main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

29 Δεκ 2022

Του Ουρανού το ρεβεγιόν...(Πρωτοχρονιά με τους ταπεινούς)

 «…ὅταν ποιῇς ἄριστον ἢ δεῖπνον, μὴ φώνει τοὺς φίλους σου μηδὲ τοὺς ἀδελφούς σου μηδὲ τοὺς συγγενεῖς σου μηδὲ γείτονας πλουσίους, μήποτε καὶ αὐτοί σε ἀντικαλέσωσι, καὶ γενήσεταί σοι ἀνταπόδομα. ἀλλ᾿ ὅταν ποιῇς δοχήν, κάλει πτωχούς, ἀναπήρους, χωλούς, τυφλούς, καὶ μακάριος ἔσῃ, ὅτι οὐκ ἔχουσιν ἀνταποδοῦναί σοι· ἀνταποδοθήσεται γάρ σοι ἐν τῇ ἀναστάσει τῶν δικαίων.

«…ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ρύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε( Λουκ,ΙΔ, 12-14,21)

Έρχονται οι Άγιες μέρες του δωδεκαημέρου. Ο καθένας διαφορετικά συναισθάνεται τη σπουδαιότητα αυτών των ημερών. Κάποιοι κάνουν πλάνα και σχέδια για ρεβεγιόν και καλεσμένους…Ανταποδοτικά, συμφεροντολογικά, με το βλέμμα στο μέλλον, με προοπτική, με μια, έστω και λανθάνουσα, υστεροβουλία. Υπάρχουν όμως και μερικοί, έστω και ελάχιστοι, που όλη τους τη  ζωή την περνούν ανάμεσα στα Θεϊκά λόγια του Ευαγγελίου. Τα Χριστουγενιάτικα...πλάνα για εκείνους, αρχινάνε την Κυριακή των Αγίων Προπατόρων, με την παραβολή του μεγάλου Δείπνου. Ξεκινούν τότε και κείνοι να κάνουν τα δικά τους ξεχωριστά σχέδια για τις ημέρες που έρχονται. Ζουν με το Ευαγγέλιο ή καλύτερα, ζουν το Ευαγγέλιο. Η λίστα με τους καλεσμένους αυτών των μακαρίων γράφεται και συμπληρώνεται ολοένα, ιδιαιτέρως αυτήν την προεόρτια Κυριακή! Σαν προσκαλούνται απ' τον Χριστό μας, να βιώσουν στην πράξη την παραβολή του μεγάλου Δείπνου! Δεν καλούν λοιπόν  φίλους, ημετέρους αρεστούς και συνεργάτες της ανταπόδοσης…Ψάχνουν να βρουν ταπεινούς  και ταπεινωμένους, που παλεύουν με τον ιδρώτα του καμάτου τους, να μην απελπιστούν από  τις καθημερινές δυσκολίες και ύστερα εισέρχονται όλοι μαζί  στην πνευματική τράπεζα την ουράνια. Απόψε λοιπόν θα σας διηγηθούμε για τους φετινούς μας καλεσμένους!

Μέσα σε σπηλιές, ανεμοδαρμένα καταφύγια ψυχών που διψούν τον Κύριο. Μέσα σε ανήλιαγα σπίτια Εκκλησιές, με προσκυνητάρια κεροφώτιστα και τα αγιωτικά κειμήλια να καθρεφτίζουν το ιλαρό το Φως. Με ήχους της θάλασσας που τάματα και απάγκια λυτρωτικά  ξέρει να φανερώνει. Με την ευχή της  γονατιστής μάνας και  της καμπάνας  τον αχό από την μακρινή την πατρίδα,  να σημαίνει το ξημέρωμα της μεγάλης γιορτής. Το Άγιο δωδεκαήμερο, συντροφιά με τους ταπεινούς ήρωές μας. Βγαλμένο από τη ζωή των μακαρίων, που ξέρουν το γιατί γιορτάζουν και κυρίως το γιατί ζουν!

Ταπεινοί Γίγαντες, όπως τόσο συχνά στα μοσχοθυμιατισμένα αναστάσιμα γραφτά του μας τους συστήνει με δάκρυα χαράς ο κυρ-Φώτης ο Κόντογλου…Δεν είναι γεννήματα της φαντασίας του ψυχογράφου ης Ρωμιοσύνης! Κάπου τους έχουμε όλοι μας συναντήσει…και πολλές φορές, αλίμονο, τους έχουμε λοιδορήσει, λόγω, έργω, ή διανοία, κλείνοντάς τους ερμητικά  την πόρτα της ψυχής μας…

Αυτοί να είναι  οι δικοί μας καλεσμένοι αδελφοί μου στου Ουρανού το ρεβεγιόν! Θα μας κεράσουν και αυτοί, όχι κάτι γαστριμαργικά ευφάνταστο και δυσεύρετο, μα ένα τόσο δα κουφετάκι…που η γλυκύτητά του όμως, απερίγραπτα μελισταγή κάνει ξανά τα χείλη και τα στόματά μας, κάθε που η μάνα μνήμη ανακαλεί εκείνη την επίγευση του πρώτου κεράσματος σαν τους αντικρίσαμε! 

Όπως η λέξη κόσμος κατά τον Άγιο Ισάακ τον Σύρο, των δακρύων τον μύστη, είναι ένας ορμαθός όλων των παθών, των θεομίσητων ροπών, των κακών επιθυμιών  και των ολέθριων συρμών, έτσι και η λέξη ταπεινός συγγενεύει εξ αίματος Της άκρας Ταπείνωσης, όλες τις υψοποιές αρετές, τις θεάρεστες συνήθειες και το θαυμαστό αυτό μικρό ποίμνιο, που του κόσμου αποξενωμένο, έχει τον νουν και της καρδιάς τα όμματα μόνο στον Ουρανό και ποτέ στα χαμερπή του κόσμου.

Σε αυτές τις γιορτάδες, ας ανακαλύψει η μνήμη και η ψυχή τέτοιους ταπεινούς ανθρώπους, θριαμβευτές του θείου ελέους και να τους αγαπήσει, διάπλατα μα κυρίως ανυπόκριτα… "Τα μάτια τους γίνονται βρῦσες καὶ τρέχουνε  μ᾿ αὐτὰ τα δάκρυα  ποτίζεται τὸ ὁλόδροσο κι ἀμάραντο δέντρο τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς" όπως πολύ όμορφα σημειώνει ο ίδιος ο Κόντογλου …

Να θυμηθούμε ξανά και λυτρωτικά, αυτό που τόσο μοναδικά μας προέτρεπε ο Κυρ -Φώτης, να ζούμε αληθινά. Αληθινή ζωή είναι μονάχα η εν Χριστώ ζωή  και αληθινή χαρά... η πονεμένη. "Καλό είναι να υπάρχεις έλεγε  αλλά να ζεις είναι άλλο πράγμα...έλεγε!

  Μέσα από κείμενα παραμυθίες θα τους συναντήσουμε σήμερα  και θα τους καλέσουμε κοντά μας! Ελάτε, καθίστε στο τραπέζι μας! Εσείς οι πιο δικοί μας! Μαζί με τον Χριστό την Παναγία Μητέρα μας και τον Ουρανοφάντορα προστάτη μας! Άγνωστοι ως χθες…Πλέον καταδικοί μας! Έτσι όπως λαχταράμε να μας αποκαλέσει κάποτε ο ίδιος ο Ουράνιος Οικοδεσπότης, όταν θα φέρει το βλέμμα Του πάνω μας και θα μας συγκαταριθμήσει…Καταδικοί του Χριστού  και όχι κατάδικοι του σκοταδιού…Ένας τόνος και μια αιωνιότητα…Το φως και το σκοτάδι,  η κρίση και η Ανάσταση, η αγαθότητα και η φαυλότητα που, αλίμονο, επικράτησε (για το καλό…!) τούτες τις άγιες ημέρες, να έχει την τιμητική της…

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από νέα  ομότιτλη εκπομπή με κάποια επιλεγμένα τμήματα από παλαιότερη του 2013

Δεν ξέρουμε πότε ακούς τούτη την εκπομπή...Παραμονές Πρωτοχρονιάς του 2023, ή στο Άγιο ξημέρωμά της...Έκλεισες την πόρτα στο πολύβουο και στο πολύφωτο και έμεινες στο ταμείον σου, με το φως ενός καθαρού κεριού, μόνος μόνω Θεώ, να Τον εκλιπαρείς για παράταση στην παράταση του ελέους Του. Πριν λίγο στο... ρεβεγιόν των θλιμμένων ελπιζόντων, στην αγρυπνία του νέου έτους, γεύτηκες οίνο και ψωμί και ο Χριστός έγινε πάλι της καρδιάς σου κατακτητής και κατοικητής, ο πιο ειρηνικός, ο πιο χαροποιός, ο πιο ζωοποιός! Σε τέτοιες αληθινά χαρούμενες στιγμές ίσως να  συναντιόμαστε! Καλή και Θεάρεστη να ναι η νέα χρονιά!

