main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

21 Μαρ 2019

Ξανά θα λάμψει η Χαρά



Ξανά να λάμψει η Χαρά , να λυτρωθεί η Εύα πάλι !
Να γεννηθεί αρρήτως Φως , να φωτιστεί του Ιωσήφ η ζάλη!


Ξεκίνημα Σαρακοστής , Χαιρετισμών το πανηγύρι !

Απόγευμα Παρασκευής, Ρόδο ανθεί στο Μοναστήρι !

Θαύμα είναι τούτη η προσευχή , σαν οι καρδιές την απαγγέλουν !
Να μην τελειώσει της ποτέ , τα ταπεινά του κόσμου θέλουν !

Διαφύλαξε και επίβλεψε , το υποσχέθηκες Κυρία ,
όποιον με αυτήν σε χαιρετά , εν τη Δευτέρα Παρουσία!

Αναβαθμοί Σαρακοστής ! Μετρημένες μέρες μιας αμετρήτου προσμονής! Ένα-ένα τα σκαλοπάτια της κλίμακος,  που οδηγεί στον ανέσπερο φωτισμό, στο πρώτο ξημέρωμα της παμπόθητης Ανάστασης !
Έχει και κεφαλόσκαλα τούτη η σκάλα , για ξαπόσταμα και αναπαμό ! Τις Κυριακές της Σαρακοστής, τις τόσο σπουδαίες των Νηστειών και της Ιερής μνήμης, μα και τις Παρασκευές της Κυρίας Θεοτόκου με τα Εφύμνια τα μελωδικά, που σαν θυμιάματα φτάνουν στον Θεϊκό Νυμφώνα να ικετέψουν και να δοξάσουν! Ξεκίνησε πριν αρκετά χρόνια αυτή η ευλογημένη συνήθεια στο ξεκίνημα κάθε Σταδίου των αρετών, να συναντάμε ψυχές που αγάπησαν πολύ τούτην την προσευχή των Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο ! Δεν έπαψαν από τότε που νόησαν την απύθμενη ικετευτική τους δύναμη, να τους απαγγέλουν, βιώνοντας το θαύμα και μια άφατη γλυκύτητα να τους πλημμυρίζει την ζήση. Πλήθυναν στις μέρες μας τα λόγια, τα βιβλία , οι εκπομπές, μα λιγόστεψαν τα βιώματα ! Κι όμως υπάρχουν κάποιοι που βιώνουν Θεαρέστως , γι αυτό δεν παύουν να γεύονται απερίγραπτης γλυκύτητας καρπούς, τα θαύματα και τα θαυμάσια της πίστης μας !  
Δεν παύουν  και οι βαστάζοι Της να αποθησαυρίζουν αυτά τα βιώματα τα υπέρλογα ! Οι βαστάζοι της Κυρίας Θεοτόκου ! Μας θυμίζουν τον Αποστόλη τον Κακόμη( Ο Κακόμης , διήγημα του 1903) , τον ήρωα του Κυρ –Αλέξανδρου τούτος ο αυτοπροσδιορισμός τους ! Ταπεινός και εκείνος …. «Ἀνάμεσα εἰς τοὺς βαστάζους τῆς μικρᾶς παραθαλασσίας πόλεως, τὰ πρωτεῖα εἶχεν ἀξίως ὁ Ἀποστόλης ὁ Κακόμης. Ὅλοι τὸν ἀνεγνώριζαν ὡς «χαμάλμπασην». Ἐσήκωνεν, ὡς ἔλεγον, περὶ τὰς ἑκατὸν πενῆντα ὀκάδας». Οι βαστάζοι μας  σηκώνουν το αμέτρητο βάρος της διάδοσης αυτής της συγκλονιστικής και τόσο δοξολογικής προσευχής προς Εκείνην δι Ης η Χαρά εκλάμψει !
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από σειρά 2 εκπομπών αφιερωμένων στο βιβλίο :
«Τα θαύματα των Χαιρετισμών σήμερα» του Αριστομένους Φλουράκη που κυκλοφορεί από την Ιεραποστολική-Ορθόδοξη Χριστιανική Συναλληλία : Πρόμαχος Ορθοδοξίας .

11 Μαρ 2019

Διάλεξε και πάρε...



