγνότητα. Εκείνα τα παιδιά γίνηκαν σήμερα γονιοί. Κρατήθηκαν κάποιες μυρωδιές αναλλοίωτες.Το μαρτυρά ακόμα, ένα απαλό χάδι σε φουντωμένο βασιλικό και σε λεβάντα που φύτεψε ο Θεός εκεί στην άκρη του χωμάτινου ακόμα δρόμου,  στην βόλτα  των παιδικών τους ονείρων!  Και οι ήχοι της πλανεύτρας θάλασσας και του ανύσταχτου  μελωδού γρύλου   σαν σκοτάδι σκεπάσει,  κρατιούνται απαράλλαχτοι  σαν την πρώτη φορά που τους  σφάλισαν τα βλέφαρα γλυκά, σαν η κούραση της λιόχαρης μέρας τους  έγειρε στο βαλμένο χάμω  στρώμα με το παραθύρι ορθάνοιχτο στον ουρανό  και στην δροσοσταλιά της καλοκαιρινής νυχτιάς. Και οι γεύσεις;  Κάπως δυσεύρετες οι γεύσεις του χθες! Μα όλοι τις αναζητούν! Καλοκαίρι με γεύσεις από τα φρούτα του και τα ζαρζαβάτια του και τα παγωτά απ' τους πλανόδιους πωλητές τους.

-Είναι από αγνό γάλα! Τα πήραμε από ένα γαλακτοκομείο που φτιάχνει και παγωτό τώρα το καλοκαίρι! Δοκιμάστε! Τα φέραμε  να σας κεράσουμε! Με πολύ αγάπη! Δεν τα βρίσκεις εύκολα αυτά στο εμπόριο! Να φάνε και τα παιδιά!

Θυμίζει τα παλιά τα παγωτά θυμάσαι; 

-Μην προσφέρεις στον μικρό! Δεν τρώει, νηστεύει!-Άντε βρε μικρό παιδί! Τι θα γίνει με τόση ζέστη αν δροσιστεί και φάει ένα παγωτό; Θα χαλάσει ο κόσμος; 

-Έλα αδελφέ μου είπε η πολύτεκνη  με 6 παιδιά μάνα, έλα  να σου δείξω κάτι! Τον οδήγησε στην κουζίνα της! Στάθηκε ακριβώς μπροστά στην πόρτα του ψυγείου. 

Εκεί  δεν είδε ούτε μαγνητάκια ούτε κολλημένα σημειώματα και φωτογραφίες όπως συνηθίζουν οι πολλοί, παρά μόνο 3εικονίτσες! Μια του Εσταυρωμένου Ιησού, μια της Ιεροσολυμίτισσας Παναγίας και μια ενός Αγίου που μέχρι εκείνη την ημέρα μόνο ακουστά αυτός τον είχε! Εικονιζόταν κρατώντας έναν πάπυρο με σημειωμένο πάνω του:  Ου μη απαρνήσομαι Κύριον τον Θεόν μου,  ουδ' αθετήσω τας  εντολάς Αυτού! Ο Άγιος Ιωάννης ο Μονεμβασιώτης! -Μαρτύρησε 15 μόλις χρονών! Όσο είναι ο μεγάλος ο γιός μου! μίλησε η πολύτεκνη μάνα !–Ξέρεις γιατί ; Γιατί αρνήθηκε να φάει κρέας και να αρτυθεί μέσα στην Νηστεία της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο! Και μάλιστα ήταν η μάνα του που τον εκλιπαρούσε θρηνώντας τα νιάτα του να φάει για να σωθεί! Μα εκείνος δεν υποχώρησε ως το τέλος! 

Κράτησε την πίστη του και τίμησε την μνήμη του σφαγιασθέντος ιερέα πατέρα του!

Πάει αμέσως ο νους στο ευλογημένο συναξάρι! Στην πρώτη μέρα της μεγάλης νηστείας στο Πάσχα του καλοκαιριού! Μήν Αύγουστος, έχων ημέρας λα΄. Η ημέρα έχει ώρας ιγ΄, και η νυξ ώρας ια΄. Τη πρώτη του μηνός Αυγούστου... Η θυσία των 7 αδελφών Μακκαβαίων, που προσπάθησαν να τους υποχρεώσουν να φάνε χοίρειον κρέας, της Μητέρας τους Σολομονής που τους ενθάρρυνε στο μαρτύριο και του στερρεού διδασκάλου τους Ελεαζάρου. Μαζί τους και η Αγία Ελέσα  παρθενομάρτυρας 14 χρονών,  που στα Κήθυρα γιορτάζουν σαν συμπροστάτιδα με την Μυρτιδιώτισσα. Στο Μοναστηράκι της ανέβαιναν από τα παλιά τα χρόνια οι ευλογημένοι δεκαπεντιστάδες της Παναγίας, να νηστέψουν και να ξεροφάγουν και να καρτερέψουν με προσευχές και γαλήνη την μεγάλη γιορτή της Κυράς. Και η μικρή Ελέησα…Ελέσα, ενισχύει έστω κι αυτούς τους λίγους που ακόμα κρατούν το έθιμο στου Αυγούστου τα πρώτα σήμαντρα.

Μακάρι να αποκτήσουν τέτοιες άγιες συνήθειες τα σημερινά παιδιά! Να γίνουν και αυτά της Παναγιάς δεκαπεντιστάδες! Να μάθουν και να απολαύσουν αληθινά την μεγάλη αξία της νηστείας. Να τα διδάξουμε με διάκριση και με αγάπη και με βίωμα! Με το παράδειγμά μας και με ό,τι ο Θεός οικονομήσει για την κατήχησή τους. Όπως η πολύτεκνη μάνα που στερέωσε πάνω στην πόρτα του ψυγείου της,  έναν ανυποχώρητο Άγιο! Και αυτός, Άγιος Δεκαπεντιστής! Δεν τον έβαλε εκεί αυστηρά για να ελέγχει ή αδιάλλακτα  να απαγορεύει,  μα για να φωνάζει σε όλους μας με τις νωπές του πληγές απ του αγαρηνού αφέντη του το σπαθί, αυτό που ο Μέγας Βασίλειος αιώνες πριν  Θεοδίδακτα διετύπωσε,  πως η νηστεία νομοθετήθηκε μέσα στον Παράδεισο! 