Καλή Πρωτοχρονιά! Με τους ταπεινούς! Τους ελαχίστους των αδελφών Του! Σαν να ακούγεται η φωνή του Κυρίου σε μια αλλιώτικη έκφανση της Ευαγγελικής περικοπής την Κυριακή της κρίσεως… δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μουΑν με αυτούς περάσατε την Πρωτοχρονιά με εμένα την περάσατε! 


23 Δεκ 2022

Τη ΚΕ΄ του Μηνός Δεκεμβρίου...

 

Είναι πολλά αυτά που καθημερινά περνούν από δίπλα σου. Πρόσωπα και λόγια…Μηνύματα και σιωπές…Κάποτε προσπερνάς, κάποτε στέκεσαι και αναλογίζεσαι και αναρωτιέσαι και ξεκινάς να ψάχνεις, τι άραγε να κρύβεται. Ένα μήνυμα στο κινητό, μια κουβέντα του παιδιού, που ετοιμάζεται στα γρήγορα για το σχολειό του.  Το μήνυμα: Τα ξημερώματα " βοάς" το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με  αλλά δεν ακούς τίποτα ....Κενό, γνόφος αγνωσίας. Το παιδί:  Άσε με μαμά! Δεν προλαβαίνω! Γράφω και διαγώνισμα Βιολογία πρώτη ώρα…Τι μου δίνεις αγιασμό, λες και θα με βοηθήσει να γράψω με τούτα τα ακαταλαβίστικα!  

Τι να απαντήσεις στον αδελφό, τι να πεις στο παιδί; Αναζητούν την αλήθεια όπως και εσύ! Ναι,  ο Θεός δεν ανακαλύπτεται μα αποκαλύπτεται θα μου πεις! Σε κάθε τι το υπέρλογο, το υπέρ νουν, σε κάθε τι το αδύνατο για τους ανθρώπους. Του Θείου Παύλου ο ορισμός της πίστης: «εστί δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων». (Εβρ. ια' 1).

Αν ο Ουρανός αποκρινόταν, δεν θα ήταν η πίστη αυτή που σε ξυπνά μεσόνυχτα αλλά η γνώση...η απάντηση στον αδελφό! Δεν είναι μαντζούνι μήτε μαγικό πράγμα ο αγιασμός, δεν είναι κάτι χειροπιαστό και ορατό η εξ ύψους βοήθεια, η απόκριση της μάνας! Έλεγε ένας σοφός ηλικιωμένος αδελφός μας σε κάποιον που αντιμετώπιζε μια δυσκολία και φάνταζε τόσο δυσπροσπέλαστος ο δρόμος που ορθωνόταν μπροστά του:- Αδελφέ μου κάνε προσευχή, προσευχή, προσευχή! Μα κάνω και τίποτε άλλο; του απάντησε ο δυσκολεμένος! -Αχ, να συνεχίζαμε την  προσευχή και μόλις το αεροπλάνο προσγειωθεί ασφαλώς…Μόνο σαν είναι στον αέρα τον θυμόμαστε τον Θεό…Και ο πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος  έλεγε συχνά: Κάθε πρωί που ανοίγετε τα μάτια σας να λέτε το Δόξα εν υψίστοις Θεώ! Χωρίς λόγο προφανή! Χωρίς αίτημα εκπληρωθέν άνωθεν! Για να διασκευάσουμε λίγο και εκείνο το υπέροχο που έλεγε ο παπά-Τύχων ο Αγιορείτης: κατοστάρικο το ελέησον, χιλιάρικο το Δόξα σοι!  Κατοστάρικο η γνώση, εκατομμύριο η πίστη! Πίστη ακράδαντη όποιος έχει, βουνά μετακινεί! Γνώση ασφαλή και βεβαία, μόνο τα ανεβαίνει! Δεν είναι βέβαια κακό να επιζητάς την καρδιακή και βιωματική όμως  γνώση, όταν αυτή σε απομακρύνει από την θλιβερή αγνωσία του Θεανθρωπίνου προσώπου του Κυρίου! Και δεν αναφερόμαστε βέβαια στο ακατάληπτο και αναφές της ουσίας του Θεού, αλλά στην ολέθρια και εθελούσια αδιαφορία μας για Εκείνον! Αναφερόμαστε στην άδολη και αδίσταχτη πίστη, που καθιστά Τον ανερμήνευτο και αθέατο για τους σωματικούς οφθαλμούς Θεό, τόσο Οικείο  και Ερώμενο!

Έφτασε η Μητρόπολη των εορτών! Τα γενέθλια του Θεού! Κατάγιομη από εκστατικά επιφωνήματα, συνειρμικούς λογισμούς και ευλογοφανή ερωτήματα τούτη η μέγιστη εορτή και τα εκπληκτικής ποιητικότητας ιερά λόγια της! Ο αϊδιος Θεός λαμβάνει μορφή δούλου! Ὁ ἀχώρητος παντί, πῶς ἐχωρήθη ἐν γαστρί; ὁ ἐν κόλποις τοῦ Πατρός, πῶς ἐν ἀγκάλαις τῆς Μητρός; Ἄνανδρος εἰμί, καὶ πῶς τέξω Υἱόν; …ἄσπορον γονὴν τίς ἑώρακεν;

Πῶς ἐξείπω τὸ μέγα Μυστήριον; ὁ ἄσαρκος σαρκοῦται, ὁ Λόγος παχύνεται, ὁ ἀόρατος ὁρᾶται καὶ ὁ ἀναφὴς ψηλαφᾶται· καὶ ὁ ἄναρχος ἄρχεται. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἀνθρώπου Υἱὸς γίνεται, Ἰησοῦς Χριστός, χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτός, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.(Αγ.Ιωαν.Δαμασκηνού από τα ἀπόστιχα του Ἑσπερινοῦ της 26ης Δεκεμβρίου)

Και οι απαντήσεις των Ιερών Υμνωδών, δίνονται στις θαυμάσιες ακολουθίες των Χριστουγέννων,  με άσειστο θεμέλιο την αγνή πίστη, όσων διαλεχτών του Θεού με αγραυλούσα πάντοτε ψυχή και τις αισθήσεις της ολοζώντανες, θα κραυγάσουν το Δόξα εν υψίστοις Θεώ και θα σιγοψάλλουν με πάντερπνη ψυχή το   Μυστήριον ξένον, ὁρῶ καὶ παράδοξον!

…ὅπου Θεὸς δὲ βούλεται, νικᾶται φύσεως τάξις, ὡς γέγραπται.

 ….οὐ φέρει τὸ μυστήριον ἔρευναν, πίστει μόνῃ τοῦτο πάντες δοξάζομεν, κράζοντες μετὰ σοῦ καὶ λέγοντες. Ἀνερμήνευτε Κύριε, δόξα σοι.

Χριστούγεννα ξανά! Τη ΚΕ΄ του αυτού Μηνός, η  ένσαρκη παρουσία του Χριστού! Η πίστη μόνο θα οδηγήσει καρδιές σε φωτισμόν Αληθείας,  χαρά και δοξολογία Ζώντος Θεού! Μόνο η σκληρόκαρδη λογική που ψάχνει αποδείξεις αδιάσειστες και τεκμήρια αποδεκτά για τους πολλούς τούτου του απατεώνα κόσμου, θα συνεχίσει να μην ξημερώνει του ψεύδους τη νύχτα!

 Ἡ γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ, τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως…

Νώντας Σκοπετέας

Χριστούγεννα 2022


Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο μὲ τίτλο : «Πάντα Χριστούγεννα»

Πρόμαχος Ὀρθοδοξίας 2022

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή, όπου ανθολογούνται κάποια από τα άφταστης ποιητικότητας λόγια των ακολουθιών της μεγάλης Δεσποτικής Εορτής των Χριστουγέννων. 

