Σαν ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη...

 

"...Και την ώρα που ο Αδάμ έλεγε αυτά προς τους συγκαταδίκους του, εισέρχεται ο Κύριος, κρατώντας το νικηφόρο όπλο του Σταυρού. Μόλις τον αντίκρυσε ο Αδάμ, χτύπησε το στήθος από την χαρούμενη έκπληξι και φώναξε προς όλους τους επί αιώνες κεκοιμημένους: «Ο Κύριος μου ας είναι μαζί με όλους»! Και ο Χριστός απάντησε στον Αδάμ: «Και μετά του πνεύματός σου».

Ύστερα τον πιάνει από το χέρι, τον σηκώνει επάνω και του λέει: Σήκω συ που κοιμάσαι και ανάστα από τους νεκρούς, γιατί σε καταρτίζει ο Χριστός! Εγώ ο Θεός, που για χάρι σου έγινα υιός σου, έχοντας δικούς μου πλέον και σένα και τους απογόνους σου, με την θεϊκή εξουσία μου δίνω ελευθερία και λέω στους φυλακισμένους: εξέλθετε.

Σένα Αδάμ, σε προστάζω: σήκω από τον αιώνιο ύπνο σου. Δεν σε έπλασα, για να μένης φυλακισμένος στον Άδη. Ανάστα εκ των νεκρών. Γιατί εγώ είμαι η ζωή των θνητών. Σήκω επάνω, πλάσμα δικό μου, σήκω επάνω συ που είσαι η μορφή μου, που σε δημιούργησα κατ’ εικόνα μου. Σήκω να φύγουμε από εδώ. Γιατί συ είσαι μέσα σε μένα και εγώ μέσα σε σένα! Για σένα ο Κύριος έλαβε τη δική σου μορφή του δούλου. Για δική σου χάρι, εγώ που βρίσκομαι ψηλότερα από τους ουρανούς, κατέβηκα στη γη και πιο κάτω από τη γη...."( Αγ.Επιφανίου Κύπρου, Λόγος εις την Θεόσωμον Ταφήν του Κυρίου)

Είναι ανάγκη της ψυχής τούτος ο λόγος! Στο Πρωτάτο, κάθε Μεγάλο Σάββατο εδώ και αμέτρητους καιρούς διαβάζεται, να χαρεί αληθινά η ψυχή! Να νιώσει το μέγεθος της ευεργεσίας! Να καταλάβει πιότερο εκείνο το θαυμαστό επεδήμησε προς τους αποδήμους. Να συλλάβει εκείνο το προς τους Αιχμαλώτους ο Ελευθερωτής! Όχι μόνο στο Άγιο Όρος! Όπου καρδιά Χριστιανική Ορθόδοξη  χτυπά διαβάζεται και ακούγεται απ’ τις ψυχές των Ορθοδόξων αδελφών του Κυρίου! Σε μοσχολιβανισμένους από τα αρώματα του Επιταφίου περικαλλείς Ναούς, σε μικρά ξωκκλήσια βαλμένα στο ανοιξιάτικο και αναγεννητικό κάδρο του Μεγάλου Ποιητή και Ζωγράφου! Παντού αντηχούν οι κραυγές του Ενθουσιασμού και της Λύτρωσης των πρώην αιχμαλώτων. Του πεσόντος Αδάμ. Της θρηνωδούσας μέχρι πριν Εύας. Ανάκλησις και Λύτρωσις! Ελευθερία των ψυχών και ο Άδης στενάζει! Πού η δύναμή σου θάνατε; Λίγο πριν ο ευσχήμων Ιωσήφ, τοποθετεί το Σώμα του Θεανθρώπου στο καινό μνημείο! Εκεί γονατίζει σήμερα όλη η πλάση, να αφουγκραστεί τα πιο συγκλονιστικά και ποιητικά λόγια  που έγραψε ποτέ άνθρωπος για τον Δημιουργό του, για Εκείνον που κυριεύει σε ζωή και θάνατο! Πάνε περίπου 15 χρόνια από τότε που πάλι μια τέτοια μέρα ξαναδιαβάσαμε πίσω από το μικρόφωνο τούτο τον λόγο. Λυτρωτική και Ζωογόνος αυτή η επανάληψη! Ευχηθείτε να ηχήσουν πιο ζωντανά μέσα μας, τα λόγια που ακούστηκαν εν τοις κατωτάτοις της γης…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Μ.Σάββατο 2025

Ένα μωρό περιμένει…(Νύχτα Μεγάλης Παρασκευής)

