main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

15 Οκτ 2012

Μύρισε Παράδεισος ( μέρος γ΄)


ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ( ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2012) ΜΕΡΟΣ ΙΙΙ

 
Στην αυλή έξω από την περιποιημένη έκθεση της Μονής για τους προσκυνητές , με τα αγιομυριστά λιβάνια και τα Αγιορείτικα κομποσκοίνια και ενθύμια   , σ ΄ένα περίτεχνο ξύλινο  παγκάκι με θέα το γαλάζιο του Όρους βρήκαμε καθισμένους σιωπηλά  τον συγκάτοικό μας Ι. και τον γλυκύτατο Γέροντα Αν.
Πήραμε την ευχή του και χωρίς να το καταλάβουμε καθίσαμε μαζί τους . Στο Όρος πάντα επιτρέπονται τέτοιες ευλογημένες αδιακρισίες , όταν ξέρεις πως σε κάθε σου συναπάντημα με ένα πάλευκο Γεροντάκι μπορεί να ακουστεί  ένας λόγος οικοδομής και ανάτασης .Μας μίλησε απ την καρδιά του , κοιτώντας μας με ανυπόκριτη αγάπη και αγωνία για την σωτηρία μας . Μας είπε για τις τέσσερις αιτίες της απώλειας . Σαρκολατρεία  , Φιλαργυρία , Μέθη , Ευρωστία. Παραδείγματα βγαλμένα μέσα από την Πατερική Σοφία στο πέρασμα των αιώνων επεξήγησαν μια-μια τις βδελυρές συνήθειες .
Λίγο πριν τον εσπερινό κατεβήκαμε στην τόσο ξεχωριστή αυλή της Αγίου Παύλου , αγκαλιασμένης από πελώριους τοίχους , εξώστες και απλωταριές με καμπάνες τάλαντα και σήμαντρα  . Καθίσαμε στα σκαλοπάτια της εισόδου  και αρχίσαμε να γράφουμε ονόματα Υπερ Υγείας και Υπερ Αναπάυσεως . Το πρώτο εσπερινό τάλαντο μόλις άρχιζε να σκορπά ρίγη συγκίνησης σε όλους μας . Τόσο γνώριμα ηχεί  για όλους μαζί μα και για τον καθένα ξεχωριστά καλώντας  σε προσευχή και σε μακάρια εγρήγορση  …. Παρατηρούσαμε συγχρόνως και τον μεσήλικα  Πατέρα Ι., να κινείται ακούραστα και με ταχύτητα , πότε σκουπίζοντας την περίβολο , πότε ποτίζοντας τις διάσπαρτες μικρές και μεγάλες γλάστρες με τα λουλούδια και τους βασιλικούς , πότε μεριμνώντας για την μεταφορά των τροφίμων και του λαδιού  που μια ομάδα προσκυνητών απ την Καλαμάτα έφερε προσφορά στο Μοναστήρι . Ο ιδρώτας κυλούσε άφθονος απ το πρόσωπό του , μα αυτό δεν  σταμάτησε ούτε για ένα λεπτό τους απίστευτα γρήγορους ρυθμούς του .Ούτε    καν  η κούραση της υπόλοιπης ημέρας μιας και  όλο το πρωί λιομάζευε κάτω απ τον ήλιο .    Σε λίγο πήρε την θέση του στον αριστερό χορό  του καθολικού και ξεκίνησε να διαβάζει απ το ψαλτήρι . Ακάματοι εργάτες του Χριστού , ευλογημένοι είλωτες της Θεομάνας . Δίνουν κάθε ικμάδα δύναμης και αντοχής του ανθρώπου που κουβαλούν σ αυτήν την ζωή για να απολαμβάνουν αδιάκοπα και αιώνια  το πρόσωπο του Πατέρα  Μισθαποδότη στα μέρη της Άνω Πόλης….
Μετά την άλαδη τράπεζα πήραμε την θέση μας στην λιτή όπου ήδη είχε αρχίσει το απόδειπνο με τους Χαιρετισμούς του αδαπάνητου θυσαυρού της ζωής μας , της Κυρίας Θεοτόκου . Ακολούθησε η προσκύνηση των τιμίων λειψάνων . Λείψανα μεγάλων Αγίων ,ένα μεγάλο τμήμα τιμίου ξύλου και τα δώρα των τριών μάγων στον μικρό Θεάνθρωπο . Ο χρυσός, ο λίβανος, η σμύρνα. Η παράδοση και η ιστορία μας λένε ( απ το περιοδικό «Προς τη Νίκην») ότι η Παναγία μας, πριν την Κοίμησή της, τα παρέδωσε μαζί με την Τιμία Εσθήτα, την Αγία Ζώνη της και τα σπάργανα του Χριστού μας στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων. Εκεί έμειναν ως το 400 μ.Χ.
