main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

24 Αυγ 2020

Ο κύριος καθηγητής… ( Ανακοπή και ...όρθιοι)



Ο κύριος καθηγητής . Ο σεβάσμιος , ο συνεπής , ο ευκαίρως ακαίρως διδακτικός. Παράδειγμα προς μίμηση . Πρώτος στο νοσοκομείο . Μια ώρα πριν να αρχίσει η νέα μέρα. Ένα κερί στον Άγιο Παντελεήμονα απαραιτήτως και έπειτα στο γραφείο του. Σοβαρός , πράος , καταδεκτικός, αυστηρός και ευγενής συνάμα. Δεν σε διόρθωνε ποτέ χωρίς λόγο, μόνο για να σε επιπλήξει όπως σε κάποιους φαινόταν. Σε ανύποπτο χρόνο καταλάβαινες ότι πάσχιζε να μεταδώσει την πολύτιμη γνώση του. Να την πολλαπλασιάσει δωρίζοντάς την.    Καύχημα η συμπόρευση μαζί του στα πρώτα βήματα των νέων Ιατρών .  Η πρακτική τους περίοδος …Ο ακρογωνιαίος λίθος μιας συναρμογής με τον πόνο και τον άνθρωπο ως το τέλος και την αρχή του αιωνίου,   εκεί που πόνος και η λύπη , της χαράς ο όλεθρος  δεν θα υπάρχει… Τουλάχιστον έτσι το έβλεπε ο ειδικευόμενος Χρήστος και χαιρόταν τόσο που σε αυτήν την τόσο σημαντική περίοδο της ζωής του είχε να ρουφά αξεδίψαστα από την γνώση , την σοφία και την ανόθευτη πίστη του καθηγητή του . Μονάδες βραχείας νοσηλείας, εξωτερικά ιατρεία, άλγη , νοσήματα, σύνδρομα ,λοιμώξεις, , δυσπλασίες, διαταραχές , ανισορροπίες… Όλα αυτά τα οικεία στον πόνο  και ανοίκεια στην χαρά,    μέσα του να λαμβάνουν απερινόητες διαστάσεις. Αυτό που τότε  τον συνέπαιρνε,  ήταν ότι ένιωθε πως όλα αυτά θα προσπαθούσε με όλην την δύναμη της ψυχής του συνεχώς  να τα αντιστρέφει… Τότε που ήταν νέος και ο ενθουσιασμός του τον έκανε κάποτε-κάποτε να αισθάνεται σαν ένας μικρός Θεός,  για τον οποίο τα αδύνατα γίνονται δυνατά . Γι αυτό  και εκείνη την μέρα που ο κύριος καθηγητής βγήκε για λίγο απ τον ειρμό της διδαχής και τους μίλησε κοιτώντας τους έναν-έναν βαθιά μέσα στα μάτια, σάστισε κάπως …Δεν τον είχαν συνηθίσει τόσους μήνες τώρα να τους μιλά έτσι …
-Παιδιά μου , να γνωρίζετε πως εδώ μέσα θα συναντήσετε πολύ δύσκολες, μαρτυρικές περιπτώσεις πόνου …Ξέρετε , να το θυμάστε αυτό που σας λέω , θα έρθουν στιγμές που θα εύχεστε για εσάς τους ίδιους να φύγετε από ανακοπή και όρθιοι …
Ανακοπή και όρθιοι …Και έγινε αυτή η φράση του καθηγητή τους το συνθηματικό και το θυμητικό του. Ανακοπή και όρθιοι λέγαν μεταξύ τους και καταλάβαιναν ότι έρχεται ο κύριος καθηγητής ! Δεν πέρασε πολύς χρόνος για να εμπεδώσουν πλήρως αυτό το σύνθημα. Ο πόνος οντότητα ! Αψηλάφητος σαν την ψυχή μα κι αυτός  υπαρκτός και ακοίμητος!   Δεν είχε περάσει μέρα που ο Χρήστος να μην συλλογιστεί αυτό το…ανακοπή και όρθιοι . Δεν του ταίριαζε , ιδίως όταν θυμόταν εκείνη την επαναλαμβανόμενη ευχή στο νυχθήμερο της Εκκλησίας που την γνώριζε από στήθους… «Έτι δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθήναι ….από λοιμού, λιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας, επιδρομής αλλοφύλων, εμφύλιου πολέμου και αιφνίδιου θανάτου». Αιφνίδια η ανακοπή …αλλά μακάριος και όποιος γρηγορεί σκεφτόταν αμέσως  …Μόνο έτσι ανακοπή και όρθιοι… Νήφοντες και γρηγορούντες,  σαν τον κύριο καθηγητή !
