main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

6 Νοε 2013

Του Παραδείσου τ' όνειρο ( Μνήμες Όρους Αγίου ...Οκτ.2013) μέρος 5ο





  


Λιβάνι αιώνιο , άσωστο καίει στο θυμιατήρι ,
 Στεφάνου Αρχιδιάκονου, στο πιο φτωχό Αγιορείτικο Άγιο Μοναστήρι …
Φωτίζουν φλόγες ταπεινές στον τοίχο κρεμασμένες…
Και στο ψαλτήρι όλο υμνούν ψυχούλες αγιασμένες …
Προσκύνηση του Άγιου φύλακα , ενός απ τους Σαράντα ,
που έλεγαν τον Παράδεισο γλυκό και έμειναν  κει για πάντα …
Και ο Παπάς που δίδασκε Χριστό στο καλογέρι ,
φώλιασε μες στης μνήμης μου  τα αγαπημένα μέρη …( ν.σκ.)

 

     Σχεδόν μιάμιση ώρα ανηφορικός δρόμος σε δάσος πυκνό , γεμάτο από έλατα , πεύκα ,  κυπαρισσάκια  και μια φθινοπωρινή υγρασία γεμάτη από ανάσες  χώματος …Η διαδρομή προς Κωνσταμονίτου πάνω από  τον μικρό αρσανά της , είναι απ τις πιο δυνατά εντυπωμένες στις μνήμες όσων την αξιώνονται . Ήταν η δεύτερη φορά που την περπάτησα . Η προηγούμενη ήταν στις παρυφές άνοιξης κατανυκτικής , λίγο πριν της μετανοίας τις  πύλες ανοίξει ο Ζωοδότης. Τότε το κρύο ήτανε τάντανο που θα’  λεγε και ο Κυρ Φώτης και η μυρωδιά του καυσόξυλου στις σόμπες της Κωνσταμονίτου έμοιαζε με λιβανιού άσωστου στο θυμιατήρι του Αγίου Προστάτη της . Η Μορφή του Αγίου Στεφάνου είναι αυτή που σκεπάζει προστατευτικά το μικρό αυτό Μοναστηράκι . Μακριά από την …πρόοδο και τις ανέσεις ακόμα και τις πιο υποτυπώδεις . Χωρίς ρεύμα και με εικόνες που σε γυρίζουν σε άλλους χρόνους, τότε  που όλο το Άγιο όρος τις νύχτες φωτιζόταν με λάμπες πετρελαίου και κερί ανόθευτο με προσευχές πλασμένο. Ξεπρόβαλλε ανακουφιστικά μπροστά μας , σαν να άνοιξε ένα παράθυρο ο Θεός για να μας καλωσορίσει στην αυλή του εκλεκτού του Πρωτομάρτυρα. Ένα μικρό υπαίθριο κάθισμα  ήταν το μόνο που είχε αλλάξει κάπως την πρώτη εικόνα της Μονής . Όλα τα υπόλοιπα στην γνώριμη θέση τους βαλμένα . Στο αρχονταρίκι η οικεία φιγούρα του Πατέρα Β. μας υποδέχτηκε με δροσερό νερό , τσίπουρο και μεγάλες μπουκιές από λουκούμια . Ο κυρ-Νίκος , Λαϊκός που ήδη έμενε για αρκετές μέρες στη Μονή  προσφέρθηκε να φτιάξει και καφεδάκια . Όταν μας τα έφερε με χαρά στο πρόσωπό του  μας διηγήθηκε την διαδρομή της ζωής του . Από το Αγρίνιο στην Αθήνα και από κει ως τον Αγαπημένο του Άθωνα και τη Σουρωτή.  Απόγονος Ιωσήφ του Μνήστορος κατάφερε στο μικρό μαραγκούδικο που έστησε σε γειτονιά της Αθήνας να θρέψει παιδιά και τις  ψυχές τους  με τροφή αιωνίου ζωής . Μας μιλά γι αυτά και το πρόσωπό του λάμπει . Μα πιο πολύ καμαρώνει όταν μας μιλά για την αφιερωμένη κόρη  του , την Μοναχή στου Γέροντος Παϊσίου το μέγα το προσκύνημα . Δακρύζει όταν μας μιλά για τη χάρη του Ευαγγελίου , αυτή που κανένα σχολείο και Πανεπιστήμιο δεν μπορεί να φυτέψει σε καρδιές παρά μόνο η αγνότητα και η  πίστ η των ταπεινών του κόσμου τούτου .Στον τοίχο γραμμένο της Αποκάλυψης μήνυμα : γίνου πιστς χρι θανάτου, κα δώσω σοι τν στέφανον τς ζως. Δίπλα ακόμα ένα απόσταγμα Σοφίας Θεού πάντα να υπενθυμίζει τις Μοναχικές υποσχέσεις  και  την οδό της Σωτηρίας για κάθε άνθρωπο:
