Σαν ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη...

 

"...Και την ώρα που ο Αδάμ έλεγε αυτά προς τους συγκαταδίκους του, εισέρχεται ο Κύριος, κρατώντας το νικηφόρο όπλο του Σταυρού. Μόλις τον αντίκρυσε ο Αδάμ, χτύπησε το στήθος από την χαρούμενη έκπληξι και φώναξε προς όλους τους επί αιώνες κεκοιμημένους: «Ο Κύριος μου ας είναι μαζί με όλους»! Και ο Χριστός απάντησε στον Αδάμ: «Και μετά του πνεύματός σου».

Ύστερα τον πιάνει από το χέρι, τον σηκώνει επάνω και του λέει: Σήκω συ που κοιμάσαι και ανάστα από τους νεκρούς, γιατί σε καταρτίζει ο Χριστός! Εγώ ο Θεός, που για χάρι σου έγινα υιός σου, έχοντας δικούς μου πλέον και σένα και τους απογόνους σου, με την θεϊκή εξουσία μου δίνω ελευθερία και λέω στους φυλακισμένους: εξέλθετε.

Σένα Αδάμ, σε προστάζω: σήκω από τον αιώνιο ύπνο σου. Δεν σε έπλασα, για να μένης φυλακισμένος στον Άδη. Ανάστα εκ των νεκρών. Γιατί εγώ είμαι η ζωή των θνητών. Σήκω επάνω, πλάσμα δικό μου, σήκω επάνω συ που είσαι η μορφή μου, που σε δημιούργησα κατ’ εικόνα μου. Σήκω να φύγουμε από εδώ. Γιατί συ είσαι μέσα σε μένα και εγώ μέσα σε σένα! Για σένα ο Κύριος έλαβε τη δική σου μορφή του δούλου. Για δική σου χάρι, εγώ που βρίσκομαι ψηλότερα από τους ουρανούς, κατέβηκα στη γη και πιο κάτω από τη γη...."( Αγ.Επιφανίου Κύπρου, Λόγος εις την Θεόσωμον Ταφήν του Κυρίου)

Είναι ανάγκη της ψυχής τούτος ο λόγος! Στο Πρωτάτο, κάθε Μεγάλο Σάββατο εδώ και αμέτρητους καιρούς διαβάζεται, να χαρεί αληθινά η ψυχή! Να νιώσει το μέγεθος της ευεργεσίας! Να καταλάβει πιότερο εκείνο το θαυμαστό επεδήμησε προς τους αποδήμους. Να συλλάβει εκείνο το προς τους Αιχμαλώτους ο Ελευθερωτής! Όχι μόνο στο Άγιο Όρος! Όπου καρδιά Χριστιανική Ορθόδοξη  χτυπά διαβάζεται και ακούγεται απ’ τις ψυχές των Ορθοδόξων αδελφών του Κυρίου! Σε μοσχολιβανισμένους από τα αρώματα του Επιταφίου περικαλλείς Ναούς, σε μικρά ξωκκλήσια βαλμένα στο ανοιξιάτικο και αναγεννητικό κάδρο του Μεγάλου Ποιητή και Ζωγράφου! Παντού αντηχούν οι κραυγές του Ενθουσιασμού και της Λύτρωσης των πρώην αιχμαλώτων. Του πεσόντος Αδάμ. Της θρηνωδούσας μέχρι πριν Εύας. Ανάκλησις και Λύτρωσις! Ελευθερία των ψυχών και ο Άδης στενάζει! Πού η δύναμή σου θάνατε; Λίγο πριν ο ευσχήμων Ιωσήφ, τοποθετεί το Σώμα του Θεανθρώπου στο καινό μνημείο! Εκεί γονατίζει σήμερα όλη η πλάση, να αφουγκραστεί τα πιο συγκλονιστικά και ποιητικά λόγια  που έγραψε ποτέ άνθρωπος για τον Δημιουργό του, για Εκείνον που κυριεύει σε ζωή και θάνατο! Πάνε περίπου 15 χρόνια από τότε που πάλι μια τέτοια μέρα ξαναδιαβάσαμε πίσω από το μικρόφωνο τούτο τον λόγο. Λυτρωτική και Ζωογόνος αυτή η επανάληψη! Ευχηθείτε να ηχήσουν πιο ζωντανά μέσα μας, τα λόγια που ακούστηκαν εν τοις κατωτάτοις της γης…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Μ.Σάββατο 2025

Ένα μωρό περιμένει…(Νύχτα Μεγάλης Παρασκευής)

Είναι από τις ειδήσεις που περνάνε πλέον στα πολύ ψιλά…Πάντοτε όμως αυτά τα ψιλά γράμματα φανερώνουν όλην την ουσία. Πάρετε για παράδειγμα τα ψιλά γράμματα στα Μηναία της Αγίας μας πίστης. Αυτά που παρακάμπτουμε για λόγους συντομίας, αλλά σχεδόν ποτέ ούτε κατ’ ιδίαν δεν μελετάμε. Όλο το…πανηγύρι και η χαρά του Παραδείσου, εκεί κρύβονται και καρτερούν τη σπουδή μας. Για εκείνους που ψάχνουν στο Ευαγγέλιο, για παράδειγμα, τις περισσότερες γιορτές της Παναγίας μας και δεν τις βρίσκουν…Στα μηναία του Αυγούστου, του Νοεμβρίου, του Μαρτίου και του κάθε μηνού, θα συναντήσουν τις εκπληκτικές αναφορές σε Εκείνην που φύλαξε με την ιερή και μακαρία σιωπή της όλα τα σεσιγημένα μυστήρια ης Σωτηρίας μας… Αλλά ας επιστρέψουμε στα ψιλά γράμματα των ειδήσεων…Πριν λίγο καιρό μόλις, ανακαλύφθηκε στα νότια της Τουρκίας, σε περιοχή που κατοικείτο μέχρι και πέντε αιώνες πριν την έλευση του Θεανθρώπου, ένας σκελετός μικρού παιδιού ηλικίας 7600 ετών με ασημένιο δαχτυλίδι. Από αυτό το δαχτυλίδι οι αρχαιολόγοι συμπεραίνουν ότι το παιδί ήταν τότε μόλις 3 ετών. Αιώνες σιωπής, μα και αναμονής…Αυτό το παιδί περιμένει…Έχει μάθει να περιμένει…Περίμενε τόσες χιλιάδες χρόνια για να ακούσει τη φωνή του Πλάστη του στον Άδη να κηρύττει την παντοτινή νίκη της Ζωής, τον παντοτινό συντριμμό του θανάτου. Και τώρα, την ένωσή του ξανά με το σώμα του, την δική του Ανάσταση.

Πριν λίγες μέρες βρεθήκαμε στην ηρωική και αδούλωτη γη των Μεσολογγιτών. Εκεί και ένα μουσείο υπέροχο, το Ξενοκράτειον, να αποκαλύπτει μυστικά και μια αφανέρωτη για πολλούς καιρούς αστραποβόλα αίγλη. Το ένδοξο και υπέρλαμπρο παρελθόν των Ελλήνων και ιδίως των Αιτωλών και των Ακαρνάνων. Επτά αίθουσες γεμάτες από χιλιάδες ευρήματα. Αγάλματα, ειδώλια, επιγραφικά κείμενα σε λίθο και χαλκό, νομίσματα, αμφορείς…Χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι προσκυνούσαν ψεύτικους θεούς, αφιέρωναν τις υπάρξεις τους σε είδωλα της πλάνης και του σκότους. Αλλά με μια μεγαλοπρέπεια ανυπέρβλητη και τόσο μα τόσο θαυμαστή. Και ο Θεός Λόγος, ο Κτίστης του παντός, η προαιώνια Αλήθεια, περίμενε μέχρι να λάβει σάρκα.. Γιατί να περιμένει τόσο πολύ; Γιατί να μην συντομεύσει την έλευσή του προς τους αποδήμους της Αυτού Χάριτος; Γιατί περίμενε να γεννηθεί η Παναγία Μητέρα Του! Η απαρχή της Σωτηρίας, η Χαρά όλου του κόσμου! Τέτοιες σκέψεις κάναμε, θαυμάζοντας τα ευρήματα που ξαναζωντάνευαν τους προ Χριστού καιρούς. Και προχωρώντας βρεθήκαμε μπροστά σε ένα ανεπανάληπτο εύρημα! Ένας κιβωτιόσχημος τάφος πλούσια κτερισμένος, όπως βρέθηκε στο νεκροταφείο της Αλίκυρνας…Και μέσα του, σε συνεσταλμένη στάση ένα μωρό, που και αυτό για αιώνες τώρα περιμένει.. Ξερά οστά για κάποιους…Ξερά οστά που έχουν ακούσει την φωνή του Κυρίου: «…ιδού, εγώ φέρω εις σας πνεύμα ζωής, θα δώσω εις σας νεύρα, θα σας καλύψω με σάρκας, θα απλώσω επάνω εις σας δέρμα και θα δώσω το Πνεύμα μου εις σας. Θα αποκτήσετε ζωήν και θα ζήσετε. Ετσι δε θα μάθετε, ότι εγώ είμαι ο Κυριος». (Ιεζεκιήλ, 37,5) Σαν να το ακούσαμε εκείνο το μωρό, εκείνο το κορίτσι,να ψέλνει με την φωνούλα του παιάνες αναστάσιμους, του μεγαλοφωνότατου Ησαϊα: Αναστήσονται οι νεκροί, και εγερθήσονται οι εν τοις μνημείοις και του Ποιητικότατου Ιερού Δαμασκηνού: Ο θάνατός σου, Κύριε, αθανασίας γέγονε πρόξενος …Ήταν για εμάς στην κορυφή της… αξιολόγησης τούτο το ταφικό εύρημα…Αν είχαμε την δύναμη θα αλλάζαμε τον τίτλο στην ενεπίγραφη σήμανση του τάφου του κοριτσιού. Θα γράφαμε το ΠΡΟΣΔΟΚΩ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΝΕΚΡΩΝ… Μια σκέψη ακόμα εκείνη τη στιγμή, ευλογημένη και δωρισμένη άνωθεν…Επιστρέψαμε με τον Φώτη…Ένα τρισάγιο στην μνήμη του κοριτσιού που χιλιάδες χρόνια, σαν… μια μέρα περιμένει…Ξεκινήσαμε χαμηλόφωνα μα ευδιάκριτα, σκορπίζοντας δίπλα μας απορημένα ίσως και ενοχλημένα βλέμματα…Μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων την ψυχή της δούλης σου Σώτερ ανάπαυσον… Σὺ εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ καταβὰς εἰς ᾍδην, καὶ τὰς ὀδύνας λύσας τῶν πεπεδημένων… Αυτό το κορίτσι περιμένει…αποκαραδοκεί να ακούσει την σάλπιγγα της εγέρσεως, να υπαντήσει έπειτα Εκείνον που την έπλασε, αναστημένη και ενωμένη με το σώμα της…

Στον περίβλεπτο τάφο του μωρού, νοερά γραμμένο το Προσδοκώ Ανάστασιν Νεκρών, μα και το Έρχου Κύριε Ιησού…

Νώντας Σκοπετέας

Μεγάλη Παρασκευή 2026

Άπλωσα τα χέρια μου για να σας αγκαλιάσω..