Θα νοστιμέψουν τότε όλα! Και τα πιο ταπεινά θα γίνουν εύγευστα! Το λίγο ψωμί, της γης ένα γέννημα και δυο γουλιές  νερό θα χορταίνουν σώμα και ψυχή! Μπροστά τα Άγια παιδιά, ο  Άβιβος ο  Αντωνίνος, ο Γουρίας, ο Ελεαζάρος, ο Ευσέβωνας, ο Αχείμ, ο Μάρκελλος, η Ελέσα και ο Άη Γιάννης εκ Μονεμβασίας, της Παναγιάς οι δεκαπεντιστάδες και ξοπίσω όλοι εμείς που με κλειστά τα μάτια λαχταράμε την αλήθεια του χθες και τα παιδιά μας που αξεδίψαστα όλο γυρεύουν τη γνώση και το βίωμα της Ορθοδόξου Πίστεως…Καλή Παναγιά!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή του 2017

και το βιβλίο: 

"Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν;"(Εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2019)

Μαρίνα Φως συναξαριού…

                                

Φιλόξενο το κάστρο της Αγιάς Μαρίνας….Σαράντα χρόνια ο διαλεχτός της Κυπριανός φροντίζει το σπίτι της, το σέμνωμα πλέον της Κυκλαδίτικης γης …Και εκείνη, ακοίμητη Έφορος, σεργιανά στις περιβόλους τούτου του κόσμου να ξεδιψάσει οδοιπόρους και της οδύνης τους καταφεύγοντες.

Θαύματα και Θαυμάσια της, ακουμπούν δακρυσμένα πρόσωπα πάνω στην ολοζώντανη εικόνα και γόνατα μπροστά στο γλυκύτατο συμπονετικό πρόσωπό της… Άσπιλη Αμνάς, Ασύλλητος θησαυρός, του νησιού της αγλάισμα… (Επιστροφή στην Άνδρο.../Ν.Σ 2014)

Ο νους και η ψυχή τούτες τις ζεστές μέρες του Ιούλη πάει ξανά σε όλα τα ευλογημένα Αγιοβάδιστα του τόπου μας, τα μέρη που ιδίως το καλοκαίρι ξεχύνουν το θυμίαμά τους να απλωθεί και να σκεπάσει σαν το μαφόριο της Κυρίας των Αγγέλων όλην την όμορφη πατρίδα μας. Σε τούτον τον τόπο Του, ο Μακρόθυμος Κύριος συνέχεια, παντοιοτρόπως και ανερμηνεύτως ευλογεί και πάντοτε ξημερώνει γιορτή. Κι ο Ιούλιος κρατάει μέσα στην καρδιά του μια γιορτάδα και ένα πανηγύρι που όποιος δεν το έζησε ποτέ, δεν γνώρισε πως είναι να ομολογείς με ανδρεία την πίστη σου δίχως διόλου να φοβάσαι. Ξημερώνει της Αγίας Μαρίνας μας! Στην Άνδρο και παντού! Όπου η μόνη αλήθεια της Ορθοδοξίας διαλαλεί το αιώνιο. Σε μεγάλες Εκκλησιές και σε ταπεινά γερασμένα ξωκκλήσια της παλιάς όμορφης πόλης. Γράφει ο μεγάλος μας ποιητής για την Μαρίνα το πράσινο αστέρι, το άγριο περιστέρι, το κρίνο του Καλοκαιριού, το Φως του Αυγερινού! Και εμείς το παραφράσαμε με μια ιερή αναίδεια στον τίτλο της σημερινής εκπομπής: Μαρίνα Φως συναξαριού! Γιατί ναι, ό,τι αγαπάμε γεννιέται αδιάκοπα, ο,τι αγαπάμε βρίσκεται πάντοτε στην αρχή του! Και για να παραλλάξουμε πάλι τους στίχους του αγαπημένου Οδυσσέα Ελύτη: Και η Μαρίνα χαίρεται και η Μαρίνα χαμογελά! Το πέλαγο έτσι που κυλάει βαθιά, πόσο της μοιάζει!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή του 2018

Παναγούδα Σουρωτή...όσο βαστάει μια ευχή(Μνήμη Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη)

 Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Όλα πιο καθαρά μπροστά μου. Την ομίχλη του ο Άθωνας την στολίζεται μονάχος. Και κείνη δεν παραπονιέται…Στην κορυφή της Μεταμόρφωσης προτιμά να παραμένει σαν άλλος μετανοημένος μαθητής …Καλόν ημάς εστί ώδε είναι…

Βήματα απαράλλαχτα, μετρημένα τώρα στο μονοπάτι του Ουρανού…Πατήματα στο χώμα, σκαμμένοι οδοδείκτες για το κελί του Αγίου. Η γη κρατά στο φόρεμά της, μονάχα όσα με φιλότιμο πόνο και πίστη χαράχτηκαν απάνω της. Για τα άλλα βρίσκει χώμα ξερικό και τα απαλείφει  στη στιγμή. 

Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Δεν λοξοδρομούν οι ψυχές όταν ελπίζουν. Προσμένει ο Όσιος κεραστής με γλύκα και δροσιά να τις φιλέψει. Φτάνω ξανά στην αυλή της Παναγούδας. Οι αισθήσεις, ακονισμένες ψάχνουν για ακήρατες πλευρές του Δεσπότη Χριστού να τον ψηλαφίσουν. Οι μνήμες  ερημήτικα πουλιά ταξιδευτές, σαν τον Όλετ τον φτερωτό προσκυνητή που άφοβα ακόμα τρώει και πίνει απ τη χούφτα του Αγίου. Θαύματα και θαυμάσια ίχνη του Γέροντα τόσα χρόνια μετά. Σαν να μην κύλησε ποτέ ο χρόνος. Όλα όπως τα άφησε, όλα όπως τα ευλόγησε. Όλα όπως τα οικονομεί.

Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

 

Τώρα στην αγιόκαρπη γη  τυπώνονται ίχνη από γόνατα. Μυριαρίθμητα ζευγάρια γόνατα, που στέκουν στην μεγάλη σειρά της ευγνωμοσύνης, καρτερώντας με υπομονή και δάκρυα, λίγο-λίγο να φτάσει η ώρα που θα τον συναντήσουν, μετανοίζοντας  στο μέρος της καρδιάς του, που εκείνος έλεγε πως είναι πολύ μικρή για να χωρέσει την απέραντη αγάπη του Κυρίου. Κι όμως αυτήν την καρδιά την πλάτυνε τόσο ο Χριστός,  που πάνω της ανάπαυσε και λύτρωσε έναν Παράδεισο ψυχές …

Ζήλεψαν τώρα τα χείλη τα ευλογημένα γόνατα. Πόθησαν κι αυτά να συναντηθούν με το ευωδιαστό χώμα στο ταπεινό του  κιβούρι, στη σκιά του Παρθένου μαθητή, στου Θεολόγου το μοναστηράκι.

Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Ξανά στην ταπεινή καλύβη του Γέροντα. Παραμονές της Αγίας Ευφημίας. Μαζί κάνουν στρωτές   μπρος στη χάρτινη εικονίτσα της Αγίας Τριάδας, όπως εκείνο το πρωινό  μετά την ενάτη στο κελί, στον Τίμιο Σταυρό ήταν τότε. Και ύστερα ξανακάθονται, εκείνη στο σκαμνί κι αυτός στο μπαουλάκι του,να μιλήσουν για τα φριχτά μαρτύριά της και  το αντιδόξασμα του Ουρανού.

 Δεν σταματά του θέρους η καμπάνα να διαλαλεί την Αγία μνήμη.  Δεν σταματά το συναξάρι να αφήνει χώρο για νέους αθλητές , για νέες παρηγορίες, νέους στρατιώτες παρακλήτους . Γεμάτος από κορυφές και ψηλώματα λιόχαρα ο Ιούλης. Στις έντεκα η Αγία Ευφημούλα! Μια μέρα ύστερα  ο ασκητής της Παναγούδας, του Θεού ο ασυρματιστής, ένσαρκος Άγγελος κι αυτός σαν τον Θεσβίτη.  Χωρίς  πύρινο άρμα όμως στο δρομολόι του Ουρανού… Παναγούδα –Σουρωτή.

Με μάτια σφαλιστά και στα χείλη η ευχή του Ιησού δια πρεσβειών του.

Τόσο βαστάει τούτη η διαδρομή…

 

Νώντας Σκοπετέας 2014 (Από το βιβλίο: "Δάκρυ στο Εγώ.."/Εκδ.Εφύμνιον)

Απόσπασμα από εκπομπή του 2026 με τίτλο: Αγίου Παίσίου τέλη Χριστιανά

Τη δωδεκάτη του μηνός Ιουλίου(Χαίροις πάτερ Παΐσιε!)

           

Αξεθύμαστο το άρωμα της μνήμης όλων των Αγίων προστατών μας. Όσο ανασαίνουμε το οξυγόνο τούτου του κόσμου, τόσο θα εισπνέουμε και το άρωμα της Αγιότητάς τους. Ξανά θα το ανασάνουμε λοιπόν, με ακόμα μια εκπομπή-προσευχή για μεσιτεία στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Στο κέντρο της  η ελεήμων καρδιά του, πάντοτε φλεγόμενη από θυσιαστική αγάπη. Όλο και όλα για τους άλλους. Πόσο ταιριαστό το όνομα Κηρυναίος για αυτόν τον ταπεινό γίγαντα! Πόσους Σταυρούς δεν έπαιρνε στους δικούς του ώμους! Δεν δάνειζε, μα χάριζε έλεος και οικτιρμούς. Αναλωνόταν ολόκληρος. Δαπανούσε και την ελάχιστη ικμάδα της δύναμής του, μη κρατώντας τίποτα για τον εαυτό του. Πονούσε πολύ και την πατρίδα μας! Λαχταρούσε για μια Ελλάδα Θεοβλόγητη και όχι εγκαταλελειμμένη από θεομάχους και αθεόφοβους ηγήτορες. Θρηνούσε για την πνευματική μας κατάντια η καιομένη καρδιά του. Και έπειτα θα μεταφερθούμε λίγο πριν το πρόσκαιρο τέλος του. 32 χρόνια πριν. Τόσο ανδρεία και γενναία η ψυχή του. Να γνωρίζει πως φεύγει και να είναι γεμάτος από χαρά αλλιώτικη, ουράνια! Να δίνει εκείνος κουράγιο και θάρρος στους γύρω του, διαλύοντας ό,τι γεννούσε απελπισία και ομίχλη και σκοτάδι, σκορπίζοντας Φως και βεβαία Ελπίδα. Δεν δείλιασε ούτε μια στιγμή! Δεν παραδόθηκε στην Χάρυβδη της λύπης. Με λεβεντιά και χαρά πολέμησε να φύγει έτοιμος και Χριστοφόρος! Άγια τέλη, Χαριτωμένα, Χριστοχαρούμενα, Χριστιανά, ευλογημένα και τόσο μνημειώδη, παράξενα για τους πολλούς τούτου του κόσμου! Συντροφευμένα με τους ήχους μιας φυσαρμόνικας που δοξολογεί τον πανάγαθο Θεό! Ετοιμασία μια ζωή ολάκερη για μια ζωή ατελεύτητη! Το παράδειγμα των Αγίων! Το μυρίπνευστο Άγιο συναξάρι και οι τελευταίες τους στιγμές επί γης. Και έπειτα η απρόσκοπτη διαδρομή με το Αγγελικό express ως το υπέρλαμπρο Φως! Από τη γη στον Ουρανό! Η τελευταία τους μέρα γίνεται πασίχαρη και πανηγυρική μέρα μνήμης! Τι παράδοξο και παράξενο να εορτάζεται η μέρα του θανάτου σου… Για ποιόν θάνατο μιλάς αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου; Τον νικημένο; Άκουσε τι λέει ο ηγαπημένος: Μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την Ζωήν!  Θες απόδειξη για αυτό; Πάμε λοιπόν στις τελευταίες του στιγμές του, στο οσιακό του τέλος ή σωστότερα στην αρχή της αληθινής του Ζωής! Ξημέρωνε η 12^η του μηνός Ιουλίου! Χαίροις Πάτερ Παΐσιε! Άγιε του Θεού, άμωμε και μακάριε! Τι μάθημα  φωτεινό μας άφησε! Τι παράδειγμα να μιμηθούμε! Ανωτάτη η σχολή του πόνου!  Πολύ ψηλός ο πήχης! Μα ο Κύριος δεν μετρά επιδόσεις! Χαίρεται και αγαπά να βλέπει τον αγώνα μας και το φιλότιμό μας! Γεμάτος ο Παράδεισος από καρκινοπαθείς. Ο Άγιος διαβιβαστής, μπροστάρης τους!

