Μαρίνα Φως συναξαριού…

                                

Φιλόξενο το κάστρο της Αγιάς Μαρίνας….Σαράντα χρόνια ο διαλεχτός της Κυπριανός φροντίζει το σπίτι της, το σέμνωμα πλέον της Κυκλαδίτικης γης …Και εκείνη, ακοίμητη Έφορος, σεργιανά στις περιβόλους τούτου του κόσμου να ξεδιψάσει οδοιπόρους και της οδύνης τους καταφεύγοντες.

Θαύματα και Θαυμάσια της, ακουμπούν δακρυσμένα πρόσωπα πάνω στην ολοζώντανη εικόνα και γόνατα μπροστά στο γλυκύτατο συμπονετικό πρόσωπό της… Άσπιλη Αμνάς, Ασύλλητος θησαυρός, του νησιού της αγλάισμα… (Επιστροφή στην Άνδρο.../Ν.Σ 2014)

Ο νους και η ψυχή τούτες τις ζεστές μέρες του Ιούλη πάει ξανά σε όλα τα ευλογημένα Αγιοβάδιστα του τόπου μας, τα μέρη που ιδίως το καλοκαίρι ξεχύνουν το θυμίαμά τους να απλωθεί και να σκεπάσει σαν το μαφόριο της Κυρίας των Αγγέλων όλην την όμορφη πατρίδα μας. Σε τούτον τον τόπο Του, ο Μακρόθυμος Κύριος συνέχεια, παντοιοτρόπως και ανερμηνεύτως ευλογεί και πάντοτε ξημερώνει γιορτή. Κι ο Ιούλιος κρατάει μέσα στην καρδιά του μια γιορτάδα και ένα πανηγύρι που όποιος δεν το έζησε ποτέ, δεν γνώρισε πως είναι να ομολογείς με ανδρεία την πίστη σου δίχως διόλου να φοβάσαι. Ξημερώνει της Αγίας Μαρίνας μας! Στην Άνδρο και παντού! Όπου η μόνη αλήθεια της Ορθοδοξίας διαλαλεί το αιώνιο. Σε μεγάλες Εκκλησιές και σε ταπεινά γερασμένα ξωκκλήσια της παλιάς όμορφης πόλης. Γράφει ο μεγάλος μας ποιητής για την Μαρίνα το πράσινο αστέρι, το άγριο περιστέρι, το κρίνο του Καλοκαιριού, το Φως του Αυγερινού! Και εμείς το παραφράσαμε με μια ιερή αναίδεια στον τίτλο της σημερινής εκπομπής: Μαρίνα Φως συναξαριού! Γιατί ναι, ό,τι αγαπάμε γεννιέται αδιάκοπα, ο,τι αγαπάμε βρίσκεται πάντοτε στην αρχή του! Και για να παραλλάξουμε πάλι τους στίχους του αγαπημένου Οδυσσέα Ελύτη: Και η Μαρίνα χαίρεται και η Μαρίνα χαμογελά! Το πέλαγο έτσι που κυλάει βαθιά, πόσο της μοιάζει!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή του 2018

Παναγούδα Σουρωτή...όσο βαστάει μια ευχή(Μνήμη Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη)

 Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Όλα πιο καθαρά μπροστά μου. Την ομίχλη του ο Άθωνας την στολίζεται μονάχος. Και κείνη δεν παραπονιέται…Στην κορυφή της Μεταμόρφωσης προτιμά να παραμένει σαν άλλος μετανοημένος μαθητής …Καλόν ημάς εστί ώδε είναι…

Βήματα απαράλλαχτα, μετρημένα τώρα στο μονοπάτι του Ουρανού…Πατήματα στο χώμα, σκαμμένοι οδοδείκτες για το κελί του Αγίου. Η γη κρατά στο φόρεμά της, μονάχα όσα με φιλότιμο πόνο και πίστη χαράχτηκαν απάνω της. Για τα άλλα βρίσκει χώμα ξερικό και τα απαλείφει  στη στιγμή. 

Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Δεν λοξοδρομούν οι ψυχές όταν ελπίζουν. Προσμένει ο Όσιος κεραστής με γλύκα και δροσιά να τις φιλέψει. Φτάνω ξανά στην αυλή της Παναγούδας. Οι αισθήσεις, ακονισμένες ψάχνουν για ακήρατες πλευρές του Δεσπότη Χριστού να τον ψηλαφίσουν. Οι μνήμες  ερημήτικα πουλιά ταξιδευτές, σαν τον Όλετ τον φτερωτό προσκυνητή που άφοβα ακόμα τρώει και πίνει απ τη χούφτα του Αγίου. Θαύματα και θαυμάσια ίχνη του Γέροντα τόσα χρόνια μετά. Σαν να μην κύλησε ποτέ ο χρόνος. Όλα όπως τα άφησε, όλα όπως τα ευλόγησε. Όλα όπως τα οικονομεί.

Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

 

Τώρα στην αγιόκαρπη γη  τυπώνονται ίχνη από γόνατα. Μυριαρίθμητα ζευγάρια γόνατα, που στέκουν στην μεγάλη σειρά της ευγνωμοσύνης, καρτερώντας με υπομονή και δάκρυα, λίγο-λίγο να φτάσει η ώρα που θα τον συναντήσουν, μετανοίζοντας  στο μέρος της καρδιάς του, που εκείνος έλεγε πως είναι πολύ μικρή για να χωρέσει την απέραντη αγάπη του Κυρίου. Κι όμως αυτήν την καρδιά την πλάτυνε τόσο ο Χριστός,  που πάνω της ανάπαυσε και λύτρωσε έναν Παράδεισο ψυχές …

Ζήλεψαν τώρα τα χείλη τα ευλογημένα γόνατα. Πόθησαν κι αυτά να συναντηθούν με το ευωδιαστό χώμα στο ταπεινό του  κιβούρι, στη σκιά του Παρθένου μαθητή, στου Θεολόγου το μοναστηράκι.

Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Ξανά στην ταπεινή καλύβη του Γέροντα. Παραμονές της Αγίας Ευφημίας. Μαζί κάνουν στρωτές   μπρος στη χάρτινη εικονίτσα της Αγίας Τριάδας, όπως εκείνο το πρωινό  μετά την ενάτη στο κελί, στον Τίμιο Σταυρό ήταν τότε. Και ύστερα ξανακάθονται, εκείνη στο σκαμνί κι αυτός στο μπαουλάκι του,να μιλήσουν για τα φριχτά μαρτύριά της και  το αντιδόξασμα του Ουρανού.

 Δεν σταματά του θέρους η καμπάνα να διαλαλεί την Αγία μνήμη.  Δεν σταματά το συναξάρι να αφήνει χώρο για νέους αθλητές , για νέες παρηγορίες, νέους στρατιώτες παρακλήτους . Γεμάτος από κορυφές και ψηλώματα λιόχαρα ο Ιούλης. Στις έντεκα η Αγία Ευφημούλα! Μια μέρα ύστερα  ο ασκητής της Παναγούδας, του Θεού ο ασυρματιστής, ένσαρκος Άγγελος κι αυτός σαν τον Θεσβίτη.  Χωρίς  πύρινο άρμα όμως στο δρομολόι του Ουρανού… Παναγούδα –Σουρωτή.

Με μάτια σφαλιστά και στα χείλη η ευχή του Ιησού δια πρεσβειών του.

Τόσο βαστάει τούτη η διαδρομή…

 

Νώντας Σκοπετέας 2014 (Από το βιβλίο: "Δάκρυ στο Εγώ.."/Εκδ.Εφύμνιον)

Απόσπασμα από εκπομπή του 2026 με τίτλο: Αγίου Παίσίου τέλη Χριστιανά

Τη δωδεκάτη του μηνός Ιουλίου(Χαίροις πάτερ Παΐσιε!)

           