                  

                                                                                                      «Γιατί με εγκατέλειψες, ω άνθρωπε;

Γιατί αποστράφηκες από τον αγαπήσαντά σε;

Γιατί πάλιν ενώθηκες με τον εχθρό μου;…»

 (Άγιος Τύχων Επίσκοπος Ζαντόνσκ)

Θα μπορούσε αυτός ο τίτλος να συνοδεύσει μια σειρά αναριθμήτων εκπομπών, ως την τελευταία που ο Κύριος θα μας  επιτρέψει αδελφοί μου. Πλέον όλα γυμνά και τετρχαχηλισμένα μπροστά μας. Αν έστω και ελάχιστα, τα πνευματικά μας αισθητήρια λειτουργούν, καταλαβαίνουμε πως όλο και περισσότερο βυθιζόμαστε…Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε!! ήταν το σύνθημα ενός Θεομάχου ηγήτορος του αρκετά προσφάτου παρελθόντος…Αχ και να το πράτταμε όλοι μας  αυτό, στην αληθινή πνευματική του διάσταση...Ιδίως οι άρχοντές μας! Θεομάχοι ηγήτορες, σε μια παγκόσμια κλίμακα όλο και πιο απροκάλυπτα και λυσσαλέα, βάλουν κατά του Εσφαγμένου Αρνίου…Πλέον μοιάζει να μην χρειάζεται η παραμικρή προσπάθεια για να αποκρυπτογραφηθεί ή να αποκωδικοποιηθεί αυτό το σχέδιο, στο οποίο αναζητούνται προς πείραμα και θυσία αμέτρητες…απρόσωπες ψυχές…Το σίγουρο είναι οτι όπως κάθε... σωστός Θεομάχος, έτσι και εκείνοι κινούνται, ή μάλλον έρπονται για να είμαστε ακριβείς, με θαυμαστή εμβρίθεια όσον αφορά τις Γραφές...Και αυτό βέβαια το οφείλουν στο...αφεντικό τους, που είναι μέγιστος...Θεολόγος...Έχουμε ξαναπεί στο παρελθόν από αυτό το μικρόφωνο, πως δεν είμαστε αντιχριστοφοβικοί! Προσπαθούμε, έστω και αν αποτυγχάνουμε συνεχώς, να γίνουμε Θεοφοβούμενοι! Οι  ψυχές μας να λαχταράνε τον Θεό! Εκείνος διψά να τον διψάμε! Να θυμόμαστε τους παλιούς που εύχονταν αλλήλοις: Να σας βλέπει ο Θεός! Οι Θεοφοβούμενοι παππούληδές μας, οι διαλεχτοί του Κυρίου! Να τους μοιάσουμε αδελφοί! Δεν εγκατέλειψαν ποτέ τους τον Θεό! Είχαν συνεχώς την αίσθηση της ολοζώντανης παρουσίας Του δίπλα τους! Και εμείς όλο και πιο συχνά πλέον, μονολογούμε στα εγωιστικά μας παραληρήματα: Που είσαι Θεέ μου; Γιατί μας αφήνεις;Γιατί…Γιατί…Και ο Θεάνθρωπος είναι ακόμα στον Σταυρό και απευθύνει τους λόγους του σε όλους μας! Ο Ιησούς Χριστός! Ο Θεός Λόγος! Ο Αυτός χθες και σήμερον και εις τους αιώνες! Να κάτι όμως που καταφέραμε να αλλάξουμε εμείς οι σύγχρονοι αποστάτες που δεν χορταίνουμε να Τον πικραίνουμε! Εκείνος ο λόγος του Θεανθρώπου πάνω στον Σταυρό, εκείνο το ψαλμικό από τον 21^ο: "…ὁ Θεός μου, πρόσχες μοι· ἵνα τί ἐγκατέλιπές με; μακρὰν ἀπὸ τῆς σωτηρίας μου οἱ λόγοι τῶν παραπτωμάτων μου. " φαντάζει να αντιστρέφεται στις Θεοστυγείς  μέρες μας…Άνθρωπε γιατί με εγκατέλειψες; Που ψάχνεις να βρεις αυτό που σου προσφέρεται άφθονο και περίσσιο από την πηγή της Ζωής, της Υπομονής, της Ελπίδας; Ορίζοντας ορθάνοιχτος μπροστά στα μάτια σου το αιώνιο και εκείνα αλλού κοιτούν, φτάνοντας ως της φαύλης ηδονής τα απροσπέλαστα αδιέξοδα…Άνθρωπε γιατί με εγκατέλειψες;

ΥΓ: Πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας, για την χωροταξική θέση του Εσταυρωμένου Λυτρωτή μας εντός του Ιερού Ναού. Μελετώντας ένα από τα σπάνιας ερμηνευτικής αρτιότητας ομιλήματα του μακαριστού Αγίου Γέροντος π.Αθανασίου Μυτιληναίου, με αφορμή κατηχητικό λόγο του Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, σταθήκαμε σε ένα απόσπασμα από τον προφητικό λόγο του προφήτη Ησαϊα «Εξεπέτασα τας χείρας μου όλην την ημέραν προς λαόν απειθούντα και αντιλέγοντα, οι ουκ επορεύθησαν οδώ αληθινή, αλλ’ οπίσω των αμαρτιών αυτών» (Ησ. 65:2). Το ίδιο απόσπασμα παραθέτει και ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του ( 10,21) όταν αναφέρεται όχι μόνο στους απειθούντες Ιουδαίους αλλά στους αποστατούντες όλων των αιώνων, επομένως και σε ΕΜΑΣ!  Και πρός τον νέο Ισραήλ λοιπόν ο Σωτήρας του κόσμου απευθύνεται λέγοντας οτι σαν στοργικός πατέρας άπλωσα τα χέρια μου για να σας αγκαλιάσω! Όλους εσάς που απειθείτε και αντιλέγετε! Το... εξεπέτασα σημειώνει ο π.Αθανάσιος είναι μια εικόνα πολύ χαρακτηριστική! Όταν θέλουμε να πείσουμε και να παρακινήσουμε, να  προσκαλέσουμε κάποιους ανθρώπους, χρησιμοποιούμε και κουνάμε τα χέρια μας. Τα έχουμε απλωμένα και προσπαθούμε να πείσουμε...Σας παρακαλώ...Πίσω από την εικόνα οτι ανοίγω τα χέρια μου και προσκαλώ συνεχώς έναν λαόν απειθούντα και αντιλέγοντα, ακινητοποιώντας τα για μια στιγμή ..παρουσιάζεται ο Εσταυρωμένος...Ούτε ως σκάνδαλο , ούτε ως παράταιρος, αλλά ως καύχημα!  Δεν είναι ο πεθαμένος Θεός ο Εσταυρωμένος μας!"…αλλ’ ο Θεός διηνεκώς έστηκεν αναµένων, ει τις ποτε κάλεσειεν αυτόν των οικετών… (Αγ.Ιω.Χρυσ.) Είναι ο φιλόστοργος και παντοτινά αναμένων την επιστροφή ΜΑΣ μακρόθυμος Θεάνθρωπος... Ένας ταπεινός συλλογισμός προέκυψε από αυτό το θαυμάσιο ομίλημα...Μακάρι να βρει τον τόπο του...«Οὐ γάρ ἔκρινα τοῦ εἰδέναι τι ἐν ὑμῖν εἰ μή Ἰησοῦν Χριστόν, καί τοῦτον ἐσταυρωμένον» (Α΄ Κορ. 2,2)

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή του 2024 και το βιβλίο: Χώμα και Χριστός...Των ΛεμονΑνθΩν το συναξάρι...( Εκδ.Εφύμνιον) 

Το Πνεύμα της Αληθείας…

 

Το Πνεύμα το Άγιον φως και ζωή, και ζώσα πηγή νοερά· Πνεύμα σοφίας,

 Πνεύμα συνέσεως, αγαθόν, ευθές, νοερόν, ηγεμονεύον, καθαίρον τα πταίσματα· 

Θεός και θεοποιούν, πυρ εκ πυρός προϊόν, λαλούν, ενεργούν, διαιρούν τα χαρίσματα, 

δι ου προφήται άπαντες και Θεού απόστολοι μετά μαρτύρων εστέφθησαν. 

Ξένον άκουσμα, ξένον θέαμα, πυρ διαιρούμενον εις νομάς χαρισμάτων. 

Από τον Εσπερινό της Πεντηκοστής.