Τροπάρια των μεγάλων βασιλικών ωρών…Ο Εσπερινός των Χριστουγέννων! Παράξενοι όλοι εκείνοι που την Παραμονή εορτάζουν με αυτούς τους ύμνους σε κεροφώτιστα ταμεία και δώματα!  Άραγε ποιο λαμπροστόλιστο και χιλιοφωτισμένο εμπορικό κέντρο, μπορεί να συγκριθεί με την ατμόσφαιρα μιας ταπεινής Εκκλησιάς, στο σούρουπο της παραμονής των γενεθλίων του Θεανθρώπου Ιησού; Φεύγει η ζωή, κυλά σαν το νερό τρεχούμενο με ορμή! Θα κοιτάξουμε κάποια στιγμή πίσω και δεν θα βρούμε ούτε ένα τέτοιο σουρούπωμα ιερής προσμονής, χαράς ασυνάντητης σ’ αυτού του κόσμου το μάταιο! Ας φροντίσουμε φέτος να βρεθούμε (όπου αναπαύεται η ψυχή μας) και να νιώσουμε αυτήν την ατίμητη καρτερία, τούτον τον γλυκασμό! Στο κατανυκτικό σούρουπο του Εσπερινού και στο αχάραγο ξημέρωμα των Χριστουγέννων! Νηστεμένοι, εξομολογημένοι, δωρίζοντας δάκρυα και αμαρτίες στον σπαργανωμένο Λυτρωτή! Και έπειτα ενωμένοι μαζί Του στο Θεοποιητικό μυστήριο των μυστηρίων! Λίγο πριν ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία της Του Χριστού Γεννήσεως! Δεύτε ίδωμεν πιστοί που εγεννήθη ο Χριστός! Ναι, τότε και μόνο θα γνωρίσουμε τον καταδικό μας τόπο-φάτνη! Την ίδια μας την καρδιά! 

 

17 Δεκ 2022

Τελικά ποιός εγκατέλειψε...Ποιόν…;

 

Φωτισμός Σωτήρ και Υπερασπιστής ο Κύριος!(Ψαλμ.26) Όπλο φωτεινό! Ακαταγώνιστο στις επιθέσεις του εχθρού η επίκληση του ονόματός Του! Από όσους Τον πιστεύουν! Από όσους δεν έχουν αδρανοποιήσει τούτο το ακατανίκητο όπλο! Γιατί το να το επικαλείσαι απλά, δεν τρομάζει τον εχθρό! 
Και ράσο ακόμα να φοράς και πιστός να δηλώνεις ευκαίρως ακαίρως…Το να βιώνεις Σταυρικά, το να γίνεσαι ποιητής του νόμου Του Κυρίου και όχι απλά ακροατής του, αυτό είναι που ισχυροποιεί το υπέρ παν όνομα! Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με!
 Λεν την ευχή του Ιησού οι ταπεινοί με καθαρή καρδιά δούλοι Του και υποτάσσεται ευθύς κάθε κακό και πονηρό,  με φόβο και με τρόμο!(Φιλιπ.2,10) Χριστός γεννάται, δοξάσατε! Δόξα εν υψίστοις Θεώ! Πόσοι από εμάς, που θα τα ψάλλουμε ακόμα, στις μέρες τις άγιες τούτες, τα βιώνουμε; 
Πόσοι αναγνωρίζουμε και ομολογούμε και δοξάζουμε στην πράξη τον Θεάνθρωπο Χριστό μας;
 Και πόσοι σαν ακροατές και επιδεξιότατοι κατασυγκινημένοι έστω ψάλτες, θα βρεθούμε στις λαμπροστόλιστες Εκκλησιές αχάραγα να εορτάσουμε τα γενέθλιά Του, απλά σκορπώντας τα σαν λόγια και μόνο στον αέρα! Ο Θεός γίνεται (ω αυτός ο τρισευλογημένος ενεστώς διαρκείας της πίστης μας!) άνθρωπος και κυκλοφορεί θαλπερά ανάμεσά μας, ως τέλειος Θεός και Άνθρωπος! Όλος στη γη και όλος στον Ουρανό ο απερίγραπτος Λόγος! Απερίγραπτος, απερινόητος, μα ονοματισμένος με το πιο δοξασμένο όνομα τούτου του κόσμου: Ιησούς! Με τούτο το όνομα να μαστίζουμε τους εχθρούς, μας παραγγέλλει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος! Ω, να συναισθανόμασταν την δύναμη τούτου του ονόματος! Ποιος εχθρός θα μας εκφόβιζε; Ποια ορατή και αόρατη απειλή θα μας τρομοκρατούσε; Ποιο όπλο ανθρώπινο θα μας κατανικούσε; Αν ομολογούσαμε Χριστό με το βίωμά μας, με την συνεχή και ειλικρινή μας μετάνοια, θα αναφωνούσαμε θαρρετά και ανδρεία σαν τον ιερό ψαλμωδό το: Κύριος φωτισμός μου και Σωτήρ μου! Τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος υπερασπιστής της ζωής μου. Από τίνος δειλιάσω; Και εκείνα τα σπαρακτικά ψαλμικά λόγια ικεσίας: μη εγκαταλίπης με, μη αποσκορακίσης με, μη απορρίψης με, μη αποστρέψεις το πρόσωπό Σου, μη αντανέλης το πνεύμα Σου, μη παραδειγματίσης με, θα είχαν ουσία και βεβαία ελπίδα! Στις μέρες μας μοιάζουν για τους περισσοτέρους μας τόσο αλυσιτελή, τόσο απαρρησίαστα, τόσο κούφια και ψεύτικα!...ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι...(Β΄ Τιμ. 3,5) Ξεχασμένο σαν ομπρέλα της βροχής στην αποθήκη και λαμπιόνι Χριστουγεννιάτικο του στολισμού στο πατάρι έγινε τούτο το όνομα! Ευκαίρως μόνο, περιστασιακά, κάποτε σαν μια κάποια δοκιμαστική επικουρική λύση, η επίκλησή του!
 Πολύ κάτω στην Ιεραρχία Εκείνος, που είναι η αρχή και το τέλος, ο συναΐδιος Υιός, Εκείνος που είναι μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ἄνθρωπος Χριστὸς Ἰησοῦς» (Α΄Τιμ.2,5), Εκείνος, που κυριεύει σε ζωή και θάνατο!
 Πάνω-πάνω η ειδωλοποιημένη λογική και η κτίση, η υπερέχουσα επιστήμη, το κινητήριο χρήμα, η προσκυνητή ενέργεια! Και ένας Ιησούς, βοηθός σε αναμονή, ανενεργής έξω από την πόρτα της ζωής μας, αναμένει το πότε ίσως τον χρειαστούμε! Ένας Ιησούς, χρήσιμη αφορμή για γιορτές και πανηγύρια, ενίοτε όμως επικίνδυνος αν φανερώσει το πρόσωπο του ζηλωτή Θεού που γυρεύει αποκλειστικότητα…
Θέλουμε μόνο να μας καταλαβαίνει, να μας οικονομεί, να μας...υπακούει, να προσαρμόζεται στις σύγχρονες αρνησίχριστες "ανάγκες" μας, στους βλάσφημους και θεοστυγείς  συρμούς μας, στις άλογες και ακρατείς διαστροφές μας, στις άθεσμες και ανόσιες "προόδους" μας…
Ας το σκεφτούμε ίσως καλύτερα από κάθε άλλη φορά στα φετινά Χριστούγεννα αδελφοί και πατέρες σαν ακουστεί εκείνο το υπέροχο εξαποστειλάρι της μεγάλης εορτής, το Επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο πατηρ ημών…

Τελικά ποιός εγκατέλειψε...Ποιόν…;

Νώντας Σκοπετέας

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο μὲ τίτλο : «Πάντα Χριστούγεννα»

Πρόμαχος Ὀρθοδοξίας 2022


Απόσπασμα από  εκπομπή με τίτλο "Κύριε μη μας εγκαταλίπεις..."


Χριστούγεννα 2022




15 Δεκ 2022

Τῷ καιρῷ ἐκείνω...

                          

