main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

25 Μαΐ 2020

Μπούζι , χλιαρό, ζεστό! Δεν είναι παιχνίδι η σωτηρία…


Τα παιχνίδια των παιδιών και η χαρά στα μάτια τους! Αληθινή χαρά με χαμόγελα και αγκαλιές ! Όχι εκείνη η ψεύτικη χαρά των οθονών και της κονσόλας αλλά εκείνη που κάνει τα μάτια να πετούν σπίθες και τα μυαλουδάκια τους να σκαρφίζονται συνεχώς ! Με πόσα ελάχιστα μπορεί ο άνθρωπος να χαίρεται ! Αρκεί να παρατηρήσεις ένα παιδί που παίζει για να το διαπιστώσεις ! Βέβαια το όμορφο , το ιδεατό θα ήταν να έπαιζαν έξω στη φύση , σε αυλές μιας νοσταλγικής , ευχόμαστε και όχι χαμένης γι απάντα ξεγνοιασιάς. Αλλά θα μου πείτε τώρα και ευσχήμως αδελφοί μου συναμαρτωλοί εσείς που βρίσκεστε ανάμεσα στους 4 τοίχους του διαμερίσματος στην μεγάλη πόλη ιδίως σε περίοδο «θαλπερής» καραντίνας , εσείς που να νοσταλγείτε και μόνο τις περισσότερες φορές μπορείτε , τι παιχνίδι να παίξει κανείς με τα παιδιά ; Είπαμε , με τα λίγα ο άνθρωπος έχει όλον τον παράδεισο μπροστά του. Δώσε στα παιδιά την πρωτοβουλία κι αυτά στο πιτς φιτίλι που λέμε θα σου βρουν παιχνίδι να παίξετε ! Έτσι έκανε κάποτε λοιπόν και η μικρότερη από τις θυγατέρες μου . Στο πολύ …πρόσφατο παρελθόν . –Μπαμπά θα παίξουμε ; Αμέ ! Τι θες να παίξουμε ; Μήπως κρυφτό ; Όχι κρυφτό , κάτι καλύτερο ! Θα παίξουμε το μπούζι ! Τι είναι αυτό παιδάκι μου ; Καλά δεν το ξέρεις ; Πολύ ωραίο ! Έχει πολύ πλάκα ! Άντε για μάθε το μου ! Λοιπόν , παίρνω ένα παραγματάκι …εσύ κλείνεις τα μάτια σου μέχρι να σου πω να τα ανοίξεις , μην κάνεις κλεψιές …θα το καταλάβω ! Παίρνω λοιπόν αυτό το μικρούλι αντικείμενο και κρύβω κάπου μέσα στο σπίτι ! Λοιπόν μόλις σου πω και ανοίξεις τα μάτια σου εσύ αρχίζεις να ψάχνεις ! Όσο πιο πολύ απομακρύνεσαι εγώ πρέπει να σου λέω μπούζι , μπούζι …Όσο λίγο θα πλησιάζεις σου λέω κρύο , κρύο …Όταν φτάνεις κάπως κοντά αλλά πάλι είσαι αρκετά μακριά σου λέω χλιαρό, χλιαρό ….Και μόλις φτάσεις σχεδόν δίπλα στο κρυμμένο αντικείμενο σου φωνάζω ζεστό , ζεστό…και εκεί κοντά πρέπει καλά να ψάξεις ! Τι λες αρχίζουμε ; 
Ομολογώ πως από εκείνη την ημέρα έγινε το αγαπημένο μας παιχνίδι με την μικρή ! Μπούζι,κρύο , χλιαρό, ζεστό ! 
Ακούγεται και κάπου αλλού αυτή η διαβάθμιση αδελφοί μου ! Μόνο που εκεί δεν πρόκειται για παιχνίδι με χαρές και γέλια ! Υπάρχει μια αλλιώτικη χαρά εκεί ! Μα και δάκρυα και αγωνία ! Δεν είναι παιχνίδι , το ξαναλέμε ! Μοιάζει όμως πολύ με αυτό που παίζαμε με την μικρούλα ! Μα όταν ακούγεται από το στόμα της δημιουργικής αρχής της σύμπασας κτίσης , από αυτήν την ασίγαστη φωνή του παρατεινόμενου εις τους αιώνες Κυρίου και Θεού μας , το ψυχρός και κυρίως εκείνο το χλιαρός …οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρὸς ἦς ἢ ζεστός. οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου. (Αποκ. 3/15, 16) Σκληρά φαινομενικά αυτά τα λόγια ! Αφυπνιστικά , ικανά να μας φέρουν εις επίγνωσιν αληθείας ! Προτιμά ο Κύριος το απομεμακρυσμένο μας ( αν μπορεί να ειπωθεί αυτό). Με την ψυχή για τον Χριστό μας μπούζι μα και με αυτογνωσία για τούτη την παγερή κατάσταση υπάρχει μια κάποια ελπίδα επιστροφής και σωτηρίας ! Με χλιαρή την ψυχή και την πίστη σε συνδυασμό με την ολέθρια αυταπάτη του καλού ανθρώπου , του ευσεβιστή και του εμμονικά αγαπολόγου , όλο κάπου εκεί κοντά θα βρισκόμαστε αλλά πόρρω και έξω του κεκοσμημένου Νυμφώνος του Σωτήρος Χριστού . Καρτεράμε πάντοτε να μετρηθεί η θερμοκρασία μας …Ζεστοί και θερμοί να βρεθούμε εν εκείνη τη ημέρα στην πίστη! Αλίμονο όμως αν αυτό δικαιωνόμαστε νιώθοντας ήδη έτσι …Αλίμονο σε όποιον ξεστομίσει ότι διαθέτει ζέουσα πίστη ! Ελεοσωτηρία υπάρχει και μόνο ! Κάποτε θα πληροφορηθούμε όταν ο Χριστός φωνάξει το ζεστός …το ψυχρός ή φευ το χλιαρός …Να μείνει ως τότε το όνομά μας γραμμένο στο βιβλίο της Ζωής ! Με φιλότιμο ας προσπαθούμε να απομακρυνθούμε από το παγερό και το μπούζι , μα κυρίως από το χλιαρό ....
Νώντας Σκοπετέας 
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~