Η ακαταγώνιστη χάρη που ζωοποιεί και καινοποιεί και σώζει και μεταμορφώνει. Το άγριο σε άγιο, το καλό σε κακό. Το μακάβριο σε μακάριο, το φιλόδοξο σε φιλόθεο, το μιαρό σε αγνό, το άθεο σε ένθεο, το οκνηρό σε φιλόπονο, την ακηδία σε νήψη, την απελπισία σε χαρά, το ψέμα σε Αλήθεια! Τους αγραμμάτους και φοβισμένους ψαράδες σε Θεοφόρους και ατρόμητους πάνσοφους κήρυκες της μόνης Αλήθειας της Αναστάσεως Της Ζωής!

Ρίχνει τα λέπια από τα μάτια! Εξαφανίζει τον δισταγμό απ΄την καρδιά! Η αφειδώλευτη χάρη και η αδίσταχτη πίστη! Η δύναμη της Θείας Χάριτος! Απερίγραπτη και απερινόητη! Πανσθενουργός και αήττητη! Σαν αύρα λεπτή που αν ασίγαστα δεν προσπαθείς να ανασαίνεις θα φύγει από δίπλα σου! Και τότε…Ω τότε! Θα γίνεις ξανά εσύ αρνητής και διώκτης και φιλήδονος και δεσμώτης του σκότους! Φαύλος θα πορευθείς εις Ανάστασιν Κρίσεως! Από αυτήν την απομάκρυνση! Χωρίς την Θεία Χάρη, ξανά παλαιός άνθρωπος, χωρίς καταφύγιο και παρηγοριά! Όλη η ζωή, όλος ο αγώνας για αυτήν την κτήση μα κυρίως για την διατήρησή της. Όλοι δεκτικοί Θείας Χάριτος μα και όλοι επιρρεπείς στην απώλειά της…Κάποιους τέτοιους διαλεχτούς και δεκτικούς της Θείας Χάριτος θα συναντήσουμε στις δυο αυτές εκπομπές. Πρώην αμύητους, Αθέους όπως πίστευαν οι ίδιοι, που όχι απλά αναγεννήθηκαν αλλά τα έδωσαν όλα στον Χριστό, σαν γνώρισαν Την αποκεκαλυμμένη Ζωοποιό Αλήθεια!

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά 2 εκπομπών με αναφορά στην μακαριστή Γερόντισσα Μαγδαληνή του Σινά και τον μακαριστό π.Σεραφείμ Ρόουζ.

Είμαι ο Παναγιώτης! (Οι ψυχές που περιμένουν...)

 

Κάποια  Σαρακοστή, παραμονή Σαββάτου Αγίου Θεοδώρου με το θαύμα των κολλύβων,  στο μεσόνυχτο την ώρα που τέλευε τον κανόνα της στις 3, σε δωμάτιο του σπιτιού της κοντά στο εικονοστάσι της,   η μακαριστή Χριστοκήρυκας Αθηνά Σιδέρη,  άκουσε μια αντρική φωνή να την καλεί. Χωρίς να ταραχτεί ρώτησε ποιος είναι… Εκείνος της απάντησε:

-Είμαι ο Παναγιώτης! (κάποιος γνωστός γιατρός της μακαριστής Αθηνάς)  

-Τι θέλετε;

-Όταν ήμουν στη γη, είχα έρθει στο σπίτι σας…και εσείς αρωστήσατε και εγώ σας πρόσφερα τις ιατρικές μου γνώσεις… Σας παρακαλώ! Είμαι πολύ άσχημα! Παραθέστε τράπεζα και για μένα αλλά και για άλλους( και άρχισε να λέει ονόματα)! Εγώ είμαι κάπως καλύτερα από εκείνους και μπορώ να σας μιλώ! 

-Να ναι ευλογημένο!

Πηγαίνω στο γραφείο του παιδιού μου και του λέω:

-Πείτε μου και άλλα ονόματα! Μου είπε πολλά! Ήδη είχε φτάσει το χαρτί στη μέση! Γονάτισα…Γέμισε όλο το χαρτί!

Ξεκίνησε να υπαγορεύει ονόματα και η κυρία Αθηνά γέμισε μια μεγάλη κόλλα αναφοράς! Αμέσως έπειτα πήγε και ετοίμασε το στάρι της! Το πρωί το πήγε στους πατέρες, στον κοιμητηριακό Ναό των Αγίων Θεοδώρων, μαζί με τα ονόματα ! Εκείνοι ολοπρόθυμοι τέλεσαν και για αυτούς μνημόσυνο!

Λίγες εβδομάδες αργότερα….

Της Ζωοδόχου Πηγής πήγαινα στην Εκκλησία.Στο προαύλιο βλέπω έναν άνθρωπο καλοντυμένο. Εξέφραζε την εικόνα του Θεού σε όλο του το μεγαλείο, με την ευπρέπεια( δεν σχολιάζω το ντύσιμό του) αλλά σε…ενέπνεε η όλη παρουσία του. Στηριζόταν σε δυο μπαστουνάκια.

-Θέλετε να σας βοηθήσω να ανεβείτε τα σκαλιά; Πλησίασα και του είπα: Χριστός Ανέστη!

-Αληθώς Ανέστη!

-Θέλετε να σας βοηθήσω;

-Όχι Αθηνά!

Από την απέναντι πλευρά του προαυλίου της Εκκλησίας, έρχονταν πολλοί γνωστοί μου άνθρωποι…φιλενάδες μου με τους συζύγους τους. Εγώ μιλούσα με τον ανάπηρο κύριο. Μού μίλησαν εκείνη την ώρα…μου είπαν Χριστός Ανέστη, αλλά εγώ δεν μπορούσα να διακόψω αυτόν τον χαρμόσυνο διάλογο και δεν μπόρεσα ούτε τα μάτια μου να σηκώσω να τους δω…και περνούσαν και εγώ σκεφτόμουν, πως και δεν έρχονται να με βοηθήσουν να βάλουμε τον άνθρωπο μέσα στον Ναό; Μου έκανε εντύπωση γιατί ήταν πολύ φίλες μου…Συνέχισα να μιλώ μαζί του…

-Ξέρετε το όνομά μου;

-Σε γνωρίζω!

-Ελάτε λοιπόν να σας βοηθήσω!

-Όχι Αθηνά! Τα μνημόσυνα που μας έκανες μας έφεραν εδώ! Του χρόνου θα είμαι μέσα Αθηνά! Εκεί δεν θα σε δώ! Αλλά ήρθα σήμερα να σε δω και να σου πω πως είμαι ο Παναγιώτης!

Του ξαναλέω Χριστός Ανέστη και εκείνος μου λέει:

-Ακούω και από εδώ και ακούνε και όλοι! Συνέχισε( να μας μνημονεύεις) μην σταματήσεις…

-Δώστε μου μια εικόνα! Επιτρέπεται;

-Εγώ καθόμουν σε χαλάσματα αραχνιασμένα…σε μια καρέκλα που δεν είχε ψαθί…

Έτσι μου είπε! Υπέρλογα είναι όλα αυτά που σας λέω, αλλά είναι αλήθεια! Είμαι επιφυλακτική να σας τα πω! Είναι ο Άγιος Πορφύριος που σας τα λέει! Πήγαμε στην περιφορά της Εικόνας… Ήρθαν οι φιλενάδες μου… Με πειράζανε!

-Καλά, έχεις μια μύτη πολύ ψηλή! Σου είπαμε Χριστός Ανέστη και εσύ δεν καταδέχτηκες να μας μιλήσεις!

-Συγγνώμη, δεν σας άκουσα, γιατί μιλούσα με τον ανάπηρο τον άνθρωπο!

-Ποιόν ανάπηρο;

-Μιλούσα με έναν Κύριο

με κουστούμι, ευπρεπισμένο με δυο μπαστουνάκια!!

-Δεν είμαστε καλά!

Δεν τον είχε δει κανείς! Αυτή είναι η χάρις του Θεού!

Απόσπασμα από την εκπομπή με τίτλο: «Οι ψυχές που περιμένουν»

Νώντας Σκοπετέας

ΥΓ: Στο ξεκίνημα αυτής της συνταρακτικής ομιλίας ένας πρόλογος που μαρτυρά τα θαύματα και τα θαυμάσια του Θεού…

Ο ίδιος ο Άγιος Πορφύριος εμφανίζεται και ευλογεί το ακροατήριο…

Η μακαριστή Αθηνά Σιδέρη (η μόνη που τον βλέπει υποστατικά) ξεσπά σε δάκρυα δοξολογικά ….

Σαν ξημερώνει Ανάληψη...(Ο μπάρμπα Λύσαντρος ο Άγρυπνος...)

 

 Στις γειτονιές της Παραλίας λίγο μετά τον μεγάλο πόλεμο και τις ανήλιαγες μέρες του αδερφικού μίσους, τα χώματα  άρχισαν ξανά να μοσχοβολάνε τους ανθούς των δέντρων και να τους μπερδεύουνε με την αλμύρα της θάλασσας , που κάποτε έφτανε ως τις ρίζες τους. Ο μπάρμπα Λύσαντρος, Παραλιώτης από τα γεννοφάσκια του δεν σταμάτησε ποτέ του να περιδιαβαίνει ολημερίς στους δρόμους  της όμορφης πόλης τους και να μεριμνά για όλες τις Εκκλησιές και τα απόμερα   ξωκκλήσια. Ακόμα και στον πόλεμο δεν άφησε αφώτιστη Εκκλησιά ούτε μια νύχτα.

