Το Φως και το σκοτάδι...(Κυριακή της Ορθοδοξίας)

 "... Όλες οι αλήθειες της Ορθοδοξίας, πηγάζουν και απολήγουν στην μία Αλήθεια, την απεριόριστη και αιώνια. Η Αλήθεια αυτή είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός…..

 … Έξω από Εκείνον, ο άνθρωπος μετατρέπεται σε φάντασμα, σε σκιάχτρο, σε κάτι ανοημάτιστο. Έτσι, στη θέση του ανθρώπου θα βρείτε υπολείμματα ανθρώπου, αποσπάσματα ανθρώπου, τεμάχια ανθρώπου. Ένεκα τούτου και η αληθινή ανθρωπιά βρίσκεται μονάχα στην Θεανθρωπότητα. Δεύτερη δεν υπάρχει κάτω από τον ουρανό...."( Άγ.Ιουστίνος Πόποβιτς)

 -Αγάπα και κάνε ο,τι θέλεις! Είδες τι λέει ο Άγιος Αυγουστίνος; Μη μου λες λοιπόν συνέχεια  για σωστικά μυστήρια και δικαιοσύνη του Θεού και για δόγμα και για κριτήριο και για αιώνια φώτα και  σκοτάδια! Αγάπα μόνο βρε!

Είναι γεγονός πως σε τέτοιες αποσπασματικές θεωρήσεις της Αγίας μας πίστης, με έναν Θεό στα μέτρα μας, έναν Θεό της αλλόδοξης «αγάπης» και όχι της Αλήθειας, που σαν φάρμακο,  πικρό σαν φαρμάκι  τις περισσότερες φορές προσφέρεται από Ιατρούς των ψυχών, καλύτερα είναι να κάνεις προσευχή για εκείνους που Θεολογούν…θολολογόντας, προσφέροντας «ευλογημένα» άλλοθι και "ιερές"προφάσεις σε όσους βαφτίζουν την φαυλότητα φως και την αλήθεια σκοτάδι..Μια καταδική τους βολική δικαιοσύνη, που απορρίπτει στην πράξη του Θεού τις κρίσεις και τα δικαιώματα. Το Φως και το σκοτάδι! Η Αγία Ορθοδοξία και η θλιβερή προβατόσχημη αντίχριστη κακοδοξία. Η αποκεκαλυμμένη Αλήθεια και η επικαλυμμένη πλάνη. Το έχουμε ξαναγράψει και ξαναπεί, προσπαθώντας κάθε φορά αυτομεπτικά να κοιτάξουμε στα δικά μας ερρυπωμένα φαρισαϊκά βαθέα…Ας μην φοβόμαστε τις λέξεις, όταν περιγράφουν κάτι τόσο καταφανές, ας μην ψάχνουμε ταιριαστά και στρογγυλεμένα υποκατάστατα για να προσδιορίσουμε τέτοιες στάσεις και…τάσεις.. Όποιος δεν συντάσσεται με τον Θεάνθρωπο Ιησού και τα δικαιώματά του, είναι στην αντίπερα όχθη. Και είναι αιρετικός, κακόδοξος και αντίχριστος! Ούτε προοδευτικός, ούτε σύγχρονος, ούτε ιδεολόγος, ούτε φιλελεύθερος, ούτε δημοκράτης! Και αυτό δεν αποτελεί ύβρη! Αυτή είναι μια αιώνια και αρίδηλη θλιβερή διαπίστωση, που τον Θεό μας πληγώνει και ξανασταυρώνει! Δεν μπορείς να πιστεύεις κατά το δοκούν, με μέτρο και περιστασιακά! Δεν υπάρχει μέση. Εδώ υπάρχουν αγεφύρωτα εις τον αιώνα άκρα! Στο ένα άκρο το Φως, στο απέναντι σκοτάδι πυκνό! Στο ένα άκρο η εν Αληθεία και εν Χριστώ Αγάπη του Σταυρού, στο απέναντι,  όχι του Ιερού  Αυγουστίνου το διαστρεβλωμένο αγάπα(Ο Άγιος μας καλεί να αγαπάμε εν Αληθεία και εν Χριστώ) και κάνε ο,τι θέλεις, αλλά του Ντοστογιέφσκι το: Αν δεν υπάρχει Θεός, όλα επιτρέπονται…Αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, γνωρίζω καλά πως την πρώτη και σημαντικότερη εντολή του Κυρίου, το να Τον αγαπάς με όλη την ύπαρξή σου αφιερωμένη σε Εκείνον δεν το έπραξες ως τώρα ούτε μια απειροελάχιστη στιγμή...Τουλάχιστον προσπάθησε για τούτο ως την τελευταία σου ανάσα...Το πιο σημαντικό ακόμα και από αυτό όμως είναι, να μην αμνηστεύσεις ποτέ σου κάθε σου λοξοδρόμημα με τα φτιασιδώματα εκείνων που πάντα θα διαβάζουν κοντόφθαλμα και όχι με τα μάτια της ψυχής τα ρητά του Ιερού Αυγουστίνου και τόσων άλλων, παραλείποντας και φορώντας θεληματικά τυφλοπάνι μπροστά σε ρήματα αιωνίου ζωής όπως το «ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστιν ο αγαπών με·...»(Ιωάννης 14:21)

