main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

19 Νοε 2026

Η Παναγιά μας τριών έτών...

 

Άνες μοι ίνα αναψύξω προ του με απελθείν και ουκέτι ου μη υπάρξω.(Ψαλμ.Δαυίδ)

Χαίρετ' ο Ιωακείμ κι η Άννα, που γέννησαν χαριτωμένη κόρη στην Παναγίτσα στο Πυργί! Χαίρεται όλ' η έρημη ακρογιαλιά κι ο βράχος κι ο γκρεμός αντίκρυ του πελάγους, που τον χτυπούν άγρια τα κύματα, χαίρεται απ' την εκκλησίτσα, που μοσχοβολά πάνω στη ράχη. Χαίρεται τ' άγριο δέντρο, που γέρνει το μισό απάνω στον βράχο, το μισό στον γκρεμό· χαίρετ' ο βοσκός, που φυσά τον αυλό του, χαίρετ' η γίδα του, που τρέχει στα βράχια, χαίρεται το ερίφιο, που πηδά χαρμόσυνα. Κι η πλάση όλη αναγαλλιάζει και το φθινόπωρο ξανανοιώνει η γης, σα σεμνή κόρη, που περίμενε χρόνια τον αρραβωνιαστικό της απ' τα ξένα και τέλος τον απόλαψε πριν είναι πολύ αργά· και σαν τη στείρα γραία, που γέννησε θεόπαιδο κι ευφράνθη στα γεράματά της! Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου, πριν ν' απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (στην Παναγίτσα στο Πυργί )

Θυμάμαι σαν τώρα παιδί στο πρώτο χειμώνιασμα του Νοέμβρη, που γιορτάζουν όλες οι Δέσποινες, να ρωτώ τον πατέρα μου το πρωί στην Εκκλησιά, για την εικόνα που λουλουδοστόλιστη έστεκε περιμένοντάς μας καρτερικά στον σολέα … Ανακαλώ με συγκίνηση  εκείνη την πρώτη βιαστική απάντηση που μου έδωσε, όταν τον ρώτησα τι εικόνα ήταν αυτή …μου χε κάνει εντύπωση βλέπετε …δεν ήταν όπως οι περισσότερες ..είχε κάτι το ιδιαίτερο …Εκείνη η απάντηση εντυπώθηκε τόσο καλά μέσα μου, ώστε και τώρα μετά από τόσα χρόνια να την δίνω και εγώ στην αντίστοιχη ερώτηση των δικών μου παιδιών: Είναι η Παναγιά μας 3 ετών !!! Χρόνια πολλά και ευλογημένα και Θεάρεστα!!!Μεγάλη γιορτή …Θεομητορική !!!

Όπου κι αν βρεθούμε σήμερα στην Παναγιά την Πορτοκαλούσα ή την Κατακεκκρυμένη στο Άργος, στην Καπνικαρέα, στην Εικονίστρια ή Κουνίστρα της Σκιάθου, στον Υμηττό στην Μονή Καισαριανής, στη Μεσοσπορίττισσα στην Ελευσίνα, Πολυσπορίτισσα σε άλλους ευλογημένους τόπους μας, στην Ξένη στο Άίγιο, στην Μυρτιά της Αιτωλοακαρνανίας, στη Χοζιοβιότισσα στην Αμοργό, στην Τουρλιανή την Παναγιά της Μυκόνου, στη Σαντορίνη στο Ημεροβίγλι, στην Παναγία Βαροσίου στην Ελασσόνα, στην Πέτρα του Ολύμπου, στην Χωριστή στη Δράμα, στην αγαπημένη μου Μάνη στα Εισόδια του Προαστείου, ας κοιτάξουμε την Παναγιά μας ευλαβικά και ας της εκφράσουμε την αγάπη μας την ικεσία μας τον πόνο και τη χαρά μας …κι ας είναι μόνο τριών ετών …αυτή σίγουρα θα μας ακούσει και όπως πάντα γλυκά θα μας σκεπάσει με την προστασία της …12 χρόνους παρέμεινε εκεί...Μυστικά εν σιωπή, εν ησυχία,εν καρτερία, εν ιερή αποκαραδοκία...Υπηρετώντας το Ουράνιο Σχέδιο, την Θεία Οικονομία, το υπέρ νουν και υπέρ φύσιν, το υπέρλογον ένεκα του Λόγου του Θεού!«Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις. Εν Ναω του Θεού τρανώς η Παρθένος δείκνυται και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αυτή και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν Χαίρε της οικονομίας του Κτιστού η εκπλήρωσις.»