Δεν απόχτησε φαμίλια δικιά του. Από παιδάκι μικρό ορφάνεψε από τους Άγιους  γονιούς του, τότες πεθαίνανε απ το τίποτα οι ανθρώποι,  και έμενε μαζί με την αδερφή του και 

έπειτα με την δική της οικογένεια στο σπίτι  με το μεγάλο περιβόλι, με τις ελιές, τις  πορτοκαλιές ,  τις λεμονιές και τις ροδιές, τα ζωντανά και όλου του Θεού τα καλά. Αγρότες και οι δυο τους τα καταφέρανε καλά με την γη που τους άφησαν πίσω οι γονήδες τους. Τη σεβάστηκαν και εκείνη  τους σεβάστηκε χαρίζοντάς  τους  γενναία τον επιούσιο και την  μακαρία ελεημοσύνη που δεν την λησμόνησαν  ποτές τους.   Όλοι τον αγαπάγανε για την καλοσύνη του, την γαλήνια όψη του προσώπου του και την σιγανή του φωνή που δεν την ύψωσε ποτέ, ακόμα και όταν κάποιοι τον κοροϊδεύανε φωναχτά ένα απόγευμα στο καφενείο αλλοπαρμένο και αλλαφροΐσκιωτο. Ίσα- ίσα που αυτούς συνέχεια τους χαιρέτιζε με αγάπη απροσποίητη,  όποτε κι όπου κι αν τους έβλεπε, που κάποια στιγμή σταματήσανε και δεν τον ξαναπειράξανε. Αυτό που χαιρότανε πολύ να το ακούει ο  μπάρμπα Λύσαντρος  ήτανε όμως  ένα προσωνύμι που του είχανε ταιριάξει  τα ανήψια του , της αδερφής του τα παιδιά που τον αγαπάγανε σαν τον Πατέρα τους, που τον χάσανε τα καψερά  άδικα από χέρι αδερφικό στα τρισκατάρατα του εμφυλίου τα χρόνια. Τον φωνάζανε  Άγρυπνο, γιατί όσα χρόνια τον θυμόντουσαν δεν τον είχανε δει ποτέ του να κοιμάται. Στο κελάκι του, όπως το έλεγε, ένα δωμάτιο που έχτισε πίσω απο την Εκκλησία της Αναστάσεως, σε μια γωνιά στη βορεινή μεριά του κτήματος,  πάντα βλέπανε φως τη νύχτα. Ξέρανε πως όποτε και να πηγαίνανε εκεί θα τον βρίσκανε ξυπνητό να διαβάζει για τους Αγίους του και να καίει λιβάνι Αγιονορείτικο. Τα είχε καταφέρει  και ταξίδεψε από τον Πειραιά με το καράβι μια φορά και έμεινε για μέρες πολλές στο Άγιο Όρος στη Μονή του Γρηγορίου, που πήγαιναν πολύ οι Πελοποννήσιοι εκείνα τα χρόνια. Και από τότε που γύρισε, μια ήταν η λαχτάρα του και η ευχαρίστησή του. Να βρίσκει παπάδες φιλακόλουθους, και να πηγαίνει σε αγρυπνίες όπου και να γίνονταν. Και γίνονταν πολλές τότε , μιας και ο κόσμος είχε αληθινό φόβο Θεού και ευλάβεια πονεμένη. Ακόμα και στην πιο μακρινή μεριά  της πόλης έφτανε από νωρίς το απόγευμα στα πόδια πάντα, για να βοηθήσει όπως μπορούσε στις ετοιμασίες. Να βάλει στους άρτους τα κεριά, να ανάψει όλα τα καντήλια, να αφήσει λαδάκι, νάμα, πρόσφορο και όλα τα απαραίτητα για του Θεού τη λατρεία. Κι άμα έβρισκε και κανέναν Ιερέα γραμματιζούμενο και ψάλτη που ήξεραν από τυπικό Μοναστηριού  και μεγάλωναν τις Αγρυπνίες ως το ξημέρωμα, πως το ευχαριστιότανε...Εκείνος όρθιος για όλες τις ώρες,  βοήθαγε όπως μπορούσε στο ψαλτήρι, είτε διαβάζοντας ,είτε ψέλνοντας κανένα γνωστό  προσόμοιο του εσπερινού και του όρθρου. Και όλο με χαμηλωμένο το κεφάλι μπαινόβγαινε στο ιερό να διακονήσει τον Παπά…Πολλές φορές στο τελείωμα , αν με δική του παρότρυνση γινόταν η αγρύπνια κάποιου πιο «άγνωστου» Αγίου , θα έδινε και λίγα χρήματα στον Ιερέα να τα μοιραστεί με τον ψάλτη … -για την ψυχή των πεθαμένων μου… έλεγε και απομακρυνόταν βιαστικά ...

Και έπειτα πολύ του άρεσε  να επιστρέφει στο σπίτι περπατώντας αργά, δίπλα απ τη   Θάλασσα και να οσφραίνεται του χαράματος τις μυρωδιές και να ακούει τους πρώτους ήχους του Θεού…Κι αυτός πάντα να έχει στα χείλη του έναν ύμνο γι' Αυτόν που αγάπησε τόσο καιΤου αφιέρωσε τη ζωή του, ζώντας   σαν καλόγερος μες στον κόσμο  με τις μέριμνές του και  το μεγάλωμα των τριών ανεψιών του.Τί είναι αυτό που ψέλνεις συνέχεια Θείε Λύσαντρε  ; τον  ρώτησε ο Πότης ο μικρότερος μια μέρα που ήταν οι δυο τους στο κελάκι του . Και εκείνος βάλθηκε να του ψάλει όσο καλύτερα μπορούσε ένα κάθισμα από της Εβδομάδας τα  πρωινά του Πλαγίου του πρώτου στην Παρακλητική:Πάντες αγρυπνήσωμεν, καί Χριστώ υπαντήσωμεν, μετά πλήθους ελέους και λαμπάδων φαεινών, όπως τού νυμφώνος ένδον αξιωθώμεν, ο γάρ τής θύρας έξω φθεγγόμενος, άπρακτα τώ Θεώ κέκραγεν, Ελέησόν με….Έψαλλε μπρος στο εικονοστάσι  και έπειτα γύρισε στον μικρό:  

-Έχω πει στον Παπα- Δημήτρη, αυτό που άκουσες να το λέμε στην αρχή της Αγρυπνίας και αυτός να λιβανίζει…Το θυμάμαι απ το Άγιον Όρος …τι όμορφα που ήτανε τότε μάνα μου !!  Πάντες αγρυπνήσωμεν! -Είδες γιατί  σε λέμε Άγρυπνο Θείε;  Και εκείνος γέλασε απ την ψυχή του και τον αγκάλιασε όλο στοργή…

Κυλήσανε ευλογημένα τα χρόνια... Αρχές καλοκαιριού ήτανε  κι  ο Μπάρμπα-Λύσαντρος στα πρώτα του γεράματα, ετοιμαζότανε από βραδύς για την μεγάλη μέρα που ξημέρωνε στον κόσμο. Δεν τα χε καταφέρει να βρει καμιά αγρυπνία να γίνεται για της Αναλήψεως. Άλλωστε η  παλιά Εκκλησιά στην μεγάλη πλατεία πανηγύριζε με μεγαλοπρέπεια. Ο Δεσπότης έκανε τον Εσπερινό και θα ήτανε και την επόμενη μέρα από  πρωί να ψάλει τις καταβασίες …Θείω καλυφθεὶς ο βραδύγλωσσος γνόφῳ….αλλά και την ενάτη της μεγάλης εορτής που τόσο συγκινούσε τον Μπαρμπα –Λύσαντρο:  Ἄγγελοι, τὴν ἄνοδον τοῦ Δεσπότου, ὁρῶντες ἐξεπλήττοντο, πῶς μετὰ δόξης ἐπήρθη, ἀπὸ τῆς γῆς εἰς τὰ ἄνω….

Παραξενεύτηκε η αδερφή του μόλις τον άκουσε  έξω  τόσο αργά …

Βγήκε στην αυλή την μπροστινή και γλυκά του μίλησε όπως πάντα :

 -Για πού με το καλό τόσο αργά αδερφέ ; δεν έχει αγρυπνία πουθενά αποσπερού  …ρώτησα εγώ και έμαθα από τον κυρ- Θεοφάνη τον επίτροπο …

-Ναι δεν έχει αγρυπνία απόψε Παρασκευούλα μου, μα εγώ θα πάω στην Ανάληψη…- Από τώρα; Άσε τουλάχιστον να ξημερώσει και πας…πέσε και λιγάκι να ξεκουραστείς …καλά σε λένε τα ανήψια σου Άγρυπνο  του είπε χαμογελώντας …

Πλησίασε στο κεφαλόσκαλο και με ψιθυριστή φωνή μίλησε στην αδερφή του : -Η Μάνα μας  κάποτε , δεν στο χω πει ποτέ, μου' χε διηγηθεί, σαν σε όνειρο το θυμάμαι, πως πολλοί άνθρωποι πιστοί , την νύχτα πριν ξημερώσει  της Αναλήψεως  καρτερούν ξάγρυπνοι … και ξέρεις δεν πρέπει να κλείσουν μάτι …γιατί μόνο έτσι …- Πες μου γιατί σταμάτησες; του είπε εκείνη συγκινημένη … Δεν τα κατάφερε κείνος να κρύψει τα δάκρυά του που κύλησαν απ τα μάτια του …γιατί μόνο έτσι Παρασκευούλα μου αν είναι και καθαροί  θα δουν το Χριστό να αναλήφεται στον ουρανό …Ένα φως που όμοιό του δεν υπάρχει στον κόσμο μας , ανεβαίνει στα ψηλά και έπειτα χάνεται ….- Και εσύ το χεις δει ποτέ σου αδερφέ μου σαν την μανούλα μας; Εγώ ..εγώ δεν είμαι άξιος για τέτοια Θεία οράματα ..Αλλά που ξέρεις μπορεί φέτος να με λυπηθεί ο Θεός και να μου δώσει λιγάκι απ τα θαυμάσιά του , να βρω και εγώ λίγη πίστη και να ελπίσω στον Παράδεισο …Δεν του πε τίποτα …τον κοίταξε κατάματα  σαν να τον έβλεπε  για πρώτη της  φορά και έπειτα έκανε κάτι που τον άφησε άναυδο …χωρίς εκείνος  να προλάβει να κάνει κίνηση ,του  πήρε το χέρι και το φίλησε και άφησε και εκείνη δάκρυα να κυλήσουν απ τα δικά της τα μάτια…-Να πας στην ευχή του Χριστού μας αδερφέ μου και εύχομαι απόψε να Τον δεις να αναλήφεται …ξανά!