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Κυριακή της Ορθοδοξίας 2026

 

Ξεναγός στον Παράδεισο…(+π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος)

Πόσα ευχαριστώ να στείλουμε στον Κύριο για τον πατέρα Στέφανο;  Για εκείνον που κατέβασε τον Ουρανό, και τον χώρεσε σε σελίδες που λάμπουν Φως υπερκόσμιο και μοσχοβολάνε Παράδεισο! Η πρώτη λέξη που μας ήρθε στο άκουσμα της κοιμήσεώς του, ήταν η λέξη εμπειρία! Όχι με την έννοια της πολύχρονης και ακάματης διακονίας του,  αλλά με εκείνη της συνεχούς μέθεξης με τον Ζωντανό Θεό! Και ας μη βιαστεί κανείς να  μας αποδόσει…βιασύνη, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν μεγάλο Άγιο των ημερών μας. Με εμπειρίες και γνώση στις πιο συγκλονιστικές στιγμές αυτού του προσκαίρου. Τις στιγμές του Θεοποιητικού μυστηρίου των μυστηρίων! Ό,τι συνταρακτικά υπέρλογο κατέθετε, βέβαια το απέδιδε σε άλλους. Εκείνος υποτίθεται ότι απλά και μόνο  γινόταν δέκτης-συλλέκτης και διαβιβαστής εμπειριών. Όσοι βρέθηκαν όμως δίπλα του στο πανίερο Θυσιαστήριο, έχουν και εκείνοι να καταθέσουν αμέτρητα θαύματα και θαυμάσια από τον πατέρα Στέφανο, που σαν μωρό παιδί με καρδιά χρυσάφι, είχε προσηλωμένα τα μάτια της μονίμως στον Ουρανό. Εκεί κοιτούσε και όλο αναστέναζε! Ένας χερουβικός ύμνος η ζωή του! Επίγειος άγγελος! Δεν αναπαριστούσε! Αναβίωνε μυστικά των χερουβίμ την αιώνια αποστολή. Να δορυφορούν τον Άγιο Ζωοποιό εν Τριάδι Θεό και να φρουρούν ως διαπιστευμένοι πυλωροί την είσοδο του Παραδείσου. Αυτό έκανε ο πατήρ Στέφανος με κάθε ικμάδα της ύπαρξής του. Κάθε του λέξη, γραμμένη στις αναρίθμητες σελίδες του ή ειπωμένη στα χιλιάδες του κηρύγματα, από αυτήν την  μυστική του αποστολή εκπορευόταν. Έτσι κατήχησε το λογικό ποίμνιο του αγαπημένου Χριστού, δίχως να παύσει ούτε ελάχιστα, ακόμα και όταν των δοκιμασιών οι κλύδωνες γύρευαν να τον καταπιούν, ακόμα και όταν τα χρόνια βάρυναν τόσο το σαρκίο του. 