 Νώντας Σκοπετέας/2009

16 Νοε 2026

Η κυρά Μαρία της Παναγίας της Κατακεκρυμμένης…

 

Παραμονή των Εισοδίων, και από τα πολύ παλιά τα χρόνια όλοι στο Άργος είχαν μια ευλογημένη συνήθεια φυλαχτάρι κρατημένο από τους προγόνους τους..Να ανεβαίνουν στην Παναγιά την Κατακεκρυμμένη από τα σκαλοπάτια της, στο αρχαίο ανηφορικό μονοπάτι του Παυσανία όπως το λέγαν οι παλαιότεροι. Ένας κοπιαστικός ανήφορος που έχει πατηθεί από άπειρες ευλαβικές ψυχούλες που λατρεύουν Εκείνη που γέννησε τον Σωτήρα του κόσμου. Εκείνη που αφιερώθηκε από μικρή παιδούλα στο πιο φιλεύσπλαχνο σχέδιο που εκπονήθηκε ποτε, να γίνει άνθρωπος ο Θεός για να σωθεί ο κόσμος. Άλλος ξυπόλητος , άλλοι γονατιστοί, άλλοι ανήμποροι με τα λιόρραβδά τους, στο διάβα των χρόνων ζωντανεύουν κάθε Νοέμβρη στο απόγευμα της εικοστής του μέρας. Στο πρώτο νύχτωμά του με κρύο τάντανο που έλεγε και ο κυρ-Φώτης, ο ονομαστός ανήφορος της Παναγίας της Πορτοκαλούσας γεμίζει από Χριστόψυχα βήματα και δακρυσμένα μάτια και από προσευχές που ανεβαίνουν στα ουράνια. Στο τέρμα του, μια ανακουφιστική ανάσα και ένα βλέμμα από ψηλά  στην πόλη που γιορτάζει…Και έπειτα με λαχτάρα και πίστη στο φωταγωγημένο αρχαίο Μοναστηράκι, στο πανηγύρι των ψυχών! Πάμε και εμείς σήμερα να θυμηθούμε και να μνημονεύσουμε! Εξαιρέτως μια τρισευλογημένη και αφιερωμένη αξέχαστη μορφή! Ασκήτρια και ησυχάστρια στα χνάρια  της  Αγνής τριετίζουσας Κόρης…

Άργος τέλη δεκαετίας του 1960. Στα απόκρημνα  του βράχου που το σκιάζει, ένα μοναστηράκι υπεραιωνόβιο και ιστορικό, περίοπτο και ιερότατο, στέλνει τις ευωδίες και τους ήχους του, να αγκαλιάσουν μια ολόκληρη πόλη. Είναι νύχτα του Νοέμβρη παγωμένη. Το ρολόι μήνυσε στους Αργείτες 9 φορές. Είναι πολλοί, που ρολόι δεν φόρεσαν ποτέ στη ζωή τους, αφού είχαν την μάνα Πορτοκαλούσα, να μετράει τις ώρες και να τους ειδοποιεί νύχτα και μέρα. Έτσι και η κυρά Μαρία η Σκουριά, η αφιερωμένη. Κάθε ήχος της καμπάνας, μηνούσε  διακόνημα ξεχωριστό και τόσο χαροποιό. Σήμανε λοιπόν και σήμερα η ώρα του Αποδείπνου για εκείνη,  που ήρθε πριν λίγα χρόνια να εγκαταβιώσει στην λατρεμένη της Παναγία την Κατακεκρυμμένη. Δεν ένιωσε ποτέ της πως παράτησε τον κόσμο, την οικογένειά της, τα παιδιά της. Το αντίθετο. Ανέβηκε ολομόναχη  εδώ πάνω, στο ερημωμένο για χρόνια πολλά μοναστήρι, για να στέρξει τον κόσμο και κάθε εμπερίστατο αδελφό της. Με την προσευχή της, με τις ορμήνειες της, με όσα διάβαζε καθημερινά στην πλούσια βιβλιοθήκη της Παναγίας και ικανώθηκε από τον Κύριο να τα διδάξει και σε ετέρους…Εκείνο που όλους τους μαγνήτιζε ήταν η ταπείνωσή της και η αδίσταχτη πίστη της.