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από σειρά 2 εκπομπών στις παρυφές της φετινής μνήμης του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη. Στο πρώτο μέρος η καιομένη για τον σύμπαντα κόσμο καρδιά του η ελεήμων. Στο δεύτερο τα Χριστοφόρα τέλη του. 

Ξαναδιαβάζουμε σελίδες από το βιβλίο-εικόνισμα, πνευματική καταφυγή χαράς και χάριτος: «Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης» Έκδοση του Ιερού Ησυχαστήριου "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος". Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Μην τολμήσεις να πας εικόνισμα χωρίς τον αδελφό μου...!(Πέτρου και Παύλου)

 

Το Συν, το Ένα, το ομοθυμαδόν είναι ατελευτήτως το κυρίαρχο και ζωογόνο  ζητούμενο  στην αγία μας πίστη. Το ίνα ώσι έν ήταν το σπαραχτικό αίτημα της συγκλονιστικής προσευχής του Θεανθρώπου λίγο πριν το θεληματικό του  Άγιο Πάθος. Το Συν είναι πάντα το ζητούμενο σε οποιαδήποτε έκφανση της πνευματικής μας  όποιας διαδρομής. Συνεχώς στο νου και στην καρδιά μας ο διπλανός, ο κάθε πλησίον, ελάχιστος των αδελφών Του των ελαχίστων. Συμπροσευχή, συμπόρευση, συναλληλία συναμαρτωλών ελπιζόντων στην Θεία χάρη και στο άμετρο έλεος του φιλεύσπλαχνου  Πατέρα. Σύναξη! Σπουδαία μέρα μες στον ευλογημένο ενιαυτό, κάθε εορτή συνάξεως. Μετά από κάθε σπουδαίο γεγονός, καθοριστικό για την σωτηρία των ανθρώπων, μετά από κάθε μεγάλη Δεσποτική ή Θεομητορική εορτή, έχουμε την σύναξη προς τιμήν εκείνου του προσώπου που διαδραμάτισε εξέχοντα ρόλο στις πανίερες μνήμες, στο διαρκές παρόν της Ορθοδοξίας μας. Σε Δεσποτική ή Θεομητορική εορτή, η επομένη ημέρα είναι εξίσου σημαντική και σε αυτήν επαναλαμβάνονται οι περισσότεροι ύμνοι της εορτής! Μετά τα Χριστούγεννα θα συναχθούμε για να τιμήσουμε την Παναγία. Μετά τον Ευαγγελισμό οι πιστοί συνάζονται για να εορτάσουν τον Αρχάγγελο Γαβριήλ και τα θεία του μελωδήματα. Μετά τα Άγια Θεοφάνεια σύναξη τελούμε του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Σε Εκκλησιές οι πιστοί και σε μοσχολιβανισμένες σελίδες του συναξαριού συναθροίζονται όλο και περισσότεροι Άγιοι . Στα πεφιλημένα και λαοφιλή συναξάρια που στήριξαν την πίστη και την διατήρησαν απόρθητη και απαρασάλευτη σε δύσκολους καιρούς διωγμών και Θεομάχων! Αυτό το συν ευτυχώς κρατά και κάποιους  «δυσανεκτικούς» σε ό, τι δεν ευλογεί ο Θεός …Το συν που ξέρει όμως να ορθοτομεί τον λόγο της μόνης Αλήθειας! Που γνωρίζει να απομακρύνει την κακοδοξία, τους εξωραϊσμούς και τις ανίερες θλιβερές υποχωρήσεις! 

Δυο είναι αυτοί που συγκρατούν την Εκκλησία στη περίφημη και τόσο συχνά  απαντώμενη εικόνα της συνάξεως των Αγίων Αποστόλων. Πέτρος και Παύλος! Πάντα τους θωρούμε αντικριστά στις κολώνες των μεγάλων Εκκλησιών! Ακατάβλητοι στυλοβάτες της Νύμφης του Χριστού! Και στου Ναούς που τους αφιερώνονται στέκονται στο τέμπλο και οι δυο! Ποτέ μόνος του  ο ένας ή ο άλλος! Κάποτε μια ευλαβής γυναίκα θέλησε να αφιερώσει ένα εικόνισμα στον Άγιο Παύλο. Το παρήγγειλε λοιπόν με χαρά να ζωγραφιστεί και έπειτα θα το πήγαινε στην ενορία της,  να το αφήσει σαν τάμα. Το ίδιο βράδυ είδε σε ζωντανό όνειρο, τον Απόστολο των Εθνών γλυκά να την μαλώνει λέγοντάς της: Μην τολμήσεις να πας εικόνισμα χωρίς τον αδελφό μου! Και έτσι εκείνη η κυρούλα, άλλαξε το σχέδιό της  και παρήγγειλε εικόνισμα και με τους δυο πρωτοκορυφαίους,  όπου εξιστορήθηκε για ακόμα μια φορά ο Άγιος ασπασμός τους!