Με την αχώριστη ευχή του Αγίου Γέροντά του Εφραίμ, σε όλην του τη ζωή  και ως την τελευταία του ακόμα στιγμή, αναζητούσε λόγια-σπόρους Αλήθειας και Ελπίδας να σκορπίσει σε ψυχές εύφορες, να αναστήσει και  άλλες απονεκρωμένες. Ένα βίωμα  αληθινής μετάνοιας, μια επιστροφή στο πατρικό σπίτι, των αρετών η θεραπευτική, των δακρύων ο εξαγνισμός, του πόνου η μαθητεία, του Παραδείσου η άληκτη ευφροσύνη. Έκοψε κάθε αποκάλυψη, που ο Κύριος του εμπιστεύτηκε  σε άπειρα κομμάτια και τα μοίρασε αντίδωρο με τα ευλογημένα του χέρια. Όλοι όσοι τον ακολούθησαν αυτά τα χρόνια του επιγείου του περάσματος (όπως έλεγε και μια ευλογημένη ψυχή)  πήραν Θεό με το τσουβάλι! Δεν βαρυγκόμησε ποτέ του ο παπά Στέφανος συνεχώς να το κουβαλάει, για να μοιράζει σε φτωχούς και πένητες από του Ουρανού τα πλούτια και τους θησαυρούς. Έτσι θα παρουσιαστεί στην πύλη και τώρα! Κρατώντας αυτόν τον τορβά με τα χιλιάδες χαρτιά των κηρυγμάτων του και των ψυχών  που μνημόνευε δίχως σταματημό. Κάποιος ευλογημένος άνθρωπος του Θεού, πρόσφατα έδωσε μια πανώρια ευχή σε μια ψυχή αγαπώσα τον Χριστό και τους Αγίους Του.  Αυτόν  μιμούμενοι, ευχόμαστε σήμερα και εμείς  μέσα στην χαρμολύπη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της κοίμησης ενός γνησίου φίλου του Χριστού, σε όσους τον αγάπησαν και σήμερα αποχαιρετούν αυτόν τον μεγάλο πατέρα και Άγιο Γέροντα των ημερών μας ! Να σας περιμένει ο πατήρ Στέφανος στην πύλη και αυτός να σας ξεναγήσει στον Παράδεισο…, που βίωσε όσο λίγοι από εδώ…

Νώντας Σκοπετέας

Τρίτη Ά Εβδομάδας Νηστειών 2026

Στην ιερή μνήμη του μακαριστού π.Στεφάνου Αναγνωστοπούλου.

Κοιτάω μέσα μου βαθιά(Ξεκινά η Σαρακοστή…)

  

Ξεκίνημα έφτασε κι αρχή,

από τον πόνο η χαρά κι από τον θάνατο η ζωή!

Πύλες ανοίξαν Πατρικές, της μετανοίας οι αγκαλιές,

κάνε Αγαθέ να τις διαβώ, σε νέα αρχή να πορευτώ!

Φταίχτης εγώ, πρώτος εγώ, αμάρτημα αρχαίο κουβαλώ,

 

μα σήμερα μόνος  Εγώ, ξανασταυρώνω τον Χριστό!

Κοιτάω μέσα μου βαθιά, να ξεριζώσω την ψευτιά!

Ξημέρωσε Σαρακοστή!

Στέλνω σε μένα μια ευχή! 

Αληθινή μετάνοια ψυχή!

Ευχηθείτε αδελφοί μου συναμαρτωλοί,  να ναι η μετάνοια και όχι το ανθρωπάρεσκο υπεύθυνο για τις παραπάνω ρίμες...      

Η θλιβερή αποστασία και η Θεομαχία των ημερών μας, πρέπει να οδηγoύν όλους ΜΑΣ ανεξαιρέτως, σε θρήνο γοερό, αυστηρή και γενναία ενδοσκόπηση και σε αλλεπάλληλα θρηνητικά σπαρακτικά οίμοι! Αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, δεν μας φταίνε όπως πάντα οι άλλοι…Εγώ φταίω για όλα! Η οχληρή μας συνείδηση ζητά συνεχώς ανάπαυση και εμείς σπεύδουμε να της προσφέρουμε αφειδώλευτα άλλοθι και προφάσεις να καταλαγιάσει…να υπνώσει…Ένα από αυτά ίσως το κορυφαίο που επιστράτευσε ποτέ ο δικολάβος του σκότους, είναι ότι δεν φταίμε εμείς για τους Προπάτορές μας που εξαπατημένοι παράκουσαν και αμάρτησαν και απογυμνώθηκαν από την χάρη του Αγίου Θεού, φορτώνοντάς μας αδίκως ένα βάρος δυσβάσταχτο. «Καὶ ἐνετείλατο Κύριος ὁ Θεός τῷ Ἀδάμ λέγων. ἀπό παντός ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῇ ἀπό δέ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλόν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ’ αὐτοῦ. ἧ δ’ ἄν ἡμέρα φάγητε ἀπ’ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν., 2,16-17)