Πες μας μπαμπά για τα Χριστούγεννα …για την Φάτνη τον Ιωσήφ την Παναγίτσα και το Χριστούλη,τους Μάγους και τ ΄Αστέρι…
Πάντα αυτές τις μέρες οι ψυχές μας γλυκαίνουν, ζεσταίνονται, μετράνε αντίστροφα ως το ξημέρωμα των Χριστουγέννων. Θυμόμαστε τα χρόνια που σαν παιδιά καρτερούσαμε τον ερχομό του μικρού Χριστού…που πάντα γεννάται…δεν γεννήθηκε ούτε θα γεννηθεί…Γεννάται. Ο ενεστώς…διαρκείας. Και εμείς ελπίζουμε πως αυτή η διάρκεια πάντα θα μας σκεπάζει, όπως οι γονείς μας όταν μετά το βραδινό παραμύθι σκέπαζαν τα ονείρατά μας και μας σταύρωναν για καληνύχτα.
Τα χρόνια κύλησαν και πήραμε και εμείς την θέση τους, εκεί δίπλα σε ένα μικρό κρεβάτι με ένα βιβλίο παραμυθάδων στο χέρι, με μια φωνή ψιθυριστή στο σκοτάδι να διηγείται ό,τι μπορεί να ταξιδέψει στο όμορφο, να γαληνέψει μια παιδική ψυχή στην αγκαλιά του φύλακα Αγγέλου της. Τούτες τις νύχτες τις καρτερικές τα βιβλία των παραμυθάδων ας πάνε στην άκρη. Και οι φωνές μας οι ψιθυριστές ας γίνουν πιστευτές και ας πιάσουν να διηγούνται αυτά που γίνηκαν τότε….Μα αν δεν τα πιστεύουμε εμείς στ΄αλήθεια πως θα νοιώσουν τις ιερές αλήθειες οι εύφορες παιδικές ψυχές; Αν εμείς δεν ξέρουμε όλες τις ιερές λεπτομέρειες εκείνης της συγκλονιστικής για τον άνθρωπο νύχτας, τι θα διηγηθούμε στα μικρά μας; Πόσοι γνωρίζουμε πως ο Χριστός γεννήθηκε Ξημέρωμα Κυριακής…Πόσοι γνωρίζουμε για το ταξίδι των μάγων μαζί με το αστέρι, τον συμβολισμό των δώρων…την Θεϊκή εμφάνιση στους αγραυλούντες ποιμένες…Ή καλύτερα πόσοι από εμάς πιστεύουμε, ότι όλα αυτά συνέβησαν πρσγματικά και ότι δεν αποτελούν απλά το σενάριο σε μια καλοσκηνοθετημένη σχολική γιορτούλα με τα παιδιά μας να υποδύονται ρόλους μπροστά από τις κάμερες και τις φωτογραφικές μας μηχανές;
Απόψε το βράδυ θα διηγηθώ την ιστορία με τον εκ δεξιών ληστή , αυτόν που…λήστεψε τον Παράδεισο με το Μνησθητί μου Κύριε. Είχε συναντήσει την Ιερή Οικογένεια κατά την φυγή της στην Αίγυπτο…μα μόλις αντίκρυσε τον Σωτήρα στην αγκαλιά της Παναγιάς έκανε πίσω και δεν προχώρησε στα σκληρά του σχέδια, λέγοντας πως αν ποτέ ο Θεός κατέβαινε στη γη, θα έπαιρνε την μορφή αυτού του μωρού…Την διάβασα σε έναν λόγο του Αγίου Νικολάου του Βελιμίροβιτς. Αυτήν και πολλές άλλες θαυμαστές αλήθειες εκείνης της λυτρωτικής για το ανθρώπινο γένος Θεϊκής απόφασης…Να κατέβει ο Θεός επί γης και να ανέβει ο άνθρωπος στον ουρανό…
Όλα τα βράδια που απομένουν μέχρι το ξημέρωμα της του Χριστού Γεννήσεως,θα θυμάμαι μια τέτοια αληθινή Ιστορία να την λέω ψιθυριστά εκεί δίπλα στις αγγελικές ψυχούλες…Να μην ξεχάσω όμως, κάθε τέτοια αληθινή διήγηση να την ξεκινάω όχι με το Μια φορά και έναν καιρό, μα με την φράση Τω καιρώ εκείνω …
Τα Χριστούγεννα δεν είναι παραμύθι…μα η πιο γλυκιά παραμυθία της ανθρώπινης ψυχής…

Νώντας Σκοπετέας

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο μὲ τίτλο : «Πάντα Χριστούγεννα»

Πρόμαχος Ὀρθοδοξίας 2022

Τα Χριστούγεννα δεν είναι παραμύθι! Είναι ένα γεγονός λυτρωτικό! Κοσμοσωτήριο! Η Γέννηση του Θεανθρώπου Ιησού! Εξ ύψους κατήλθε Η Αγάπη, Η Ελπίδα, Η Ζωή, Η Ανάσταση, Η Αλήθεια!

Τα Χριστούγεννα είναι Η Αλήθεια! Το Φως ήρθε στον κόσμο για να ρίξει φως στης αμαρτίας και στου ψεύδους τις βαριές αλυσίδες! Να φωτιστούν και έπειτα εκείνες να ραγίσουν στο πρώτο Χριστός Ετέχθη! Και έπειτα να σπάσουν, να συντριβούν στο θριαμβευτικό πρώτο και αιώνιο Χριστός Ανέστη!

 

 Διάθεση και από το Χριστιανικό βιβλιοπωλείο “Μέλισσα” στη Θεσσαλονίκη.

Τηλ. επικοιν.: 231 020 2600 & 6979202600

Όλα τα έσοδα από τις εκδόσεις του Προμάχου Ορθοδοξίας διατίθενται αποκλειστικά στους Ιεραποστολικούς σκοπούς της πνευματικής ελεημοσύνης και επί το πλείστον στην Δωρεάν διάθεση των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου όπου καρδιά Ορθόδοξη Χριστιανική καρδιά χτυπά!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

11 Δεκ 2022

Κέρασέ μας Χριστό! (Ιωάννης Βράνος)


Αχόρταστη και αξεδίψαστη να ναι η ψυχή μας για Χριστό! Τούτη είναι ευχή ατίμητη, σπάνια, που οδηγεί τα βήματα αυτού του πρόσκαιρου για κάποιους, έστω λίγους…Εκείνους που δεν αγαπούν τον Θεό μετρίως και μετρημένα, με μια δήθεν αγάπη, που ησυχάζει και νανουρίζει τη συνείδηση. Μια συνείδηση που δεν σταματά ποτέ να προσπαθεί για το ξύπνημα και την Ανάσταση! Εκείνους που αγαπούν εξ όλης καρδίας ψυχής δυνάμεως και διανοίας τον Κύριο και δεν παύουν να ζητούν ακόμα περισσότερο να Τον γνωρίσουν, να Τον αγαπήσουν, να Τον δοξολογήσουν…Δεν υπάρχει μέτρο και τέρμα σ’ αυτήν τους την πορεία! Συνεχώς αναζητούν του Θεού τις αποκαλύψεις, σε κάθε μοναδική και ανεπίστροφη στιγμή τούτης της ζήσης, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν. Κι όταν βρουν στον δρόμο τους τον οποιονδήποτε που έχει βίωμα και εμπειρίες Ορθοδοξίας μυστηριακής και εν Χριστώ ζωής, τον σταματούν, να γυρέψουν τροφή και νερό πνευματικό, έλαιον και οίνο για της ψυχής τα τραύματα... Να ζητιανέψουν χάρη, να παρακαλέσουν να γευτούν την αγάπη και την Χρηστότητα του Κυρίου. Να αποκτήσουν αίσθηση αγιότητας, μέσα από πεπειραμένους και πεπυρωμένους ιχνηλάτες στον λυτρωτικό μονόδρομο της Θέωσης. Συναντήσαμε νοερώς μια τέτοια εκλεκτή ψυχή! Δοκιμάστηκε σαν μοναχός στο Άγιο Όρος. Επέστρεψε στον κόσμο, εκεί να παλέψει με πάθη προσπαθώντας να αγιάσει. Μαθητής άξιος του κυρ Φώτη του Κόντογλου! Αγιογράφος άριστος, καθηγητής και δάσκαλος αναριθμήτων στην ουράνια αυτή τέχνη, συγγραφέας και λογοτέχνης έξοχος, με μια σπάνια οξυδέρκεια και βαθιά ματιά στην πνευματική ζωή και την Ορθοδοξία! Ο αξέχαστος Ιωάννης Βράνος! Ένα βιβλίο του γραμμένο το 1975! Στον πυρήνα του η θαρραλέα και αμερόληπτη κριτική πάνω στο έργο του Καζαντζάκη. «Το πικρό πορτραίτο» του σκιαγραφεί λεπτομερώς, παραθέτοντας πλησμονή στοιχείων και λόγια του ιδίου του Κρητός συγγραφέως. Εκείνου που νοούσε την ελευθερία, ανέλπιδη και άπιστη, ψυχικά συνταιριασμένος με τον Νίτσε και την αρνησίχριστη και  άφρονη κοσμοθεωρία του. 

Εδώ μια παρέκβαση θαρρούμε αναγκαία: Κανείς δεν μας απαγορεύει να προσευχηθούμε για την ανάπαυση των ψυχών! Ο Άγιος Παϊσιος, έφτασε στο σημείο να προσεύχεται για αυτόν ακόμα τον διάβολο…Είναι γνωστό ότι ο μισόκαλος του παρουσιάστηκε και του απαίτησε να σταματήσει να προσεύχεται για εκείνον! Κανείς δεν μας αποτρέπει να προσευχηθούμε γονυπετείς ακόμα, για να ζητήσουμε ο Κύριος στην κατάπαυσή Του, εκεί που όλοι οι Άγιοί Του αναπαύονται, να αναπαύσει κάθε ψυχή κεκοιμημένου αδελφού μας Χριστιανού Ορθοδόξου. Άλλο όμως προσεύχομαι εμπόνως και ένδακρυς και άλλο παραγράφω ή το χειρότερο, αμνηστεύω και εξωραϊζω βλάσφημα λόγια και πράξεις, που έμειναν και τα οποία στην αμνήστευσή τους μπορούν να παρασύρουν στον όλεθρο της πλάνης και της κακοδοξίας, όσους ανυποψίαστοι, άγουροι και πρωτόμπαρκοι στα πνευματικά, αναζητούν διψασμένα Την Αλήθεια, τον Θεάνθρωπο Ιησού δηλαδή και τίποτε άλλο! Φανταστείτε κάποιος από αυτούς, να πορευθεί με επήρειες από την «Ασκητική» για παράδειγμα και να βρεθεί  σε εκείνο το απόσπασμα που λέει:«Αφήνουμε τη θύρα μας ανοιχτή στην αμαρτία…»(σελ.82). Μη γένοιτο αδελφοί μου! Σε μια φράση και μόνο αποδομείται όλο το Σταυρικό πνεύμα του Ευαγγελίου! Και μη σπεύσει κανείς να πει ότι αποσπασματοποιούμε ή ότι απομονώνουμε μια φράση, γιατί υπάρχει πληθώρα τέτοιων θλιβερών κακοδοξιών, ανάμεσα και σε έστω κάποια καλά, στο έργο του! «Αλλά τις γαρ έγνω νουν Κυρίου; ή τις σύμβουλος αυτού εγένετο;»(Ρωμ.11-34) Ας προσευχόμαστε για όλων των αδελφών μας τις ψυχές! Από εμάς περιμένουν!