Πήρε εκείνος ο μακάριος αργά- αργά τον δρόμο για την Ανάληψη …Χάθηκε μέσα στης νοσταλγίας το όνειρο που τον ακολουθούσε σε ολάκερή  του τη ζωή και προχωρώντας πλάι στη θάλασσα , σκεφτόταν την μανούλα  του τη μακαρίτισσα που έφυγε νέα , μα τόσα άγια λόγια πρόλαβε και του είπε να τον συντροφεύουνε παντοτινά , τον πατέρα του που δεν τον πρόλαβε

να τον χαρεί, μα θυμότανε  πάντα το λεβέντικο παράστημά του και ότι έκανε ολοένα τον σταυρό του, την αδερφή του την πονεμένη που όλο  του αγαλλίαζε  το μέσα του …Θυμήθηκε τότε κι όλες τις φορές που είχε αξιωθεί  στ' αληθινά και όχι σ όνειρο  να αντικρύσει  εκείνη την υπέροχη λάμψη  δίχως ποτέ του να ξεστομίσει τίποτα  σε κανέναν μη και χάσει τη χάρη … 

Και ξημέρωσε το πρώτο φως της μεγάλης της Γιορτής …και ο μπαρμπα –Λύσαντρος καθισμένος στο ασβεστωμένο  πεζούλι στην  αυλή της Αναλήψεως αισθανόταν την χαρά των πρώτων Μαθητών όταν γεμίσανε οι ψυχές τους με Πνεύμα Άγιο και ένοιωσε ξανά την βεβαιότητά τους  για τον Υιό του Θεού, τον λυτρωτή του κόσμου….

  Δόξα τῇ καταβάσει σου Σωτήρ, δόξα τῇ βασιλείᾳ σου, δόξα τῇ Ἀναλήψει σου, μόνε φιλάνθρωπε….

Χρόνια πολλά μπάρμπα Λύσαντρε …και του χρόνου άξιος!

Καλό και ολόφωτο Παράδεισο!

Νώντας Σκοπετέας

(απόσπασμα από το βιβλίο : "Δάκρυ στο Εγώ" 2018 Πρόμαχος Ορθοδοξίας , ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΕΦΥΜΝΙΟΝ 

Αφιερωμένο στην μνήμη των απλών και πτωχών τω πνεύματι απανταχού αγρυπνησάντων την παραμονή της μεγάλης Γιορτής …

Τα αθώα μάτια...

                       

Λαμπροφορά η ψυχή. Άμετρη η ευσπλαχνία Του. Από τα σκοτάδια της φυλακής του Άδου, ο Φωτοδότης μας πέρασε στο ανέσπερο Φως. Και από την πικρή σκλαβιά του νοητού Φαραώ, στην ελευθερία της γης της επαγγελίας. Σωσμός από τα κατώτατα της γης. Λύτρωση από τις αιώνιες αλυσίδες, από τα δεσμά του παμφάγου θανάτου. Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί, Ιερότατο Πάσχα Κυρίου, καινόν άμωμον, τερπνόν! Απ τον θάνατο στη ζωή! Από την γη στον Ουρανό! Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν επινίκιον άδοντας! Όσοι χθες συμπορεύθησαν στο Εκούσιον Πάθος με εκούσιο πόθο, όσοι συνετάφησαν αφού πρώτα συσταυρώθηκαν, σήμερα συνεγείρονται και γίνονται Θεόπτες, ζουν στο απρόσιτο Φως το Αναστάσιμο. Θα δουν τον Χριστόν Εξαστράπτοντα, γλυκά να τους λέει το Χαίρετε! Θα αισθανθούν την καθολική τούτη χαρά, να απλώνεται παντού, στα εν Χριστώ έμψυχα και σε όλα ανεξαιρέτως τα άψυχα και άλογα. Ουρανός και γη ευφραίνονται!Ορατός και αόρατος κόσμος συνεορτάζει! Μια η αιτία! Η μοναδική τούτης της ευφροσύνης, τούτης της πίστης, της μόνης αληθινής και αιώνιας: Χριστός γαρ εγήγερται! Μεθύσι νέο, καινό, σαν το πιοτό που έσταξε από της αφθαρσίας την πηγή, το κενό μνημείο του Αναστημένου Ναζαρηνού, που παντοδύναμος ηγέρθη! Του θανάτου η νέκρωση. Του Άδη η καθαίρεση! Ολόχαροι υμνούμε τον Αίτιον! Τον μόνον Ευλογητόν των Πατέρων, Θεόν και Υπερένδοξον! Εορτών Εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων! Και μια υπόσχεση άγκυρα ελπίδας, στον Ουρανό ριγμένη. Μέχρι τερμάτων αιώνων Χριστέ, μας υποσχέθηκες να είσαι σιμά μας!
Όλα αυτά τα παραπάνω θα μπορούσαν και να παραλειφθούν. Γιατί θα μπορούσαν να τα εκφράσουν στον υπέρτατο βαθμό τα έκθαμβα και αθώα παιδικά μάτια ενός λαμπαδηφόρου παραστάτη, στο Αναστάσιμο Ευαγγέλιο του Μάρκου, στο λυτρωτικό εωθινό άγγελμα του εν δεξιοίς καθημένου Αγγέλου! Θα μπορούσαν να τα εκφράσουν στον υπέρτατο βαθμό, δυο μάτια-βρυσούλες που δεν σταματούν να αναβλύζουν ανείπωτη αναστάσιμη χαρά, από μια πολυβασανισμένη Γραία, της ζωής δουλεύτρα, κυρτωμένη με το τσεμπέρι, που δεν έμαθε ποτέ της γράμματα και ποτέ της δεν νόησε ούτε μια λέξη, από τους τεραστίας Θεολογικής αξίας και ποιητικής αίγλης κανόνες της Αναστάσεως. Θα μπορούσε να τα εκφράσει στον υπέρτατο βαθμό ένας απλοϊκός καλόγερος λίγο πριν τα στερνά του στο περιβόλι της Κυράς, όταν το βράδυ της Αναστάσεως θα λάβει το παράγγελμα: Σύρε να πεις Χριστός Ανέστη, στους πατέρες στο κοιμητήρι! Και αυτός θα πάρει το φανάρι, που καίει το ανέσπερο Φως και θα πάει στο κοιμητήρι. Θα ανοίξει την πόρτα στης μνήμης την ιερή την κρύπτη και θα τους πεί: Χριστός Ανέστη αδέλφια μου! Και κείνοι θα του απαντήσουν: Αληθώς Ανέστη!..." 

Νώντας Σκοπετέας 

Απόσπασμα από σειρά 5 εκπομπών με τίτλο: 

"Από την Ανάσταση ως την Ανάληψη" Πεντηκοστάριο 2025

Θεατές και μιμητές…

 

Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να συγκριθεί με τη χαρά της Αναστάσεως του Χριστού μας. Τίποτα, που να μπορεί να εμποδίσει τον κάθε Ορθόδοξο Χριστιανό απ΄το να ζήσει τούτη την άληκτη χαρά! Κανένας θρήνος παυμένος αυτοστιγμεί με την συντριβή του θανάτου, καμιά μέριμνα βιοτική και σάρκινη! Σαν ξημερώνει Ανάσταση κάθε Κυριακή, ξημερώνει ακριβώς εκείνη η μία των Σαββάτων, η ημέρα του Κυρίου που ξανακαινούργιωσε τον κόσμο! Δεν υπάρχει σε κάθε τέτοιο ξημέρωμα, σε κάθε τέτοια παγχαρμόσυνη αυγή, θύμηση ή αναπαράσταση! Όλοι και όλα υπάρχουν ενώπιόν μας ολοζώντανα! Το κενό μνημείο, ο Άγγελος καθήμενος εν τοις δεξιοίς…Εμείς, αυτόπτες μάρτυρες και θεατές της Ανάστασης του Χριστού! Εδώ μπροστά μας, οι θαρραλέες γυναίκες μετα μύρων προσερχόμενες…η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή και η Παναγία μας, η πιο μεγάλη χαρά απ τις χαρές, εκείνη που είδε πρώτη  τον Αναστημένο! Ο ευσχήμων Ιωσήφ, ο Πέτρος και ο Ιωάννης, ο Λουκάς και ο Κλεόπας, ο Θωμάς μας…Όλοι και όλα είναι εδώ! Και εμείς, θεατές αλλά και μιμητές της ανδρείας τους, της καλής απιστίας τους, της υιικής τους αφοσίωσης, της ολοκληρωτικής και θυσιαστικής  τους αγάπης! Μέσα στο χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο μα και σε κάθε ξημέρωμα Κυριακής, η ίδια διαδρομή! Από την Ανάσταση ως την Ανάληψή Του! Απ΄το κενό μνημείο ως το Όρος της Γαλιλαίας, από τη γη ως τον Ουρανό! Από το χώμα ως τον Χριστό!

Νώντας Σκοπετέας

Πεντηκοστάριο 2025

Απόσπασμα από σειρά 5 εκπομπών με τίτλο "Από την Ανάσταση ως την Ανάληψη". Στο επίκεντρό τους, το βιβλίο: "Η Ζωή του Χριστού"(εκδ.Ρηγοπούλου) του μακαριστού Αγίου Γέροντος  π. Ιωήλ Γιαννακόπουλου. Τα Εωθινά Ευαγγέλια μας καθιστούν αυτόπτες μάρτυρες και θαυμαστές των μεγάλων και υπερλόγων θαυμασίων του Λυτρωτή θεού και Πατρός. Κάθε που ξημερώνει ημέρα του Κυρίου, ένας Εωθινός παιάνας Νίκης της Ζωής! Αναστάσιμα αποκαλυπτικά μηνύματα, μέσα στις 11 συνταρακτικές εξιστορήσεις! Φωτεινές αλήθειες, πηγές πίστης και δοξολογίας στον Αναστάντα Θεό! 