Ναι την φθορά και τον θάνατο κληρονομήσαμε, δεν πράξαμε εμείς, αλλά εμείς ευθυνόμαστε… «ὥσπερ δι᾿ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθε καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν, ἐφ᾿ ᾧ πάντες ἥμαρτον» (Ρωμ. ε’ 12) Ακατανόητο για πολλούς και άδικο…τόσο άδικο! Και θα ήταν ακόμα αν δεν είχε ενανθρωπήσει ο Θεός Λόγος αν δεν είχε ανοίξει τα χέρια του πάνω στον Σταυρό, αν δεν είχε Αναστηθεί τριήμερος! Τώρα την αποδεχόμαστε την κληρονομιά του νέου Αδάμ! Και αισθανόμαστε τον πλούτο της. Μα ακόμα τρώει κάποιους, ευλογοφανώς, εκείνο το σαράκι της "αθωότητας" της "ανευθυνότητας" της "μη συνέργειας" με τον πρώτο Αδάμ. Το παρακάτω απόσπασμα από ομίλημα του Χρυσοστόμου των ημερών μας, π.Αθανασίου Μυτιληναίου, δίνει την απάντηση σε όσους νιώθουν αδικημένοι και αθώοι των… αρχαίων κατηγοριών. Συνταρακτικό αληθινά και φέτος στις παρυφές της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής ξαναδιαβάζεται έτσι όπως το απομαγνητοφωνήσαμε, να ξεριζωθεί από μέσα μας ο,τι το ψεύτικο αποκοιμίζει και απονεκρώνει την Θεόσδοτη συνείδησή μας. Βοήθησέ μας Κύριε να αντιληφθούμε πρώτοι εμείς οι ταλαίπωροι με την ερρυπωμένη καρδιά ότι κάθε φορά που το εγώ μας κυριαρχεί, ανασταυρώνουμε τον Χριστό και γινόμαστε αυτοστιγμεί ο πεσών γεννήτοράς μας...

«…Ρίξτε μια ματιά στην Ορθόδοξη ωραία απεικόνιση της Αναστάσεως του Χριστού μας, όταν ο Χριστός εγείρει τον Αδάμ και την Εύα…διότι ο Αδάμ και η Εύα είναι στον Παράδεισο! Ποιοι είναι εκείνοι που λέγουν και εμείς επαναλαμβάνουμε…Αχ αυτοί οι μεγάλοι φταίχτες! Να είστε σίγουροι αγαπητοί μου, ότι και εμείς επαναλαμβάνουμε το προπατορικό αμάρτημα! Ο καθένας μας μέσα στη ζωή του επαναλαμβάνει το προπατορικό αμάρτημα, όχι ολιγότερον απ’ ότι οι πρόγονοί μας αυτοί, τους οποίους τους κατηγορούμε ότι έγιναν η αιτία του θανάτου…Και ποιο είναι το δικό μας προπατορικό αμάρτημα; Ποια είναι η καρδία του προπατορικού(μας) αμαρτήματος; Να γίνω Θεός χωρίς τον Θεό! Να πω ότι είμαι αυτοδύναμος! Το λέει σε κάθε εποχή ο άνθρωπος αυτό! Να πω ότι εγώ είμαι το κέντρο του παντός! Δεν είναι ο Θεός! Οι δυνάμεις μου! Αυτό είναι το προπατορικό αμάρτημά μας! Δεν σε θέλω Θεέ! Δεν σε έχω ανάγκη! Μόνος μου ό,τι θα κάνω! Μην κατηγορούμε λοιπόν τους πρωτοπλάστους, γιατί το επαναλαμβάνουμε και αν θέλετε, αυτοί δεν είχαν άλλους (πριν από εκείνους) που το είχαν πράξει! Και δεν είχαν δει τη συνέπεια του πράγματος! Εμείς που γνωρίσαμε τι συνέβη στους πρωτοπλάστους, γιατί το επαναλαμβάνουμε μέσα στο πλήρες Φως του Χριστού, με το βάπτισμα που έχουμε; Είμαστε ή δεν είμαστε χειρότεροι από τους προγόνους μας, τον Αδάμ και την Εύα; Να αιτιώμεθα λοιπόν τον εαυτό μας και όχι τον Αδάμ και την Εύα! Αυτοί είναι στον Παράδεισο! Και εμείς μπορούμε να βρεθούμε εκεί, όταν εγκαταλείψουμε αυτόν τον ανθρωποκεντρισμό μας, το να λέμε ότι δεν έχω ανάγκη τον Θεό…Είμαι αυτοδύναμος…Ας εγκαταλείψουμε αυτόν τον ανθρωποκεντρισμό μας και τότε θα πλησιάσουμε τον Κύριο και τότε θα σωθούμε…»

Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα από ομίλημα(93ο) του μακαριστού Αγίου Γέροντος π.Αθανασίου Μυτιληναίου, στις κατηχήσεις του Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, στις 17-11-1986.