               

Στη σημερινή μας ραδιοσυναλληλία όμως, δεν θα αναφερθούμε σε αυτόν τον θεματικό πυρήνα, αλλά σε κάποιες σελίδες από το βιβλίο, που μας προκάλεσαν την επιθυμία, να φέρουμε σήμερα τον μακαριστό Ιωάννη Βράνο μπροστά μας, για να μας πει λόγον αγαθόν! Να σταλάξει στις ψυχές μας νάματα των δικών του εμπειριών! Να μας μιλήσει για Χριστό με τον δικό του τρόπο τον βαθύ, με έναν θαυμαστό ειρμό και μια συστοιχία ευλογημένη από σκέψεις ιερές που καταλήγουν μόνο μπροστά στον γλυκύτατο Θεάνθρωπο Ιησού! Μια ευλογημένη και ιερή αναδρομή στο λυτρωτικό σχέδιο της Ενανθρώπησης του Θεού και Σωτήρος! Προτροπή και ευχή του Θεόπνευστου συγγραφέα μας, η συνεχής κάθαρση! Αυτή θα χαρίζει όλο και περισσότερο Φως, βεβαιότητα αιωνίου και ελπίδα ανέσπερη! Κυρ- Γιάννη μας, ο Θεός να σε κατατάξει εν χώρα Ζώντων! Μίλα μας σήμερα για τον Χριστό! Κέρασέ μας με τις λέξεις και τις σκέψεις σου, γνώση Θεού! Να γεννήσει αυτή  όπως σύ λες πίστη και εκείνη να φωτιστεί με της προσευχής το φως, που θα οδηγήσει στης εξομολόγησης και της Θείας Κοινωνίας την αναγέννηση και ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ!

Μια εκπομπή, στην εβδομάδα των Αγίων Προπατόρων, των κατά σάρκα προγόνων του Κυρίου μας! Εκεί στον Απόστολο της ημέρας, οι θείες προτροπές για ανακαίνιση, εκεί η δικαία οργή του Θεού για τους υιούς της απειθείας! «…ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ. Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν, καὶ τὴν πλεονεξίαν, ἥτις ἐστὶν εἰδωλολατρία, δι’ ἃ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας …»(Κολ.3-4-6)

Είμαστε νέοι και ελεύθεροι μόνο όταν με φόβο Θεού ελπίζουμε σε Εκείνον που είπε:

 Εγώ ειμί  Η Ζωή, Η Ανάστασις, Η Ελπίς!

Νώντας Σκοπετέας

Με αποσπάσματα από ομότιτλη εκπομπή

 

 

7 Δεκ 2022

Του ταπεινού το...σκέπασμα…(+Γ.Εφραίμ Αριζόνας)

 


Από εκείνον τον Δεκέμβριο κάθε χρόνο στις 8, Θεία Λειτουργία και  ένα Αγιορείτικο κόλλυβο κάτω από την εικόνα του Κυρίου στο τέμπλο, με έναν Σταυρό φτιαγμένο περίτεχνα με ζάχαρες χρωματιστές και το όνομα Εφραίμ! Τους πρωτοείδα  από το ψαλτήρι που στεκόμουν, την πρώτη χρονιά όλους μαζί, την οικογένειά τους, και συμπέρανα πως κάποιος δικός τους άνθρωπος είναι που θυμούνται και τη μνήμη του τιμούν…Όταν δε ο πάτερ Ιωσήφ ξεκίνησε να λέει των Ιερέων τα ευλογητάρια, κατάλαβα οτι πρόκειται για κάποιον αφιερωμένο στρατιώτη του Χριστού μας!"Οἱ τήν ὁδόν τήν στενήν βαδίσαντες, τεθλιμμένην πάντες οἱ ἐν βίῳ, οἱ τόν σταυρόν, ὡς ζυγόν ἀράμενοι, καί ἐμοί ἀκολουθήσαντες ἐν πίστει, δεῦτε ἀπολαύετε, ἅ ἡτοίμασα ὑμῖν βραβεία καί στέφη τά οὐράνια". Ρώτησα τον παππούλη απολείτουργα λοιπόν και μου είπε:

 -Είναι για τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας…Τον αγαπούν ιδιαιτέρως!

Χαρούμενα τα πρόσωπά τους! Των Χριστιανών η παράξενη τούτη χαρά! Να εορτάζουν και να πανηγυρίζουν την ημέρα που κάποτε ο αγαπημένος σφάλισε τα μάτια του παντοτινά! Λάθος μεγάλο!  Θα αντιλέξουν τούτοι οι παράξενοι! Και θα συμπληρώσουν: Προσωρινά τα σφάλισε, μέχρι να ξανανοίξουν εν τη Δευτέρα παρουσία! Τότε που θα ενωθούν τα σώματα με τις αιώνιες ψυχές! Τα μάτια των ψυχών δεν σφαλίζουν ποτέ…εκτός αν το θελήσει ο ίδιος ο άνθρωπος να τα απονεκρώσει! Τα μάτια της ψυχής του Αγίου Γέροντα ήταν πάντοτε ορθάνοιχτά και τόσο παρεισδυτικά στο μέσα, όσων προσέτρεχαν δίπλα του, να ξεδιψάσουν και να ιαθούν  από την ταπείνωσή του. Μόνο ο  αληθινά ταπεινός είναι άγιος! Και ο Γέροντας Εφραίμ κέρδισε χωρίς την ελάχιστη υστέρηση όλα,  μα όλα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος! Με σοφία, πίστη και γνώση Τριαδικού Θεού ομίλησε, προφήτευσε, θεράπευσε…Η αληθινή και μακαρία ταπείνωση, ήταν εκείνη που τα επιδαψίλευσε  σε αυτόν, που έδωσε  και την τελευταία ρανίδα του αίματός του, για να λάβει τα ουράνια στεφάνια, τη μισθαποδοσία του ζέοντος Πνεύματος, από τούτη την πρόσκαιρη ζωή ακόμα! Και έτσι είναι  απίστευτα όσα, που τώρα κυρίως μετά την κοίμησή του ολοένα αποκαλύπτονται!

Είχε περάσει αρκετός καιρός από το τελευταίο μνημόσυνο, μόλις ξανασυνάντησα την κυρία Γ., τυχαία» μπαίνοντας στο γλυκοπωλείο της…

-Εσείς δεν είστε που κάνετε τα μνημόσυνα για τον Γέροντα Εφραίμ; Την ρώτησα.

-Ναι  παιδί μου! Και εσύ είσαι ο ψάλτης! Έτσι δεν είναι ;

-Δεν μας δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να μιλήσουμε…για τον μεγάλο μας Άγιο!

-Ω ναι! Μεγάλος Άγιος!

-Πολύ τον ευλαβείστε!