 

Άδειος ο Τάφος, γεμάτη με Χαρά η ζωή μας...

"…Μήτρα πανίερη όλων των αρετών , όλων των αναγεννητικών δακρύων, της αιώνιας ελπίδας και της άληκτης χαράς! Ένα καινούργιο, μα άδειο μνημείο Ζωοδόχο και πανόλβιο, συντρίβει κάθε κανόνα λογικής και το φυσικώς νομοτελές! Ένας τάφος που φιλοξένησε και ξενοδόχησε Το Αθάνατο! Ένας θάνατος , αείρροη πηγή αθανασίας! Γιατρικό ο θάνατος! Ελευθερωτής! Λυτρωτής! Τάφος Ζωαρχικός! Πηγή Ζωής ένα κενό μνημούρι! Βαβαί της οξυμωρείας! Όλβιος τάφος! Δέχθηκε ως υπνούντα Τον Δημιουργό των απάντων και αναδείχθηκε ο ατίμητος και αδαπάνητος θησαυρός της ζωής μας! Μακάριος και πλούσιος ένας τάφος! Πόσο παράδοξο τούτο ηχεί! Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν, οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον· ἀλλ' ἀφθαρσίας πηγήν, ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ…! Δεν είναι άγονος ο βράχος! Σταλάζει νάματα Αθανασίας! Ποτέ κάτι άδειο δεν ήταν τόσο πλήρες! Ένας τάφος να γίνεται αφετηρία και απαρχή! Ξεκίνημα Ζωής! Η Ζωή εν τάφω! Δεν είναι θρηνητικό τραγούδι αυτό! Είναι παιάνας αναστάσιμος και μητρική κοιλία! Και πόσοι ακόμα γεννήθηκαν …τέτοιοι παράξενοι παιάνες απ το κενό τρισόλβιο μνήμα! Δια του Σταυρού η χαρά! Θανάτω θάνατον ώλεσεν! Νεκρός Ζωαρχικότατος! Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου την καθαίρεσιν! Σε δοξάζομεν, Τον της φθοράς καθαιρέτην! Δια θανάτου το θνητόν , δια ταφής το φθαρτόν μεταβάλεις! Άφραστον θαύμα! Ω των θαυμάτων των καινών ! Χριστός Ανέστη !Όλη η ζωή μας αυτό το μνήμα! Ό,τι αληθινό και ζωηφόρο υπήρξε μετά το κενό μνημείο, οφείλει σ αυτό την ύπαρξή του! Όλα τα θαύματα και τα θαυμάσια, που δάκρυα δοξολογίας γεννούν, πηγάζουν από αυτό ! Όλες οι Αναστάσεις και οι συγγνώμες μας! Ό,τι μπορεί να οδηγήσει στην μετάνοια, στο Φως και στο να απεκδυθούμε τον παλαιό άνθρωπο! Χωρίς αυτό το κενό, δεν θα υπήρχε το καινό παρά μόνο το μάταιο, που θα οδηγούσε σε ένα απάνθρωπο και φρικώδες τέρμα ! Θα ταν κενό το κήρυγμα , ο λόγος και η πίστη μας, αν η ελπίδα μας δεν έρρεε αστείρευτα από αυτόν τον κενό βράχο! Κλειστός ο Παράδεισος! Δεν θα υπήρχε ούτε η διαπορθμεύουσα Αειπάρθενος Κόρη, ούτε το Άγιο συναξάρι με τους αγώνες και τα παλαίσματα τα ακατανόητα για την πεπερασμένη θνητή λογική μας! Ούτε πνεύμα θυσίας, να διακονεί τον πλησίον και να λατρεύει υπεράνω όλων τον Θεό! Αν δεν υπήρχε το κενό μνημείο, δεν θα ήταν Φιλάνθρωπος και πολυέλεος ο Κύριος! Θα στεκόμασταν μπροστά σε έναν Δημιουργό βασανιστή και τυραννικό! Θα ήμασταν αξιοθρήνητοι και ελεεινότεροι πάντων των ανθρώπων κατά τον Θείο Παύλο. Κενός ο τάφος , γεμάτες από Χριστό και Την Αγάπη, μυριαρίθμητες ψυχές που θυσίασαν και θυσιάζουν το τώρα του νυν αιώνος για την αληθινή Ζωή! Αν δεν υπήρχε το κενό μνημείο όλοι θα θρηνούσαμε για το μηδέν μας …την μη ύπαρξή μας! Αγέννετοι και Αγέννητοι θα ήμασταν! Και αύριο θα πεθαίναμε … Όσοι αξιώθηκαν να ακουμπήσουν χείλη και καρδιές πάνω στον πανόλβιο Τάφο, όσοι οσφράνθηκαν την άρρητη ευωδία του Ζωηφόρου μνήματος , δεν σταματούν με όλην την θέρμη της ψυχής τους, να βροντοφωνάζουν το Χριστός Ανέστη! Δύσπιστοι μέχρι πρότινος! Διαπρύσιοι κήρυκες της Αναστάσεως πλέον, ως την τελευταία τους επί γης πνοή! Ψηλάφησαν την ακήρατη πλευρά Του Δεσπότη! Εισήλθαν εντός του μνημείου και ως άλλοι Πέτρος και Ιωάννης, αντίκρισαν τα αδιάσειστα …Φυλαχτάρι εγκολπώθηκαν από τότε τα εντάφια σπάργανα, να μυροβλύζει το στήθος τους και η αναπνοή τους, Χριστό Αναστημένο εκ του Τάφου! Ο Ζωοδότης, Η Ζωή, Η Αυτοζωή , δεν μπορούσε να εγκλωβιστεί στον τάφο! Και εμείς αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου , πόσο εγκληματούμε απέναντι στην Αθάνατη ψυχή μας όταν την φυλακίζουμε, όταν την ενταφιάζουμε …Στην καταδίκη του θανάτου, σε ένα σκοτάδι χωρίς τέλος. Νεκρωμένη από την αμαρτία ψυχή μου! Εσένα που δημιούργησε ο Θεός Λόγος με τα χέρια Του! Ανάστα! Μην καθεύδεις ! Και το δικό σου τωρινό μνήμα, άδειο να μείνει παντοτινά όπως Εκείνου! Ουκ έστιν ώδε ! Νεκρή ην και ανέζησε ! Έτσι ας πληροφορηθεί ο μισόψυχος! Βεβαίωσέ το και εσύ ψυχή μου! Καταργήθηκε ο θάνατος! Και έγινε το Πάσχα το Σωτήριο, το πέρασμα απ του θανάτου το σκότος και την φθορά, στην αφθαρσία της ατελεύτητης Ζωής! Χριστός Ανέστη ψυχή μου ! 

Νώντας Σκοπετέας 

Πάσχα 2021

Μας δώρισε την Αλήθεια! Εν πολλοίς τεκμηρίοις...

 

Το μέγα και ατελεύτητο Πάσχα! Το Αιώνιο, το Ιερώτατο! Πλημμυρίζει η καρδιά από ευφροσύνη! Αναρωτιούνται κάποιοι έστω αυτοί οι λίγοι, πως είναι δυνατόν να αντέξουν οι καρδιές τους τέτοια απύθμενη χαρά! Όλα μιλούν για την Ανάσταση! Τα έμψυχα και τα άψυχα , τα έλλογα και τα άλογα!Η ευσπλαχνία του Θεού κορυφώθηκε με την συντριβή του θανάτου! Νικήθηκε ο μέχρι χθες ανίκητος! Τρόμαξε ο πρώην ατρόμητος τύραννος του ανθρωπίνου γένους! Θανατώθηκε ο τέως αθάνατος! Θριάμβευσε η Ζωή! Επαληθεύθηκε η Ελπίδα που δόθηκε σε εκείνες τις πρώτες θλιβερές στιγμές της έξωσης εκ του Παραδείσου! Η νέα Εύα πανηγυρίζει! Η πρώτη λυτρώθηκε! Τα δάκρυά της πλέον δεν είναι θρηνητικά,  μα δοξολογικά! Έλαμψε η Χαρά! Εξαφανίστηκε η κατάρα! Σκίστηκε το καταδικαστικό χειρόγραφο! Υψώθηκε στον Ουρανό της Ορθοδοξίας,  το λάβαρο που σκέπασε τα σύμπαντα !Δυο λέξεις κεντημένες από τους Αγίους Αγγέλους πάνω του! Χριστός Ανέστη!

Αυτές οι δυο λέξεις! Αυτός ο παιάνας ο λυτρωτικός! Της λευτεριάς ο ύμνος! Απέκτησαν από εκείνο το άληστο ορθρινό της πρώτης εμφάνισης του Αναστάντος Ναζαρηνού στις Μυροφόρες, φανατικούς και ορκισμένους εχθρούς! Εφρύαξαν οι παράνομοι αντίχριστοι…Αταπείνωτοι ταπεινωμένοι, συνέχισαν με θράσος να βάλουν κατά του Αθώου, δίχως ίχνος συνειδήσεως, χωρίς αίσθηση του φρικώδους τους εγκλήματος. Ο ορισμός της αμετανοησίας! Συνέχισαν λοιπόν τον δόλιο τρόπο τους! Με το ψέμα να συμπορεύονται! Δωροδόκησαν τους ψευδομάρτυρες όλων των αιώνων, απελπισμένοι από την συντριβή τους, δεν δίστασαν πάντοτε να καταφεύγουν σε συκοφαντίες. Οι άπιστοι φρίττουν και οι πιστοί διακηρύττουν το Χριστός Ανέστη λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος! Έψαξαν του σκότους οι υπηρέτες να βρουν συμμάχους σε όλους τους αιώνες που κύλησαν από τότε! Να σιγάσουν οι ύμνοι της Ανάστασης, να τρεμοσβήσει το Άγιο Φως,  να βουβαθούν οι διακηρυχτές της αιώνιας Νίκης της Ζωής! Δεν τα κατάφεραν κι ας στρατολόγησαν μυριάδες απαίσιων μισθοφόρων! Δυνάμωσε ο Αναστάσιμος Παιάνας! Απλώθηκε παντού το Χριστός Ανέστη!

