main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

4 Απρ 2020

Αυτή δεν είναι η Μαρία;


Σκέφτομαι όλους εκείνους που κυλίστηκαν στη λάσπη της πορνείας,στα λερά της σαρκολατρίας, στον ρύπο της φιληδονίας…Όλους εκείνους τους αμέτρητους, που επί τόσα χρόνια αγκάλιαζαν εφάμαρτα το κορμί της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας…Όταν η Αγία στην έρημο του Ιορδάνη, με τα καυτά της δάκρυα και την ατελεύτητη στερεή μετάνοιά της, διέγραφε μια- μια από την μνήμη του σπλαχνικού Πατέρα, τις ανείπωτες και θλιβερές μαγαρισιές της ψυχής της, εκείνοι που κάποτε έστω παρέσυρε, συνέχιζαν να σκέφτονται την Μαρία, ως την πιο μιαρή και πρόστυχη γυναίκα που είχαν συναντήσει στο διάβα τους. Όταν η Αγία Μαρία η Αιγυπτία συναντούσε τον Όσιο Ζωσιμά, πατώντας πάνω στα Ιορδάνεια νερά , όταν αυτός εξομολογώντας την ανακάλυπτε το δυσθεώρατο μέγεθος της Αγιότητάς της, όταν εκείνη η τρισμακάρια γινόταν πρότυπο μετανοίας εις τους απεράντους αιώνες, υπήρχαν οι αμέτρητοι κάποτε εραστές της, που ακόμη, δίχως τον παραμικρό δισταγμό, την ελάχιστη επιφύλαξη, την λογάριαζαν για πόρνη! Και την καταδίκαζαν με τεκμήρια αδιάσειστα, με μαρτυρίες και αποδείξεις ακλόνητες στην αιώνια κόλαση!

Και έτσι έφυγαν κάποτε και εκείνοι οι αμέτρητοι από τούτη την πρόσκαιρη ζωή!
Και ανέβηκαν στον Ουρανό να πάρουν την δική τους θέση. Τι έκπληξη δοκίμασαν!–Αυτή δεν είναι η Μαρία η πόρνη; Αγία η Μαρία ; Κορυφαία στην χορεία Τους; Τόσα στεφάνια , τόσες τιμές! Πόσοι άγγελοι γύρω της! Λάθος κάναμε που την καταδικάσαμε! Μα δεν ξέραμε! Που να ξέρουμε…Κύριε πέμψον Λάζαρον…

Ο γιός Σου! Η κόρη Σου! Στα δύσκολά τους, στους σκοτεινούς τους καιρούς τους συννεφιασμένους, καμιά σχέση δεν θες να χεις μαζί τους….Τι γυρεύεις εσύ με δαύτους; Τι μπορεί να σας ενώνει; Μην είναι ο Ένας, ο εύσπλαχνος και τόσο πληγωμένος Πατέρας; Πόσο τον πονάει εκείνο το ο γιός Σου…

-Μα τον είδα που έκλεψε, που λήστεψε, που σκότωσε! Κτήνος είναι, όχι άνθρωπος! Δίχως συναίσθημα! Χωρίς επιστροφή! Καταδικάστε τον! Καταδίκασέ τον, Πατέρα!

-Πόσα χρόνια έχεις να τον δεις; Πόσον καιρό έχεις ν αντικρίσεις τα μάτια του;

-Ούτε να τον δω δεν θέλω!

-Μα έχει αλλάξει ο αδελφός Σου! Γύρισε στον εαυτό του! Είναι άλλος άνθρωπος, καινός! Φορά την πρώτη του χιονοφεγγαρώφοτη στολή! Ξανά! Δάκρυα διαμάντια κυλούν από τα μάτια του! Έλα και συ παιδί μου να τον δεις!

-Δεν αλλάζει ο άνθρωπος σου λέω! Υποκρισίες όλα τούτα! Τεχνάσματα! Κάθε φορά τα ίδια! Ο γιός Σου, ο καταφαγών σου τον βίον μετά πορνών! Δεν μπορώ να έρθω , δεν μπορώ να χαρώ, γιατί είμαι δίκαιος και πάντα ήμουνα σωστός, δεν αδίκησα, δεν έβλαψα κανέναν! Σε τίμησα Πατέρα, σε σεβάστηκα! Εντολή δική σου δεν παραβίασα ποτέ μου! Τώρα λοιπόν με πνίγει το δίκιο! Αυτός να πληρώσει! Για την έκλυτη ζωή του! Αυτό είναι το σωστό! Δεν έρχομαι λοιπόν μέσα στο σπίτι!

-Ναι παιδί μου! Πάντα φρόνιμος εσύ και υπάκουος, με τίμησες και με σεβάστηκες! Τον νόμο που σου έδωσα τον τήρησες! Την καρδιά μου όμως δεν την γνώρισες ποτέ! Δεν εννόησες ποτέ σου την άμετρη αγάπη μου προς εσένα, τον αδελφό Σου, όλα μου τα τεκνία! Τι κι αν άκουσες τόσους μου λόγους , τόσα αιώνια ρήματά μου! Μίλησα για το απολωλός πρόβατο και τη χαμένη δραχμή! Ώτα ακουόντων ζήτησα στο τέλος κάθε τέτοιας ιστορίας! Να μ ακούσετε όμως από καρδιάς ! Να την σμιλέψουν αυτά τα λόγια μου τα αθάνατα! Δεν σε θέλω μεγάλε γιέ μου , να σαι υπάκουος, φρόνιμος, πειθαρχημένος, ευσεβιστής, θρησκευτικός, ηθικός, τυπικός…Σε θέλω παιδί μου αληθινά χαρούμενο, σπλαχνικό, οικτίρμονα, συγχωρετικό! –Έλα μέσα παιδί μου! Αν δεν συγχωρέσεις, δε θα χωρέσεις και συ στην αγκαλιά μου!

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από το βιβλίο "Αυτοί οι Παράξενοι Χριστιανοί" Εκδ Πρόμαχος Ορθοδοξίας. Κείμενο με τίτλο "Είμαστε όλοι μεγάλοι αδελφοί"

ΥΓ: Επειδή πολύ γίνεται χρήση τούτες τις ώρες του γεγονότος της άπαξ Θείας Μεταλήψεως της Αγίας, ας αναρωτηθούμε όλοι, εμείς που σκεφτόμαστε έστω κάτι τόσο ασυναφές της ζοφερής περίστασης που αντιμετωπίζουμε ,πρώτον: 

Αν έχουμε βιώσει έργω έστω και ένα δευτερόλεπτο απ τα 47 αδιάλειπτα χρόνια μετανοίας της Αγίας Μαρίας και δεύτερον : 
Αν η Αγία είχε ανεμπόδιστη πρόσβαση σε Άρτο Ζωής αιωνιζούσης κάθε πότε θα μετελάμβανε ...;;;;

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~