Γι αυτό και συνεορτάζουν! Γι αυτό και ατενίζουμε με δέος και έκσταση τον περίφημο εναγκαλισμό τους  και ασπασμό της αγάπης  στις κοινές ιστορικές τους εικόνες σε πολλά ορθόδοξα σεβάσματά μας, στην Πάτμο του  Αγιογράφου Αγγέλου και στην Αγιορείτικη Καρακάλλου της οποίας είναι και προστάτες. Για το παμπόθητο αυτό συν της πίστης μας! Κάποιοι έχουν ιστορικά αμφισβητήσει την ομόνοιά τους και της ανόθευτη φιλαδελφία τους! Θυμούνται εκείνο το απόσπασμα από την προς Γαλάτας επιστολή του Παύλου: «Ὅτε δὲ ἦλθε Πέτρος εἰς Ἀντιόχειαν, κατὰ πρόσωπον αὐτῷ ἀντέστην, ὅτι κατεγνωσμένος ἦν» (Γαλ. 2, 11). Ατυχώς και  αβίαστα βγάζουν συμπεράσματα για ρήξεις και τσακωμούς και ψυχρότητες! Οι δυο ακούραστοι εργάτες του Ευαγγελικού Νόμου δεν απώλεσαν ποτέ το συν τους! Για το  συγκεκριμένο περιστατικό αν κανείς μελετήσει βαθύτερα τις περιστάσεις και τα περιγραφόμενα μα και αν διαβάσει τα σχετικώς παραδομένα από το μελισταγές στόμα του Αγίου Χρυσοστόμου,  θα διαπιστώσει ότι έλαβε χώρα προσχεδιασμένα και από τους δυο τους, προκειμένου κατ οικονομία να ωφεληθούν και να παραδειγματιστούν οι Ιουδαϊζοντες!Να θυμόμαστε  και τούτο: Πως και οι δυο τους  έδιναν ως την τελευταία επίγεια ανάσα τους το μήνυμα της διαρκούς μετανοίας! Δεν υπήρξε ξημέρωμα  που ο Πέτρος να μην κλάψει θυμούμενος την τριπλή του άρνηση! Δεν έχανε ευκαιρία ο Παύλος να αυτομέμφεται με τον πλέον αυστηρό τρόπο οικτίροντας τον εαυτό του, αυτοαποκαλούμενος έκτρωμα και αισθανόμενος ελάχιστος και ανάξιος να λέγεται Απόστολος, θυμούμενος και αυτός τις ημέρες που εδίωκε με μανία την Εκκλησία του Θεού.

Αυτή η μία ψυχή των Πρωτοκορυφαίων! Το δικό μας Ένα, το Συν και το ομοθυμαδόν! Αυτή η μια ψυχή της Ορθοδοξίας που δεν διασπάται, δεν κατατέμνεται, δεν ομαδοποιείται! Είναι Μία όπως η Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία! Η Αγία Ορθοδοξία με τους ακρογωνιαίους της λίθους, τον Πέτρο και τον Παύλο! Ποίοις πνευματικοίς άσμασιν, επαινέσωμεν Πέτρον και Παύλον; τά την αθεότητα σφάττοντα, και μη αμβλυνόμενα στόματα, της φρικτής του Πνεύματος μαχαίρας…

Νώντας Σκοπετέας

Από το βιβλίο: Αυτοί οι Παράξενοι Χριστιανοί( Εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2021)

Απόσπασμα από εκπομπή του 2017 με τίτλο : « Ο ασπασμός της πίστης μας»

Στο αρχονταρίκι της ψυχής...

 

                              
"…Πέρασαν οι πρώτες εβδομάδες στην νέα αυτή πραγματικότητα! Πολλούς ξαναθυμήθηκε, άλλους πρωτογνώρισε! Δέκα  χρόνια δεν ήταν και λίγα! Κάτι που του άρεσε πολύ, ήταν όταν έπαιρνε το αυτοκίνητο να παραδώσει τις παραγγελίες της ημέρας! Είναι μαγευτικά τα μέρη τους όλες τις εποχές, μα εκείνη η Άνοιξη είναι ασύγκριτη στο ζωγράφισμά της μέσα του! Ήταν έτοιμος να ξεκινήσει εκείνο το μεσημέρι μόλις χτύπησε το τηλέφωνο…Μια χαμηλή γερασμένη μα γλυκύτατη  φωνούλα ακούστηκε:

-Καλημέρα γιέ μου, στον φούρνο δεν έχω καλέσει;

-Καλημέρα σας! Σωστά έχετε πάρει ναι!

-Παιδί μου μήπως θα μπορούσατε να μου φέρετε κάτι που θα σας πω! Μένω  βέβαια λίγο μακριά, περίπου στα 3 χιλιόμετρα,  μα δεν έχω τρόπο εγώ να έρθω!

-Ναι κάνουμε παραδόσεις! Πείτε μου πόσα ψωμιά  θέλετε;

-Παιδί μου δεν θέλω ποσότητες εγώ ! Ένα ψωμάκι χρειάζομαι να βγάλω λίγες μέρες!

Πέρασε ο λογισμός ο ασέβαστος, να της απαντήσει πως για ένα ψωμί δεν γίνεται να διανυθούν τόσα χιλιόμετρα πήγαινε έλα …μα σχεδόν αστραπιαία της απάντησε:

-Πείτε μου που βρίσκεστε και θα σας το φέρω εγώ το ψωμάκι σας!

-Δόξα τω Θεώ παιδί μου! Σ ευχαριστώ που έχεις τόση αγάπη μέσα σου!

Φόρτωσε ο Γιώργης τα ψωμιά και ξεκίνησε! Θα παρέδιδε πρώτα όλα τα άλλα  στα  μαγαζιά  και στο τέλος θα άφηνε την κυρούλα που τηλεφώνησε! Ούτε το όνομά της δεν έμαθε! Μα σε λίγο  μόλις,  εκείνη η γερασμένη ισχνή φωνή στο ξανάκουσμά της,  θα του αποκάλυπτε τον λόγο για τον οποίον είχε επιστρέψει! Ήταν η Παρασκευούλα, η Γεροντισούλα του η μοναδική! Ο δικός του πνευματικός φάρος! Μια υπερκόσμια ύπαρξη! Ένα ταπεινό τούτου του κόσμου! Μια Αγία της πλαϊνής μας πόρτας! Θεοπτία και ταπείνωση! Θαύματα και θαυμάσια! Αποκαλύψεις και μυστικά του Παραδείσου! Έμαθε σχεδόν αμέσως μόλις την αντίκρισε την βαθιά αιτία της απρόσμενης για πολλούς επιστροφής του στο χωριό και στον φούρνο! Αμέσως μόλις έκλεισε  την πόρτα του …κελιού της, σε εκείνη την αξέχαστη πρώτη τους συνάντηση!  Όσο η Παρασκευούλα ζούσε, δεν τολμούσε ο Γιώργης να μιλήσει για εκείνην ανοιχτά! Στο Βατοπαίδι οι Πατέρες συγκινήθηκαν μόλις μυστικά τους τα διηγιόταν, κάθε φορά που στην Προστασία της Μάνας Παντανάσσης  ξαπόσταινε…Να βάλουμε, πρότειναν,  τον βίο της σε ένα βιβλίο με Αγίους του κόσμου του σημερινού που ετοιμάζουμε! Φοβόταν εκείνος μην την στενοχωρήσει και πάψει να του μιλά…Πώς έγινε και ακολούθησα εγώ ο ταλαίπωρος το σμάρι εκείνο απ’ του Ουρανού τα πετεινά,  και έγινε η γνωριμιά μας με τον Γιώργη! Δώρο Θεού!