Είναι από τις ειδήσεις που περνάνε πλέον στα πολύ ψιλά…Πάντοτε όμως αυτά τα ψιλά γράμματα φανερώνουν όλην την ουσία. Πάρετε για παράδειγμα τα ψιλά γράμματα στα Μηναία της Αγίας μας πίστης. Αυτά που παρακάμπτουμε για λόγους συντομίας, αλλά σχεδόν ποτέ ούτε κατ’ ιδίαν δεν μελετάμε. Όλο το…πανηγύρι και η χαρά του Παραδείσου, εκεί κρύβονται και καρτερούν τη σπουδή μας. Για εκείνους που ψάχνουν στο Ευαγγέλιο, για παράδειγμα, τις περισσότερες γιορτές της Παναγίας μας και δεν τις βρίσκουν…Στα μηναία του Αυγούστου, του Νοεμβρίου, του Μαρτίου και του κάθε μηνού, θα συναντήσουν τις εκπληκτικές αναφορές σε Εκείνην που φύλαξε με την ιερή και μακαρία σιωπή της όλα τα σεσιγημένα μυστήρια ης Σωτηρίας μας… Αλλά ας επιστρέψουμε στα ψιλά γράμματα των ειδήσεων…Πριν λίγο καιρό μόλις, ανακαλύφθηκε στα νότια της Τουρκίας, σε περιοχή που κατοικείτο μέχρι και πέντε αιώνες πριν την έλευση του Θεανθρώπου, ένας σκελετός μικρού παιδιού ηλικίας 7600 ετών με ασημένιο δαχτυλίδι. Από αυτό το δαχτυλίδι οι αρχαιολόγοι συμπεραίνουν ότι το παιδί ήταν τότε μόλις 3 ετών. Αιώνες σιωπής, μα και αναμονής…Αυτό το παιδί περιμένει…Έχει μάθει να περιμένει…Περίμενε τόσες χιλιάδες χρόνια για να ακούσει τη φωνή του Πλάστη του στον Άδη να κηρύττει την παντοτινή νίκη της Ζωής, τον παντοτινό συντριμμό του θανάτου. Και τώρα, την ένωσή του ξανά με το σώμα του, την δική του Ανάσταση.

Πριν λίγες μέρες βρεθήκαμε στην ηρωική και αδούλωτη γη των Μεσολογγιτών. Εκεί και ένα μουσείο υπέροχο, το Ξενοκράτειον, να αποκαλύπτει μυστικά και μια αφανέρωτη για πολλούς καιρούς αστραποβόλα αίγλη. Το ένδοξο και υπέρλαμπρο παρελθόν των Ελλήνων και ιδίως των Αιτωλών και των Ακαρνάνων. Επτά αίθουσες γεμάτες από χιλιάδες ευρήματα. Αγάλματα, ειδώλια, επιγραφικά κείμενα σε λίθο και χαλκό, νομίσματα, αμφορείς…Χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι προσκυνούσαν ψεύτικους θεούς, αφιέρωναν τις υπάρξεις τους σε είδωλα της πλάνης και του σκότους. Αλλά με μια μεγαλοπρέπεια ανυπέρβλητη και τόσο μα τόσο θαυμαστή. Και ο Θεός Λόγος, ο Κτίστης του παντός, η προαιώνια Αλήθεια, περίμενε μέχρι να λάβει σάρκα.. Γιατί να περιμένει τόσο πολύ; Γιατί να μην συντομεύσει την έλευσή του προς τους αποδήμους της Αυτού Χάριτος; Γιατί περίμενε να γεννηθεί η Παναγία Μητέρα Του! Η απαρχή της Σωτηρίας, η Χαρά όλου του κόσμου! Τέτοιες σκέψεις κάναμε, θαυμάζοντας τα ευρήματα που ξαναζωντάνευαν τους προ Χριστού καιρούς. Και προχωρώντας βρεθήκαμε μπροστά σε ένα ανεπανάληπτο εύρημα! Ένας κιβωτιόσχημος τάφος πλούσια κτερισμένος, όπως βρέθηκε στο νεκροταφείο της Αλίκυρνας…Και μέσα του, σε συνεσταλμένη στάση ένα μωρό, που και αυτό για αιώνες τώρα περιμένει.. Ξερά οστά για κάποιους…Ξερά οστά που έχουν ακούσει την φωνή του Κυρίου: «…ιδού, εγώ φέρω εις σας πνεύμα ζωής, θα δώσω εις σας νεύρα, θα σας καλύψω με σάρκας, θα απλώσω επάνω εις σας δέρμα και θα δώσω το Πνεύμα μου εις σας. Θα αποκτήσετε ζωήν και θα ζήσετε. Ετσι δε θα μάθετε, ότι εγώ είμαι ο Κυριος». (Ιεζεκιήλ, 37,5) Σαν να το ακούσαμε εκείνο το μωρό, εκείνο το κορίτσι,να ψέλνει με την φωνούλα του παιάνες αναστάσιμους, του μεγαλοφωνότατου Ησαϊα: Αναστήσονται οι νεκροί, και εγερθήσονται οι εν τοις μνημείοις και του Ποιητικότατου Ιερού Δαμασκηνού: Ο θάνατός σου, Κύριε, αθανασίας γέγονε πρόξενος …Ήταν για εμάς στην κορυφή της… αξιολόγησης τούτο το ταφικό εύρημα…Αν είχαμε την δύναμη θα αλλάζαμε τον τίτλο στην ενεπίγραφη σήμανση του τάφου του κοριτσιού. Θα γράφαμε το ΠΡΟΣΔΟΚΩ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΝΕΚΡΩΝ… Μια σκέψη ακόμα εκείνη τη στιγμή, ευλογημένη και δωρισμένη άνωθεν…Επιστρέψαμε με τον Φώτη…Ένα τρισάγιο στην μνήμη του κοριτσιού που χιλιάδες χρόνια, σαν… μια μέρα περιμένει…Ξεκινήσαμε χαμηλόφωνα μα ευδιάκριτα, σκορπίζοντας δίπλα μας απορημένα ίσως και ενοχλημένα βλέμματα…Μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων την ψυχή της δούλης σου Σώτερ ανάπαυσον… Σὺ εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ καταβὰς εἰς ᾍδην, καὶ τὰς ὀδύνας λύσας τῶν πεπεδημένων… Αυτό το κορίτσι περιμένει…αποκαραδοκεί να ακούσει την σάλπιγγα της εγέρσεως, να υπαντήσει έπειτα Εκείνον που την έπλασε, αναστημένη και ενωμένη με το σώμα της…