  ''Οι των άνω γευσάμενοι ευχερώς τα των κάτω καταφρονώσι και οι των άνω άγευστοι επί προσκαίρως χαίρουσι'' . Κοιτάζουμε του ουρανού τα μηνύματα και ακούμε τα απλά μα ζέοντα λόγια του Κυρ-Νίκου . -Να μιλάμε παιδιά μου μόνο όταν είναι να ωφελήσουμε ή να ωφεληθούμε . Όχι αργολογίες …Το Ευαγγέλιο είναι αποκάλυψη , είναι σωτηρία . Θυμάται ένα περιστατικό από την κατοχή . Ένας άθεος άνδρας σώθηκε από βέβαιο θάνατο μόλις οι Γερμανοί που είχαν εισβάλει στο σπίτι του , αντίκρισαν μια Βίβλο που στα κρυφά η πιστή αδερφή του είχε αφήσει πάνω σε ένα τραπέζι το προηγούμενο βράδυ , για να τον ξεκολλήσει  από της απιστίας την φθορά . Το μένος τους κάμφθηκε και μόνο στη θέα της . -Θα τα πούμε αργότερα μας είπε . -Πάω να ξεκουραστώ τώρα . Φεύγοντας αυτός ο ευλογημένος παππούς μας είπε : -Εναποθέστε τα βάσανά σας στον πνευματικό και ελπίζετε !
Νοιαζόταν  για μας κι ας μην μας είχε ξαναδεί …Δεν άφησε  την ευκαιρία της συνάντησής μας  , δεν ανέβαλλε για αργότερα  , δεν θεωρεί επουδενί  κτήμα του , την  Χριστοφόρο γνώση . Είναι ιερή του υποχρέωση αυτό , που με τη χάρη του Θεού κατάλαβε και βίωσε , να το μεταδώσει σε κάθε διπλανό του αδερφό , σε κάθε απορούσα διψασμένη ψυχή . Γι αυτό και οι Πατέρες με αγάπη τον αφήνουν να μιλά σε όλους …
 Θυμήθηκα ένα περιστατικό που ο μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος  είχε κάποτε διηγηθεί .( Ακούγαμε σε όλο το προσκύνημα τους λόγους του και γι αυτό το είχαμε πρόσφατο… )   Ένας άντρας  άθεος βρισκόταν στα τελευταία του και ένας πιστός γείτονάς του τον επισκέφθηκε . Άρχισε λοιπόν να του μιλά για την μετά τον θάνατον ζωή . Για την αθάνατη ψυχή , τα τελώνια,  την κρίση …  Κάποια στιγμή ο άθεος γύρισε και τον διέκοψε από το κρεβάτι του πόνου όπου βρισκόταν…-Φίλε μου  δεν πιστεύω λέξη απ όσα μου λες , μα αν έστω και μια στο εκατομμύριο κάτι από αυτά συμβαίνει , τότε εσύ θα έχεις το βάρος …Γιατί εγώ σήμερα ακούω για τούτα πρώτη φορά και εσύ που για 23 ολόκληρα χρόνια μένεις στην ίδια αυλή με μένα ,  ποτέ δεν ήρθες να μου μιλήσεις για ψυχές και Παραδείσους  … Τώρα που φεύγω τα θυμήθηκες ;
Το παράδειγμα του Κυρ-Νίκου θα μας δείχνει πάντα την ιερό χρέος της ομολογίας , της με διάκριση , χωρίς έπαρση και φιλαυτία,   διδαχής προς τους αδαείς , τους ανόμους και τους ασεβείς επιστρέφοντας στην αγκαλιά του Μόνου Πατέρα .
Ξεκουραστήκαμε ως τις τέσσερις το απόγευμα  που ξεκινούσαν οι ακολουθίες στο καθολικό . Εκεί οι Θαυματουργές εικόνες , του Αγίου Στεφάνου , απαράλλαχτη χωρίς την παραμικρή συντήρηση από τον 11ο αιώνα , του Στρατιωτικού Αγίου Αρτεμίου , της Αντιφωνήτριας  και της Οδηγήτριας Παναγιάς μαγνήτισαν τα βλέμματά μας . Νοιώθεις ότι το γεμάτο από συγχώρεση και αγάπη πρόσωπο του Αγίου Στεφάνου σε ακολουθεί παντού , σε όποιο στασίδι κι αν ακουμπήσεις .
Η ακολουθία της Λιτής με Αγιορείτικη μεγαλοπρέπεια γι αυτόν ον Ιησούς ηγάπα …τον Θεολόγο Ιωάννη , τον αοίδιμο μαθητή του Σωτήρος .
