Την παρακαταθήκην των Χαιρετισμών φύλαξον…

        

Είναι γη η ψυχή των παιδιών. Να σπείρεις και κάποτε να συγκομίσεις καρπούς, να τους ανταποδώσεις στον Κύριο που στα εμπιστεύθηκε. Μοιάζει στ' αλήθεια με αμπελοχώραφο! Βλαστοί και κληματίδες,  φύλλα και καρπίσματα, περιμένουν κάποτε  τον τρύγο και το γραδάρισμά τους,  να φανερώσουν  την ωρίμανσή τους και εκείνη την γεύση που θα οδηγήσει στην συγκομιδή. Και καρτερά αυτούς τους γλυκύτατους καρπούς ο Μέγας Γεωργός. Και στην δικαιοσύνη Του θα είναι αμείλικτος με εκείνους τους  αμπελοκόμους γονείς-διαχειριστές   που δεν μερίμνησαν για το γλυκύ… Μα θαρρούμε πως θα βρει και ελαφρυντικές περιστάσεις ο Κύριος, αν κοιτάξει ξανά σε κείνες τις κληματόβεργες των προγόνων, που σαν να κληροδότησαν πάθη,   ασθένειες βλαπτικές  και πληγές-μύκητες να εκφυλίσουν κάθε παιδική ψυχή-βότρυν γλυκύτατο…*

Από την άλλη όμως, και πόσες πνευματικές σπορές δεν συναντάμε στο διάβα μας…Πόσες σύγχρονες μορφές...παράξενων Χριστιανών, ανθισμένες και ευωδιαστές, που κουβαλούν κατάψυχα τα φυλαχτάρια των αγίων προγόνων τους. Ευλογημένες…κληρονομικές  συνήθειες. Ένα αλλοιώτικο πνευματικό γενεαλογικό φορτίο!

   -Τι ψιθυρίζεις κάθε φορά που ο παππούλης λέει το Ευλογημένη η Βασιλεία; ρώτησα έναν αδελφό κάποτε…

-Η γιαγιά μου η συγχωρεμένη, είχε μάθει την μάνα μου  και εκείνη εμάς, εκείνη τη στιγμή να ζητάμε κάτι από τον Κύριο…Είναι τόσο ιερή τούτη η στιγμή! Ανοίγουν έλεγε οι Ουρανοί διάπλατοι και όλες μας οι προσευχές, ανεβαίνουν στον θρόνο Του. Εγώ Του ζητάω να  μου καθαρίσει τη βρωμιά της καρδιάς μου και να κρατήσει ζωντανή μέσα μου την Θεία Χάρη..Καρδίαν καθαρά κτίσον εν εμοί ο Θεός και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου…

Αυτό ψιθύριζε λοιπόν ο αδελφός μας…Και ένας άλλος τέτοιος…κληρονόμος, δεν σταματά όσο ψέλνεται το άξιον εστί στη Θεία Λειτουργία, να δέεται μυστικά  από μέσα του, για  όσες ψυχές του έρχονται σαν ζωντανές φωτογραφίες μπροστά του, εκείνη την πανίερη στιγμή της αγίας μνήμης, όπως πάντοτε έκανε και ο μακαρίτης ο πατέρας του…