 Υπάρχει όμως ένας σύμμαχός τους που όλο και αμφιταλαντεύεται! Μια το Χριστός Ανέστη ψέλνει και μια διστάζει να το διαλαλήσει! Είναι αυτή η λογική του ανθρώπου! Που όλο υπαγορεύει δισταγμούς και δυσπιστίες! Που όλο ζητά αποδείξεις και πειστήρια! Ακήρατες πλευρές και τύπους των ήλων ! Και,  ω της ευσπλαχνίας και της συγκαταβάσεώς σου Κύριε! Εσύ μόνο γνωρίζεις το πλάσμα σου! Δεν το αφήνεις ανυπεράσπιστο στην λαίλαπα της λογικής που γυρεύει να αφανίσει το Φως! Το πλησιάζεις και το καλείς να σε ψηλαφίσει! Δίνεις συνεχώς από τότε αδιάσειστες αποδείξεις, έμψυχες ακήρατες πλευρές Σου, άφθαρτα σκηνώματα των Αγίων Σου, θαύματα και θαυμάσια που φράζουν στόματα πολυφθόγγων αθέων και αγνωστικιστών ρητόρων! Την Μητέρα Σου που δεν σταματά να εμφανίζεται σκεπάζοντας με προστασία φοβερά την κληρονομίαν Σου! Το μυρόβλησμα  και την λάμψη!Τις αγγελικές υμνωδίες και τα οσιακά χαρίσματα των αληθινά ταπεινών Σου! Οἷς (εννοεί τους Αποστόλους) καὶ παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, […]ὀπτανόμενος αὐτοῖς …διαβάζουμε στο ξεκίνημα των πράξεων των Αποστόλων! Παρουσιαζόταν συνεχώς για 40 ημέρες στους μαθητές Του μα και σε πλήθος εκατοντάδων ανθρώπων. Οπτανόμενος και συναλιζόμενος! Συναναστρεφόμενος, συντρώγων! Εν πολλοίς τεκμηρίοις! Είπαν τα άχραντα χείλη Του, ότι μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες! Δεν το είπε με πικρία και παράπονο ο Χριστός μας για τον δυσπιστούντα Θωμά! Το είπε με συγκατάβαση για όλους εμάς,  που αιώνες τώρα διαβάζουμε και ακούμε για όλα εκείνα που συντελέστηκαν μετά το πρώτο θριαμβευτικό άνοιγμα του Παραδείσου! Αυτά που είπαν οι πρώτοι ψηλαφίσαντες μαθητές και με την αλυσίδα  της πίστης,  έφτασαν στο σήμερα να κηρύττουν, μα το πλέον σημαντικό να αποδεικνύουν την αλήθεια της Αναστάσεως! Να αφοπλίζουν τον ανίερο σύμμαχο του ψεύδους και του σκότους! Ακόμα και αυτήν την λογική! Αντίμαχός της , πέραν της ακατάβλητης και υπέρτερης όλων πίστης, η γνώση! Είναι σπουδαίο το να γνωρίζουμε! Το επέτρεψε ο ίδιος ο Κύριός μας! Μας την χάρισε την γνώση! Μας δώρισε την αλήθεια! Εν πολλοίς τεκμηρίοις!  Χριστός Ανέστη!

ΥΓ: Πόσο πωρωμένη μπορεί να ναι η ψυχή,  μα και πόσο σκοτεινιασμένος ο νους όλων εκείνων που συστηματικά και πάντοτε μόλις λίγες μέρες πριν και μετά το πανηγύρι της Αναστάσεως,  προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι μια καλοστημένη απάτη  το  μεγάλο θαύμα του Αγίου Φωτός! Επιχάρματα του διαβόλου, θέλετε να μας πείτε ότι όλα τούτα τα πλήθη των απειραρίθμων ανθρώπων,  που τόσους αιώνες τώρα έχουν αγγίξει και βιώσει αυτό το ανυπέρβλητο θαύμα, είναι συντονισμένοι και εκτελούν τους δοθέντες ρόλους τους σε μια οργανωμένη και  διαιωνιζόμενη εξαπάτηση; Έχετε αναρωτηθεί ποιος την συντηρεί; Οι ορκισμένοι και φανατικοί εχθροί του Ιησού μήπως; Αυτοί αν είχαν βρεί  το παραμικρό ψεγάδι, θα είχαν πρώτοι σπεύσει να καταγγείλουν το μεγάλο ψέμα! Θα σας είχαν προλάβει!  Μήτε εκείνοι δεν μπορούν! Γιατί είναι αυτόπτες μάρτυρες του αναντιλέκτου θαύματος! Έκλεισαν αμέτρητα στόματα πρώην ασεβών,  που μόλις το αντίκρισαν δεν ξανατόλμησαν να το αμφισβητήσουν! Βέβαια εσείς και ο εργοδότης σας ο πανούργος, αλλού στοχεύετε, αλλού απευθύνεστε! Στους αδαείς, ευκολόπιστους και αμφιταλαντευόμενους εκ του μακρόθεν παρατηρητές! Εκείνους που αναζητούν άλλοθι συνεχώς για την ελέγχουσα συνείδησή τους! Και εκεί είναι αλήθεια πως η απεύθυνσή σας σπέρνει το ψέμα και το σκοτάδι! Μα έχουμε την ελπίδα μας στον Κύριο! Κανέναν δεν θα εγκαταλείψει!  Όποιον πραγματικά θέλει να σωθεί, θα τον οικονομήσει με σωσμού λιμάνι!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή  του 2019 και από το βιβλίο:

"Αυτοί οι παράξενοι Χριστιανο" Εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2021

Εν τοις κατωτάτοις της γης…

"...Και την ώρα που ο Αδάμ έλεγε αυτά προς τους συγκαταδίκους του, εισέρχεται ο Κύριος, κρατώντας το νικηφόρο όπλο του Σταυρού. Μόλις τον αντίκρυσε ο Αδάμ, χτύπησε το στήθος από την χαρούμενη έκπληξι και φώναξε προς όλους τους επί αιώνες κεκοιμημένους: «Ο Κύριος μου ας είναι μαζί με όλους»! Και ο Χριστός απάντησε στον Αδάμ: «Και μετά του πνεύματός σου».

Ύστερα τον πιάνει από το χέρι, τον σηκώνει επάνω και του λέει: Σήκω συ που κοιμάσαι και ανάστα από τους νεκρούς, γιατί σε καταρτίζει ο Χριστός! Εγώ ο Θεός, που για χάρι σου έγινα υιός σου, έχοντας δικούς μου πλέον και σένα και τους απογόνους σου, με την θεϊκή εξουσία μου δίνω ελευθερία και λέω στους φυλακισμένους: εξέλθετε.

Σένα Αδάμ, σε προστάζω: σήκω από τον αιώνιο ύπνο σου. Δεν σε έπλασα, για να μένης φυλακισμένος στον Άδη. Ανάστα εκ των νεκρών. Γιατί εγώ είμαι η ζωή των θνητών. Σήκω επάνω, πλάσμα δικό μου, σήκω επάνω συ που είσαι η μορφή μου, που σε δημιούργησα κατ’ εικόνα μου. Σήκω να φύγουμε από εδώ. Γιατί συ είσαι μέσα σε μένα και εγώ μέσα σε σένα! Για σένα ο Κύριος έλαβε τη δική σου μορφή του δούλου. Για δική σου χάρι, εγώ που βρίσκομαι ψηλότερα από τους ουρανούς, κατέβηκα στη γη και πιο κάτω από τη γη...."( Αγ.Επιφανίου Κύπρου, Λόγος εις την Θεόσωμον Ταφήν του Κυρίου)

Είναι ανάγκη της ψυχής τούτος ο λόγος! Στο Πρωτάτο, κάθε Μεγάλο Σάββατο εδώ και αμέτρητους καιρούς διαβάζεται, να χαρεί αληθινά η ψυχή! Να νιώσει το μέγεθος της ευεργεσίας! Να καταλάβει πιότερο εκείνο το θαυμαστό επεδήμησε προς τους αποδήμους. Να συλλάβει εκείνο το προς τους Αιχμαλώτους ο Ελευθερωτής! Όχι μόνο στο Άγιο Όρος! Όπου καρδιά Χριστιανική Ορθόδοξη  χτυπά διαβάζεται και ακούγεται απ’ τις ψυχές των Ορθοδόξων αδελφών του Κυρίου! Σε μοσχολιβανισμένους από α αρώματα του Επιταφίου περικαλλείς Ναούς, σε μικρά ξωκκλήσια βαλμένα στο ανοιξιάτικο και αναγεννητικό κάδρο του Μεγάλου Ποιητή και Ζωγράφου! Παντού αντηχούν οι κραυγές του Ενθουσιασμού και της Λύτρωσης των πρώην αιχμαλώτων. Του πεσόντος Αδάμ. Της θρηνωδούσας μέχρι πριν Εύας. Ανάκλησις και Λύτρωσις! Ελευθερία των ψυχών και ο Άδης στενάζει! Πού η δύναμή σου θάνατε; Λίγο πριν ο ευσχήμων Ιωσήφ, τοποθετεί το Σώμα του Θεανθρώπου στο καινό μνημείο! Εκεί γονατίζει σήμερα όλη η πλάση, να αφουγκραστεί τα πιο συγκλονιστικά και ποιητικά λόγια  που έγραψε ποτέ άνθρωπος για τον Δημιουργό του, για Εκείνον που κυριεύει σε ζωή και θάνατο! Πάνε περίπου 15 χρόνια από τότε που πάλι μια τέτοια μέρα ξαναδιαβάσαμε πίσω από το μικρόφωνο τούτο τον λόγο. Λυτρωτική και Ζωογόνος αυτή η επανάληψη! Ευχηθείτε να ηχήσουν πιο ζωντανά μέσα μας, τα λόγια που ακούστηκαν εν τοις κατωτάτοις της γης…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Μ.Σάββατο 2025