Μετά ο αυτοκράτορας Αρκάδιος τα μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη και έμειναν εκεί μέχρι την άλωσή της, το 1024 μ.Χ., από τους Φράγκους.
Στη συνέχεια φυλάχτηκαν στη Νίκαια της Βιθυνίας ως το 1453 μ.Χ., που την κατέλαβαν οι Τούρκοι.
Μετά την Άλωση, η ευλαβής Μάρω, σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Β’ και μητριά του Μωάμεθ Β’ του Πορθητή, που ήταν κόρη του Δεσπότη της Σερβίας Γεωργίου Βράγκοβιτς, του κτίτορα της Μονής του Αγίου Παύλου, τα μετέφερε αυτοπροσώπως στο Άγιο Όρος.
Κατά την αγιορείτικη παράδοση, η Μάρω, για να μην παραβιαστεί το άβατο του Αγίου Όρους, εμποδίστηκε από την ίδια τη Θεοτόκο να πλησιάσει στη Μονή. Αυτή ταπεινά υπάκουσε και παρέδωσε τα Τίμια Δώρα στους μοναχούς σ’ένα σημείο που μέχρι σήμερα λέγεται «Σταυρός της Βασιλίσσης».
Περιμένοντας στη σειρά μου θυμήθηκα κάτι θαυμαστό  που λέγεται ,πως όταν κάποτε ο ευλογημένος και μακαριστός  ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος , αυτή η ιερή φωνή της Ορθοδοξίας που μετέστρεψε και έσωσε με την χάρη του Παναγίου Πνεύματος αμέτρητες πρώην αμετανόητες ψυχές ,   προσκυνούσε  τα Τίμια δώρα, ακούστηκε ένα χαρακτηριστικό τρίξιμο .Οι Πατέρες έκπληκτοι διαπίστωσαν πως ένα μικρό κομμάτι από τα τίμια δώρα  ξεκόλλησε . Ο Ηγούμενος «πληροφορούμενος» ότι αυτό ήταν θέλημα Θεού το πρόσφερε στον φλογερό εργάτη του Ευαγγελικού λόγου . Θυμήθηκα και αυτό που λέγεται ότι κάθε χρόνο στην αγρυπνία των Χριστουγέννων  κατά την ώρα που ψάλλεται το εξαποστειλάριο :επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Πατήρ ημών… το καθολικό της Παύλου πλημμυρίζει από ευωδία που έρχεται από τα τίμια  δώρα. Γι αυτόν το λόγο οι χοροί φροντίζουν να το ψάλλουν και τις τρείς φορές αργόσυρτα ώστε  όλοι  Μοναχοί και Λαϊκοί να γίνουν μέτοχοι αυτού του τόσο ζωντανού και δυναμωτικού για την πίστη μας θαύματος …. Έφτασε η σειρά μου να προσκυνήσω . Μια απίστευτη ευωδία από τα λείψανα του Αγίου Γρηγορίου του Ε΄ και του νεομάρτυρος Αγίου Γεωργίου εξ Ιωαννίνων ,με «έπνιξε» απερίγραπτα. Το ίδιο αισθάνθηκαν και άλλοι αδερφοί μας που συμπροσκυνούσαν . Τι Θεϊκή τρανή  απόδειξη Αγιότητας για έναν Άγιο όπως ο μακαριστός Πατριάρχης …Κάποιοι επιμελώς προσπαθούν δυο αιώνες τώρα και ιδίως στις ανιστόρητες μέρες μας , να μας πείσουν για το αντίθετο …. Μόνο που αυτοί ποτέ τους  δεν πρόκειται να κλίνουν κεφαλή προς τα ευωδιαστά λείψανα του Ιερομάρτυρα του Χριστού μας …Μα κι αν ποτέ το κάνουν οι λογισμοί αμφιβολίας δεν πρόκειται να τους εγκαταλείψουν.Μόνο η πίστη μπορεί να τους βοηθήσει να καταλάβουν το τεράστιο  μέγεθος του Δημητσανίτη Εθνομάρτυρα . Στο προαύλιο έπειτα συζητούσαμε γι αυτό με τον Γέροντα Αν. και τον Γέροντα Χ. Μας επιβεβαίωσαν ότι το λείψανο του Αγίου Γρηγορίου ευωδιάζει ακατάπαυστα από τότε που δόθηκε ευλογία στη Μονή  .