Λέει ο υμνωδός στον τρίτο ήχο της Παρακλητικής, στον όρθρο της Κυριακής…Ἐν τῷ νότῳ οἱ σπείροντες, δάκρυσιν ἐνθέοις θεριοῦσι στάχυας ἐν χαρᾷ ἀειζωίας. Αυτός ο ψαλμικής προέλευσης αναβαθμός, θαρρούμε, συν τοις άλλοις, πως αγκαλιάζει στο άκουσμα, αλλά κυρίως στο βιωμά του και  όλα αυτά  τα ένθεα γονίδια και  δάκρυα κάθε γονεϊκής προσμονής. Ο σπόρος, θάβεται στη γη, μένει κρυμμένος, καρτερά την άνοιξη να αναστηθεί. Μόνο που πολλές φορές θα περάσουν πολλοί  και ατέλειωτοι και βαρείς  χειμώνες, μέχρι να ξεπροβάλλει το ανθάκι.  Έτσι και οι χριστιανικές αξίες που μεταδίδονται, μπορεί να μην φανρωθούν στην πειραστική νεότητα, μπορεί να δοκιμαστούν και να νοθευτούν από την λογική και τους παρα...συρμούς αυτού του κόσμου, μπορεί προσωρινά να χλευαστούν και να  απορριφθούν. Όμως ό,τι σπείρεται με προσευχή, ποτέ  δεν χάνεται. Και εκείνη η Παύλεια προτροπή προς όλους εμάς, τους Τιμόθεους όλων των αιώνων: «Τὴν παρακαταθήκην φύλαξον» (Τιμ. Β΄ 1,14), από κάποιους τηρείται με όλη την δύναμη της ύπαρξής τους, σαν την αγάπη τους προς τον Θεάνθρωπο Χριστό και την Παναγία Μητέρα Του.  Η  αληθινή καρποφορία είναι η σωτηρία, ο τελικός καρπός είναι η αιώνια ζωή, η γονεϊκή αγάπη καρπολογεί την επιποθούμενη αιώνια προοπτική, την βεβαία ελπίδα. Ο Κύριός μας ποτέ  δεν αφήνει άκαρπη τη σπορά που γίνεται «ἐν νότῳ» στην υγρή, ταπεινή, προσευχητική καρδιά. Μια τέτοια ευλογημένη παρακαταθήκη, οδηγεί εδώ και πολλά χρόνια κάποιους ανθρώπους να εκδίδουν και να μοιράζουν δωρεάν, όπου καρδιά Χριστιανική Ορθόδοξη χτυπά, τα βιβλιαράκια με τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας. Αγάλλονται στον Ουρανό αυτοί που έσπειραν τούτη την αγγελική συνήθεια των εφυμνίων της Χαράς και της δοξολογίας! Αυτών την συγκλονιστική ιστορία και διαδρομή διανύουμε σε τούτη τη μικρή σειρά των εκπομπών. Ένας μεγάλος κρυφός Άγιος των ημερών μας, μια μοναχή που άφησε τόσο ανεξίτηλο το πέρασμά της ακόμα και σε αυτούς που δεν το χωρά ο νους τους, πως κάθε μέρα εδώ και πολλά χρόνια…την συναντούν νοερώς εκεί στον σταθμό του μετρό της Αγίας Μαρίνας, μια γιαγιά και μια μάνα που δίδαξαν, όπως έμαθαν από τους γονήδες τους,  το παιδί τους να αγαπά τους Χαιρετισμούς και όλοι αυτοί μαζί οι... αμπελοκόμοι που άφησαν  πίσω τους μια ευχή-ευλογημένη εντολή: Μη σταματήσει ποτέ το έργο της διάδοσης τούτης της προσευχή. Μην πάψει ποτέ να καλλιεργείται αυτό το αμπελάκι μέσα στον ασύνωρο Ευαγγελικό Αμπελώνα του Χριστού! Και όσο αυτό το γεώργημα δεν σταματά, τα θαύματα-νάματα που αποσταλάζει, συνεχίζονται προς δόξαν Τριαδικού Θεού και ωφέλεια αμέτρητων διψασμένων ψυχών.

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά εκπομπών,  όπου διαβάζονται εκτενή αποσπάσματα από το βιβλίο: «Τα θαύματα των Χαιρετισμών.Οι απαρχές»(εκδ.Εφύμνιον) του εκπαιδευτικού και συγγραφέα κ. Αριστομένη Φλουράκη.

*(Απόσπασμα από το διήγημα: «Της Αγιάς Παρασκευής το αμπέλι…»)