-Αχ…έλεγε… Σκουριά και στο επώνυμο, σκουριά και στην ψυχή. Να βοηθήσει η Παναγία να ξεσκουριάσει, να μπει μέσα καθαρό νερό ζωντανό και ανόθευτο, να ξεδιψάσει η ταλαίπωρη…

Και έπειτα πως χαμήλωνε το εγώ της, σαν ζητιάνευε  στην πόλη και στα γύρω χωριά, να μαζέψει χρήματα να αναστηλώσει τα πεσμένα, να φτιάξει κάτι ελάχιστο απ΄όσα ρήμαξαν μετά τις πυρκαγιές και τις καταστροφές των αλλοτινών εποχών…Και πόσα κατάφερε με την χάρη Της Παναμώμου!  Τόσοι αιώνες, τόσες μορφές, τόσες αγιασμένες ψυχές, πέρασαν από τούτο το πανίερο ενδιαίτημα της Αειπαρθένου Θεοτόκου. Πως ζωντανεύουν όλα γύρω της,  σαν σεργιανά στις αυλές και στα δωμάτια και στα υπόγεια της κρύπτης της ευρέσεως και των κελιών, στο καθολικό των Εισοδίων Της Ευλογημένης Αγνής. Πλησιάζει το πανηγύρι της Παναγίας της εν Άργει. Πριν λίγο μόλις  έφυγαν οι γυναίκες της γειτονιάς, της Φορωνέως οι διακόνισσες, που δεν έχουν σταματήσει μέρες τώρα, να πλένουν, να ασπρίζουν, να καλλωπίζουν τα πάντα, να είναι έτοιμα για τις μεγάλες μέρες της πανηγύρεως. Μέχρι και τον φιδίσιο δρόμο, με τα σκαλοπάτια, που ξεκινά από την πόλη και φτάνει μέχρι εδώ πάνω, λαμπίκαραν με τον ασβέστη,  που σαν να έχει του λιβανωτού το άρωμα, μόλις το παγωμένο αγέρι στον φέρνει στο πρόσωπο. Ησυχία απλώθηκε πλέον στο Μοναστήρι. Είναι η ώρα  της σιωπής, που η ψυχή της λαχταρά πιότερο από όλες. Ξεκινά να λιβανίζει κάθε  εικόνισμα, με λιβάνι γιασεμί και τριαντάφυλλο ανάμεικτο, που κρατά στην χούφτα της και όλο συμπληρώνει στο θυμιατήρι. Την Θαυματουργή εικόνα πρώτα, ιστορημένη από τον Ευαγγελιστή Λουκά, όπως πολλοί βασίμως πιστεύουν,  με το σημάδι του κεραυνού εκεί που σμίγουν το χάδι της Μητέρας του Φωτός με τα χείλη του μικρού Χριστού, και την φωνή της σπλαχνικής Προστασίας ακόμα να αντηχεί στο καθολικό των Εισοδίων: όχι, όχι στα πρόβατά μου…σε μένα ρίχτη!, την εικόνα που οι επίτροποι  κατέβαζαν στην πόλη να σταυρωθούν οι άρρωστοι και σαν ήταν ελαφριά ή βάραινε,  καταλάβαιναν που όδευε ο ασθενής αδελφός. Έπειτα την ασημωμένη θήκη της που κάποτε κρατούσε μέσα της και λείψανα του Αη Δημήτρη του Τριπολιτσιώτη,  που προσκύνησε μπροστά της πριν μαρτυρήσει για την Αγία πίστη. Την Βρεφοκρατούσα του τέμπλου, που πίσω της, συχνά σαν την καθάριζε, άγγιζε το καθαρό κερί με τις τρίχες από τις κεφαλές των νεοκειρόμενων στη χάρη Της. Ύστερα την εικόνα των Εισοδίων, με τα σπαθίσματα των Τούρκων πάνω της και τα βγαλμένα μάτια του Αρχιερέως Ζαχαρία, της Αγίας Άννης και της τριετίζουσας προεκλεχθείσας εκ πασών των γενεών, να μαρτυρούν το μίσος του διαβόλου για την Κεχαριτωμένη έμψυχον Κιβωτόν.  