Νώντας Σκοπετέας

Κυριακή Τυρινής 2026

Στην εικόνα της ανάρτησης:
" Ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης" Λεπτομέρεια ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ ἁγιογράφου Δημητρίου Χατζηαποστόλου.

Για να πετάξει και να πλεύσει η Ορθόδοξη ψυχή μας...(Κυριακή της Κρίσεως)

Δεν θα κριθούμε εκείνη την ημέρα αδελφοί μου από τον Δίκαιο Κριτή, μόνο για την ορθοπραξία ή μόνο για την ορθοπιστία μας. Δυο φτερά δυο κουπιά χρειάζεται για να πετάει αβαρής η Ορθόδοξη ψυχή μας στα υπερουράνια στερεώματα και να πλέει ακλυδώνιστη στους απέραντους ωκεανούς της Θείας ευσπλαχνίας. Συνεχώς υπάρχει πλησμονή κακοδοξιών και αιρέσεων, που έρχονται να μολύνουν και να διαστρεβλώσουν το ανόθευτο και απαρασάλευτο Ορθόδοξο φρόνημα. Στις παρυφές της Κυριακής της Απόκρεω ή της Κρίσεως, δεν θα ήταν ασυναφές να αναφέρουμε κάποια τέτοια(κάπως επίκαιρα) ζητήματα και έπειτα να ακούσουμε λόγους Αγίων φωνών και Πατέρων του σήμερα για αυτήν την μεγάλη ημέρα μέσα στον αγιασμένο Ενιαυτό!

Δυστυχώς υπάρχουν φωνές, που δεν θα περίμενε κανείς, ανυποψίαστος τουλάχιστον, με βάση το πνευματικό τους Χριστιανικό Ορθόδοξο παρελθόν, να υπερθεματίζουν για για την καύση των κεκοιμημένων. Χρησιμοποιούν(πάντοτε με την γνωστή αιρετική αποσπασματική ανθολόγηση) ακόμα και ρητά Αγίων Πατέρων, που δεν τους ενδιαφέρει, λένε, και δεν φοβούνται την φθορά του σώματος...Επιχειρηματολογούν δε, με παραδείγματα από την σύγχρονη πρακτική που ακολουθείται σε μεγαλουπόλεις, για κάποια αζήτητα οστά μετά την ανακομιδή τους, τα οποία αποθέτονται όχι σε οστεοφυλάκεια όπως συμβαίνει με την συντριπτική πλειονότητα, αλλά σε ομαδικά χωνευτήρια και σκεπάζονται με υλικά, όπως ασβέστης, για υγειονομικούς λόγους. Προτιμώ να καώ, σου λένε, από το να με σκεπάσει κάποτε ο καυστικός ασβέστης! Επιχειρήματα εκ του πονηρού, που μετατρέπουν την εξαίρεση σε κανόνα και ηθικό δίλημμα, ώστε να προωθηθεί και να ακμάσει (ευχόμαστε όχι εν επιγνώσει) το (ένα από τα πολλά) νεοταξίτικης εξύφανσης -νέα αταξία όπως λέει και μια ευλογημένη ψυχή- σκοπούμενο της αποτέφρωσης. Ο αναθεωρητισμός και η νεοπατερική χάλκευση της πανίερης Ορθόδοξης Παράδοσής μας, ενώπιόν μας. Το μνήμα και ο Σταυρός σύμβολα της αποκαραδοκίας της Ανάστασης των νεκρών, παρουσιάζονται ως μακάβριοι αναχρονισμοί, στερημένοι από αγάπη και φιλανθρωπία. Και η καύση με την πρότερη σύνθλιψη των κρανίων και των οστών των κεκοιμημένων, πράξη που τους ευεργετεί και τους τιμά μετά θάνατον. Μακριά από τους προβατόσχημους λύκους τους βαρείς, τους ετεροδιδασκαλούντες αδελφοί μου. Στώμεν καλώς! Ο Χριστός μας ετάφη και Ανέστη! Μια ευλογημένη ταπεινή και ευλαβέστατη ψυχή, μας εξέφρασε τον ευλογοφανή προβληματισμό της(στην άποψή μας για μη σεβασμό σε τέτοιες τελευταίες επιθυμίες των δικών μας ανθρώπων)…Την επιθυμία του κεκοιμημένου, θα πρέπει να τη σεβόμαστε, διότι όντας εν ζωή έτσι πίστευε και ήθελε και έτσι ζούσε χωρίς πίστη στην Ανάσταση. Δεν έχει νόημα μετά την κοίμηση τι επιθυμεί. Άλλωστε και ο Κύριος ελεύθερους μας αφήνει να επιλέξουμε, σεβόμενος το αυτεξουσιό μας. Δε θα μπορούσε ο Κύριος να αποτρέψει όλους από ασεβή επιθυμία; Επίσης, ούτε να διαβαστεί μπορεί όποιος επιθυμεί καύση, διότι από τη μία δε θέλει το Χριστό και από την άλλη θέλει ορθόδοξη κηδεία σε τι; στην τέφρα; Βεβαίως να κάνουμε κομποσχοίνι για τις ψυχές αυτές, αυτό μόνο μπορούμε ως πιστοί να κάνουμε. Άλλωστε σύμφωνα με την επιθυμία του κεκοιμημένου θα κριθεί ο ίδιος, όχι των συγγενών του. Και το αντίστροφο, αν εγώ επιθυμώ να ταφώ και οι συγγενείς με κάψουν, θα κριθώ σύμφωνα με την επιθυμία μου.