Στα 10 χρόνια της ραδιοσυναλληλίας  του Εν τω Φωτί  Σου οψόμεθα Φως, έχουν έρθει  πολλά μηνύματα ενισχυτικά, παραμυθητικά, ανυπόκριτα αγαπητικά, διαφωτιστικά...Έχουν φτάσει και άλλα, που εξέφραζαν έναν αντίλογο σε όσα πρεσβεύει αυτή η εκπομπή και τα κείμενα που την περιβάλλουν, πολλά εκ των οποίων υπογράφει η ουτιδανότητά μας. Τώρα αν θέλετε να σας αναφέρουμε ποια μηνύματα μας αναπαύουν περισσότερο, θα σας πούμε πως ψυχοβλαβώς είμαστε  ανθρωπάρεσκοι και φίλαυτοι, ώστε να σας δώσουμε μια απάντηση που η καλή σας προαίρεση υπαγορεύει… Ωστόσο πολλές φορές από ένα μήνυμα που εκ πρώτης αναγνώσεως δεν θέλγει και δεν χαροποιεί, προκύπτει μεγάλη διδασκαλία και νόημα που σαν λύχνος και δόγμα λυτρωτικό  οδηγεί! Κρατήστε την λέξη δόγμα, θα μας χρειαστεί στην συνέχεια τούτου του κειμένου. Κάτω από μια εκπομπή μας  στο διαδίκτυο υπήρχε το παρακάτω μήνυμα: «Σε έχω δει εσένα! Εσύ είσαι της θρησκείας; Σε αυτήν την χώρα ο,τι δηλώσει ο καθένας! ….Πάντως διατηρώ το δικαίωμα να προσπαθώ να βλέπω καθαρά και πέρα από δόγματα τους ανθρώπους! Κάτι δίκαιο και συνακόλουθο με την πραγματική αλήθεια…» Είναι προφανές το μήνυμα που θέλει να μας στείλει ο ανώνυμος αδελφός ή αδελφή μας! Διορθώστε μας αν κάνουμε λάθος. Ότι δηλαδή στις εκπομπές και στα γραφτά μας είμαστε δογματικοί και ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους στους από εδώ και στους από εκεί ! Δυο όχθες! Δυο στρατόπεδα! Το προφανές!
Έτσι ακριβώς είναι! Μόνο που όσοι βρίσκονται από εδώ  φωνάζουν σπαραχτικά με αγάπη και πόνο ψυχής στους απέναντι, στους οποίους κάποιες φορές δίχως να το καταλάβουμε θωρούμε και εμάς τους ίδιους να συγκαταριθμούμεθα:
-Ε , εσείς οι απέναντι! Ελάτε από εδώ! Είναι όμορφα εδώ! Έχει φως εδώ! Το Φως!
Ας επανέλθουμε τώρα στην επίμαχη λέξη! Δόγμα είναι κάτι το απαραβίαστο, το αδιαμφισβήτητο! Ο Τριαδικός μας Θεός! Δόγμα απαρασάλευτο η Τριαδικότητα! Παραδεκτό καθ ολοκληρίαν! Αν στο ελάχιστο παραβιαστεί πας απέναντι , στο σκοτάδι! Θα σου φωνάξω να έρθεις από εδώ, στο Φως! Δεν θα έρθω όμως εγώ εκεί ! Κατάλαβες αδελφέ μου , ταλαίπωρε εαυτέ μου; Πιστεύω εις Έναν Θεό,…και εις Έναν Κύριον Ιησούν Χριστόν…τον εκ Του Πατρός Γεννηθέντα…. και  εις Το Πνεύμα το Άγιον   Το εκ του Πατρός  Εκπορευόμενον και συν Υιώ Συμπροκυνούμενον και Συνδοξαζόμενον… Δόγμα ακατάληπτο, ανερμήνευτο! Δεν επιδέχεται αποδείξεως! Άρα δεν επιδέχεται και αμφισβητήσεων και αμφισημιών και κατά αναλογίαν θεωρήσεων, που θέλει και αποζητά η πραγματική αλήθεια, ο ρεαλισμός, η αντικειμενική πραγματικότητα! Η δογματική αλήθεια ενώπιόν μας! Συμπορευόμενη με την Ευαγγελική αλήθεια! Και μέσα στις Ευαγγελικές λαλιές υπάρχει η διάκριση! Δεν είναι διχοτομικός ο λόγος αδελφέ μου! Δεν διχοτομεί ο λόγος του Ευαγγελίου του Χριστού μας  όπως εσένα σου φαίνεται!  Ναι , χωρίζει συνεχώς σε δυο όχθες, μα εκλιπαρεί σε μετάνοια και σε ένα λυτρωτικό, σωστικό πέρασμα στην φωτεινή πλευρά! Δεν διχοτομεί λοιπόν, μόνο ορθοτομεί!