 Ο Παπά –Χαράλαμπος δέεται , τα μάτια μας υψωμένα στην ξυλόγλυπτη παράσταση του Εσταυρωμένου …Μήτερ ιδού ο υιός σου ! Οι χοροί ψέλνουν τα υπέροχα ιδιόμελα … Στο δοξαστικό η συγκίνηση του παπά- Σ. του πνευματικού που στέκεται στα δεξιά κορυφώνεται :  ναπεσν ν τ στήθει το Διδασκάλου Χριστο, ν τ δείπν Κυρίου, γαπημένε Μαθητά, κεθεν γνως τ ρρητα, κα τν οράνιον πσιν βρόντησας φωνήν· ν ρχ ν Λόγος, κα Λόγος ν πρς τν Θεόν, κα Θες ν Λόγος, τ φς τ ληθινόν, τ φωτίζον πάντα νθρωπον, ες τν κόσμον ρχόμενον, Χριστς Θεός, κα Σωτρ τν ψυχν μν.  Δίπλα του μορφές ανθρώπων που εδώ χαίρουν της Θεϊκής στοργής , μακριά από περιγελαστικά μάτια στον έξω κόσμο . Μια σαλότητα ευλογημένη που δεν ενοχλεί , μάλλον θέλγει τις καρδιές …Στην τράπεζα μετά το δεύτερο καμπανάκι τα ποτήρια γεμίζουν με οίνο αγαπητό . Μελιτζάνες φουρνιστές με τυρί λόγω της ημέρας νόστιμες όπως πουθενά αλλού .
Στο Απόδειπνο ασπαζόμαστε  τα λείψανα του Αγίου Στεφάνου , του Αγίου Τρύφωνος , μέρος της Χλαμύδος του Χριστού μας ,  την κάρα του Αγίου Βλασίου του θαυματουργού Ιεράρχη της Σεβαστείας και τον γειτνιάζοντά του  Άγιο Αγλάιο . Η συνάντησή μαζί του μας γεμίζει από απερίγραπτα συναισθήματα . Είναι ο Άγιος που φρουρούσε  τους ξακουστούς εν Σεβαστεία  Αγίους  Σαράντα επίλεκτους  στρατιώτες του Λικινίου . Ομολόγησαν την πίστη τους στον διωγμό και μια παγωμένη χειμωνιάτικη νύχτα, τους έριξαν  στα κρύα νερά μιας λίμνης .Μελανιασμένοι άρχισαν να ενθαρρύνουν ο ένας τον άλλον λέγοντας τα συγκλονιστικά  εκείνα λόγια : «Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο παράδεισος. Λίγο ας υπομείνουμε και σε μια νύχτα θα κερδίσουμε ολόκληρη την αιωνιότητα».Έναν που δείλιασε και βγήκε από την λίμνη τον αντικατέστησε αμέσως ο φύλακας Αγλάιος…. Ομολόγησε και εκείνος τον Χριστό, μπήκε στα ψυχρά νερά  και μαζί με τους 39 στεφανώθηκε και αυτός  εις τους απέραντους αιώνες…Ένας Άγιος μπροστά μας  να μαρτυρά την γλυκύτητα του Παραδείσου …Λίγο αργότερα για αυτόν  τον πολυτίμητο θησαυρό  θα μας μιλούσε  και ο αγαπημένος μας Πατέρας Π. …  Συνήθιζε να μιλάει στο Αρχονταρίκι …Εκείνο το απόγευμα διάλεξε έναν  μικρό εξώστη κοντά  στο κελάκι του για να μας πει δυο λόγους παραμυθίας  . Έψαχνα εναγωνίως να βρω τους υπόλοιπους που ήταν ήδη μαζί του. Προσπαθούσα να ακούσω από κάπου λόγους πνευματικούς  για να προσανατολιστώ . Στον πρώτο όροφο άκουσα κάποιον να μιλά για την Θεία αρετή της υπομονής . Χτύπησα την πόρτα και άνοιξα μα είχα κάνει λάθος …Είχα μπει σε ένα κελί Μοναχού! … Ο Παπά –Σ. ο πνευματικός πάνω από σελίδες οικοδομής εξηγούσε με αγάπη  σε ένα δόκιμο καλογέρι νεότατο στην ηλικία  … Ντράπηκα για το λάθος μου …Εκείνος κατάλαβε και καλοσυνάτα  μου υπέδειξε τον δρόμο για το μπαλκονάκι της δυτικής πτέρυγας  όπου βρίσκονταν ήδη οι υπόλοιποι ..Όταν έφτασα ο Πατήρ. Π. μιλούσε για το τι χρειάζεται το περιβολάκι της  ψυχής  μας …Σκάλισμα, πότισμα και κλάδεμα ….   
( …συνεχίζεται )
νώντας σκοπετέας /Ημερολόγιο Όρους 2013( 5)

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~