Αξεθύμαστο το άρωμα της μνήμης όλων των Αγίων προστατών μας. Όσο ανασαίνουμε το οξυγόνο τούτου του κόσμου, τόσο θα εισπνέουμε και το άρωμα της Αγιότητάς τους. Ξανά θα το ανασάνουμε λοιπόν, με ακόμα μια εκπομπή-προσευχή για μεσιτεία στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Στο κέντρο της  η ελεήμων καρδιά του, πάντοτε φλεγόμενη από θυσιαστική αγάπη. Όλο και όλα για τους άλλους. Πόσο ταιριαστό το όνομα Κηρυναίος για αυτόν τον ταπεινό γίγαντα! Πόσους Σταυρούς δεν έπαιρνε στους δικούς του ώμους! Δεν δάνειζε, μα χάριζε έλεος και οικτιρμούς. Αναλωνόταν ολόκληρος. Δαπανούσε και την ελάχιστη ικμάδα της δύναμής του, μη κρατώντας τίποτα για τον εαυτό του. Πονούσε πολύ και την πατρίδα μας! Λαχταρούσε για μια Ελλάδα Θεοβλόγητη και όχι εγκαταλελειμμένη από θεομάχους και αθεόφοβους ηγήτορες. Θρηνούσε για την πνευματική μας κατάντια η καιομένη καρδιά του. Και έπειτα θα μεταφερθούμε λίγο πριν το πρόσκαιρο τέλος του. 32 χρόνια πριν. Τόσο ανδρεία και γενναία η ψυχή του. Να γνωρίζει πως φεύγει και να είναι γεμάτος από χαρά αλλιώτικη, ουράνια! Να δίνει εκείνος κουράγιο και θάρρος στους γύρω του, διαλύοντας ό,τι γεννούσε απελπισία και ομίχλη και σκοτάδι, σκορπίζοντας Φως και βεβαία Ελπίδα. Δεν δείλιασε ούτε μια στιγμή! Δεν παραδόθηκε στην Χάρυβδη της λύπης. Με λεβεντιά και χαρά πολέμησε να φύγει έτοιμος και Χριστοφόρος! Άγια τέλη, Χαριτωμένα, Χριστοχαρούμενα, Χριστιανά, ευλογημένα και τόσο μνημειώδη, παράξενα για τους πολλούς τούτου του κόσμου! Συντροφευμένα με τους ήχους μιας φυσαρμόνικας που δοξολογεί τον πανάγαθο Θεό! Ετοιμασία μια ζωή ολάκερη για μια ζωή ατελεύτητη! Το παράδειγμα των Αγίων! Το μυρίπνευστο Άγιο συναξάρι και οι τελευταίες τους στιγμές επί γης. Και έπειτα η απρόσκοπτη διαδρομή με το Αγγελικό express ως το υπέρλαμπρο Φως! Από τη γη στον Ουρανό! Η τελευταία τους μέρα γίνεται πασίχαρη και πανηγυρική μέρα μνήμης! Τι παράδοξο και παράξενο να εορτάζεται η μέρα του θανάτου σου… Για ποιόν θάνατο μιλάς αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου; Τον νικημένο; Άκουσε τι λέει ο ηγαπημένος: Μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την Ζωήν!  Θες απόδειξη για αυτό; Πάμε λοιπόν στις τελευταίες του στιγμές του, στο οσιακό του τέλος ή σωστότερα στην αρχή της αληθινής του Ζωής! Ξημέρωνε η 12^η του μηνός Ιουλίου! Χαίροις Πάτερ Παΐσιε! Άγιε του Θεού, άμωμε και μακάριε! Τι μάθημα  φωτεινό μας άφησε! Τι παράδειγμα να μιμηθούμε! Ανωτάτη η σχολή του πόνου!  Πολύ ψηλός ο πήχης! Μα ο Κύριος δεν μετρά επιδόσεις! Χαίρεται και αγαπά να βλέπει τον αγώνα μας και το φιλότιμό μας! Γεμάτος ο Παράδεισος από καρκινοπαθείς. Ο Άγιος διαβιβαστής, μπροστάρης τους!

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από σειρά 2 εκπομπών στις παρυφές της φετινής μνήμης του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη. Στο πρώτο μέρος η καιομένη για τον σύμπαντα κόσμο καρδιά του η ελεήμων. Στο δεύτερο τα Χριστοφόρα τέλη του. 

Ξαναδιαβάζουμε σελίδες από το βιβλίο-εικόνισμα, πνευματική καταφυγή χαράς και χάριτος: «Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης» Έκδοση του Ιερού Ησυχαστήριου "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος". Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Μην τολμήσεις να πας εικόνισμα χωρίς τον αδελφό μου...!(Πέτρου και Παύλου)

 

Το Συν, το Ένα, το ομοθυμαδόν είναι ατελευτήτως το κυρίαρχο και ζωογόνο  ζητούμενο  στην αγία μας πίστη. Το ίνα ώσι έν ήταν το σπαραχτικό αίτημα της συγκλονιστικής προσευχής του Θεανθρώπου λίγο πριν το θεληματικό του  Άγιο Πάθος. Το Συν είναι πάντα το ζητούμενο σε οποιαδήποτε έκφανση της πνευματικής μας  όποιας διαδρομής. Συνεχώς στο νου και στην καρδιά μας ο διπλανός, ο κάθε πλησίον, ελάχιστος των αδελφών Του των ελαχίστων. Συμπροσευχή, συμπόρευση, συναλληλία συναμαρτωλών ελπιζόντων στην Θεία χάρη και στο άμετρο έλεος του φιλεύσπλαχνου  Πατέρα. Σύναξη! Σπουδαία μέρα μες στον ευλογημένο ενιαυτό, κάθε εορτή συνάξεως. Μετά από κάθε σπουδαίο γεγονός, καθοριστικό για την σωτηρία των ανθρώπων, μετά από κάθε μεγάλη Δεσποτική ή Θεομητορική εορτή, έχουμε την σύναξη προς τιμήν εκείνου του προσώπου που διαδραμάτισε εξέχοντα ρόλο στις πανίερες μνήμες, στο διαρκές παρόν της Ορθοδοξίας μας. Σε Δεσποτική ή Θεομητορική εορτή, η επομένη ημέρα είναι εξίσου σημαντική και σε αυτήν επαναλαμβάνονται οι περισσότεροι ύμνοι της εορτής! Μετά τα Χριστούγεννα θα συναχθούμε για να τιμήσουμε την Παναγία. Μετά τον Ευαγγελισμό οι πιστοί συνάζονται για να εορτάσουν τον Αρχάγγελο Γαβριήλ και τα θεία του μελωδήματα. Μετά τα Άγια Θεοφάνεια σύναξη τελούμε του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Σε Εκκλησιές οι πιστοί και σε μοσχολιβανισμένες σελίδες του συναξαριού συναθροίζονται όλο και περισσότεροι Άγιοι . Στα πεφιλημένα και λαοφιλή συναξάρια που στήριξαν την πίστη και την διατήρησαν απόρθητη και απαρασάλευτη σε δύσκολους καιρούς διωγμών και Θεομάχων! Αυτό το συν ευτυχώς κρατά και κάποιους  «δυσανεκτικούς» σε ό, τι δεν ευλογεί ο Θεός …Το συν που ξέρει όμως να ορθοτομεί τον λόγο της μόνης Αλήθειας! Που γνωρίζει να απομακρύνει την κακοδοξία, τους εξωραϊσμούς και τις ανίερες θλιβερές υποχωρήσεις! 

Δυο είναι αυτοί που συγκρατούν την Εκκλησία στη περίφημη και τόσο συχνά  απαντώμενη εικόνα της συνάξεως των Αγίων Αποστόλων. Πέτρος και Παύλος! Πάντα τους θωρούμε αντικριστά στις κολώνες των μεγάλων Εκκλησιών! Ακατάβλητοι στυλοβάτες της Νύμφης του Χριστού! Και στου Ναούς που τους αφιερώνονται στέκονται στο τέμπλο και οι δυο! Ποτέ μόνος του  ο ένας ή ο άλλος! Κάποτε μια ευλαβής γυναίκα θέλησε να αφιερώσει ένα εικόνισμα στον Άγιο Παύλο. Το παρήγγειλε λοιπόν με χαρά να ζωγραφιστεί και έπειτα θα το πήγαινε στην ενορία της,  να το αφήσει σαν τάμα. Το ίδιο βράδυ είδε σε ζωντανό όνειρο, τον Απόστολο των Εθνών γλυκά να την μαλώνει λέγοντάς της: Μην τολμήσεις να πας εικόνισμα χωρίς τον αδελφό μου! Και έτσι εκείνη η κυρούλα, άλλαξε το σχέδιό της  και παρήγγειλε εικόνισμα και με τους δυο πρωτοκορυφαίους,  όπου εξιστορήθηκε για ακόμα μια φορά ο Άγιος ασπασμός τους!

Γι αυτό και συνεορτάζουν! Γι αυτό και ατενίζουμε με δέος και έκσταση τον περίφημο εναγκαλισμό τους  και ασπασμό της αγάπης  στις κοινές ιστορικές τους εικόνες σε πολλά ορθόδοξα σεβάσματά μας, στην Πάτμο του  Αγιογράφου Αγγέλου και στην Αγιορείτικη Καρακάλλου της οποίας είναι και προστάτες. Για το παμπόθητο αυτό συν της πίστης μας! Κάποιοι έχουν ιστορικά αμφισβητήσει την ομόνοιά τους και της ανόθευτη φιλαδελφία τους! Θυμούνται εκείνο το απόσπασμα από την προς Γαλάτας επιστολή του Παύλου: «Ὅτε δὲ ἦλθε Πέτρος εἰς Ἀντιόχειαν, κατὰ πρόσωπον αὐτῷ ἀντέστην, ὅτι κατεγνωσμένος ἦν» (Γαλ. 2, 11). Ατυχώς και  αβίαστα βγάζουν συμπεράσματα για ρήξεις και τσακωμούς και ψυχρότητες! Οι δυο ακούραστοι εργάτες του Ευαγγελικού Νόμου δεν απώλεσαν ποτέ το συν τους! Για το  συγκεκριμένο περιστατικό αν κανείς μελετήσει βαθύτερα τις περιστάσεις και τα περιγραφόμενα μα και αν διαβάσει τα σχετικώς παραδομένα από το μελισταγές στόμα του Αγίου Χρυσοστόμου,  θα διαπιστώσει ότι έλαβε χώρα προσχεδιασμένα και από τους δυο τους, προκειμένου κατ οικονομία να ωφεληθούν και να παραδειγματιστούν οι Ιουδαϊζοντες!Να θυμόμαστε  και τούτο: Πως και οι δυο τους  έδιναν ως την τελευταία επίγεια ανάσα τους το μήνυμα της διαρκούς μετανοίας! Δεν υπήρξε ξημέρωμα  που ο Πέτρος να μην κλάψει θυμούμενος την τριπλή του άρνηση! Δεν έχανε ευκαιρία ο Παύλος να αυτομέμφεται με τον πλέον αυστηρό τρόπο οικτίροντας τον εαυτό του, αυτοαποκαλούμενος έκτρωμα και αισθανόμενος ελάχιστος και ανάξιος να λέγεται Απόστολος, θυμούμενος και αυτός τις ημέρες που εδίωκε με μανία την Εκκλησία του Θεού.