Αδελφοί μου, αν ρωτήσουμε αυτή τη στιγμή 100 Ελληνόπουλα, για το αν θα ήθελαν να ερωτηθούν πρώτα πριν Χριστούν και Βαπτιστούν τα 95 θα μας απαντούσαν ναι και θα προσέθεταν ότι κανείς δεν τους ρώτησε όταν σαν νήπια κάποτε βαπτίσθηκαν. Και θα επικαλεστούν το αυτεξούσιό τους και τα…δικαιώματά τους...Ας κάνουμε τώρα την σύνδεση...

Πριν χρόνια, υπήρχε στην γειτονιά μας μια ευλογημένη απλούτσικη ψυχούλα, Αυτή ήταν ευλαβής και πιστή γυναίκα και ζητούσε να διαβάζει τα βιβλία μας και να μιλάμε για τα της αθάνατης ψυχής...Κάποτε σταμάτησε να ενδιαφέρεται...Προβληματιστήκαμε...Προσπαθήσαμε κάποια στιγμή να φέρουμε την κουβέντα ξανά στην αιώνια ψυχή κλπ...Μας διέκοψε λέγοντάς μας:-Ξέρεις δεν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο...Παγώσαμε τότε...Και συνέχισε...Ένα πρωί ξεκαθάρισε αυτό μέσα μου ακούγοντας στην τηλεόραση να μιλά κάποιος που πολύ αγαπώ και θαυμάζω..Έλεγε οτι δεν υπάρχει τίποτα μετά από εδώ...Το όνομά του: Γ.Π....!!! Έμεινα ενεός...Είτε ο τραγουδιστής Γ.Π είτε η τραγουδίστρια Ά.Β είτε ο Δημοσιογράφος Γ.Π, αυτοί οι μηχανοδηγοί του... συρμού, παρασύρουν πολλές ψυχές...άδολες και ανυποψίαστες σαν την…. και πόσους άλλους ακόμα που σπεύδουν να μιμηθούν τους...ήρωές τους και να δηλώσουν… τελευταίες επιθυμίες... Σαν έναν άλλον αδελφό μας, που λάτρευε την ηθοποιό Μ.Κ.(που αποτεφρώθηκε) και μιμούμενός την, ζήτησε να καεί και να σκορπιστεί η στάχτη του στο γιαλό που συνήθιζε για πολλά χρόνια να ψαρεύει τα καλοκαίρια....Όμως, οι ψυχές από εμάς περιμένουν...Να τους αφήσουμε άταφους λοιπόν; Να τους αφήσουμε εν ζωή αβοηθήτους; Έρμαια του μισόκαλου, που καραδοκεί να κατασπαράξει τους θηριάλωτους αδελφούς μας, που τόσο πλήθυναν στις μέρες μας...;Φαίνεται εύλογος ο προβληματισμός περί του αυτεξουσίου, αλλά για σκέψου αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, να υπάρξει ένας πολύ δικός σου κοντινός άνθρωπος πλανεμένος ο...καημένος, είτε από τους προβαλλόμενους "αστέρες" με τους αμέτρητους θαυμαστές και ακόλουθους, που βγαίνουν και μιλάνε από το πρωί μέχρι το βράδυ στα κανάλια επί παντός επιστητού με πνεύμα μοναδικής αυθεντίας και γνώσης, είτε από τους κακοδόξους αιρετικούς, και να σου δώσει την τελευταία του επιθυμία-εντολή και εσύ, ενώ γνωρίζεις ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, να την πραγματοποιήσεις και να τον παραδώσεις στην πυρά...Πιστεύω ολόψυχα πως δεν θα το έκανες...Θα του έφτιαχνες ένα απλό ταπεινό μνημούρι με Σταυρό και καντήλι ακοίμητο να δέεται για το Φως...Και θα άφηνες τον Δικαιοκρίτη Κύριο έπειτα να κρίνει...Εσύ όμως, θα δημιουργούσες ένα μνημείο για προσευχή και δέηση...Μην τον ξεχάσουμε εμείς αλλά κυρίως ο... Θεός, μιας και μπορούμε εμείς να αλλάξουμε την θέση του και να τον ανεβάσουμε έστω και λίγο προς πιο φωτεινά, προ της τελικής του κατάταξης...