Και όλα τα προσκυνητάρια του Αμάραντου Ρόδου, των Αρχαγγέλων, της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Θωμά, των Δεσποτικών Εορτών, και αμετρήτων ακόμα Αγίων φρουρών  που το καθένα προστάτευε ένα σωματείο της πόλης, τα έξοχα λυπητερά τέλος με τον Εσταυρωμένο ανάμεσα στην Παναγία και τον ηγαπημένο μαθητή. Σαν γεμίσει τον  αέρα με τα πυκνά ευωδιαστά σύννεφα  και  το οξυγόνο του Ουρανού, στέκεται    μόνη της μπροστά στο εικόνισμα της Παναγίας να ψάλει το Απόδειπνο με τους Χαιρετισμούς Της. Να μετανίσει μπροστά της όσο περισσότερο μπορεί και ο Κύριος την αξιώσει κι απόψε. Δεν μέτρησε ποτέ της χρόνο ή μέριμνες, για αυτήν της τη συνήθεια-γαλήνη και δύναμη. Ιδίως όταν έρχεται η στιγμή να δοξολογήσει την Αγία Τριάδα και έπειτα να δεηθεί ολόκαρδα στον Χριστό, την ανάπαυση των ψυχών, με απλά λογάκια και παρρησία ασυνάντητη,  βάζοντας την  Μεσίτρια του κόσμου να παρακαλέσει για τα κεκοιμημένα παιδιά της. Δεν ξεχνά κανέναν η κυρά Μαρία. Μόλις τελέψει με τα δικά της τα συγχωρεμένα, ξεκινά να απαριθμεί όλους όσοι πέρασαν από εδώ. Παλιούς και νεότερους, για όσους αναζήτησε και  έμαθε την ιστορία τους και δεν λησμόνησε ποτέ της. Αρχίζει τότε, από την ηγουμένη Μάρθα από τον 9ο αιώνα, σαν η μονή ήταν γυναικεία, τους ηγουμένους  στα 1800, Βενέδικτο και Παρθένιο, τον τρισευλογημένο και διωγμένο Ανανία Δαγρέ τον Αγιορείτη, χαρισματούχο και κτήτορα, που άφησε μνήμη ανέσπερη, τους Μοναχούς Ιερεμία και Ραφαήλ, τον τελευταίο εγκαταβιώσαντα στα 1856,  χαμηλό στο δέμας μα με ανδρεία ψυχή γιγάντου Σεραφείμ, τον Σεραφάκο τον Κόντο όπως τον θυμούνταν οι παλιότεροι εν ζωή.  Μνημονεύει έπειτα τον κυβερνήτη μπάρμπα Γιάννη, που ερχόταν συχνά εδώ και είχε αφιερώσει και καντήλι στη χάρη Της, τον Παλαιών Πατρών Γερμανό που μαθήτευσε και εκάρη Μοναχός εδώ, τον γενναίο παπά Αρσένιο Κρέστα, που αντιστάθηκε εκατόκαρδα με ορμητήριο τούτο το ουρανοκρέμαστο καταφύγι.

-Για την μοναχή Θεοφάνη που κέντησε πριν 2 αιώνες το ομοίωμά σου Παναγία μου, πρέσβευε στον Υιό σου και Θεό μας και Σωτήρα μας!