Αυτή η μία ψυχή των Πρωτοκορυφαίων! Το δικό μας Ένα, το Συν και το ομοθυμαδόν! Αυτή η μια ψυχή της Ορθοδοξίας που δεν διασπάται, δεν κατατέμνεται, δεν ομαδοποιείται! Είναι Μία όπως η Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία! Η Αγία Ορθοδοξία με τους ακρογωνιαίους της λίθους, τον Πέτρο και τον Παύλο! Ποίοις πνευματικοίς άσμασιν, επαινέσωμεν Πέτρον και Παύλον; τά την αθεότητα σφάττοντα, και μη αμβλυνόμενα στόματα, της φρικτής του Πνεύματος μαχαίρας…

Νώντας Σκοπετέας

Από το βιβλίο: Αυτοί οι Παράξενοι Χριστιανοί( Εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2021)

Απόσπασμα από εκπομπή του 2017 με τίτλο : « Ο ασπασμός της πίστης μας»

Θ έρως στο Όρος...(Οι από μέσα Αγιορείτες...)

Οι γνήσιοι φίλοι του Χριστού. Οι διαλεχτοί του Κυρίου. Οι διδαχτοί του Θεού. Είναι συνήθεις φράσεις, που της καρδιάς τα χείλη προφέρουν, σαν αντικρίσουν εκείνους που βιώνουν και σμίγουν  Σταυρό και Ελπίδα, πόνο και χαρά, υπομονή και προσδοκία…Άνθρωποι που μιλούν με την σιωπή τους την εύλαλη, που ανασαίνουν έλεος και δοξολόγημα, που ποθούν μόνο το Θεάρεστο και ό,τι τους ενώνει με τον Δημιουργό. Ακούγοντας ένα από τα αμέτρητα, δόξα τω Θεώ, καταγεγραμμένα ομιλήματα του Χρυσοστόμου των ημερών μας, π.Αθανασίου Μυτιληναίου, ένας ακόμα προσδιορισμός για αυτούς τους μακαρίους προστέθηκε και πόσο μίλησε μέσα μας! Ο από μέσα Χριστιανός, ο από μέσα Μοναχός, ο από μέσα ιερέας, ο από μέσα άνθρωπος! Όχι σχήματα ευσεβείας που παρασύρουν και παραπλανούν τους γύρω μας, να ξεκινήσουν εκείνοι τις φιλοφρονήσεις και τις θωπείες στο φιλέπαινο εγώ μας, όχι έργα και λόγια  ανθρωπαρέσκειας,  βροντώδη και φωνακλά  για τα δικαιώματα  τις κρίσεις και τις εντολές  του Θεού, όχι εξωτερικά αλλά από τα τρίσβαθα, όχι επιφανειακά αλλά πηγαία, όχι αστραφτερά επιχρίσματα αλλά φως  τηλαυγές. Χαραγμένη η θύμησή τους, παραμυθητική κάθε λέξη που η μνήμη αναδύει για το επίγειο πέρασμά τους. 

Ταξίδι στον χρόνο που αγίασαν, θα κάνουμε σε τούτη τη σειρά εκπομπών μέσα στο φετινό καλοκαίρι. Να συναντήσουμε τους…από μέσα Αγιορείτες. Εκεί, στον τόπο που η μετάνοια καρποφόρησε τα πιο ευώδη και ευσκιόφυλλα άνθη του Αθωνικού Λειμώνα. Ποτισμένα από πηγές δακρύων, σκαλισμένα από το δικέλλι της νήψης και  των αρετών. Να πάμε εκεί που η ψυχή θα δροσιστεί ξανά και τούτο το καλοκαίρι! Σπίνοι και τριζόνια συνοδοιπόροι στη συντροφιά μας, να ξημερωθούμε με τα μοναχικά κελαηδήματα των φτερωτών απεσταλμένων, να νυχτωθούμε με τους ακούραστους γαληνούς κήρυκες ακόμα μιας θερινής Αγιορείτικης αγρύπνιας. Να ευχηθούμε για την αιώνια μνήμη τους, να τους παρακαλέσουμε να μεσιτεύσουν, σαν αντιληφθούμε το μέγεθος της παρρησίας τους…

Θ έρως στο Όρος! Γραμμένο... ανορθόγραφα, για να εκφράσει την πιο βαθιά άδολη και ολοκληρωτική αγάπη και αφιέρωση στο περιβόλι της Κυρίας Θεοτόκου. Οι περισσότεροι από αυτούς, τους από μέσα Αγιορείτες, δεν απομακρύνθηκαν ποτέ από την μετάνοιά τους. Εκεί  που πρωτοήρθαν σαν αμούστακα καλογέρια, εκεί είπαν το στερνό τους ευλογείτε και εκεί ενώθηκαν με το ευωδιαστό Αθωνικό χώμα. Δεν ξεμάκρυναν ποτέ από τον τόπο τους, για να μην ξεμακρύνουν ποτέ και από τον τρόπο τους...τον Θεάρεστο και Αγγελομίμητο. Θ έρως στο Όρος! Θείος Έρως μανικός με τον Δεσπότη Χριστό και τους Αγίους Του. Πρώτη στη σύναξή τους η Παναγία! Η Μάνα τους! Η προστάτις τους, η πρόμαχος και πυλωρός της ψυχής τους. Καλοκαίρι εκεί που και η δική μας ψυχή γαληνεύει, εκεί που ξεδιψά και δροσίζεται...Μακριά από την ξεραϊλα και το άνυδρο του ματαίου, συναντώντας τους από μέσα Αγιορείτες...

Νώντας Σκοπετέας

Ιούλιος 2025.

Απόσπασμα από σειρά 6 εκπομπών με τίτλο: Θ έρως στο Όρος, όπου μεταξύ άλλων διαβάζονται και σελίδες από το βιβλίο: «Από την ασκητική και ησυχαστική αγιορείτικη παράδοση" Εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, Χαλκιδικής»

Ο Παύλος που αγάπησε τους Έλληνες…

 

Ο διώκτης που γίνηκε μέγας σαγηνευτής των ψυχών. Αυτός που ανατόμησε, όσο κανείς άλλος μετά τον Θεάνθρωπο, την ψυχή του φιλαμαρτήμονος. Διαβάζοντας τους παρακάτω λόγους από την προς Ρωμαίους επιστολή του, ποιος στ' αλήθεια μπορεί να το αμφισβητήσει;

Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος! τίς με ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου;(Ρωμ. 7,24)  

Δυστυχισμένος και ταλαιπωρημένος εγώ άνθρωπος! Ποιός θα με ελευθερώση και θα με γλυτώση από το σώμα τούτο, μέσα στο οποίον κυριαρχεί η αμαρτία και δια της αμαρτίας ο θάνατος; .         

...οὐ γὰρ ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ᾿ ὃ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσσω.

εἰ δὲ ὃ οὐ θέλω ἐγὼ τοῦτο ποιῶ, οὐκέτι ἐγὼ κατεργάζομαι αὐτό, ἀλλ᾿ ἡ οἰκοῦσα ἐν ἐμοὶ ἁμαρτία.(Ρωμ. 7,19-20) 

Διότι δεν πράττω το αγαθόν, το οποίον εσωτερικώς με όλην μου την θέλησιν επιθυμώ, αλλά το κακόν, που δεν θέλω, αυτό πράττω.

Εάν δε εγώ πράττω το κακόν, που εις την πραγματικότητα δεν το θέλω, αυτό σημαίνει ότι δεν το πραγματοποιώ πλέον εγώ, αλλ' η αμαρτία, που κατοικεί μέσα μου και η οποία με έχει κάμει δούλον της. 

Και έπειτα η Πάυλεια Ανθρωπολογία, με  τους ψυχικούς και τους πνευματικούς ανθρώπους…τους απνευμάτιστους και τους εν πνεύματι αναγεννημένους…

Και εκείνος ο Παύλειος έλεγχος, ο τόσο αγαπητικά αυστηρός…Εμείς Εβραίοι, Εμείς Ρωμαίοι αδελφοί, ΕΜΕΙΣ  όλοι εκείνοι, στους οποίους ΣΗΜΕΡΑ απευθύνεται  ο Θείος Παύλος!

Πᾶσα παράβασις καί παρακοή ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν,πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας. (Εβρ.2.2)...