…οὗ τὸ πτύον ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ καὶ διακαθαριεῖ τὴν ἅλωνα αὐτοῦ, καὶ συνάξει τὸν σῖτον αὐτοῦ εἰς τὴν ἀποθήκην, τὸ δὲ ἄχυρον κατακαύσει πυρὶ ἀσβέστῳ.( Ματθ.γ,12). Ο σίτος στην αποθήκη, το άχυρο στην φωτιά!  Δογματικός ο Τίμιος Πρόδρομος; Χωρίς αγάπη χωρίζει στα δύο, εκείνος που τελειότερος άνθρωπος  από αυτόν δεν γεννήθηκε (μετά την Παναγία μας). Δεν μας αρκεί το εγκώμιο τούτο που το πανίερο στόμα του Χριστού μας του απέδωσε, για να κατανοήσουμε οτι ο λόγος του Βαπτιστή ικετεύει σε ξερίζωμα των αγκαθιών των παθών από την ψυχή μας, για να κατοικήσει ο Κύριος εντός της; Και είναι κατάγιομο το Ευαγγέλιο από τέτοιους εμφατικούς και ψυχωφελείς διαχωρισμούς! καὶ ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως. (Ιω. ε,29) .Ο αντίλογος και του αδελφού μας αλλά και πολλών «αγαπούληδων αγαπολόγων» είναι ότι με το να καταδεικνύουμε αυτόν τον χωρισμό, απομακρύνουμε τους άλλους δήθεν! Με αγάπη μόνο να προσπαθούμε λένε! Ναι , με αγάπη να προσπαθούμε! Αλλά αδελφέ μου, μόλις κάποιος βρίσκεται στο χείλος του  γκρεμού και κινδυνεύει, εσύ θα τον πλησιάσεις αθόρυβα για να του πείς πόσο τον αγαπάς και να του χαϊδέψεις τα αυτιά θα του πεις πόσο καλός και άγιος είναι , ή εκείνη την κρίσιμη και δίχως αύριο ώρα θα του φωνάξεις με όλη σου την σύμπονη δύναμη : Πρόσεχε αδελφέ μου, θα γκρεμιστείς , θα χαθείς! Μην κάνεις άλλο βήμα! Αγάπη ο Θεός μα και δικαιοσύνη! Έχει δυο πόδια ο Θεός ( όπως έλεγε και ο κυρ Δημήτρης ο Παναγόπουλος)! Μην το ξεχνάμε αυτό!
….Λέγω ὑμῖν, ταύτῃ τῇ νυκτὶ δύο ἔσονται ἐπὶ κλίνης μιᾶς, εἷς παραληφθήσεται καὶ ὁ ἕτερος ἀφεθήσεται…(Λουκ. ιζ,34επ.) Ομιλεί και εδώ ο Χριστός μας! Ο ένας δίκαιος και ο άλλος ανάξιος! Ο ένας σε προϋπάντηση Κυρίου και ο άλλος εγκαταλείπεται! Δεν βλέπει καθαρά ο Χριστός μας; Μη γένοιτο! Μήπως στρογγυλεύει, μήπως εξωραϊζει, μήπως τάχα λέει πως όλοι θα σωθούν απροϋπόθετα; Ναι, αυτοί που δεν γνώρισαν την  αλήθεια  και έφυγαν από τούτην τη ζωή αλλιώς θα κριθούν στην πανσοφία και στην παγγνωσία του Δεσπότη Κριτή! Για τους υπόλοιπους που είχαν πρόσβαση στην μόνη αλήθεια; Θυμάμαι έναν συμπαθέστατο ηλικιωμένο καφετζή σε μια ονειρεμένη γειτονιά της Μεγαλόχαρης  Τήνου!