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή/Τριώδιο 2026

Του Τριωδίου οι ήχοι και οι …αχοί…

 

«…Πόσα Τριώδια αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, έχεις αξιωθεί να ζήσεις; Πόσες πύλες μετανοίας μπροστά στα μάτια σου έχουν ανοίξει, πόσες παραβολές Τελώνου και Φαρισαίου, Ασώτου Υιού και Σπλαχνικού Πατέρα; Πόσες Κυριακές Κρίσεως, πόσες αναμνήσεις της εξορίας του Αδάμ; Το μετά το λαβεῖν την ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας, δεν είναι για σένα καθρέφτης; Νομίζεις  πως δεν θα αξιωθείς τιμωρίας επειδή περιφρόνησες το αίμα της νέας Διαθήκης, ή σου φαίνεται πως επειδή αυτοδικαιώθηκες ως άλλος… Όσιος τελώνης, κατακρίνοντας συνεχώς όλους τους υπόλοιπους ως φαρισαίους, ή γιατί θυμήθηκες δακρυσμένος την κάποτε δική σου επιστροφή στο σπίτι από την μακρινή χώρα, ή επειδή σου ήρθε φίλαυτα στη μνήμη εκείνη η δωρεά σου η γενναία στα ορφανά της γειτονιάς σου, ή τέλος επειδή νήστεψες και εσύ ένα -δυο τριμεριά, ανήκεις στην κατηγορία όσων έμειναν στερρεοί και δεν εβλασφήμησαν, δεν ξανασταύρωσαν Τον Αναστάντα; Και πόσο εσένα τον ίδιο κοροϊδεύεις αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, αν θαρρείς πως αν μετά από όλη αυτή την τωρινή σου αποστασία θα κατορθώσεις λίαν ευκόλως με την… χάρη που φαντάζεσαι οτι  σου περισσεύει, να ανακαινιστείς εις μετάνοιαν! Η γη σου, η κάποτε εύφορη, μόνο αγκάθια πλέον ξεβγάζει και φωτιά θα τα περικυκλώσει να τα αφανίσει!