-Να σου πω για την Παρασκευούλα, την Γεροντισούλα μου Νώντα αδελφέ μου! Κοιμήθηκε φέτος αρχές του Ιουλίου!

–Γράψε μου αδελφέ μου, στίψε την μνήμη σου να στάξει η μυρωμένη αγάπη!

Έγραψε ο Γιώργης …όσα εκείνη μυστικά του υπαγόρευσε …

Στέκεται αυτός εδώ μπροστά μας!

Ξεκίνα αδελφέ μου να μας γνωρίζεις την ψυχούλα της, την διαλεχτή απ τον Χριστό μας…Πάρε λευκό και χάραξε πάνω του τις θύμησες της Γεροντισούλας σου!.....

Αχ...η Παρασκευούλα μου! Τί  να πρωτοθυμηθώ αδελφέ μου! Σπάργανο ήμουν   ακόμα στα πνευματικά! Βαφτισμένος μα ακατήχητος! Μετά από τόσα χρόνια στον κόσμο τον σκοτεινιασμένο, μετά από ζωή κοσμική, έντονη, αγχωμένη, σχεδόν απομακρυσμένη απ’ ό,τι το ουράνιο… Ήρθε και η Παρασκευούλα.

 Η γνωριμία  μας έγινε με ένα ψωμάκι  που μου ζήτησε τηλεφωνικά. Δεν τη γνώριζα.  Δε γνώριζα και πολλούς στο χωριό! Έμενα και  σε απόσταση δύο-τριών  χιλιομέτρων.  Στην άκρια  του χωριού εκείνη. Μόνη σχεδόν.  Δίπλα σε εκτάσεις με καλλιέργειες  που σκεπάζονται  από τον ίσκιο  του όρους Μπελές!

 Όταν μου άνοιξε την πόρτα...με μιας γλύκανε  η ψυχή μου από την μορφή  της. Ολοφώτεινο το χαμόγελο Της! Βουρκωμένα διαρκώς τα "χαμογελαστά " της μάτια! Το σπίτι της, ένας ενιαίος χώρος,  γεμάτος από αρχοντιά μοναστηριακής ζεστής φιλοξενίας! Στους τοίχους  όλοι οι "συγκάτοικοι" της...Οι Άγιοι! Μυρωδιά θυμιάματος.  Καντήλι ακοίμητο!....

Όταν φευγαλέα άκουσα πως το απόγευμα της 4ης Ιουλίου 2018 θα κηδευόταν η Παρασκευούλα, έσπασα  μέσα μου! Δεν έκλαψα. Δεν ήξερε κανείς  τι σήμαινε για μένα η γλυκιά μου γιαγιά Παρασκευούλα! Όταν απομονώθηκα  την αναζητούσα! Πνιγόμουν στα δάκρυα! Πνιγότανε η ψυχή μου! Μα να μην προλάβω! Όμως ο Θεός γρήγορα με παρηγορήσε με το βλέμμα της αιώνιας Αγάπης Του! Και έκανα ζευγάρι  τη χαρά με τη λύπη...

Το σπιτικό της όπως σου ανέφερα ήταν ένα μικρό Αρχονταρίκι.  Πολλές ψυχούλες  βρήκαμε τη ζεστασιά  εκεί. Στην κηδεία της κλαίγαμε με το συναίσθημα της χαρμολύπης. Άνθρωποι που περισσότερο δεθήκαμε μαζί της πνευματικώ τω τρόπω! Που γνωρίσαμε τον πιο κρυφό της θησαυρό!...

Θα έλεγα πως είχε μια "Πορφυριακή " διάθεση απέναντι στην Αγάπη για τον Χριστό! Πίστευε πως η Αγάπη είναι ο δρόμος.  Ο πιο ουσιαστικός.  Είχε βαρεθεί βλέπεις...τους ξερούς κανόνες,  τους αναιμικούς  που γεννούν ίσως κι έπαρση!

Πριν κάποια χρόνια η Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου, ήταν υπό σκέψιν να εκδώσει  ένα βιβλίο  αναφορά  σε απλές, ταπεινές  ψυχές  που ζουν στο κόσμο κι αγωνίζονται  ακάματα τον Καλόν Αγώνα.  Τότε, ανέφερα  στους πατέρες  την κυρά Παρασκευούλα. Τους εξέπληξε ο τρόπος ζωής της. Είχα όμως πολύ φόβο.  Ήταν εν ζωή. Κι αν τη Ρωτούσα εάν ήτο ευλογημένο κάτι τέτοιο έστω και μετά την κοίμησή της ...θα με αποκαλούσε  τρελό! Και θα σταματούσε να μου λέει…Η έκδοση, δεν πραγματοποιήθηκε.

Ήρθε όμως η στιγμή αδελφέ μου! Στα εμπιστεύτηκα όλα αυτά να ωφεληθούν ψυχές που θα ακούσουν, που θα διαβάσουν, που θα δακρύσουν με όλα αυτά τα φτωχά και πλούσια μαζί  θυμητάρια μου .   Τις ευχές όλων αυτών των ταπεινών ψυχών να έχουμε. Και ο Θεός να επιτρέπει  να μας φανερώνονται.  Το έχουμε πολλή ανάγκη! Ιδίως σε μια τέτοια  εποχή ισοπέδωσης  των πάντων...!