-Και για τον Χαράλαμπο τον Αμερικάνο, που αγόρασε τα τσιμέντα για τα σκαλοπάτια σου και τους 98 ακόμα δωρητές που βοήθησαν στο μονοπάτι! Και τους σαρανταδυό οινοπαντοπώλες που αγόρασαν τις μηχανές και τα γρανάζια του καμπαναριού σου Παναγίτσα μου, και την Μαγδαληνή που δώρισε το ρολόι,  και τον Δημήτριο που έφερε την μεγάλη καμπάνα σου και τον Χριστόδουλο με την συμβία και το τέκνο τους, που χάρισαν την εικόνα σου, το Ρόδο το αμάραντο, και τον Γεώργιο τον Αθηνιό που χάρισε τα Εισόδιά σου Μάνα μου και τον Άγγελο που την ζωγράφισε και όλους όσους επιτρόπεψαν εδώ, τον κυρ Θοδωρή με την γυναίκα του την κυρά Σοφία και τον Ιωάννη τον πιστό διάκονό σου, και όσους ετάφησαν εδώ Παναγία μου, που και εγώ θέλω να με αξιώσεις να ταφώ, την Σταμάτα και τον Γιαννάκη και όσους σκότωσε εκείνη  η οβίδα των Γερμανών το 41…  

Η καμπάνα σήμανε μεσάνυχτα! Κι ακόμα η κυρά Μαρία συνέχιζε μπροστά Της, μέχρι να πει το τελευταίο απολυτίκι της το αγαπημένο: Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον…

Έμεινε 16 χρόνια μόνη της στο Μοναστήρι, λίγα παραπάνω από όσα η Παναγία μας  στα Άγια των Αγίων, εν σιωπή και προσευχή από το 1967 έως το 1983. Ως το τέλος της, ποτέ δεν παρέλειψε, σαν ερχόταν η ώρα του αποδείπνου, να σταθεί μπροστά στην Δέσποινα του κόσμου,  στην ανακαίνηση όλων των Χριστιανών η κυρά Μαρία με την ασκούριαστη και άσηπτη ψυχή! Κοιμήθηκε λίγες μέρες μετά την πανήγυρη του 1983!  Άρρωστη από καιρό παρακάλεσε την Παναγία να μην φύγει πριν τη μεγάλη γιορτή της! Ό,τι της υποσχέθηκε Εκείνη έγινε! Κοιμήθηκε στις  2 Δεκεμβρίου. Κόσμος πολύς ασπάστηκε τα χέρια της! Ήταν ζεστά όπως όλων εκείνων των αφιερωμένων ταξιδευτών προς τις ουράνιες μονές! Ο τάφος τη στο δυτικό μέρος της μονής  έγινε προσκύνημα των Αργειτών, ιδίως την μεγάλη ημέρα των Εισοδίων κάθε χρόνο από τότε! Σαν έγινε η εκταφή της, τα λείψανά της μεταφέρθηκαν κάτω από το καθολικό, δίπλα στα λαβωμένα οστά των πατέρων  που μαρτύρησαν στο μοναστήρι.

Μαρία Σκουριά-Αφιερωμένη γράφει πάνω το ξύλινο κουτί. Μια φωτογραφία της κολλημένη πάνω του! Η κοσμοκαλόγρια της Παναγίας! Ασκήτρια και ησυχάστρια! Σε κάθε λιτανεία περνάμε από μπροστά της! Την μνημονεύουμε! Κάποιοι ακόμα κάθε βράδυ, μόλις η καμπάνα της Κατακεκρυμμένης σημάνει την ώρα του Αποδείπνου!

Την ευχή σου κυρά Μαρία μας! Πρέσβευε για όλον τον κόσμο!