-Αχ παιδάκι μου, αυτός μας άλλαξε τη ζωή! Δεν θα σου πω λεπτομέρειες, παρά μόνο ότι ελάχιστες φορές τον είδαμε από κοντά! Και όμως ήταν συνεχώς μέσα στο σπίτι μας! Τι να σου λέω…Πολλά και θαυμαστά! Εγώ κάποτε, είχαμε αρχίσει τότε να μιλάμε με τον Γέροντα στο τηλέφωνο, είχα κάνει εξετάσεις για κάτι που με ταλαιπωρούσε…Πήγα λοιπόν σε έναν γιατρό τα αποτελέσματα να τα δει και εκείνος με καθησύχασε ότι δεν ήταν κάτι σοβαρό, δίνοντάς μου και μια ήπια θεραπεία…Σαν επέστρεψα στο σπίτι, χτυπά το τηλέφωνο και ήταν ο Γέροντας! Αφού μιλήσαμε λίγο, για διάφορα θέματα και χωρίς να του έχω αναφέρει τίποτα για τον γιατρό, μου λέει εκείνος! Κόρη μου, σημείωσε ένα τηλέφωνο που θα σου δώσω, βρίσκεται εκεί στην περιοχή σου αυτός ο γιατρός! Θα του πας τις εξετάσεις να τις δει εκείνος, γιατί δεν έκανε σωστή διάγνωση αυτός που πήγες! Φαντάζεσαι την έκπληξή μου, αλλά και την αμφιβολία μου για όσα άκουγα! Τη δυσπιστία μου καλύτερα πες…Αυτό που με συντάραξε, ήταν ότι όταν κλείσαμε, κάλεσα αμέσως το τηλέφωνο, που από την Αριζόνα ο πατήρ Εφραίμ μου έδωσε! Τότε δεν υπήρχαν ακόμα ούτε τα σημερινά μέσα, ούτε οι υπηρεσίες να σου βρουν το τηλέφωνο που ψάχνεις στο άψε σβήσε που λένε… Και ο Γέροντας μου έδωσε από την Αμερική, το τηλέφωνο του γιατρού, εδώ της περιοχής μας, που μου έσωσε τη ζωή! Γιατί ήταν κάτι τόσο σοβαρό τελικά και χρειάστηκε να παλέψω πολύ…Άλλοτε πάλι θυμάμαι…Ξέρεις, πόθος μας μεγάλος ήταν κάποτε να τον φιλοξενήσουμε, έστω για μια βραδιά στο σπίτι μας! Του το έλεγα λοιπόν συνέχεια! Γέροντα, αν καμιά φορά έρθετε στα μέρη μας, αφάνταστα θα  χαρούμε να σας φιλοξενήσουμε, έστω για λίγο! Σας παρακαλούμε, να έχουμε αυτήν την ευλογία! Εκείνος με την παιδική του φωνούλα και με γλυκύτατο τρόπο μου έλεγε: Μα έρχομαι συνέχεια παιδί μου και σας επισκέπτομαι! Εγώ τότε, δεν καταλάβαινα το νόημα αυτής του της απάντησης! Λίγα χρόνια πριν κοιμηθεί λοιπόν, συνέβη το εξής…Το λέω και ανατριχιάζω παιδί μου! Δεν είχε μπει καλά-καλά ο χειμώνας και είχα αγοράσει για τα παιδιά δυο παπλώματα για τα κρεβάτια τους! Ακόμα δεν είχε χρειαστεί να τα στρώσω και τα είχα πλυμένα και τυλιγμένα πάνω σε ένα μπαουλάκι στο μέσα δωμάτιο. Ένα βράδυ, που αγρίεψε ο καιρός πήγα να τα πάρω, να σκεπαστούν τα παιδιά…Μα βρήκα μόνο το ένα! Φαντάστηκα ότι κάποιος με είχε προλάβει και το είχε ήδη στρώσει! Μα κανείς δεν ήξερε τίποτα! Έφαγα τον τόπο! Έψαξα στα πιο απίθανα μέρη! Μέχρι και ότι κάποιος μπήκε και το έκλεψε σκέφτηκα, αλλά πάλι ο…κλέφτης μόνο το πάπλωμα θα έπαιρνε; Πέρασαν λίγες μόνο μέρες…Ήρθε η ευλογημένη ώρα, να ξαναμιλήσουμε με τον Γέροντα…Μπορείς να αισθανθείς την έκστασή μου, μόλις τον άκουσα να μου λέει…Μην ανησυχείς κόρη μου για το πάπλωμα! Κρύωνα ένα βράδυ, και ήρθα και το πήρα! Δεν σου έχω πει ότι έρχομαι συχνά και σας επισκέπτομαι; Λογισμοί δυσπιστίας ξανά! Δεν αμφέβαλλα ότι γνώριζε ο Γέροντας  για το πάπλωμα που χάθηκε, αλλά το να το έχει…δανειστεί ο ίδιος…Μου φαινόταν τόσο απίστευτο!  Ακόμα και μετά από τόσα υπέρλογα που είχαμε δει όλα αυτά τα χρόνια, που ο Κύριος μας ευεργέτησε στέλνοντάς τον δίπλα μας! Δεν του είπα τίποτα βέβαια, ούτε εκείνος προσπάθησε να διαλύσει τους λογισμούς, που σίγουρα κατάλαβε πως με κατέκλυσαν…Έτσι απλά λοιπόν, μια δυο μέρες μετά έκλαιγα σαν μωρό, μόλις αντίκρισα και το δεύτερο...χαμένο πάπλωμα, διπλωμένο και  ακουμπισμένο, όπως ακριβώς το είχα αφήσει πάνω στο μπαουλάκι…Σκέπασε τον Άγιο και ζέστανε όλων μας τις ψυχές…

    

Πλησιάζοντας ακόμα έναν Δεκέμβριο στις 8 του,  μαζί με τον Άγιο Πατάπιο, τον Άγιο Τυχικό και τον Άγιο Απολλώ από τους εβδομήκοντα Αποστόλους, μα και πάντες τους Αγίους ων την ιεράν μνήμην εξαιρέτως θα επιτελέσουμε, θα μνημονεύσουμε ξανά  έναν μεγάλο Άγιο της αποστατούσας εποχής μας! Έλεγε και ο Άγιος Πορφύριος, πως όταν κοιμηθεί αυτός, θα τρομάξετε σαν καταλάβετε ποιόν είχατε δίπλα σας! Αδημονούμε να ξαναψάλλουμε στο μνημόσυνο τούτο το πασίχαρο, με το αγιορείτικο κόλλυβο της ιερής προσδοκίας, της βεβαίας ελπίδας, με τα  σπερνά των παιδιών του, που δεν σταματούν να τον καλούν στο σπίτι τους, έστω για μια νύχτα να τους επισκεφθεί!

Εκείνος τώρα περιδιαβαίνει με την πανσθενουργό δύναμη του Αγίου Πνεύματος, όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτού του κόσμου! Και βρίσκεται παντού! Όπου τον επικαλούνται! Παρηγορεί, δυναμώνει, ενθαρρύνει! Μεσιτεύει και…σκεπάζει, όποιον αναγκεμένο αναριγεί, από το ψύχος της παγωμένης αγάπης των πολλών…

Νώντας Σκοπετέας. 

Δεκέμβριος 2022. Από επερχόμενη έκδοση του Προμάχου Ορθοδοξίας με Αγιορείτικες μορφές Αγγέλων εν σώματι.

Διασκευασμένο σε διήγημα ένα αληθινό περιστατικό, όπως με αγάπη Χριστού και ευγνωμοσύνη στον διαλεχτό μεσίτη της Αριζόνας, τον ταπεινό εν σώματι Άγγελο, μας διηγήθηκε η κυρία Γ.Α., την οποία και από καρδιάς ευχαριστούμε, για τις τόσο Χριστοφόρες και αναστάσιμες θύμησές της.

6 Δεκ 2022

Όταν εγγυάται ο παππούς μας ο Άγιος Νικόλαος…

Θαυμάτων η εξιστόρηση στο αρχονταρίκι αρχίζει.
Κατόρθωσε το ανέλπιστο, στις στάχτες ξαναχτίζει!
Του δωκε ο Άγιος σιγουριά και αυτό μόνο του αρκούσε.
Ταξίδεψε στα πέρατα, χωρίς ντροπή επαιτούσε!

Λέει την μονολόγιστη παιδί κι αγκίστρι ρίχνει
Ψάρι ξεβγάζει μονομιάς, σημείο ο πάππος δείχνει!
Τον Χατζηγεώργη θύμισε που με την προσευχή του,
γέμισε ψάρια τράπεζα εις την πανήγυρή του!