Νώντα μου,  αδελφέ μου! Εύχου! Θέατρο  είμαι  ενώπιον Θεού κι αγγέλων! Αναπολόγητος για την ευσπλαχνία  του Θεού!!Με εγωισμό που ξεχειλίζει .... Τίποτα δεν πήρα από εκείνη....

Είχε κι άλλα, είμαι σίγουρος να μας πει ο Γιώργης, ο…φούρναρης, ο γραφιάς, ο φιλομόναχος και φιλάγιος συναμαρτωλός αδελφός μας, με την ρομαντική ποιητική ψυχούλα την αφιερωμένη, που ζητεί και φρονεί μόνο τα άνω πλέον! Τώρα πια  γνωρίζει το γιατί επέστρεψε στα μέρη που πρωτανάσανε τον Θεό ! Όχι για να τον ανακαλύψει, μα για να του αποκαλυφθεί μέσα από ένα ταπεινό του πλάσμα! Λίγες ώρες πριν τη συμπλήρωση 40 ημερών από την κοίμησή της, ήρθε και στάθηκε μπροστά μας και μας την σύστησε! Φωτογραφία δεν πρόλαβε να βγάλει μαζί της…Η γλυκιά άρνηση για αποχαιρετισμού  που πιο πάνω μας περιέγραψε… Μόνο το φτωχό της μνημούρι, που ακόμα δεν φτιάχτηκε, να φανερώνει τόσο ταιριαστά την φτωχή και περιφρονημένη τούτη μορφή…Δεν είναι αμάρτυρη η εποχή μας! Μέσα στον κόσμο τούτο  που βιάζεται να κρίνει, να στιγματίσει, να πληγώσει και να ονειδίσει, υπάρχουν της διπλανής πόρτας οι Άγιοι με διάπλατο το αρχονταρίκι της ψυχής τους, με σοφία δοσμένη απλόχερα από τον Κύριο μακριά από την απατηλή και ψευδώνυμη γνώση τούτου του κόσμου! Μια ψίχα από το περίσσευμά μας  χορταίνει το σαρκίο τους και ένα αστέγνωτο δάκρυ τους τον βράχο του εγώ μας διαπερνά…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από την εκπομπή: Οι καλύτερες κρυψώνες(2026)

Αποσπάσματα από το βιβλίο: Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν;( Εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2019) και από το διήγημα: Η Γεροντισούλα μου, η κυρά Παρασκευούλα μου…

Οι καλύτερες κρυψώνες…

                                

Εν τη καρδία μου έκρυψα τα λόγιά σου,

 όπως αν μη αμάρτω Σοι…( Ψαλμ 118,11)

Δεν  θα υπάρξει ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες ανακαλύψεις και αν γίνουν, όσα κι αν η τεχνολογία κι  η τεχνητή νοημοσύνη εφεύρει, καλύτερο και πιο χαρούμενο παιδικό παιχνίδι από το κρυφτό. Θυμηθείτε, πώς όλες οι αισθήσεις συμμετείχαν σε τούτο το ταπεινό παιχνίδι, την  ευρηματικότητα και το ευμήχανο της καινούργιας κρυψώνας, την αγωνία, τον ενθουσιασμό, τη χαρά, την ανακάλυψη, το φτου ξελευθερία…Τώρα γνωρίζετε, όσοι παρακολουθείτε την εκπομπή, ότι μετά από έναν τέτοιο πρόλογο, η Αγία μεταστρεψιμότητα θα κάνει την εμφάνισή της, να δώσει μία άλλη διάσταση σε αυτό το παιδικό παιχνίδι…Γιατί υπάρχει και ένα κρυφτό, που έχει πνευματική και σωτήρια διάσταση! Και εκείνοι που κρύβονται, δεν αγωνιούν και δεν λαχταρούν να βγουν ποτέ από την ευλογημένη τους κρυψώνα,  την κρυψώνα της Αγίας ταπείνωσης, της ησυχίας, της ουράνιας κατάνυξης, της μυστικής προσευχητικής ένωσης…Ζουν κρυμμένοι το λάθε βιώσας! Δεν θα το διερευνήσουμε φιλοσοφικά, όπως έκανε κάποτε ο Επίκουρος που το υπερασπιζόταν,  ή ο Πλούταρχος που το αντιμαχόταν..Δεν θα είναι φιλοσοφική η αναζήτησή μας,  μα φιλοθεϊκή! Δεν είναι θέμα ανθρώπινης λογικής και κριτικής σκέψης,  μα μόνο δίψας για τη σωτηρία και την ένωση με τον Άγιο Τριαδικό Θεό! Όλοι εκείνοι που ζουν κρυμμένοι από τα μάτια των ανθρώπων, έχουν της καρδιάς τους τα μάτια στραμμένα στον ουρανό! Την κρυψώνα τους μόνο ο Χριστός μας την γνωρίζει. Κάποτε-κάποτε επιτρέπει Εκείνος να την ανακαλύψουν και κάποιοι άνθρωποι, για να ωφεληθούν οι ίδιοι και να ωφελήσουν και κάποιους αδελφούς τους!  Να  δοξαστεί Ο εν Τριάδι Θεός, να ελπίσει ο πολεμούμενος λαός Του, να ενισχυθεί με το ότι και στις μέρες αυτές, αλλά και πάντοτε δεν άφησε ο Κύριος αμάρτυρο το πανάγιο πρόσωπό Του! Μια εκπομπή σαν συνέχεια από κάποιες προηγούμενες, ίσως και σαν συνέχεια από όλες που έχουν ως τώρα ακουστεί…Είναι η ταπείνωση, σαν τηλαυγής κρίκος που ενώνει, το  σημείο που συναντιούνται όλοι οι διαλεχτοί και διδαχτοί του Αγίου Θεού μέσα στους καιρούς, εκεί που πάντα και έως του αιώνος, κρυμμένοι στις οπές της, θα ανταμώνουν όσοι διψούν αξεδίψαστα την Ουράνια Βασιλεία! Τέτοιες γυναίκες Αγίες της ταπείνωσης, σήμερα στην εκπομπή μας. Η  Αγία Ισιδώρα η δια Χριστόν σαλή και η γλυκύτατη Γερόντισσα Παρασκευούλα!  Έζησαν σε πολύ μακρινές χρονικά εποχές, μα  τώρα σεργιανούν μαζί, εκεί που πάντοτε επιποθούσαν να Ζήσουν. Ας τρυγήσουμε ως φίλεργες μέλισσες τους ταπεινούς αυτούς ανθούς, τα περιφρονημένα μοναχικά λουλούδια του Παραδείσου. Ας  τις γνωρίσουμε,  και ας διδαχτούμε και ας πληροφορηθούμε πού βρίσκονται οι καλύτερες κρυψώνες…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Σε μια κάρα όλη η λάμψη του Παραδείσου...