Ένα πρωί καλοκαιριού έφεραν  στον όροφό του μια γερόντισσα γύρω στα 100 . Με υγρή γάγγραινα πολύ προχωρημένη η γιαγιούλα. Πόνος,  σήψη, νέκρωση …  Άκουσε δίπλα του έναν συνάδελφο. Απόρησε εκείνος  μαζί του:
 -Βρε …ανακοπή και όρθιοι …Καλά,  της  έκανες εισαγωγή ;
-Φυσικά , να ανακουφιστεί η ψυχούλα …Έτσι να την αφήσουμε ; 
Της έφτιαξε κανονικά την καρτέλα … Ήξερε πως μετρούσε λίγες ακόμα ώρες  …Απαγορευτικός ο ακρωτηριασμός . Δεν θ άντεχε ούτε δευτερόλεπτο …Της έβαλε ισχυρό παυσίπονο στον ορό …Ήρθε έπειτα από λίγο ο κύριος καθηγητής με τους υπόλοιπους …Διάβασε την καρτέλα …Κοίταξε την γριούλα με αληθινή αγάπη …Εκείνη την στιγμή είχε σηκώσει αυτή τα μάτια της ψηλά και άρχισε να φωνάζει …Πέτρο , Πέτρο ,  έλα που είσαι ; Γύρισε προς το μέρος τους …
-Μάλλον παιδιά  έχουμε κάτι υπέρλογο ενώπιόν μας … Κάποια μορφή ενόρασης …
Κρυφογέλασαν μερικοί …Τους επέπληξε εκείνος με μια ματιά ! Έκπληκτοι έμειναν όλοι,  όταν ύστερα από ελάχιστα ακούστηκε ξανά η φωνή της γιαγιούλας.
-Δεν φωνάζω τον Άη Πέτρο παιδί μου …Τον γιό μου , τον Πέτρο μου, φωνάζω που είναι έξω ! 
-Χρήστο , πήγαινε γρήγορα και  βρες τον γιό της γιαγιάς, αμέσως βρες τον και φερ τον εδώ  ! Πρώτη φορά τον είδαν έτσι …Αμήχανο , συγκλονισμένο …
Ήρθε έπειτα εκείνος, ο Πέτρος  . Σχεδόν στα 80 του . Ίσα που έσερνε τα βήματά του . Τον άφησαν μαζί της …Ως το βράδυ που κοιμήθηκε αυτή . Ως το τέλος,  με μια οξυδέρκεια και μια γαλήνη στην φωνή της . Έλεγε συνέχεια δόξα τω Θεώ !  Χριστιανά τέλη …σκέφτηκε ο Χρήστος , ο ειδικευόμενος τότε  γιατρός  . Το ανακοπή και όρθιοι του κυρίου καθηγητή  κλονίστηκε μπροστά της . Και εκείνου η όψη αυτό μαρτυρούσε το πρωί ! Την θαύμασε ο καθηγητής  την γερόντισσα . Μακάρισε το τέλος της . Την άσηπτη  ψυχή της !  Έκλαιγε σαν μωρό ο Πέτρος δίπλα της . Μαθήματα και διδαχές αλλεπάλληλες ! Τον άφησε όση ώρα ήθελε μέχρι να πει να την πάρουν για τα προβλεπόμενα . Δεν απόρησε μαζί του …Θυμήθηκε τον Γέροντα Τσαρούχη που έκλαιγε με αναφιλητά  μόλις κοιμήθηκε η αιωνόβια δική του μανούλα …Τον ρώτησαν κάποιοι τότε :
-Δάσκαλε γιατί κλαίς ; Τόσα χρόνια έζησε η μάνα σου . Μακάρι να πάρουμε όλοι τα χρόνια της!
–Δεν θρηνώ τον θάνατό της …τους απάντησε
-Κλαίω γιατί έφυγε ο τελευταίος άνθρωπος πάνω στη γη που με φώναζε παιδί μου … 

Δυο δεκαετίες μετά , ο κύριος καθηγητής έφυγε και αυτός . Ούτε από ανακοπή ούτε όρθιος ! Δεν ξαναακούστηκε από τα χείλη του το γνωστό σύνθημα …Ως την τελευταία στιγμή του θυμόταν εκείνο το περιστατικό .Μια από τις αλησμόνητες μέρες στην ειδίκευση των μαθητών του . Ένα αξέχαστο, ίσως το πιο πολύτιμο μάθημα που εκείνη η γιαγιούλα με το …ογδοντάχρονο παιδί της τους πρόσφεραν.  Ένας ο καθηγητής όλων τους . Ο μεγαλύτερος και αστείρευτος διδάχος …Ο πόνος …
Νώντας Σκοπετέας
Αληθινό περιστατικό διασκευασμένο σε διηγηματική μορφή .
Ευχαριστούμε από καρδιάς τον Ιατρό και αγαπητό αδελφό Χρήστο Δ. που μας το εμπιστεύθηκε .





Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~