Θλίψις και στενοχωρία θα κυριεύση και θα πλημμυρίση κάθε άνθρωπον, ο οποίος αμετανόητα επιμένει να εργάζεται το κακόν (Ρωμ. 2,9) …ὅσοι γὰρ ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καὶ ἀπολοῦνται·( Ρωμ,2,12) Δεν χρειάζονται μετάφραση αυτοί οι λόγοι! Χτυπούν απευθείας στο κέντρο της συνείδησης, αν αυτή δεν έχει απονεκρωθεί…

Και έπειτα εγγυάται την ασφαλή ελπίδα της Σωτήρίας…ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν (Eβρ. 6.19), για όσους όμως εκμεταλεύονται τον πλούτο της Χρηστότητας του Κυρίου προς συντριβή πνεύματος, ταπείνωση καρδιάς και πορεία στον λυτρωτικό δρόμο της μετανοίας…

Πόσα ιερά συνθήματα δεν έγραψε ο Παύλος στους τοίχους του Παραδείσου;

«…ἐάν τε γὰρ ζῶμεν, τῷ κυρίῳ ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν, τῷ κυρίῳ ἀποθνήσκομεν. ἐάν τε οὖν ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν, τοῦ κυρίου ἐσμέν.(Ρωμ .14,8)

Ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι» (Ρωμ. 13, 11-14)

Πόσο βαθιά εισχώρησε στην ανθρώπινη ψυχή! Εκείνος, που στο τέλος του, αυτοαποκαλείτο ως ο τελευταίος όλων των αμαρτωλών! Πόσο μας ευεργέτησε εμάς τους Έλληνες! Τι κι αν τον λοιδορήσαμε τόσο; Μας αγάπησε, μας νοιάστηκε, μας ποίμανε, μας φώτισε! Και τώρα κλαίει μπροστά στον θρόνο του Δικαίου Κριτή, για το κατάντημά μας! Και ξαναπιάνει να γράψει επιστολές προς Κορινθίους και Αθηναίους και Θεσσαλονικείς, προς εσένα αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου! Και μας ξαναλέει:

Λογίζη δὲ τοῦτο, ὦ ἄνθρωπε…,ὅτι σὺ ἐκφεύξη τὸ κρῖμα τοῦ Θεοῦ» (Ρώμ. 2, 1-3)

Και…βάζει συνεργάτες του…όπως τον μακαριστό π.Αθανάσιο Μυτιληναίο, με αγάπη έμπονη να μας προειδοποιούν και με σπαραγμό να μας μιλούν… Πριν 24 χρόνια (πόσο το σημερινό θεοστυγές κάνει τα 24 χρόνια να μοιάζουν αιώνες…) ανήμερα της μνήμης Πέτρου και Παύλου, ο π. Αθανάσιος σαν να μας μεταφέρει μια σύγχρονη επιστολή του Θείου Παύλου! Από εμάς, μόνο ένα μη γένοιτο, με χαμηλωμένα τα μάτια  και αυτό ισχνά, ακούστηκε σαν την πρωτοακούσαμε…

«….Δηλαδή κοπίασε ο Παύλος εις μάτην για μας εδώ τους Έλληνες;

Ας προσέξουμε, αγαπητοί, διότι έρχεται βαρύ το χέρι του Θεού. Διάβαζα στον προφήτη Ιερεμία το εξής. Ακούστε. Αποτείνεται ο Θεός εις τον λαό Του, τον Ισραήλ. Προ Χριστού. Και λέει. Επειδή ο λαός Του είχε αποκλίνει και είχε στραφεί προς την ειδωλολατρία, διότι εζήλευε εκείνα που οι γύρω λαοί λάτρευαν, άφησαν τον αληθινό Θεό και εστράφησαν στα είδωλα, λέει: «Εάν ο Μωυσής σταθεί μπροστά μου και ο Σαμουήλ –σπουδαία πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης– και με παρακαλέσουνε για τον λαό, δεν θα τους ακούσω». Ακούσατε; «Δεν θα τους ακούσω!». Σήμερα, αν λέμε και ζητάμε την πρεσβεία του Αποστόλου Παύλου, να μας σώσει εμάς τους Έλληνες, μήπως πει το ίδιο ο Θεός; «Δεν θα τον ακούσω τον απόστολο Παύλο». Και είπε ο λαός: «Και πού θα πάμε;». Και απαντάει ο Θεός. Θα το ‘λεγα, θα το ‘λεγα, να με συγχωρέσει ο Θεός που το λέω έτσι: «Να πάτε κατά διαβόλου». Να με συγχωρέσετε κι εσείς. Για μας τους Έλληνες: «Να πάτε κατά διαβόλου… Δυο χιλιάδες χρόνια σας περιμένω. Τι κάνατε;».

Όχι ότι δεν υπάρχει και πιστός λαός. Υπάρχει. Ακούστε λοιπόν τι λέει ο Θεός εδώ: «Ένα μέρος από σας θα σας φάει μαχαίρι· ένα μέρος από σας θα σας φάει η πείνα· ένα μέρος από σας θα σας φάει η αιχμαλωσία». Λοιπόν; Αγαπητοί μου. Έχομε ορατά σημάδια απειλής της πατρίδος μας, του λαού μας. Έχομε ορατά σημάδια απειλής της πατρίδος μας, το ακούτε; Το λέω διπλά. Αν κανείς για μια στιγμή τον πήρε ο ύπνος, να το ακούσει….» Απόσπασμα από απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π.Αθανασίου Μυτιληναίου, που εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 29 Ιουνίου 2001 (Απομαγνητοφώνηση και ψηφιοποίηση της ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος)

Αδελφοί μου, το οτι ο Θείος Παύλος βρίσκεται σήμερα κλαμμένος μπροστά στον θρόνο του Εσφαγμένου Αρνίου, δεν είναι μια ιερά φαντασία, μια προσπάθεια για παραστατικότητα και έμφαση στην δεινή θέση που έχουμε εκουσίως περιέλθει, ως ράθυμοι και μη μετανοούντες. Ο ίδιος ο μέγας Απόστολος, έχει περιγράψει αυτήν την ένδακρυ προσπάθειά του για νουθεσία, μεσιτεία και ιλασμό, εκεί στις Πράξεις των Αποστόλων, που ακόμα συμπληρώνονται...Αγωνιά για να διαφυλαχθεί η Αγία Πίστη, η Ορθοδοξία, Η Αλήθεια, η Παρακαταθήκη που ο Τριαδικός Θεός ΜΑΣ εμπιστεύθηκε έως της δευτέρας παρουσίας-επιφανείας Του...Δεν απευθύνεται ο Θείος Παύλος μόνο στους Πρεσβυτέρους της Εφέσου, απευθύνεται σε όλους ΜΑΣ σήμερα, κλήρο και λαό...

"...Προσέχετε λοιπόν τον εαυτό σας, πως θα συμπεριφέρεσθε και τι θα διδάσκετε. Προσέχετε και όλο το πνευματικό σας ποίμνιο, στο οποίο το Άγιον Πνεύμα σας τοποθέτησε επισκόπους για να ποιμαίνετε την Εκκλησία του Θεού, την οποία ο Κύριος έσωσε και κατέστησε κτήμα του με το δικό του αίμα.

Προσέχετε, διότι εγώ το γνωρίζω, μετά την αναχώρησή μου θα εισβάλουν ανάμεσά σας ψευδοδιδάσκαλοι και πλάνοι, σαν άγριοι και σκληροί λύκοι, που θα διαρπάζουν αλύπητα το ποίμνιο βλάπτοντας και αφανίζοντας τις ψυχές των λογικών προβάτων.

Ακόμη κι από σας τους ίδιους, θα εμφανιστούν άνθρωποι που θα διδάσκουν διδασκαλίες οι οποίες θα διαστρέφουν την αλήθεια, για να αποσπούν τους μαθητές από τον ευθύ δρόμο της αλήθειας, να τους παρασύρουν πίσω τους και να τους κάνουν οπαδούς τους.

Γι’ αυτό να προσέχετε και να είστε άγρυπνοι, έχοντας ως παράδειγμα εμένα˙ και να θυμάστε, ότι για μια τριετία συνεχώς νύχτα και μέρα δεν σταμάτησα να νουθετώ με δάκρυα τον καθένα σας ξεχωριστά...." (Πρξ., Κ,28-31, Ερμ. Π.Τρεμπέλα)

Τα δάκρυά του δεν κράτησαν μόνο για  3 έτη, έμειναν αστέγνωτα δυο χιλιάδες χρόνους τώρα...Πιστεύετε πως  υπερβάλλουμε αδελφοί μου; 

 

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή/2 μέρη

 

 

    

 

 

 

Εκεί που οδηγούν τάματα και προσευχές…

 

Κιουστέκια οι δρόμοι στης γης τα στήθια, και το νερό που ορμά στις ριζωμένες φλέβες, της δίνει πνοή αθάνατη…

Ανάβαση στου Προυσού τα περάσματα,  σαν κεντητά παραπετάσματα ένα –ένα μας οδηγούν στο απόρθητο ενδιαίτημά της Αειπαρθένου.

Σμίγουν τα βράχια και φτιάχνουν αψίδες στο διάβα  της Κεχαριτωμένης Μάνας.

Τα πατήματά της σμιλεύουν του κρημνού τα χείλη, που αγιάζονται πια αιώνια, σαν να ακούμπησαν πάνω τους τα Άχραντα και Θεία…

Σιωπή μουσουργική και αηδονόφωνα φτερακίσματα,  κρατάνε ισοκράτημα σε Θεομητορικό δοξαστικό…

Δωδεκάορτα ζωγραφίζει ο ουρανός, σαν προσμένει να υποδεχτεί την Μητέρα της ζωής …

Ξεπρόβαλλε το ρολόι και το καμπαναριό…Μοιάζει από μακριά, σαν θυμιατήρι ναϊδιόσχημο, που το υψώνει ο Απτόμενος των ορέων, λίγο  πριν η γύρω πλάση ψάλει τον  επιλύχνιο…

Στέκομαι μπροστά Της και συλλογούμαι, πως η ταπείνωση είναι το μόνο γιατρικό.

Στο πιο καταφρονεμένο παλάτι, στο πιο χαμηλό θρονί που είχε ποτέ Βασίλισσα…Κι όμως τούτο η χάρις Της επέλεξε…

Τούτο το μικρό σκοτεινό δώμα, που δεν σταματά να δέχεται δάκρυα-λάφυρα  και παρακλήσεις, σπαραγμούς και ευχαριστίες.

 Ένα σκαμνί απέναντί της, προσμένει αμαρτωλού δέηση προς την Θαυματουργό Κυρά.