Στον περίβλεπτο τάφο του μωρού, νοερά γραμμένο το Προσδοκώ Ανάστασιν Νεκρών, μα και το Έρχου Κύριε Ιησού…

Νώντας Σκοπετέας

Μεγάλη Παρασκευή 2026

Άπλωσα τα χέρια μου για να σας αγκαλιάσω..

                  

                                                                                                      «Γιατί με εγκατέλειψες, ω άνθρωπε;

Γιατί αποστράφηκες από τον αγαπήσαντά σε;

Γιατί πάλιν ενώθηκες με τον εχθρό μου;…»

 (Άγιος Τύχων Επίσκοπος Ζαντόνσκ)

Θα μπορούσε αυτός ο τίτλος να συνοδεύσει μια σειρά αναριθμήτων εκπομπών, ως την τελευταία που ο Κύριος θα μας  επιτρέψει αδελφοί μου. Πλέον όλα γυμνά και τετρχαχηλισμένα μπροστά μας. Αν έστω και ελάχιστα, τα πνευματικά μας αισθητήρια λειτουργούν, καταλαβαίνουμε πως όλο και περισσότερο βυθιζόμαστε…Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε!! ήταν το σύνθημα ενός Θεομάχου ηγήτορος του αρκετά προσφάτου παρελθόντος…Αχ και να το πράτταμε όλοι μας  αυτό, στην αληθινή πνευματική του διάσταση...Ιδίως οι άρχοντές μας! Θεομάχοι ηγήτορες, σε μια παγκόσμια κλίμακα όλο και πιο απροκάλυπτα και λυσσαλέα, βάλουν κατά του Εσφαγμένου Αρνίου…Πλέον μοιάζει να μην χρειάζεται η παραμικρή προσπάθεια για να αποκρυπτογραφηθεί ή να αποκωδικοποιηθεί αυτό το σχέδιο, στο οποίο αναζητούνται προς πείραμα και θυσία αμέτρητες…απρόσωπες ψυχές…Το σίγουρο είναι οτι όπως κάθε... σωστός Θεομάχος, έτσι και εκείνοι κινούνται, ή μάλλον έρπονται για να είμαστε ακριβείς, με θαυμαστή εμβρίθεια όσον αφορά τις Γραφές...Και αυτό βέβαια το οφείλουν στο...αφεντικό τους, που είναι μέγιστος...Θεολόγος...Έχουμε ξαναπεί στο παρελθόν από αυτό το μικρόφωνο, πως δεν είμαστε αντιχριστοφοβικοί! Προσπαθούμε, έστω και αν αποτυγχάνουμε συνεχώς, να γίνουμε Θεοφοβούμενοι! Οι  ψυχές μας να λαχταράνε τον Θεό! Εκείνος διψά να τον διψάμε! Να θυμόμαστε τους παλιούς που εύχονταν αλλήλοις: Να σας βλέπει ο Θεός! Οι Θεοφοβούμενοι παππούληδές μας, οι διαλεχτοί του Κυρίου! Να τους μοιάσουμε αδελφοί! Δεν εγκατέλειψαν ποτέ τους τον Θεό! Είχαν συνεχώς την αίσθηση της ολοζώντανης παρουσίας Του δίπλα τους! Και εμείς όλο και πιο συχνά πλέον, μονολογούμε στα εγωιστικά μας παραληρήματα: Που είσαι Θεέ μου; Γιατί μας αφήνεις;Γιατί…Γιατί…Και ο Θεάνθρωπος είναι ακόμα στον Σταυρό και απευθύνει τους λόγους του σε όλους μας! Ο Ιησούς Χριστός! Ο Θεός Λόγος! Ο Αυτός χθες και σήμερον και εις τους αιώνες! Να κάτι όμως που καταφέραμε να αλλάξουμε εμείς οι σύγχρονοι αποστάτες που δεν χορταίνουμε να Τον πικραίνουμε! Εκείνος ο λόγος του Θεανθρώπου πάνω στον Σταυρό, εκείνο το ψαλμικό από τον 21^ο: "…ὁ Θεός μου, πρόσχες μοι· ἵνα τί ἐγκατέλιπές με; μακρὰν ἀπὸ τῆς σωτηρίας μου οἱ λόγοι τῶν παραπτωμάτων μου. " φαντάζει να αντιστρέφεται στις Θεοστυγείς  μέρες μας…Άνθρωπε γιατί με εγκατέλειψες; Που ψάχνεις να βρεις αυτό που σου προσφέρεται άφθονο και περίσσιο από την πηγή της Ζωής, της Υπομονής, της Ελπίδας; Ορίζοντας ορθάνοιχτος μπροστά στα μάτια σου το αιώνιο και εκείνα αλλού κοιτούν, φτάνοντας ως της φαύλης ηδονής τα απροσπέλαστα αδιέξοδα…Άνθρωπε γιατί με εγκατέλειψες;

