main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

15 Μαρ 2018

Προσφώνηση εξ Ουρανού...(Άγιος Αλέξιος)


                                                                                             Και του Θεού ο Άνθρωπος τα πλούτη του μοιράζει

                                                                      και χρόνους δέκα και επτά στην πόρτα του πλαγιάζει

Είναι μεγάλο το ΕΓΩ! Αυτή η αντωνυμία που δεν αντικαθιστά μόνο ένα όνομα, αλλά τις περισσότερες φορές αυτόν τον ίδιο τον αληθινό Θεό! Τονισμένο, γραμμένο με κεφαλαία πάντα γράμματα, προπορεύεται συνήθως, δέχεται τις φροντίδες μας και τις περιποιήσεις μας, τον θαυμασμό και τα χαϊδέματά μας! Μια τόση δα λεξούλα ικανή να χωρέσει, ή μάλλον να καταπιεί ολόκληρο τον κόσμο, τον κόσμο μας , τη ζωή, τη ζωή μας! Και μείς στο κατόπι του, θεράποντες του ΕΓΩ μας, κάποιες φορές θηριογνώμονες και ξιπασμένοι, με νου άνου  φτάνουμε στο σημείο να κάνουμε στον απέναντί μας την ιλαροτραγική ερώτηση: -Ρε ξέρεις ποιος είμαι ΕΓΩ; Κάποτε, πάνε αρκετά χρόνια,  ένας τέτοιος τύπος με υπερυψωμένο το ΕΓΩ του,   που μας μοιάζει πολύ αν το καλοσκεφτούμε,  είχε μια διένεξη (σ.σ. περιστατικό που αναφέρεται σε κήρυγμα του μακαριστού Ιεροκήρυκα του Παραδείσου Δημητρίου Παναγόπουλου ) με έναν εισπράκτορα σε ένα τρόλλεϋ της Αθήνας. Ο εισπρακτοράκος, ένας χαμηλός άνθρωπος με ευγενικό πρόσωπο «τόλμησε» να ελέγξει για κάποιον λόγο τον πολύ ψηλό κύριο που μας μοιάζει…Του ζήτησε να δει το εισιτήριό του! Και εκείνος ωρυόμενος άρχισε ασταμάτητα να τον ρωτά ενώπιον  όλων των έκπληκτων συνεπιβατών του : -Ρε ξέρεις ποιος είμαι ΕΓΩ; -Σε ρωτάω να μου πείς,  ξέρεις ποιος είμαι ΕΓΩ ;Και ο ειπρακτοράκος μας, αφού σιώπησε για αρκετή ώρα στις επίμονες επαναλήψεις της ερώτησης, με κατεβασμένο το βλέμμα έδωσε απάντηση: -Που να ξέρω Κύριε; Τι είμαι εγώ για να γνωρίζω …Νεκροταφείο; Θεόσδοτη εκείνη η χαμηλόφωνη απόκριση! Μόνο εκεί, θα αποκαλυφθεί το ποιοί πραγματικά είμαστε!
 
Στοχαζόμενοι τούτο το περιστατικό για να αναρωτηθούμε τώρα κάτι σχετικό: Από τις πρώτες μας θύμησες, τα μικράτα μας, τα ξεβλάσταρά μας , όλοι μας συγκρατούμε στην μνήμη μας,   ( ευχόμαστε όχι μνησίκακα) κάποιες  φορές που μαλώσαμε με συμμαθητές μας με συμφοιτητές, συνεργάτες, συγγενείς, συνοδοιπόρους. Όταν άλλοτε προσωρινά και άλλοτε διαπαντός εκείνο το συν το διώξαμε μακριά! Και δεχθήκαμε τότε εκείνες τις στιγμές, ονειδισμούς, κακολογίες και ενίοτε ύβρεις! Θυμόμαστε άραγε πότε νιώσαμε βάναυσα προσβεβλημένοι; Ακόμα και όταν ανομολογήτως μας εξύβρισαν δεν αισθανθήκαμε τόσο θιγμένοι όσο όταν μας αποκάλεσαν παλιάνθρωπους! Για να φέρουμε μπροστά μας εκείνη τη στιγμή: -Παλιάνθρωπε! -Εμένα είπες παλιάνθρωπο; -Ναι εσένα! -Ρε ξέρεις ποιος είμαι ΕΓΩ; Αδελφοί μου ξέρω ποιος είμαι εγώ! Ένας παλιάνθρωπος, ένας δηλαδή παλαιός άνθρωπος!  Όχι νέος , όχι καινός, μετακτισμένος, όχι με νου μετεστραμμένο, όχι αναγεννημένος στο δεύτερο βάπτισμα του ιερού μυστηρίου της εξομολόγησης, αλλά παλαιός, αμετακίνητος, βραδύς τη καρδία, με έναν Θεό στα μέτρα και στα ύψη μου. Ξέρω ποιος είμαι εγώ που αρνούμαι πεισματικά να αφουγκραστώ την αιώνια φωνή του Ναζαρηνού Σωτήρα στην Αποκάλυψή Του: Ιδού καινά ποιώ τα πάντα!
Που δεν πολιτεύομαι εν καινότητι κατά το Παύλειο κέλευσμα, μα προτιμώ το σκοτάδι και  την παλιά ζωή! Γιατί στ΄ αλήθεια θίγομαι λοιπόν,  όταν μου φανερώνουν τον αληθινό μου εαυτό; Πόσο θα θελα να άλλαζε τούτος ο χαρακτηρισμός, που τόσο τον αξίζω και να ρθει στη θέση του μια άλλη προσφώνηση ουράνια να μου γεμίσει τα μάτια και την ψυχή με δάκρυα για το άμετρό Του έλεος! Να άλλαζε λέει το παλιάνθρωπε, με το άνθρωπε του Θεού! Να γινόταν αδελφοί μου το βίωμά μας να μεταστρέψει αυτό το παλιό, να το νεοποιήσει, να το κάνει Θεάρεστο και αξιομίμητο! Υπήρξε κάποτε ένας τέτοιος άνθρωπος, που ο ίδιος ο Κύριος τον προσεφώνησε έτσι! Ο Άνθρωπος του Θεού! 
Ήταν Κυριακή 12 Μαρτίου του 407, όταν ο Ουρανός προσφώνησε έτσι τον Άγιο Αλέξιο!  Πέντε μέρες αργότερα , εκείνος ανέβηκε στον Κύριό του που ανυπερβλήτως αγάπησε! Τις περισσότερες φορές ο Άγιος  εικονίζεται κρατώντας ένα ανοιγμένο ειλητάριο που γράφει: Πόθος Χριστού απέσβεσεν πόθον γονέων! Στα 54 χρόνια της επιγείου βιωτής του, ο άνθρωπος του Θεού, άφηνε πάντα τον Χριστό και όχι το εγώ του να τον αιχμαλωτεύει ! Και αυτός προσέθετε συνεχώς φωτιά στην φωτιά, προθυμία στην προθυμία , θέρμη στην θέρμη , πόθο στον πόθο, νέο στο νέο! Δεν εστράφη ποτέ εις τα οπίσω , δεν γύρισε ποτέ του στα παλιά!
                                                                                        
Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από το βιβλίο:"Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν"
(εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2019) και  ομότιτλη εκπομπή


Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~