Πρόμαχος και τερατουργός εξαισίων, αεί προστατεύουσα…(Ν.Σκ., Από το βιβλίο: "Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν;" Eκ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2019)

Μυρτιά, Προυσσός, Άθωνας…Ευωδιαστά και πανσεβάσμια ενδιαιτήματα της Κυρίας Θεοτόκου…

Μυρτιώτισσα Προυσιώτισσα, Κυρά μου Αθωνίτισσα,

στα κεροφώτιστα θρονιά σου, κάποτε σαν αγρύπνησα,

κρυφά σε παρακάλεσα σε ανάγκη για να σπεύσεις,

Και στον Υιό σου τον Κριτή θερμά να μεσιτεύσεις…

Σε αυτήν την τελευταία μας διαδρομή σε ακρογιάλια και κορφές, ο μακαριστός Γέροντας Γρηγόριος ο Δοχειαρίτης, ο Κουβαρίτης, ο Αρχιπελαγίτης, θα μας ταξιδέψει ξανά σε τόπους που αγιάστηκαν από τα έμψυχα αναβλύσματα της χαράς και της χάρης, εκεί που η ταπεινότητα έλαμψε, σαν ακτίνα του Ηλίου της Δικαιοσύνης και γεώργησε τα άνυδρα, χαρίζοντας ανακουφιστικές σκιές σε κάθε διαβατάρη αναζητητή της Αλήθειας...Σκιά και Σκέπη, ταχινές βοήθειες σαν το μαφόριο της Μάνας όλου του κόσμου!   Εκεί πάλι λοιπόν, που τάματα και προσευχές πάντοτε θα οδηγούν τα βήματα και τις ελπίδες μας! Φύλαξον ημάς υπό την σκέπη σου Μήτερ του Θεού Γοργοϋπήκοε!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από το 7^ο και τελευταίο μέρος της σειράς εκπομπών με τίτλο:

«Σε ακρογιάλια και κορφές»

Καλοκαίρι 2024

Ο δικός τους συγγενής στο νησί...

        

Όλο τα ναύλα ακριβαίνουν! Έγιναν τα θαλασσινά ταξίδια, πολυτέλεια ασυγχώρητη για τους πολλούς και καυχησιά των…ολίγων. Που να φτάσει μια οικογένεια με 7 παιδιά ως τα αγιασμένα της Δωδεκαννήσου…Ο Παύλος με την Λενιώ του, την Γεωργία την Πατρούλα, τον Αθανάσιο, τον Γρηγόριο, την Παϊσία το Ιακωβάκι και την Πορφυρία το στερνοπούλι…Δυο μηνιάτικα δεν φτάνουν! Μα κι ο πόθος τους ιερός και ευλογημένος! Και υπάρχουν,  δόξα τω Θεώ, ακόμα αμέτρητες τέτοιες φαμελιές, με πόθους αγνούς, θυμιάματα εσπερινού σε καλοκαιρινή γιορτάδα! Είπαμε όμως, σε αυτήν τη σειρά των εκπομπών,  πως προορισμοί μας δεν είναι οι καθαυτοί τόποι αλλά οι φιλόθεες ψυχές που τους αγίασαν. Κι όταν γνωρίζουμε αυτές, είναι σαν έχουμε επισκεφθεί πάλιν και πολλάκις  εκείνα  τα κατάσπαρτα θαλασσινά εικονοστάσια, φιτιλάκια ακοίμητα μέσα στου πελάγους το καντήλι, γνωρίζοντάς τα πιότερο και από τους ντόπιους τους…Κι ας μην τα κατάφεραν λοιπόν, ούτε μια φορά να μεταβούν αυτές οι ευλογημένες οικογένειες στην Πάτμο της Αποκαλύψεως, στην Πάρο την Αγιοτόκο, στην Κάλυμνο των Ακριτών φρουρών της πίστης…Είναι σαν να έγιναν οι Άγιοί τους οι δικοί τους συγγενείς στο νησί…Παίρνουν το ταχύπλοο της προσευχής και αμέσως βρίσκονται εκεί, στα ακρογιάλια και στις κορφές τους να ψάλουν κατανυκτικά το:  Κύριε των δυνάμεων…μη εγκαταλίπης ημάς!  Και τότε κάθε ακρογιάλι μοιάζει με ακτή της Γαλιλαίας και κάθε κορφή με Όρος του Θαβώρ! Κάθε πνευματική κορφή μεταμορφώνει! Κάθε πνευματικό ακρογιάλι φανερώνει τον Αναμένοντα διηνεκώς Αναστημένο Ιησού…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από σειρά επτά εκπομπών με τίτλο: "Σε ακρογιάλια και κορφές"

Καλοκαίρι 2024

45 χρόνια ο λαός βοά το Άγιος!

Τίποτα δεν είναι δικό μας! Το ελάχιστο, το φαινομενικά μικρό και ασήμαντο! Μόνο οι αμαρτίες μας ανήκουν εξ ολοκλήρου! Εκεί ο Θεός δεν κατέχει απολύτως τίποτα! Σε όλα τα υπόλοιπα είναι ο απολύτως κυριεύων! Έτσι συμβαίνει και με τούτη την εκπομπή! Όλα ο Κύριος τα διαφεντεύει! Εκείνος υπαγορεύει, υποδεικνύει, υπογραμμίζει! Κανένα κείμενο, ούτε η παραμικρή λέξη δεν μας ανήκει! Καμιά θεματολογία δεν αναδύεται, αν Εκείνος δεν οικονομήσει! Μην παρεξηγηθεί αδελφοί μου αυτό! Το έχουμε ξαναπεί! Και αν ακόμα αναρίθμητες ψυχές ωφεληθούν από αυτήν την ραδιοσυναλληλία, αυτό είναι αδιάφορο για την σωτηρία της δικής μας ψυχής! Δεν θα αποτελέσει κριτήριο! Κριτήριο και φίλτρο είναι μόνο αν αυτό που γίνεται ευαρεστεί το  Θεό υπό το πρίσμα του Ευαγγελικού Του λόγου! Το Θεάρεστο, που βέβαια  θα πληροφορηθούμε μόνο εν εκείνη τη ημέρα! Ως τότε προσευχή να μην μας παραδειγματίσει ο Κύριος για τα όσα τολμάμε στο Άγιο Όνομά Του! Γιατί ο παραπάνω πρόλογος; Για να σας πούμε ότι αυτή η σειρά των εκπομπών με τα έμψυχα ακρογιάλια, τις έμψυχες κορφές, τους έμψυχους κυματοθραύστες μέσα στο φετινό καλοκαίρι ήταν και για εμάς αληθινά Θεόσταλτη. Σ’ αυτές τις απαράκλητες και άνυδρες μέρες της αποστασίας τούτης της παραπικραίνουσας τον Χριστό μας γεννεάς, έστειλε ο Κύριος τις τόσο ζωντανές και ανεξίτηλες θύμησες αυτών των Αγίων να μας κρατήσουν λίγο πριν ο βυθός μας καταπιεί! Το νιώθουμε λοιπόν πως και η σημερινή εκπομπή είναι ένα από τα αναρίθμητα σημάδια της μακροθυμίας και της Χρηστότητάς Του! Και ο Όσιος της Πάρου, αέναος κήρυκας της μόνης σωτηρίας οδού, εκείνης της μετανοίας! Δεν γεννάται ζήτημα συγκρίσεως! Να πούμε γιατί έχει αγικαταταχθεί άλλος ή άλλη με λιγότερες θεοσημείες και λιγότερη λαοφιλία και αγάπη από τους πιστούς. Θα πούμε μόνο ότι τους Αγίους τους κατατάσσει η συνείδηση του απλού λαού. Το κριτήριό του είναι αλάνθαστο! Συμμαρτυρία δίνει μόνο η ελεγχόμενη από το εναργές Πανάγιο Πνεύμα συνείδηση! Καμιά υστεροβουλία, κανένας υπολογισμός, καμιά σκοπιμότητα και στρατηγική! Μην αγνοούμε την φωνή του λαού που βοά!  45 χρόνους τώρα, όταν προσφωνεί ή θυμάται τον Γέροντα της Λογγοβάρδας…Όσιος! Άγιος! Μεγάλος Άγιος ο πατήρ Φιλόθεος Ζερβάκος! Με μεσιτείες ακαταγώνιστες! Με εμφανίσεις και σημεία! Με θαύματα και θαυμάσια, να γράφουν και να προσθέτους συνεχώς σελίδες στο συναξάρι της 8^ης Μαϊου! Μαζί με τον ηγαπημένο μαθητή, της Πάτμου τον αφέντη! Όλα συνδέονται με εκείνη τη χρυσή αλυσίδα της πίστης! Του Αιγαίου τα θαλασσόβρεχτα χώματα, ακόμα κρατούν τα πατήματα των φλογερών Ιεραποστόλων του Χριστού! Εκεί ξανά η ψυχή θα ταξιδέψει! Σε ακρογιάλια και κορφές! Μπηγμένοι από τον Πλάστη! Φάροι και Σταυροί, να φωτίζουν και να οδηγούν…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από σειρά επτά εκπομπών μέσα στο καλοκαίρι του 2024 με τίτλο:

 "Σε ακρογιάλια και κορφές".