                         

"....-Πονάς Λουκά παιδί μου; τον ρώτησε λίγο πριν κλείσει τα μάτια ο Γέροντας Χριστόδουλος. -Μόνο όταν φεύγουν οι Άγγελοι Γέροντα! Μόνο τότε πονώ! Φανερώθηκε στον μακαριστό αγωνιστή ο αόρατος κόσμος, το επουράνιο στράτευμα των αναρίθμητων παρηγορητών. Αξιώθηκε από τούτα τα πρόσκαιρα να γευτεί την αληθινή ζωή και να μας δώσει αυτό το υπέροχο μήνυμα: Πως δεν υπάρχει πόνος απαράκλητος και ανώφελος για της ψυχής το συμφέρον…

"Δέκα χρόνια αργότερα...Προσκυνήσαμε τους λιτούς τους Σταυρούς και αναζητήσαμε το μνήμα του αγαπημένου μας πατρός Λουκά του Ρώσου, εκείνου που τον πόνο απαλύναν οι Άγγελοι. Δεν το βρήκαμε και σκεφτήκαμε πως ήδη είχε γίνει η ανακομιδή του. Μπήκαμε στο οστεοφυλάκιο της μονής. Εκατοντάδες κάρες πατέρων. Ομοιόσχημες βαλμένες πλάι-πλάι. Στο κέντρο μια, στην κυριολεξία έλαμπε! Ξέθωρα ήδη πάνω της το 2016 και το όνομα Λουκάς. Ανεξίτηλα γραμμένο πάντοτε στα δίπτυχα της ψυχής μας...Δίπλα της, μικρά εικονάκια του Αγίου Λουκά του Ιατρού και του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Λένε πως το χρυσαφένιο χρώμα των οστών, μαρτυρά πολλά…Συγκλονισμός απερίγραπτος! Κατασπαστήκαμε την κάρα του μοναχού Λουκά! Δεν μας το επέβαλλε κανείς! Η αγιότητα πάντοτε θέλγει και ξεριζώνει το β από το μακάβριο. Ήταν ανάγκη της ψυχής να αντλήσουμε χάρη από έναν άσημο και ταπεινό Άγιο και μακάριο των ημερών μας. Έπειτα πληροφορηθήκαμε κάτι εξίσου θαυμάσιο. Ο κατά σάρκα πατέρας του Μοναχού Λουκά, ποτέ του δεν ξεστόμισε εκείνο το γιατί, ποτέ δεν παραπονέθηκε για το νωρίς και το άλκιμο γλυκύτατο έαρ του γιού του, που μέσα σε λίγο μόλις καιρό μετατράπηκε σε ένα παγωμένο λείψανο, που τους πολλούς τούτου του μάταιου κόσμου, τρομάζει και απωθεί...Ήρθε μετά την κοίμησή του παιδιού του εδώ στο Κουτλουμούσι. Δοκιμάστηκε και εκάρη μοναχός! Πιο ταπεινός από τους ταπεινούς! Πιο χαρούμενος από τους χαρούμενους! Ετοιμάζεται για την ποθεινή πατρίδα! Να αγιάσει λαχταρά και εκείνος! Να αστράψει το Φως του Παραδείσου σε σώμα και ψυχή, όπως έκανε το στεφανωμένο σπλάχνο του. Ο Απερινόητος Θεός μονάχα ευεργετεί! Αρκεί μια κεχριμπαρένια κάρα για να το διαπιστώσεις!

Απόσπασμα από το βιβλίο: Χώμα και Χριστός..Των Λεμονανθών το συναξάρι(εκδ.Εφύμνιον) 

Σε αυτή την μικρή σειρά των δύο εκπομπών,  θα συναντήσουμε αγνώστους στους πολλούς τούτου του κόσμου,  αφανείς Αγίους της ερήμου, των ασκητικών χωμάτων, της διπλανής πόρτας… Γνωστοί και φανεροί σαν ήλιοι και αστέρες τηλαυγέστατοι στον Δίκαιο Κριτή!  Εκείνον ευαρέστησαν και σε Εκείνον και μόνο επιποθούσαν να είναι αρεστοί! Και ο Χριστός μας τους δόξασε και τους κατέταξε σε ύψη παραδείσου αφάνταστα! Μια Κυριακή παγχαρμόσυνη,  την  τελευταία μέσα στο Τριώδιο των ρόδων, μετά την του Παναγίου Πνεύματος κάθοδο, θα τους συγκεντρώνει όλους τους εμφανείς αλλά και τους αφανείς!  Αυτοί ή τελευταίοι,  είναι οι έμψυχες εκπλήξεις του Παραδείσου! Και θα έχει πολλές τέτοιες εκπλήξεις ο Παράδεισος! Και είναι πολλοί οι αφανέρωτοι και οι κρυμμένοι απλοί και πάντοτε πενθούντες και μετανοούντες! Και είναι φωταυγής ο Ουρανός από τους μυριαρύθμητους Αγίους που κατέταξε η Μάνα  Εκκλησία αλλά και οι συνειδήσεις των ταπεινών και διδαχτών του Αγίου Θεού! Οι άγνωστοι τούτου του κόσμου αναδεικνύονται πανέκλαμπροι φωστήρες του νοητού στερεώματος! Με την βαθιά και ανυπόκριτη αγιαστική τους ταπείνωση,  διαλύουν το σκοτάδι της ολέθριας υψηλοφροσύνης και τον ψυχοφθόρο φαρισαϊσμό…

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από σειρά 2 εκπομπών με τίτλο: Θα έχει πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος

Κυριακή Αγίων Πάντων 2026