Νώντας Σκοπετέας/Εισόδια Θεοτόκου 2026

ΥΓ: Σχεδόν 25 χρόνια μετά την κοίμηση της αφιερωμένης αυτής ψυχής, 2 παιδιά που μεγάλωσαν στις αυλές της Πορτοκαλούσας, ο Παναγιώτης και ο Κωνσταντίνος εκάρησαν μοναχοί και εν συνεχεία ιερομόναχοι από τον μακαριστό Επίσκοπο Αργολίδας κυρό Ιάκωβο. Μια ακόμα υπόσχεση της Παναγίας προς την κυρά Μαρία την αφιερωμένη, έγινε πραγματικότητα, αφού εκεί και σήμερα  μονάζουν και διακονούν,  οι κατά σάρκα δίδυμοι αδελφοί, ο π.Ιωσήφ και ο π.Μακάριος. Είναι αυτοί που ποτέ δεν την ξεχνούν,  σαν στέκονται μπροστά στην Αγία πρόθεση να βγάλουν αμέτρητες μερίδες για όσους ποτέ και εκείνη δεν λησμόνησε...

Απόσπασμα από την εκπομπή με τίτλο: Η Παναγία μας 3 ετών(Νοέμβριος 2026). Πληροφορίες για το βίο αυτής της αφιερωμένης στον Χριστό μας και στην Κυρία Θεοτόκο ψυχής, αλλά και για το ολοφώτεινα ένδοξο παρελθόν της Παναγίας της Κατακεκρυμμένης, αντλήθηκαν από το βιβλίο:"Παναγία η Κατακεκκρυμμένη η εν Άργει" (εκδ.2004) του εκπαιδευτικού-συγγραφέα και εξαίρετου Ιεροψάλτη Ιωάννη Χαβιαρλή, αγαπημένου παιδιού της Παναγίας της Πορτοκαλούσας.

6 Νοε 2026

Κοιτώ τον Ταξιάρχη...

 

Όσο αντέχουν τα μάτια μου να μην χαμηλώσουν κοιτώ τον Ταξιάρχη. Στο πρόσωπό του  άλλοτε  η αυστηρότητα του ατρόμητου στρατηγού και άλλοτε η γλυκάδα του καρδιακού σου φίλου…Εγγύηση πάντοτε τούτο το βλέμμα του, που κάθε φορά αλλιώς το συναντάς…Είναι που λύπησες πάλι του Θεού το πνεύμα και ξεμάκρυνε…είναι όμως που την επόμενη στιγμή αισθάνθηκες τόσο απροστάτευτος από τους ανθρώπους με τις παγωμένες καρδιές και αγκάλιασες σφιχτά με δάκρυα ικεσίας το μικρό εικόνισμά του…Βρέθηκε τούτο κάποτε με θαύμα άληστο στον βυθό κάτω από τον γκρεμό  τον μανιάτικο…Ξημερώνει των Ταξιαρχώνε που έλεγε η γιαγιούλα μου..Με τα φτερά τους πετάει η ψυχή τέτοιες μέρες του Νοέμβρη. Άλλοτε σχίζουν τον αέρα και άλλοτε πάνω στα κύματα καλπάζουν, να φτάσουν ως εκεί που τους επικαλούνται οι κινδυνεύοντες…Λυτρωτές, παρακλήσεων και ειδήσεων διαβιβαστές, ιατροί ανιάτων, εθνών πρόμαχοι, υπερασπιστές διωγμένων, της δικαιοσύνης απονεμητές. Φτερακίζουν μαζί τους οι ψυχές των Ορθοδόξων απ΄τον Πανορμίτη ως τον Μανταμάδο και από την Θάσο ως το Θάρρι των Ροδίων και έπειτα ξανά πάνω ως τους Παμμεγίστους του Πηλίου και πιο ψηλά ως του Δοχειαρίου τους προστάτες θυρωρούς. Πετούν και πανηγυρίζουν οι ψυχές μας. Αντάμα με τον φύλακα Άγγελό του ο καθένας. Σήμερα που γιορτάζει και αυτός, να μην τον λυπήσω…Πόσες τέτοιες μέρες του το υποσχέθηκα και παραβάτης έγινα και τον έθλιψα, ανάξιος δούλος της αγαθότητας του Κυρίου…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~