Ακόμα ανασαίνεις! Είναι εγγύηση μακροθυμίας και Χρηστότητας κάθε σου ανάσα! Ανάστα! Ξέχνα τους ρόλους που βολεύουν την ανθρωπαρέσκεια και την αυτοδικαίωσή σου ! Χτύπα ξανά τα στήθη σου στο ταμιείο σου ! Ζήτα τους οικτιρμούς από τον προδομένο Πατέρα με ταπείνωση και συναίσθηση της αποστασίας σου! Αναθεώρησε τα περί αρετών σου! Νιώσε στα αλήθεια ο τελευταίος αμαρτωλός! Ένα περίψημα! Κλάψε για την δική σου εξορία στις παρυφές του σκότους… Αυτομέμψου αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου! Και έπειτα, έλπισε στον Κύριο! Στη Ζωή, Στο Φως και Στην Ελπίδα! Να αυτοκατακριθείς! Μόνο έτσι θα νιώσεις ότι το αίμα του μόνου Αναμάρτητου χύθηκε για την Σωτηρία των αμαρτωλών, ων πρώτος ει εσύ! Τώρα! Καιρός του ποιήσαι τω Κυρίω ! Στον Άδη αν δεν το πράξεις εδώ, δεν θα μπορείς! Μα ούτε θα θέλεις! Από τούτο το πρόσκαιρο ζούμε Τον Παράδεισο ή την κόλασή μας! Στο εδώ, εκείνο το ΘΕΛΩ, είτε θα υποταχθεί πανελεύθερα στον Θεό ή θα Τον παραμερίσει χωρισμένο από Εκείνον αιώνια! Και να θυμόμαστε αυτό που έλεγε ο αββάς Δωρόθεος, πως όταν δεν συνηθίζει ο άνθρωπος να κατηγορεί τον εαυτό του, δεν θα αργήσει να θεωρήσει αίτιο του κακού, ακόμα και αυτόν τον ίδιο τον Θεό...»

Γράφτηκαν τα παραπάνω αποσπάσματα  σε μια αντίστοιχη εκπομπή, αρκετά Τριώδια πριν…"Ακόμα ένα Τριώδιο κι ακόμα ανασαίνω", ο τίτλος εκείνου του κειμένου! Παλιλογείς θα πει κάποιος…Επαναλαμβάνεσαι κουραστικά…Βρες κάτι άλλο, πιο πρωτότυπο, πιο θελκτικό! Και μην αρχίσεις πάλι τα πεισιθάνατα μακάβριά σου(που έλεγε και μια ψυχούλα καλή της ώρα). Αχ αυτό το β πότε θα το ξεριζώσουμε αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου! Πότε θα ζήσουμε το παμπόθητο μακάριο; Λογαριάζοντας την  κάθε μέρα μας σαν την πρώτη μέρα του ανακαινισμένου μετανοούντος ανθρώπου  του νιογέννητου, αλλά και σαν την τελευταία που μας δόθηκε από τον Αρχηγό της Ζωής για έναν και μόνο σκοπό…την επιστροφή μας στην πατρική οικία. Η τελευταία μου μέρα, η τελευταία μου Κυριακή, τα τελευταία Χριστούγεννα, το τελευταίο Τριώδιο…και έπειτα η αιώνια χαρά…η χαρά του Παραδείσου που μόνο όποιος την έζησε και τη ζει χωρίς διαλείμματα και προϋποθέσεις από αυτήν τη ζωή, θα την γευτεί και στην άλλη…Τα σημεία των καιρών, οι αχοί και οι ήχοι του πολέμου και των Θεομηνιών,  πυκνώνουν γύρω μας. Να χαιρόμαστε μόνο,  προέτρεπε ο μακαριστός Άγιος Γέροντας ο π.Αθανάσιος Μυτιληναίος, όταν γίνονται πραγματικότητα όλα εκείνα που μας οδηγούν προς το άκρως άδηλο μεν,  μα και διακριτό συνάμα τέλος της Ιστορίας, προς τον δεύτερο ερχομό του Κυρίου μας. Ο γαρ καιρός εγγύς…Ο προειδοποιητικός αλλά και χαροποιός ταυτόχρονα αχός της προφητικής κραυγής της Αποκάλυψης και ένα Τριώδιο που ανοίγει τις σελίδες και τις πύλες της μετανοίας μπροστά μας. Να ζήσουμε ένα άλλο και όχι άλλο ένα, συνηθίζουμε να λέμε τούτες τις ώρες  αλλά φρενοβλαβώς να μην βιώνουμε…Ίσως αυτοί οι ανατριχιαστικοί ήχοι και οι  αχοί του φετινού...τελευταίου μας Τριωδίου, να μας κάνουν επιτέλους να στρέψουμε της καρδιάς τα  μάτια ψηλά,  κραυγάζοντας με όλη τη δύναμή της  το «Ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ» (Ἀποκ. κβ´ 20)                                

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή Τριώδιο 2026