Σε ακρογιάλια και κορφές…

 

Ψάχνω να βρω μια καταφυγή, μέσα στου καλοκαιριού το καύμα, ανακουφιστική, θεραπευτική για το σώμα και την ψυχή!  Βράχος που αντανακλά το λιόπυρο καλοκαιρινό απομεσήμερο. Κάποτε εδώ δεν υπήρχε ούτε κλαδί να σταθεί του ουρανού ένα πετεινό! Τώρα  διάσπαρτες πάνω σε έδαφος ξερό, σκιές  από κουμαριές, πευκάκια και πουρνάρια, που κάποτε φύτεψε ένας μεγάλος Άγιος. Στην Πάτμο βρισκόμαστε,  στα πανώρια  Δωδεκάνησα, εδώ που έπεμπε ο γέροντας τους… φυτευτές του...Αφού πρώτα  έριχνε σπόρους Χριστού και ευλάβειας στις ψυχές τους, μετά τη θεία εξομολόγηση, τους οδηγούσε εδώ να ξεπληρώσουν ένα πνευματικό χρέος, σαν κανόνα στα εξομολογημένα λάθια τους και για να ξεριζώσουν τα φιλεπίστροφα πάθια, εκείνος ο μακάριος τους έθετε  σαν επιτίμιο και παιδαγωγία αλησμόνητη, να φυτέψουν ένα δέντρο και να το φροντίζουν, μέχρι να σταθεί αυτό λυγερόκορμο και αλύγιστο στου ανέμου το μένος! Στην σκιά ενός τέτοιου δέντρου, ποτισμένου με μετανοίας και αναγεννητικής χαράς δάκρυα, στεκόμαστε τώρα νοερώς και μακαρίζουμε του Θεού το πανευμήχανο και των γνησίων φίλων Του την θαυμαστή αρετή, αυτή της διακρίσεως, της ευγένειας, της αρχοντικής αγάπης, που γίνεται τα πάντα τοις πάσι…

Σε ακρογιάλια και κορφές, σε φάρους και Σταυρούς, θα ξαναβρεθούμε σε αυτή τη σειρά των εκπομπών. Ξεκινήσαμε από το πρώτο μέρος, ευρισκόμενοι στην Πάτμο της Αποκαλύψεως και του μεγάλου Αγίου των ημερών μας, Γέροντα Αμφιλοχίου Μακρή. Εκείνος  στεκόταν στα ακρογιάλια της Πάτμου και οσφραινόταν το μυρίπνοο αεράκι, που έλεγε πως ταξίδευε από τα ευλογημένα μέρη της Αγιοτόκου Αιγύπτου! Σταυροκοπιόταν τότε με δέος ασύλληπτο, μνημονεύοντας της ερήμου τους καθηγητές, Αντώνιο, Παχώμιο, Μακάριο! Τα πάντα Χριστός! Πάντα δι’  Αυτού εγένετο και χωρίς Αυτού εγένετο, ουδέ εν ο  γέγονεν  (Ιω.1,3) Δεν υπάρχει τίποτα εκτός και μακριά από τον Θεό λόγο! 

Και εν πάσι Χριστός! Αγάπη ολοκληρωτική και ανέκπτωτη! Ύστερα ανέβαινε στα ψηλώματα της Πάτμου, να θρηνήσει για τις εφτά σβησμένες λυχνίες της Αποκαλύψεως, θωρώντας στο βάθος της Μικράς Ασίας τα βουνά!

Στην Πάτμο ξανά, στα χώματα που γεώργησε ένας μεγάλος εργάτης και σπορέας του Ευαγγελικού λόγου, στα μέρη του Ηγαπημένου, στο καστρομονάστηρο του και στο σπήλαιο που του Θεού η φωνή πάντοτε αντηχεί,  στη μονή του Ευαγγελισμού και στο ερημητήριο του Μνήστορος  και Δικαίου Ιωσήφ στο Κουβάρι!

Αγιασμένος τόπος! Δρομολόγια και ταξίδια κάνει η ψυχή! Οι πιο όμορφοι προορισμοί δεν είναι τόποι...Είναι τα ταπεινά του Ουρανού που τους αγίασαν! Προορισμοί για τους ταξιδευτές του Παραδείσου! Εκείνοι,  που  παντού έχουν πάει...

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από σειρά εκπομπών με τίτλο: Σε ακρογιάλια και κορφές

Ιούλιος 2024

Εσύ παντού έχεις πάει!

Έφτασε  η πολυπόθητη για πολλούς εποχή του θέρους. Της θερινής ραστώνης ο καιρός! Η παιδική ανεμελιά, η ταξιδεύτρα μνήμη…Νερό τα χρόνια αδελφέ, τρέχω να τα προλάβω, να γευτώ το γλυκόπιοτό τους, να ξεδιψάσω με τις αστέγνωτες ακόμα μεταλαβιές τους…Πότε ήταν που σαν παιδιά, ζούσαμε μέρες ανύχτωτες και βραδιές αξημέρωτες, με τον χρόνο φίλο καρδιακό, να μην χαλά χατίρι σε κανέναν μας…Τώρα σαν το καλοκαίρι έρθει, βγαίνουν τα ημερολόγια και τα προγράμματα, να διευθύνουν και να ενορχηστρώσουν, το πότε και το πώς θα κυλήσει η μουσική με τις μεγάλες παύσεις…Ήταν μια διαφήμιση πριν λίγο καιρό που μεταδιδόταν στην τηλεόραση. Μια κυρία μέσης ηλικίας, πολυταξιδεμένη, επαναλάμβανε το σύνθημα μιας αεροπορικής εταιρίας:  Έχω πάει, έχω πάει…προσπαθώντας να προσελκύσει το ενδιαφέρον του ταξιδιωτικού κοινού…Ξέρετε γεννούν πολλούς ωφέλιμους για την ψυχή συνειρμούς κάποιες διαφημίσεις! Τέχνη και επιστήμη ολόκληρη, αναδεμένη με την ψυχολογία μα και την Θεολογία…

Ήταν μια ψυχή διαλεχτή και μακαρία, με χαρά Αναστάσιμη! Ζούσε αξεδίψαστα για του Θεού τα άφθονα τα κελαρύσματα… Μόνο μέσα στον οίκο του Θεού ανάσαινε το ζωογόνο…Λαχταρούσε πάντα τη στιγμή να ακούσει το Ευλογητός ο εν Τριάδι Θεός…Δεν έχανε σύναξη, ακόμα κι αν έστεκε κατάμονη στην άδεια Εκκλησιά, στους Εσπερινούς και στα Απόδειπνα! Όταν οι περισσότεροι σταματούσαν να κάνουν ένα διάλειμμα, εκείνη συνέχιζε με περισσότερη ζέση από πριν…Τι κι αν όλη τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και την Μεγάλη Εβδομάδα δεν έλειψε ούτε δευτερόλεπτο από τις ακολουθίες! Την Διακαινήσιμο πάλι παρούσα και ορθή…να αναζητά λειτουργία και γιορτάσι! Και στις ακολουθίες συνέχεια να προσθέτει! Να, πριν λίγο καιρό μέσα στο Πεντηκοστάρι, που όλοι μας κάπως ψάχνουμε να βρούμε κανένα ξαπόσταμα και καμιά…οικονομία…εκείνη μας μίλησε με ενθουσιασμό για το Τριώδιο του Αγίου Ιωσήφ του Υμνογράφου! Από εκεί και το υπέροχο «Τριώδιο των Ρόδων», που κάποιοι χρησιμοποιούν μόλις θέλουν να μιλήσουν για το ευλογημένο Πεντηκοστάριο!  Ένα καταπληκτικό έργο με τριώδιους ύμνους του Πεντηκοσταρίου που διαβάζεται μαζί με τις υπόλοιπες ακολουθίες της ημέρας από την Κυριακή του Θωμά έως και την Πεντηκοστή! Δεν είχε πάει πουθενά πέρα από τη μικρή της κωμόπολη! Μια ζωή εδώ! Ασκήτρια μέσα στον κόσμο! Την ακούσαμε  μια μέρα να λέει και συγκλονιστήκαμε!

                          

-Βρείτε μου τον πιο μαγευτικό προορισμό στον κόσμο! Τον πιο όμορφο και σπάνιο!  Χαρίστε μου τα εισιτήρια και την διαμονή! Να κάνουν πολλά όμως ε; Εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ! Και πείτε μου να βρίσκομαι εκεί Κυριακή πρωί, ή σε γιορτή Αγίου του Θεού χωρίς Εκκλησιά να λειτουργείται και να υπάρχει  ο Ζωντανός Θεός για κοινωνία! Χάρισμά σας! Ούτε που με συγκινεί στο ελάχιστο! Κι ας μην έχω πάει πουθενά, εγώ νιώθω πως έχω βρεθεί παντού! Διαβάζω ένα συναξάρι, έναν βίο σύγχρονου Αγίου και βρίσκομαι με μιας στα πιο υπέροχα μέρη της πλάσης! Στην Καππαδοκία του Μεγάλου Βασιλείου και του Αγίου Παϊσίου, στην Πάρο του Αγίου Φιλοθέου Ζερβάκου, στην Πάτμο του ηγαπημένου μαθητή και του Αγίου Αμφιλοχίου, στην Κρήτη της Γερόντισσας Γαλακτίας, στις Ιεραποστολές όλου του κόσμου, στα Ιεροσόλυμα του Χριστού μας, στο περιβόλι της Κυρίας Θεοτόκου, να συναντήσω εκείνους που δεν ξεμάκρυναν ποτέ σε όλη τους την μοναχική ζωή  ούτε από τον τόπο, ούτε κι από τον τρόπο τους… !