-Ελα, μου είπε, να σε πάω εδώ στην Αγία Αικατερίνα να προσκυνήσεις!   Έχω τα κλειδιά και πηγαίνω κάθε βράδυ και ανάβω τα καντήλια της! Μπήκαμε μέσα! Κατανυκτικός Ναός που το ιερό του ακουμπούσε σχεδόν στα Τηνιακό καφενεδάκι! Ευλογημένος σκέφτηκα ο αδελφός! Μια ανάσα δίπλα του ένας Οίκος Κυρίου!-Την αγαπάτε την Αγία Αικατερίνα! Δεν θα χάνετε ακολουθία! –Ξέρεις παιδί μου, δεν έρχομαι στις ακολουθίες! Πηγαίνουμε στην δική μας! Εμείς είμαστε καθολικοί! Αλλά δεν έχει και καμία διαφορά! Στον ίδιο Θεό πιστεύουμε! Μετά το πρώτο μου ξάφνιασμα , σκέφτηκα πως το ίδιο έχω ακούσει (με έναν πιο λανθάνοντα τρόπο ίσως) από πολλούς δικούς μας Ορθοδόξους Εκκλησιαστικούς παράγοντες! Στον ίδιο Θεό πιστεύουμε όλοι! Καθίσαμε με τον αδελφό μας και του είπαμε κάποιες από τις αμέτρητες χαώδεις διαφορές της Ορθοδοξίας και του Παπισμού! Του φανερώσαμε το δόγμα! Προβληματίστηκε! Εγώ παιδί μου δεν τα ξέρω όλα αυτά που μου λες! Ξανά ο λόγος του Χριστού μας ο Ευαγγελικός μπροστά μας!... ἐκεῖνος δὲ ὁ δοῦλος, ὁ γνοὺς τὸ θέλημα τοῦ κυρίου ἑαυτοῦ καὶ μὴ ἑτοιμάσας μηδὲ ποιήσας πρὸς τὸ θέλημα αὐτοῦ, δαρήσεται πολλάς,ὁ δὲ μὴ γνούς, ποιήσας δὲ ἄξια πληγῶν, δαρήσεται ὀλίγας. παντὶ δὲ ᾧ ἐδόθη πολύ, πολὺ ζητηθήσεται παρ᾿ αὐτοῦ, καὶ ᾧ παρέθεντο πολύ, περισσότερον αἰτήσουσιν αὐτόν.(Λουκ. ιβ,47-48).
Ας απευθυνθεί η σημερινή μας εκπομπή σε όσους εξισώνουν και εξομοιώνουν, αυτοδικαιούμενοι ως της αγάπης και της πραγματικής αδογμάτιστης δήθεν αλήθειας άνθρωποι της θρησκείας! Σε εκείνον τον γέροντα στην Τήνο, στον γείτονά μου τον Σκανδιναβό τον προτεστάντη,  που έρχεται στην Εκκλησία και παρακολουθεί και είναι ευλαβής και τόσο υπέροχος μα δεν εξομολογείται, δεν προσκυνά εικόνες, δεν αποδέχεται την Αειπάρθενο Παναγία μας, μα αγαπάει τον Άγιο Χαραλάμπη τον…γείτονά του!  Ας μιλήσει τούτη η εκπομπή στον αγνωστικιστή συμμαθητή μου και στον συγγενή μου, που έπαψαν να μου μιλάνε γιατί γίναμε λένε θρησκόληπτοι, μανιακοί, δογματικοί, που όλα πλέον τα βλέπουμε σε μια διαστροφή με έναν οξύ διχοτομικό λόγο! Είπαμε όμως και φυσικά δεν αναφερόμαστε στην ελαχιστότητά μας:  Άλλο διχοτομώ και άλλο ορθοτομώ! Δυο όχθες, δύο άκρα! Δεν υπάρχει χλιαρό! Ή ζεστό ή παγωμένο! Διάλεξε και πάρε! Μέρες Σαρακοστής Αγίας! Στις Κυριακές προπορευόμενη πάντοτε η Αγία Ορθοδοξία , υψώνοντας τις Αγίες εικόνες της Πίστης, με τα τιμώμενα Πανάγια πρόσωπα που λάμπρυναν τους αμέτρητους αιώνες της! Η Ορθοδοξία είναι Φως! Έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Γεώργιος Καψάνης ο Γρηγοριάτης Σοφός Αγιορείτης, πως κάθε πρωί που σηκωνόμαστε από τον ύπνο πρέπει να κάνουμε μια στρωτή μετάνοια μπροστά στον Χριστό μας και να Τον ευχαριστούμε που γεννηθήκαμε Ορθόδοξοι Χριστιανοί και δεν πέσαμε στην ολέθρια πλάνη της αίρεσης ή της αθεΐας. Πάλι ο διαχωρισμός! Η Αλήθεια και το ψέμα! Και εδώ  διαλέγεις και παίρνεις!
Νώντας Σκοπετέας
Σαρακοστή 2019
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή  


Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~