ΥΓ: Πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας, για την χωροταξική θέση του Εσταυρωμένου Λυτρωτή μας εντός του Ιερού Ναού. Μελετώντας ένα από τα σπάνιας ερμηνευτικής αρτιότητας ομιλήματα του μακαριστού Αγίου Γέροντος π.Αθανασίου Μυτιληναίου, με αφορμή κατηχητικό λόγο του Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, σταθήκαμε σε ένα απόσπασμα από τον προφητικό λόγο του προφήτη Ησαϊα «Εξεπέτασα τας χείρας μου όλην την ημέραν προς λαόν απειθούντα και αντιλέγοντα, οι ουκ επορεύθησαν οδώ αληθινή, αλλ’ οπίσω των αμαρτιών αυτών» (Ησ. 65:2). Το ίδιο απόσπασμα παραθέτει και ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του ( 10,21) όταν αναφέρεται όχι μόνο στους απειθούντες Ιουδαίους αλλά στους αποστατούντες όλων των αιώνων, επομένως και σε ΕΜΑΣ!  Και πρός τον νέο Ισραήλ λοιπόν ο Σωτήρας του κόσμου απευθύνεται λέγοντας οτι σαν στοργικός πατέρας άπλωσα τα χέρια μου για να σας αγκαλιάσω! Όλους εσάς που απειθείτε και αντιλέγετε! Το... εξεπέτασα σημειώνει ο π.Αθανάσιος είναι μια εικόνα πολύ χαρακτηριστική! Όταν θέλουμε να πείσουμε και να παρακινήσουμε, να  προσκαλέσουμε κάποιους ανθρώπους, χρησιμοποιούμε και κουνάμε τα χέρια μας. Τα έχουμε απλωμένα και προσπαθούμε να πείσουμε...Σας παρακαλώ...Πίσω από την εικόνα οτι ανοίγω τα χέρια μου και προσκαλώ συνεχώς έναν λαόν απειθούντα και αντιλέγοντα, ακινητοποιώντας τα για μια στιγμή ..παρουσιάζεται ο Εσταυρωμένος...Ούτε ως σκάνδαλο , ούτε ως παράταιρος, αλλά ως καύχημα!  Δεν είναι ο πεθαμένος Θεός ο Εσταυρωμένος μας!"…αλλ’ ο Θεός διηνεκώς έστηκεν αναµένων, ει τις ποτε κάλεσειεν αυτόν των οικετών… (Αγ.Ιω.Χρυσ.) Είναι ο φιλόστοργος και παντοτινά αναμένων την επιστροφή ΜΑΣ μακρόθυμος Θεάνθρωπος... Ένας ταπεινός συλλογισμός προέκυψε από αυτό το θαυμάσιο ομίλημα...Μακάρι να βρει τον τόπο του...«Οὐ γάρ ἔκρινα τοῦ εἰδέναι τι ἐν ὑμῖν εἰ μή Ἰησοῦν Χριστόν, καί τοῦτον ἐσταυρωμένον» (Α΄ Κορ. 2,2)

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή του 2024 και το βιβλίο: Χώμα και Χριστός...Των ΛεμονΑνθΩν το συναξάρι...( Εκδ.Εφύμνιον)