Να ακούς την λέξη διακοπές και το πρώτο μέλημά σου να είναι η ουράνια μέθεξη, το ζωοποιητικό μυστήριο των μυστηρίων! Μοιάζει με την πρωτόνοια! Την πρώτη σκέψη που κάνουμε μόλις ξυπνήσουμε το πρωί! Αν είναι ο Κύριος και Θεός μας, Εκείνος που θα του προσφερθεί, τότε πλημμυρίζει η μέρα από ευλογία και ελπίδα, όσο δύσκολες κι αν είναι οι περιστάσεις… Να μια διαφορετική πρωτόνοια, σαν σε ρωτούν που έχεις πάει διακοπές…Κάποιοι όπως ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, με τη χάρη του Θεού όντως βρέθηκαν στα πιο σπάνια και απρόσιτα μέρη του κόσμου, χωρίς να έχουν ποτέ τους πάει…Τα περιέγραφε με συγκλονιστικές λεπτομέρειες, που αγνοούσαν ακόμα και ντόπιοι που απορούσαν με τα μεγαλεία του Θεού! Ποιος μπορεί να τα διηγηθεί άραγε; Μόνο όσων οι ψυχές ταξιδεύουν στα θέρετρα του Παραδείσου, όχι για να βρουν πολυτέλεια μα Θεία λυσιτέλεια…Εκεί θα ταξιδέψουμε τούτο το καλοκαίρι σε αυτήν την σειρά των εκπομπών, να μας δροσίσουν οι έμψυχες κελαρυστές πηγές! Του Θεού τα ενΧριστωμένα αστείρευτα αναβλύσματα! Οι βρύσες της αιώνιας Χαράς και των χαρίτων! Τι κι αν εσύ αδελφέ μου τώρα που μας ακούς δεν μπορείς να κινήσεις ούτε ένα μέρος του σώματός σου, καθηλωμένος στον κράβατο-Σταυρό σου! Φτεράκισε και πάλι μαζί μας και οδήγησέ μας σε λιμάνια Ουρανού παραδεισένια, να ρίξουμε και εμείς άγκυρες αιώνιας ελπίδας! Εσύ παντού έχεις πάει!...

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη σειρά εκπομπών μέσα στο καλοκαίρι του 2024

 

Την ευχή σου... Λεμονανθούλα μας!

Κάθε που φτάνει το αποκαλόκαιρο και ο πρώτος μήνας της Ινδίκτου, έρχεται να με συναντήσει εκείνη η παιδική μελαγχολία που μόνο γιατρικό της έχει την ελπίδα της παλινόστησης, στα μέρη που η ψυχή αναγνωρίζει ως καταδικά της. Στη Μάνη την τόσο αγαπημένη, σαν παιδί  πάντοτε τέτοιες μέρες…αποχωρισμού, έκρυβα κάτω από πέτρες…πέτρες για να τις βρω, μόλις θα επέστρεφα από την μεγάλη και άχρωμη πόλη. Σημάδια καρτερίας, που έπαιρναν πολλές φορές και οι μορφές των ανθρώπων, που δεν έφευγαν ποτέ  από τα τιμημένα τούτα χώματα, ρουφώντας ως το μεδούλι, κάθε ευλογημένη μέρα που ο Κύριος ξημέρωνε στην αποσκιάδα του Ταϋγέτου. Σαν να τους αγαπούσα όλους τους ακόμα περισσότερο και σαν να τους συγχωρούσα κάθε δυσκόλεμα της αγάπης μου για εκείνους, κάθε φορά που το παλιό λεωφορείο κατηφόριζε αφήνοντας πίσω του το χωριό…Ένα χωριό που ησύχαζε πλέον και δεν αντιλαλούσαν τα πυκνόφυλλα λαγκάδια του,  απ’ τις φωνές και τα γέλια  των πρωτευουσιάνων, τα δροσερά βράδια του Αυγούστου και από τα τραγούδια των πανηγυριών στη μεγάλη πλατεία της Υπαπαντής. Λίγες μέρες πριν, όλοι τους, εκείνοι οι παλαιότεροι, κρατημένοι χέρι-χέρι εόρταζαν χαρούμενοι της Παναγιάς την μεγάλη μέρα, χορεύοντας ως το πρώτο ξημέρωμα. Κι ήταν τόσο όμορφα και αγνά εκείνα τα χρόνια, σαν τα τραγούδια που δάκρυζαν από χαρά τα μάτια και γέμιζαν με μεράκια τις καρδιές των συγχωριανών! Σκεφτόμουν καθισμένος με τις θυγατέρες μου τις προάλλες πάλι στο ίδιο προαύλιο της Παπαντούλας, πως πλέον στα παραδοσιακά πανηγύρια δεν ακούγονται τέτοια αθάνατα άσματα. Μα είναι δυνατόν; Θα σου πουν κάποιοι εξελιγμένοι, του aλήτη και της μαντάμ θαυμαστές, είναι δυνατόν να κάνεις κέφι με  τραγούδι που ο πρωταγωνιστής του απευθύνεται σε….ένα λεμόνι;   – Λε- καλέ, λεμο- λεμονάκι μυρωδάτο, λεμονάκι μυρωδάτο κι από περιβόλι αφράτο μη παραμυρίζεις τόσο και με κάνεις και σε κόψω.

Κάπως έτσι γίνηκε πλέον η ζωή μας, σκεφτόμουν εκείνο το φετινό βράδυ του Δεκαπενταυγούστου! Λεμονανθοί ούτε για δείγμα! Λεμονόφυλλα ευωδιαστά, να χαϊδέψουν οι ψυχές με τα ακροδάχτυλά τους, ξεραίνονται απ’ τον πάγο, που την αγάπη πάγωσε…Όλα πλέον μοιάζουν άοσμα και απονεκρωμένα…Και η γη μας ξερική! Τι να ναι αυτό που ακόμα μας κρατά; Ποιων ευωδιαστών αγαθών  ψυχών  οι προσευχές, Χριστέ μου σε κάνουν να παρατείνεις το έλεός Σου;

Πλέον τέτοιες στερνές μέρες…αποχωρισμού, μαζί με εκείνη την παιδική μελαγχολία που κουβαλώ ακόμα, ψάχνω  μέσα στις ερημωμένες αυλές για λεμονιές της ελπίδας,  να ανασάνω τον Δημιουργό…Αναζητώ και  στα πρόσωπα των απλών, εκείνα τα μάτια που μόλις τα αντικρίζω κάνουν  τα δικά μου να χαμηλώνουν…Φέτος το καλοκαίρι, σε ένα κοντινό μας χωριουδάκι, που ακόμα έχει παπά να λειτουργάει σε Κυριακές και σε γιορτάδες, συνάντησα κάποιες φορές την κυρά-Ανθούλα! Τσεμπερού μαυροφόρα, μορφή βγαλμένη απ’ την περικοπή της συγκυπτούσης! Κυρτωμένη στο σώμα, γονατιστή στην ψυχή με τα μάτια της καρδιάς της μόνο ψηλά! Πάντοτε μαζί με τον παπά στην Εκκλησία και σε όλα τα ξωκκλήσια με τα βυζαντινά αριστουργήματα στους τοίχους, που ακόμα αντέχουν στην ασεβή φθορά! Όρθρου βαθέως! Μίαν ητησάμην παρά Κυρίου, ταύτην ζητήσω· του κατοικείν με εν οίκω Κυρίου, πάσας τας ημέρας της ζωής μου…( Ψαλμ.26)

Με πίστη αδίσταχτη, να κατασπαστεί κάθε εικόνισμα, να σταυροκοπηθεί σε κάθε δόξα Σοι!  Ίσως να ναι και πάνω από δέκα και οκτώ τα χρόνια της δικής της υπομονής! Τα τελευταία μεγαλώνοντας και την ορφανή από μάνα εγγονή της…Ρώτησα άλλους και έμαθα πολλά για εκείνην! Και απόρησα και θαύμασα! Την πλησίασα αρκετές φορές απολείτουργα! Πόση καλοσύνη μπορεί να αποκαλύψει μια ματιά; Πόση ελπίδα Παραδείσου; Πόσους ψαλμούς μπορεί να ψελλίσει ένα βλέμμα αληθινά ευσεβούς και μακαρίου;

Ούτε που άκουσα σχεδόν τη φωνή της γραίας Μανιάτισσας! Τόσο ισχνή, όσο το εγώ της! Την τελευταία Κυριακή που ανταμώσαμε, μόνο μυστικές δακρυσμένες ευχές και λόγια απ το Ψαλτήρι, ένιωσα πως έστελνε σε όλους μας  ξεμακραίνοντας… Σώσον με, Κύριε, ότι εκλέλοιπεν όσιος· ότι ωλιγώθησαν αι αλήθειαι από των υιών των ανθρώπων.( Ψαλμ.11)

Άρχισα ασυναίσθητα ύστερα από λίγο μόνο, ετοιμαζόμενος  για την μελαγχολική μας αναχώρηση και  φέρνοντας την   μορφή της μπροστά μου,  να σιγοτραγουδώ και εγώ  σε ένα λεμόνι, που μόλις είχε φανερωθεί στη λεμονίτσα της αυλής μας…Σκέφτηκα να το κόψω και να το κρύψω καλά, να μην το βρει ο πάγος και ο βαρύς χειμώνας…Μα έπειτα θυμήθηκα την κυρά Ανθούλα και όλους τους κρυφούς σπόρους που σκεπάζει η αγαθή γη της προσευχής της  και άνθισε ξανά δειλά της αγάπης  και της ελπίδας το κλωνάρι…

Την ευχή σου Λεμονανθούλα μας!