Εσπερινός στη στοργική Γρηγορίου. Άλλη μια μέρα κλείνει τον αινετικό της κύκλο, υποδεχόμενη και περιφανώς χαιρετίζοντας τους Αγίους, που έναν ολάκερο χρόνο πρόσμεναν για να μνημονευθούν εξαιρέτως. Αδελφοί και Πατέρες σε μια νέα αλυσίδα προσκύνησης και ενδυνάμωσης της πίστης. Περνάμε από τον Δεσπότη Χριστό, περιστοιχισμένο απ την Ευλογημένη των γυναικών και τον αρχηγό του αγγελικού τάγματος Ιωάννη, από τον Άγιο Νικόλαο και την Αγία Αναστασία την Ρωμαία. Όλοι καταλήγουμε στο θρονί της Γλυκοφιλούσας. Παρατηρώ κάποιων ρασοφόρων τα σκαμμένα πρόσωπα . Σαν να καρτερούν κάτι από την Εγγυήτρια Μητέρα τους. Να ανανεώσει την υπόσχεση της παντοτινής προστασίας! Και σαν να τους δίνει Εκείνη η Πανυπέραγνος , το πιο γλυκό μητρικό φιλί στο μέτωπο. Το βραβείο της σημερινής πνευματικής τους εργασίας. Το εφόδιο για την νυχτερινή μάχη με των παθών τον τάραχο τον απεχθή.
Στην τράπεζα γευόμαστε γλυκό τραχανά με τυρί και ζυμωτό ψωμάκι. Μαζί και ευωδιαστά μήλα που πόσο ταιριάζουν με την διήγηση του διαβαστή. Συνέχεια του Βίου του Αγίου Ευφροσύνου του μάγειρος! Τίποτα στο Όρος δεν αφήνεται ημιτελές. Όλα υπηρετούν την Σωτηρία. Ακόμα και μια μόνο λέξη μπορεί να μεταστρέψει τον νου! Δοκιμάζω το μήλο και για λίγο μεταφέρομαι στον θαυμαστό βίο του ταπεινότατου Αγίου. Περιφρονημένος και μουτζουρωμένος από την στάχτη και την ανθρακιά του μαγειρίου της μονής όπου διακονούσε πάντα με χαρά, λοιδωρούμενος από κάποιους αδελφούς του, υπέμενε και πορευόταν σιωπηλά και αγόγγυστα τον δικό του τεθλιμμένο δρόμο. Κάποτε όμως ένας ευλαβέστατος ιερέας του κοινοβίου, που προσευχόταν στον Κύριο να του φανερώσει τα αγαθά που θα απολαύσουν οι αγαπώντες Αυτόν, οραματίστηκε πως βρέθηκε στο μέσο ενός απερίγραπτου κάλους κήπου, με όλα τα αισθητά αγαθά της γης.
Στο μέσο του πλουσιόκαρπου περιβολιού στεκόταν ο Ευφρόσυνος ο οποίος του είπε ότι ήταν ο φύλακας του παραδείσιου εκείνου τόπου. Ο ιερέας εκστασιασμένος του ζήτησε τότε ως ευλογία τρία μήλα και ο Ευφρόσυνος του τα έβαλε στην τσέπη του πανωφοριού του. Μόλις τη νύχτα το τάλαντο κτύπησε για την ακολουθία, ο Ιερέας ξύπνησε μα διαπίστωσε πως τα μήλα ήταν πάνω του. Συνάντησε τον Άγιο στο Καθολικό και συνειδητοποίησε το άφραστο τούτο θαύμα. Την ώρα που ένδεος το εξιστορούσε στους υπόλοιπους κοινοβιάτες αδελφούς του, ο Άγιος αποτασσόμενος τον παραμικρό ανθρώπινο έπαινο, εξαφανίστηκε και δεν γύρισε ποτέ του πίσω. Τα μήλα του δε θεράπευσαν πλήθος ασθενειών!
Ευλογημένο συναξάρι! Τι βοήθεια προσφέρεις στην κάτισχνη πίστη μου σε κάθε σου Θεόγραφη σελίδα! Θαρρώ πως πάντα από εδώ και μπρος όταν θα τρώγω τούτον τον καρπό, μια ρανίδα από δάκρυ θα ανεβαίνει στα μάτια μου!
Στο Απόδειπνο συναντάμε και κατασπαζόμαστε ξανά τους ικέτες μας στον Ουράνιο θώκο . Δίπλα μου ένας ψηλός άντρας γύρω στα 65…Διάσημος, πρώην υπουργός και εξαίρετος του πόνου προγυμναστής… Αλλοιωμένα τα γνωστά του χαρακτηριστικά. Στέκεται με δέος αληθινό μπρος στα τίμια λείψανα των Αγίων. Τα αξιώματα μπροστά στην αδιάσειστη απόδειξη της όντως ζωής καταργούνται. Όλοι ίσοι ενώπιόν της. Όλοι προσπαθούμε, όλοι αγωνιζόμαστε κατά την προαίρεση και το φιλότιμό μας να ενδυθούμε και πάλι ξελεκιασμένη, την χιονοφεγγαρόφωτη στολή που ο φιλεύσπλαχνος Σωτήρ μας χορήγησε κάποτε εξ ύδατος και πνεύματος. Το Άγιον Όρος είναι αφετηρία και προπύργιο και άγκυρα και θεραπευτήριο και ιαμάτων πηγούλα αστείρευτη. Την καθαρτική του επενέργεια και την θαυμαστή του επήρεια, εκείνο το απόγευμα , μας την φανέρωσε το τόσο αλλαγμένο και ησύχιο βλέμμα του αδελφού μας του Ξανθού…

Μετά το Απόδειπνο ανεβήκαμε στο Αρχονταρίκι με την μαγευτική θέα. Θα συναντούσαμε τον Ηγούμενο Χριστοφόρο ο οποίος θα μας έλεγε λόγον αγαθόν.

Μια μεγάλη κορνίζα με την φωτογραφία του μακαριστού πατρός Γεωργίου κρεμασμένη δίπλα στην είσοδο, μαρτυρά το παντοτινό δέσιμο των τωρινών και μελλόντων Γρηγοριατών πατέρων με τον αλησμόνητο Γέροντα. Κρατά ένα κλωνάρι από τον αγαπημένο του βασιλικό και χαμογελά κοιτάζοντάς μας. Έτσι χαρούμενο και γεμάτο ελπίδα, ήθελε να τον θυμούνται τα αγαπημένα του παιδιά.
Εδώ σ αυτό το θαλπερό υπερώο, με τις βιβλιοθήκες και τη θάλασσα να στέλνει τους χαιρετισμούς της με τους ήχους και τα αφροκύματά της, σύναξε ο Γεώργιος την λατρεμένη του Αδελφότητα, σε έναν αλλιώτικο μυστικό δείπνο, για τελευταία φορά πριν φύγει για το αιώνιο ταξίδι. Κι όπως ο Κύριος εκείνο το συνταρακτικό βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, προείπε τον αποχωρισμό παρηγορώντας τα τεκνία του, όπως υποσχέθηκε την επανένωση, όπως ενετείλατο την προς αλλήλους αγάπη, όπως προσευχήθηκε εν ουρανώ για εκείνα, έτσι και ο Ποιμένας της Γρηγορίου, μιμούμενος ανυποκρίτως και κατά πάντα τον Αρχιποίμενα Οδηγό του, είπε τα τελευταία του λόγια που όλοι οι Γρηγοριάτες κρατούν σαν φυλαχτάρια στο νου και την καρδιά τους, ως το πανηγυρικό ξανααντάμωμά τους.
Διαβάζουμε από τον όσιο Γρηγόριο , αυτό το πνευματικό έντυπο, στόλισμα κάθε ψυχής Χριστιανού Ορθοδόξου, που γαλούχησε με φως Χριστού γενιές Φιλαγιορειτών. Μας έδωσε από ένα τεύχος ευλογία ο Γέροντας Χριστοφόρος σε σύντομη πρωινή συνάντησή μας…
…Περιμένοντάς τον να έρθει εκείνο το βράδυ στο αρχονταρίκι, ζωντανεύει καθαρά η συγκινητική εικόνα της τελευταίας εκείνης σύναξης. Τόσες αναφορές, τόσες ευαγγελικές παρατάσεις και ρήσεις του Χριστού μας ξεπήδησαν από εκείνες τις στερνές υποθήκες του μακαριστού Γεωργίου. Κάθε του φράση παρέπεμπε στο Καινό Βιβλίο της ζωής, που τόσο λάτρεψε και τόσο πιστά εφήρμοσε καθ όλα τα επίγεια έτη του. Τεκνία, ἔτι μικρὸν μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι….Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία· …οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς ὀρφανούς·…αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους …ἵνα πάντες ἓν ὦσι… Ακούγονται ξανά οι ρήσεις του Χριστού μας μέσα απ τα συγκλονιστικά τελευταία λόγια του Γέροντα. Με πλήρη αντίληψη του τέλους που ζύγωνε, σκέφτηκε πρώτα τα αγαπημένα του παιδιά και όχι την τόσο δυσκολεμένη του υγεία. Τακτοποίησε πρώτα εκείνα και έπειτα ήρεμος, περίμενε για λίγο μόνο καιρό την Κυρία Θεοτόκο που μεσίτευσε ώστε να αναχωρήσει στην γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας. Ανήμερα Πεντηκοστής του 2014! Ακούστηκε ουρανόθεν το άξιος, ξανά ύστερα από 40 χρόνια για τον δούλο του Θεού Γεώργιο.
Ξεκίνησε να μας μιλά ο νέος ηγούμενος και νιώθουμε όλοι μια πρωτόγνωρη ηρεμία να μας μεταδίδει. Χαμηλή φωνή και βλέμμα πάντα πράο. Μεσιτεύει ο Γέροντάς του να είναι άξιος συνεχιστής του…
Δεν θέλουμε να τελέψει η νυχτερινή μας συγκέντρωση …Έχει πολλά θαυμάσια να μας εξιστορήσει ….
Ξεκίνησε με την Ιστορία του Μοναστηριού. Αιώνες μοναστικής παράδοσης άρχισαν να ξετυλίγουν οι σκέψεις και οι λέξεις του. Με αληθινό δέος θυμάται τους πρώτους Γρηγοριάτες θεμελιωτές Πατέρες. Τον πρώτο δομήτορα Άγιο Γρηγόριο τον Σιναΐτη και έπειτα το θαύμα με τον υστερότερο νέο κτήτορα της Μονής Άγιο Ιωακείμ.
Αμφέβαλλε ο Άγιος για το αν θα μπορούσε να επαναδομήσει το μοναστήρι της μετανοίας και της κουράς του, που κάηκε ολοσχερώς το Νοέμβριο του 1761. Τότε όλοι οι Γρηγοριάτες διασκορπίσθηκαν σαν τα ανυπεράσπιστα αγρίμια σε γύρω σκήτες , σπηλιές και Μοναστήρια. Κάποιοι πήγαν και βρήκαν τον Άγιο σε σπηλιά όπου μόναζε στα μέρη της Αγίας Άννης. Ήταν δε αγένειος και παρακαλούσε τον Κύριο να αποκτήσει την όψη των πεφιλημένων του Αγίων φωτόμορφων Ασκητών. Σπαρακτικά τον παρακάλεσαν να ξαναφτιάξει το Μοναστηράκι τους, που ερήμωνε ολοένα κατεστραμμένο και αλειτούργητο πλέον για πολύ καιρό. Ήρθε τότε εκείνος και με πόνο ψυχής διαπίστωσε την ολική καταστροφή. Τίποτα δεν υπήρχε πια. Μόνο τα Άγια λείψανα και κάποια κειμήλια, που οι Πατέρες με αυτοθυσία έσωσαν πάνω στην μεγάλη φωτιά. Επιστρέφοντας στον καμένο τόπο, αμφέβαλλε ακόμα και εκείνος ο μακάριος και τρισχαριτωμένος και ουρανοστόλιστος Γέροντα, για το αν θα τα κατάφερνε.
Τόσο ακατόρθωτο φαινόταν για τον ανθρώπινο νου, να ξαναφυτρώσει Αθωνικός Λειμώνας μέσα στην ατέλειωτη στάχτη. Την εγγύηση την έδωσε ο ίδιος ο Άγιος Νικόλαος που του παρουσιάστηκε: Και η Μονή θα γίνει και εσύ θα αποκτήσεις γενειάδα! Έτσι του είπε και αυτό του ήταν αρκετό! Ακάματα εργάστηκε, ταξίδεψε μακριά, παρακάλεσε,ταπεινώθηκε, ζητιάνεψε , ακόμα και έρανο στον Σουλτάνο και στην Πόλη έκανε και με αστείρευτη πίστη και προσευχή τα κατάφερε να ξαναστήσει την Γρηγορίου και να δώσει το νέο έναυσμα για την Κοινοβιακή της συνέχεια. Και όλοι πλέον να τον μνημονεύουμε εις τους απεράντους αιώνες ως Άγιο Ιωακείμ τον μακρυγένη!