Χριστός πάντα και παντού (Κυριακή των Βαϊων)

"...Ἦρθε ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα. Ὅλα ἦταν φωτεινά. Ἡ ἄνοιξη στό ἀποκορύφωμά της. Κι ὁ Μάριος ἕτοιμος. Ἕτοιμος γιά νά καταθέσει τόν ἐπιτάφιο ἐκεῖ πού ἔπρεπε. Τρία χρόνια καί ἡ ζωή του εἶχε γίνει τάφος. Γιά τό Χριστό δούλευε..." (ἀπόσπασμα μέσα ἀπό το βιβλίο του π.Κων/νου Στρατηγόπουλου «Τό σταυροδρόμι τῆς καρδιᾶς μου», ἐκδ. «Φιλοκαλία»)

Ερχόμενος ο Κύριος προς το εκούσιον πάθος…Κυριακή των Βαϊων Εσπέρας! Στον όρθρο της Μεγάλης Δευτέρας! Ω αυτό το ψάλμα! Πως κινεί την ψυχή! Πως μαλακώνει τις καρδιές!Αριστούργημα τούτος ο ύμνος! Ενθουσιασμός και να..δεν πέρασαν λίγα λεπτά και τον ενθουσιασμό διαδέχεται η γλυκιά μελαγχολία των ψαλτάδων και του λαού…

-Του χρόνου πάλι! Αν μας αξιώσει να το ξαναψάλουμε…να το ξανακούσουμε, να το ξαναχαρούμε…

Γιατί μόνο λίγα λεπτά να κρατά; Αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου,αυτήν την πορεία προς του Εκούσιον Πάθος, την θυσιαστική αγάπη, το Σταυρικό φρόνημα, την στενή οδό, την χαρμολυπημένη βιοτή, γιατί την εγκλωβίζεις στα στενά χρονικά όρια ενός βυζαντινού ψαλμού, ενός εθίμου, μιας παράδοσης, μιας γλυκειάς συνήθειας, με αρχή και τέλος;

Γιατί δεν βιώνεις τον Εκούσιο προορισμό της Ουράνιας Βασιλείας, της Άνω Ιερουσαλήμ; Συνεχώς και αδιαλείπτως…

ΣΤΡΩΝΕ  Βάγια και τα ιμάτιά σου, πάντοτε, κάθε στιγμή!

 ΓΙΝΕ δοχείο Χάριτος και Αγάπης!

 Όλο να υποδέχεσαι τον Ερχόμενο Λυτρωτή και όχι έναν διερχόμενο διασώστη Χριστό…Ετοίμαζε τούτη την υποδοχή συνεχώς! Όλο να κεντάς τον Χριστό μέσα σου, σαν τον... Μυροφόρο Μάριο, τον ήρωα απ' τις σελίδες της καρδιάς  του μακαριστού π.Κωνσταντίνου...

 Ολημερίς, ολονυχτίς, εν τω μέσω της ημέρας, εν των μέσω της νυκτός!

Πάντα Χριστoύγεννα και Θεία Επιφάνεια και Πάθος Εκούσιο και Ανάσταση και Ανάληψη…

Πάντα Χριστός! Πάντα και  παντού!

Νώντας Σκοπετέας

Κυριακή Βαιών 2025

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Αληθώς Ανέστη, Αθανασία!

 

Όσο ο καιρός της Αναστάσιμης χαράς, του κενού μνημείου και της τρανής Αγγελικής αναγγελίας κυλά, τόσο τα σημεία στίξης που την συνοδεύουν αρχίζουν να ατονούν και να παραμορφώνονται…Εκείνο το υπέροχο θαυμαστικό που τόνιζε το χαρμόσυνο άγγελμα της Νίκης της ζωής αρχίζει και από εμφατικό της συντριβής του θανάτου, λίγο –λίγο ξεθωριάζει και την θέση του παίρνει ένα ερωτηματικό …Άλλοτε βιαστικό, άλλοτε σβησμένο χωρίς ψυχή και τόλμη…μυρωμένη… Χριστός Ανέστη!! λες ως της Αναλήψεως και για πάντα …και ακούς ένα Καλημέρα δυνατό και ένα άτονο και άπονο Αληθώς απλά για να μην σου χαλάσουν το όνειρο και το …χούι, που τους κάνει να απορούν και να αναρωτιούνται μεγαλόφωνα: Καλά τόσο καιρό έχουμε να ειδωθούμε; Δεν τα χουμε πει;… Τα είπαμε μα τα λέμε και θα τα ξαναπούμε…μπας και κατανοήσουμε το τι λέμε και τι προσμένουμε σε τούτη εδώ τη ζήση…

Και θα αναρωτιούνται κάποιοι που διαβάζουν τούτες τις γραμμές και θα κουνάνε το κεφάλι τους  απογοητευμένοι , συμπνεόμενοι  και νιώθοντας τον…πόνο του γράφοντος που υπερασπίζεται ζεόντως τα Όσια και τα Ιερά …Μα και αυτός ο ίδιος κάποτε το ίδιο ξέψυχος και άτονος ήταν…Σαν παιδί στις παρυφές ενός καλοκαιριού τότε στην αίθουσα ενός φροντιστηρίου ξένων γλωσσών…Μαζί και με άλλους περιμέναμε τρία απογεύματα την εβδομάδα  να φανεί ένα κορίτσι τόσο αλλιώτικο από τα υπόλοιπα …

Θεούσα την λέγαμε!! Μήπως και σήμερα έτσι δεν θα την παρασημοφορούν; Τέλη του Μάη  τότε ήταν και εκείνη η ευλογημένη ψυχούλα–πάντα καθυστερούσε λίγο, τότε πίστευα επειδή έμενε μακριά- έμπαινε μέσα στην τάξη και κοιτάζοντάς μας όλους έλεγε: Χριστός Ανέστη! Και εμείς σπεύδαμε να κοιταχτούμε με νόημα μεταξύ μας και να ονειδίσουμε την μακαριότητά της…Και είχε τόσα θαυμαστικά η φωνή της…εύηχα, καθάρια, ανόθευτα, αγνά …Της το χρώσταγα για πολλούς καιρούς εκείνο το Αληθώς Ανέστη ο Κύριός μας και ο Θεός μας! Εκείνο το Αληθώς που δεν άκουσε ποτέ της από τα δικά μας περιφρονητικά χείλη …όλων ημών των φυσιολογικών και εντός εποχής παιδιών, των χωρίς συμπλέγματα και πεπαλαιωμένες αντιλήψεις που θα μας έκαναν ακοινώνητους  περιθωριοποιημένους  και αποσυναγώγους…Την έλεγαν Αθανασία…Δεν θα μπορούσε να έχει πιο ταιριαστό όνομα εκείνο το ευλογημένο πλάσμα…Την έχω ακόμα στ αυτιά μου την φωνή της και όλα τα θαυμαστικά που την χρωμάτιζαν … Αθανασία αδελφή μου!! Αληθώς Ανέστη ο Κύριος των πάντων! Συγχώρα την ατολμία και την ολέθρια άγνοια…Άξια πληγών και τα δύο...

Αμέτρητοι  είναι του συναξαριού οι ήρωες , που πριν η φωτεινή δεσμίδα του Ουρανού αγκαλιάσει τα καταπονημένα ξέψυχα σώματα, τα γδαρμένα,  ματωμένα τα τόσο πληγωμένα, ψέλισαν το δικό τους αλλιώτικο νυν απολύεις . Χριστός Ανέστη φώναξαν και παρέδωσαν το πνεύμα. Γονατίζει η ψυχή μου μπροστά στο συναξάρι ..Ο Άγιος Παναγιώτης ο Ιεροσολημίτης και ο Άγιος Αχμέτ ξεψυχούν ψέλνοντας τον αναστάσιμο παιάνα…Και πόσοι ακόμα…Και ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ,  που έλεγε συνέχεια Χριστός Ανέστη χαρά μου…Δεν γνωρίζει χρόνο τούτος ο χαιρετισμός …Δεν γνωρίζει εποχή…Δεν τον σκεπάζει τίποτα. Ούτε η πωρωμένη αφροσύνη, ούτε η σκληρόκαρδη άγνοια , ούτε του διαβόλου τα σκεπάσματα και η σκόνη , απ της αμαρτίας το στροβίλισμα …Στέλνει χαρά και ελπίδα παντού , όταν  τούτον τον χαιρετισμό τον προφέρουν άδολα χείλη και ανυπόκριτες καρδιές…Ωλιγώθησαν είναι η αλήθεια αυτά…Εκλέλοιπεν όσιος …σαν τους φοίνικες που ένας–ένας ξεραίνονται και αποτέμνονται , αφού αρχίζουν να εκλείπουν  σχεδόν ολότελα  και οι δίκαιοι…Δίκαιος ως φοίνιξ ανθήσει…

Μέχρι όμως  να ξεραθεί κι ο τελευταίος φοίνικας θα υπάρχουν οι δια Κύριον  χαρούμενοι τρελοί που όλο με το Χριστός  Ανέστη θα μας χαιρετούν…

Νώντας Σκοπετέας . 
Απόσπασμα από το βιβλίο Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν ( Εκδ Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2019) 

Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο : Δεν σταματούν ποτέ να το φωνάζουν...