Νώντας Σκοπετέας 

Σεπτέμβριος 2022

Απόσπασμα από  εκπομπή με τίτλο: 

"Να ελπίζουμε μόνο μας μένει"

Απόσπασμα από το βιβλίο: Χώμα και Χριστός...Των λεμονανθών το συναξάρι...(εκδ.Εφύμνιον)

 

 

Θερινά μαθήματα από Αγγέλους…

Έφτασε το καλοκαίρι που οι ψυχές λαχταράνε. Μοιάζει να είναι για όλους μια λύτρωση,  μια απελευθέρωση από τα δεσμά του χειμώνα, που μάνιασε κάποιους να απογοητεύσει, να απελπίσει, να ξεράνει κάθε προσδοκία για αναγέννηση για άνοιξη, για καλό…Κελαρυστές πηγές σε μακρινά ξωκκλήσια δροσίζουν την καταγάλανη θύμηση με σταλαγμούς της καρπισμένης ωραιότητας,  που η μακροθυμία του Θεού ξαναευλόγησε να αναδυθεί. Οι μνήμες σε οδηγούν,  οι αισθήσεις σε επιστρέφουν,  σε όσα κάποτε τον χρόνο πολλαπλασίασαν…Εκείνα τα παιδικά μας χρόνια! Με τις καρδιές απαλές σαν θαλασσινό αεράκι που το σούρουπο του Ιούλη δώρισε, σηκώνοντας  ένα παλιό ποδήλατο με πατημένα λάστιχα,  αναζητώντας γνώριμες  κατηφοριές για να κυλήσουμε χωρίς τα χέρια στο τιμόνι  και μουράγια με βράχους αλυσαχνισμένους για μακροβούτια, ως του βυθού τις σκιές από τις ταπεινές τρατόβαρκες, που είχαν όλες για άλμπουρο Σταυρό και προσωνύμια της Παναγιάς χαραγμένα στις πλευρές τους.

Και περάσανε τα χρόνια και άρχισαν να λιγοστεύουν οι μέρες οι θερινές της ανεμελιάς. Έγινε τότε το καλοκαίρι μια κρίσιμη και χρήσιμη περίοδος μαθησιακής προετοιμασίας, κάλυψης κενών, αξιοποίησης του χρόνου με εποικοδομητικές μεθόδους διδασκαλίας και προγύμνασης, για τις απαιτητικές εξετάσεις τις προαγωγικές σε ανώτερους και ανώτατους  βαθμούς εκπαιδεύσεως… Γνωστικά κενά και ανώτατη εκπαίδευση…Καταλαβαίνετε, όσοι μας παρακολουθείτε αυτά τα χρόνια,  πως ήδη η ιερή μεταστρεψιμότητα έναν συνειρμό γέννησε μέσα μας! Στο Πανεπιστήμιο της Ιερής μας Πίστης έχουμε χρέος κάποτε όλοι μας να φοιτήσουμε! 

Πόσα κενά όμως έχουμε! Πόσες ελλείψεις σε βασικά γνωστικά πεδία! Και πόσο αμερίμνητα συνεχίζουμε να ζούμε,  αδιαφορώντας πλήρως για εκείνα τα θεμελιώδη! Από εκείνα που  έπρεπε όλοι μας να ξεκινάμε το ταξίδι στη γνώση. Η γνώση του ακαταλήπτου Θεού…Όση αντέχει να εγκολπωθεί ο πεπερασμένος μας νους! Σπουδή ισόβιος! Αυτοθέλητα να σπουδάσεις όλα εκείνα που χάρισαν σε εσένα, τον χωματένιο άνθρωπο, τους οικτιρμούς της Θείας αποκάλυψης μέσα από τον Θεάνθρωπο Υιό και Λόγο Του, που δίδαξε την Σταυρική πορεία και το μυστηριακό βίωμά της! Αγαπημένα μαθήματα στο Φως της γνώσεως και στη λάμψη της Αλήθειας! Το να συμβιβάζεσαι με την αγνωσία, είναι σας να προτιμάς το σκοτάδι! Μα αυτό κάποτε θα είναι το κριτήριο αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου! Αυτή η επιμέλεια ή η αδιαφορία μας…Και αυτό δεν αναφέρεται βέβαια σε όσους…αλιβάνιστους προφανώς και... κατακριτικώς τούτην την ώρα μας έρχονται στο μυαλό! Ναι, εσύ γνωρίζεις και τον Σταυρό σου να κάνεις και πότε να κλίνης την κεφαλήν σου, και το γιατί χτυπάει τώρα η καμπάνα και γιατί θυμιατίζει ο παπάς…

Μα αν σκεφτούμε καλύτερα,  οι περισσότεροι τουλάχιστον, γνωρίζουμε μόνο τα απολύτως βασικά και απαραίτητα…Τα υπόλοιπα, της Θείας γνώσης τα έχουμε αφήσει για μετά ή για τους άλλους…τους Θεολόγους και τους αφιερωμένους…Μας αρκούν αυτά τα λίγα και μετρημένα…Και ακούγεται το:  πρόσχωμεν…Τα Άγια τοις Αγίοις…και εμείς το μόνο που σκεφτόμαστε είναι  πως έχει κανένα δεκάλεπτο ακόμα για να τελειώσει η Θεία Λειτουργία…Η Θεία Λειτουργία! Η αληθινή αποκάλυψη του Τριαδικού Θεού στη ζωή μας! Η στιγμές της ένωσης μαζί Του! Κάθε λέξη της Φως! Τι αληθινά γνωρίζουμε αδελφοί μου; Διψάμε να μάθουμε; Είμαστε φιλομαθείς; Αν ο πολυεύσπλαχνος Κύριος που λαχταρά να έρθουμε όλοι σε γνώση και επίγνωση της Αλήθειας Του…διοργανώσει Θερινά τμήματα φοίτησης, θα δηλώσουμε άραγε συμμετοχή; Μέσα σε τούτο το τόσο…συννεφιασμένο καλοκαίρι σκεφτήκαμε σε αυτή τη μικρή σειρά των εκπομπών  λοιπόν να μαθητεύσουμε σε θερινά μαθήματα πίστης! Συντροφιά με ένα μικρό παιδί σαν αυτά που σας περιγράψαμε πιο πάνω, μα και έναν Άγγελο που πρόσταξε ο Θεός μια ευλογημένη και αλησμόνητη  Κυριακή, να κατηχήσει το παιδί αλλά και όλους μας,  με όσα οφείλουμε, αν αγαπάμε Το Φως, όσο ζούμε να σπουδάζουμε!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή αφιερωμένη στο υπέροχο βιβλίο:

«Ταξιδεύοντας με έναν Άγγελο στη Θεία Λειτουργία»

της Σταυρούλας Κάτσου-Καντάνη με θέμα τη Θεία Λειτουργία από τις εκδόσεις «Μελωδός»

 ΥΓ: Μιλάμε πολλές φορές για το ακατήχητο του λαού μας. Το αντιλαμβανόμαστε, το επισημαίνουμε! Το αναγνωρίζουμε σαν μια παρατεταμένη παθογένεια που γεννά κακοδοξία, αιρέσεις, δεισιδαιμονίες, σκοτάδι…Στέκεται εμπόδιο στην πνευματική μας πρόοδο, δεν μας επιτρέπει να βιώσουμε το δόγμα και το μυστήριο! Αγνωσία Θεού και ακατήχητο! Μια θλιβερή διαπίστωση! Είμαστε, είστε, είναι ακατήχητοι! Και εσύ πολυσέβαστέ μου πάτερ και αδελφέ μου πνευματικέ, εαυτέ μου ταλαίπωρε, εσύ που εξήγαγες καταθλιβόμενος το πόρισμα και το τεκμηριωμένο αναντίλεκτο τούτο συμπέρασμα, τι κάνεις γι’ αυτό; Θυμόμαστε τον μακαριστό πνευματικό μας, τον παπά -Λιά τον Αλευρά που έλεγε: «Θα είμαι ένας πέρα για πέρα αποτυχημένος Ιερέας, αν φεύγοντας από την ενορία που ο Θεός μου εμπιστεύθηκε, δεν έχω μάθει  στους ενορίτες μου, στο ποίμνιό μου, τουλάχιστον πως πρέπει να κάνουν τον Σταυρό τους και τι αυτός ο Σταυρός όταν τυπώνεται πάνω στο σώμα συμβολίζει…»Πόσοι ιερείς στις μέρες μας  έχουν ενστερνιστεί αυτόν τον πόθο και το παράδειγμά του; Και πόσοι…οργανοπαίχτες εγχόρδων…δεν εμπαίζουν εισερχόμενοι στον Ναό του Θεού, στις πλείστες των περιπτώσεων εν αγνοία τους,  το πανίερο τούτο  εκτύπωμα και σύμβολο; Πόσο απλό και αδάπανο, μα και πόσο ωφέλιμο είναι ένα μικρό…δίλεπτο κήρυγμα στην απόλυση κάθε ιερής ακολουθίας; Τι κάνουμε λοιπόν; Μένουμε στην θλιβερή μας διαπίστωση περί ακατηχήτου, ή προσπαθούμε με τη βοήθεια του Θεού κάτι έστω να κάνουμε να σπάσουμε αυτό το σκοτάδι, με μια χαραμάδα φωτός, που θα πέσει πάνω του, μαζί με την εξ' ύψους γνώση;

Αυτήν την αξιέπαινη και αξιόλογη προσπάθεια καταβάλει με το τελευταίο της βιβλίο η αδελφή μας η Σταυρούλα! Προσπαθώντας να μας μυήσει στο μέγα Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας με κατηχητή και καθηγητή έναν Άγγελο!