main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

25 Σεπ 2020

Η πρώτη και η τελευταία …




Υπάρχουν άνθρωποι αλλιώτικοι απ τους πολλούς που όλο χαμογελούν το φως .

Που δεν θα δεις ποτέ το πρόσωπό τους να συννεφιάζει .  Που λίγο μιλούν με το στόμα μα αδιάκοπα  λαλούν με τις ματιές τους. Όλα τα ένθεα τους συγκινούν . Ενθουσιάζονται λοιπόν  με τα ελάχιστα και τα μηδαμινά για τους πολλούς . Μα μηδέν για εκείνους δεν υπάρχει .

Αφού τα πάντα τα λογαριάζουν στου Δημιουργού το άχρονο είναι !

Άμετρα αγαπούν χωρίς εξαίρεση τα έμψυχα και  όλα του Θεού τα πλάσματα .

Και όποτε αντικρίζουν  κάτι από δαύτα , θαρρείς πως είναι η πρώτη στιγμή που το συναντούν. Έτσι καταλαβαίνεις σαν τους θωρείς από τον τρόπο που σκιρτούν οι ψυχές τους . Εκστατικοί και ενεοί σφιχταγκαλιάζουν ένα μυστικό Ευαγγέλιο( όπως έλεγε ο σοφός Άγιος Πορφύριος ) με ρήματα αιώνιας Ζωής σε κάθε τους βήμα και αναπνοή.

Χρώματα κι αρώματα του Θεού τα φανερώματα!  

Ένας ήλιος που ανασταίνεται και ένας που πεθαίνει , ένα λιόδεντρο αγήρατο,  αυτάρκες δίχως παράπονο  στην μοναξιά του  κι ένα πεύκο λυγερό και βαρύξυλο που τον ουρανό ζωγραφίζει , ένα φαράγγι με τα ελέησον να αχολογούν  , ένα χάδι από θυμάρι αξεθύμαντο, μια ακύμαντη γαλάζια απεραντοσύνη και ένας βράχος να σμιλεύεται από της αλισάχνης τα ορμήματα, ένας κελαηδιστής του ουρανού με το ορθρινό του κάλεσμα και το νυχτερινό του τραγούδι, που πασχίζει να ειρηνέψει την ψυχή με ό,τι πάλεψε ολημερίς να την φτωχύνει, ένα ξωκκλήσι παμφαές  να λάμπει ανέσπερα από την φλόγα ενός και μόνο καθαρού κεριού…

Πάντοτε η ίδια έκσταση και ένα Θεέ και Κύριε να ξεβγαίνει από τα χείλη τους.

Συνάντησα κάποτε έναν τέτοιον σεβάσμιο άνθρωπο που με όλα του Κυβερνήτη τα φτιάγματα έπιανε κουβέντα και ερωτευόταν,  γιατί τον έκαναν ανυπόκριτα σαν παιδί αγαθό να αγαπά όλο και περισσότερο τον Ποιητή τους! 

Στάθηκα μπροστά του και τον ρώτησα :

Πες μου πως γίνεται και κάτι που τόσες αμέτρητες φορές το έχεις αντικρίσει,  να μοιάζει σαν να ναι η πρώτη μόλις φορά που βρίσκεται στον δρόμο σου ; 

Και εκείνος με την γαλήνια μιλιά του, μυστικά κάπως, έγειρε και  μου είπε :

Παιδί μου , κάθε που ένα τέτοιο ποίημα του Θεού βλέπουν τα μάτια μου,  συλλογίζομαι  αμέσως, πως ίσως είναι η τελευταία μέρα που ο Θεός μου τα αφήνει ανοιχτά για να το ιδώ…

Νώντας Σκοπετέας

8-9-2020

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~