Ξαφνικά στην πύλη παρατηρήσαμε να συρρέουν προσκυνητές. Ήταν ο Ηγούμενος Γέροντας Παρθένιος που μόλις επέστρεφε από τις Καρυές όπου είχε πάει απ το πρωί . Πλησιάσαμε όλοι , βάλαμε μετάνοια και πήραμε την ευχή του . Η μορφή του σου προκαλεί  το δέος …Μια διάχυτη αυστηρότητα στην όψη και  μια ψυχή μικρού παιδιού για αυτούς που έχουν βρεθεί κάτω απ το πετραχήλι του . Σχεδόν εξήντα χρόνια  ΑγιοΠαυλίτης, τα σαράντα από αυτά ακούραστος  πνευματικός Πατέρας και Ποιμένας   που σκορπά αφειδώλευτα την σπλαχνική του αγάπη με την πατρική του παρουσία και την εύλαλη σιωπή του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον ξεχωριστό τρόπο με τον οποίον κάποτε τον άκουσα  να περιγράφει την πρώτη του νύχτα στο Μοναστήρι όταν έφτασε μικρό παιδάκι για να καλογερέψει και ν αφοσιωθεί σ Αυτόν που εκ σπαργάνων λάτρεψε. Είδε και άκουσε υποστατικά τους δαίμονες να προσπαθούν να τον τρομοκρατήσουν .Από την πρώτη του στιγμή συνειδητοποίησε πως για κάποιους εκλεκτούς  ο πόλεμος μαζί τους  δεν είναι μόνο αόρατος...
Άρχισε να σουρουπώνει . Στο υπαίθριο αρχονταρίκι προσκυνητές ανταλλάσουν με ενθουσιασμό εντυπώσεις , μεταδίδουν αδερφική αγάπη και φιλαγιορείτικα αισθήματα.  Στο βάθος ο τρομακτικός στο πρώτο άκουσμα του ήχος από κοπάδια τσακαλιών σε κάνει να θυμηθείς την προπτωτική εποχή και Αγίους που κατάφεραν να συμφιλιωθούν αγαπητικά με όλα τα πλάσματα του Θεού ανεξαιρέτως . Ένας Άγιος Γεράσιμος Ιορδανίτης με το αγαπημένο του λιοντάρι και ένας Γέροντας Παϊσιος ταϊζοντας φίδια ξεπροβάλλουν μπροστά στα μάτια σου .
Με τον Αριστοτέλη κατεβαίνουμε λίγα μέτρα και μπαίνουμε στο κοιμητήρι της Μονής . Περνάμε μπρος απ το οστεοφυλάκειο και λέμε : Χριστός Ανέστη ! ελπίζοντας πως ο Γερο Θωμάς θα ευχαριστηθεί που τον θυμόμαστε ….
Καθόμαστε στην πεζούλα με το γλυκό φως από τα αναμμένα καντηλάκια να φωτίζει περίσσεια την ατμόσφαιρα . Δεν θυμάμαι αν είπαμε τίποτα …Μα δεν χρειαζόταν κιόλας ….Να περιγράψεις αυτά που ούτε η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου δεν καταφέρνει; Σαν να υγράνθηκε λίγο η ψυχή μας αδερφέ!   είπαμε πριν καληνυχτιστούμε περιδιαβαίνοντας γύρω απ το καθολικό , προσπαθώντας να «κλέψουμε» λυτρωτικές εικόνες απ το αγγελικό ημίφως του τέμπλου και του ιερού  …Το πρώτο τάλαντο για το μεσονυκτικό και τον όρθρο στην Αγίου Παύλου  θα σήμαινε στις 2 το πρωί με τους δικούς μας χρόνους ….( συνεχίζεται )
νώντας σκοπετέας
 
( Αναζητήστε τις προηγούμενες οδοιπορίες μας στα Θεοτοκοβάδιστα μονοπάτια της Αθωνικής Πολιτείας στις αναρτήσεις με τίτλο : Επιστρέφοντας από όρος ( 6 συνέχειες) και το Άγιο όρος μέσα μας ( 10 συνέχειες)                              

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τα σχόλιά σας εδώ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~