Όταν εγγυάται ο παππούς των Γρηγοριατών Άγιος Νικόλαος, τότε όλα τους φαίνονται δυνατά! Είναι τόσα τα θαυμάσια που η ιστορία τους έχει να διηγηθεί, τόσο η πρόσφατη όσο και η παλαιά, αυτή που ζωντανεύει κάθε φορά που η ανάγκη ή η περίσταση επικαλούνται τον Άγιο Προστάτη τους. Το γρηγοριάτικο Γεροντικό ξεφυλλίζουμε νοερώς ακούγοντας του Ηγουμένου Χριστοφόρου τη φωνή. Τότε που στον πρώτο μεγάλο πόλεμο στα 1916 Γρηγοριάτες πατέρες, ο Χρύσανθος και ο Μιχαήλ, συνάντησαν τον ίδιο τον Άγιο στην αποθήκη όπου είχαν κατέβει για να κοσκινίσουν το στερνό τους σιτάρι. Και εκείνος ευλόγησε το λίγο στάρι που πήρε στις χούφτες του πολλαπλασιάζοντάς το. Και δεν επείνασαν οι Γρηγοριάτες και μηδέποτε ελλατώθησαν του ευλογημένου άρτου.
Συνέχισε ο Γέροντας να μας μιλά για την δύναμη της ευχής του Ιησού. Θυμήθηκε χαμογελώντας ένα παιδί δέκα χρονώ που κάποτε του δίδαξε την ευχή και εκείνο την έλεγε συνέχεια. Του άρεσε να ψαρεύει και μάλιστα έφερνε πολλά και μεγάλα ψάρια στο μοναστήρι!-Όταν το ρωτήσαμε πως τα κατάφερνε μας απάντησε με τον πιο φυσικό τρόπο πως με κάθε Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με που έλεγε, έριχνε το αγκίστρι και αμέσως έπιανε ένα μεγάλο ψάρι! Ξανά το Γεροντικό της Μονής μπροστά μας! Τώρα έρχεται να μας συναντήσει ο Γέρων Χατζη Γεώργης ο Αθωνίτης.Τότε που ως δόκιμος μοναχός Γεώργιος διακονούσε ως βοηθός μαγείρου.
Παραμονές πανηγύρεως του Αγίου Νικολάου στα 1911 και κανένα καΐκι δεν ζύγωνε στον Αρσανά της Γρηγορίου, αφού η θάλλασσα ήταν πολύ ταραγμένη και θα τσακίζονταν. Οι πατέρες είχαν στενοχώρια που δεν θα μπορούσαν να παραθέσουν τράπεζα πανηγυρική με ψαρόσουπα για τον προστάτη τους και ξεκίνησαν να ετοιμάζουν στα καζάνια φασολάδα. Ο δόκιμος Γεώργιος συμμέτοχος αγγέλων, κεκοσμημένος με τα χαρίσματα του Παναγίου Πνεύματος εξ οσφύος μητρός, με πίστη ζέουσα, εκλιπάρησε τον Κύριο δια πρεσβειών του πάππου Αγίου Νικολάου και το θαύμα δεν άργησε να γίνει! Ξέβρασαν τα θυμωμένα κύματα, άφθονα και μεγάλα πελαγόψαρα που σπαρτάραγαν στον αρσανά! Τα πήραν οι Πατέρες και τίμησαν τον Άγιο με τον τρόπο που η παράδοσή τους καλούσε.

Νώντας Σκοπετέας

Ψυχή Ορθρία (Ημερολόγιο Όρους 2015)

Αποσπάσματα

5 Δεκ 2022

Δεν χρειάστηκα τίποτε άλλο...(Εγώ ειμί η Αλήθεια)

«…Σουρούπωνε όταν ξαναμπήκαμε στο Μοναστήρι! Αφήσαμε τον Γέροντα να αποσυρθεί για τον κανόνα του και εμείς με τον δόκιμο Β. κατευθυνθήκαμε στο αρχονταρίκι! Ένα υπέροχο τσάι του βουνού μας περίμενε σε ένα διπλανό καθιστικό που μας φιλοξένησε για δυο περίπου ώρες! Ο Β. μας μιλά με λόγια που σταλάζουν χαρά και μόνο! Πονεμένη, χαρμολυπημένη, ανόθευτη Χριστιανική χαρά! Γιατί μόνο αυτά τα χαρακτηριστικά συνθέτουν την αληθινή, την μόνιμη,  την καλά στερεωμένη χαρά του Θεού! Σαν παιδί μας κοιτά και μας μεταδίδει αυτόν τον τόσο ασυνάντητο  ενθουσιασμό του!...

…Τα παιδιά με τις καθαρές ψυχές και την χαρά του Αγίου Θεού να λαμποκοπά στα μάτια τους! Ένα τέτοιο παιδί , είχαμε μπροστά μας εκείνο το σούρουπο στην Σιμωνόπετρα! Έναν λαμπρό επιστήμονα, σπάνιας μόρφωσης και με ένα επιστημονικό μέλλον που διαγραφόταν μοναδικά! Κι όμως εκείνο το παντοτινό παιδί θέλησε κάποια στιγμή όλα τα εφήμερα να τα αφήσει πίσω του… ένα όμως θέλει παντοτινά να το συνεχίσει…

-Ξέρετε, ήμουν στο εξωτερικό και κάποια στιγμή μου γεννήθηκε η επιθυμία να επισκεφτώ το Όρος ! Κάλεσα εδώ λοιπόν και μίλησα με έναν πατέρα. Θέλω να έρθω Γέροντα! –Να έρθεις παιδί μου, πότε επιθυμείς; -Αύριο γέροντα! –Αύριο; Μα… Κατάλαβα αμέσως την έκπληξή του, μιας και στην Σιμωνόπετρα λόγω του περιορισμένου αριθμού των επισκεπτών, χρειάζεται ακόμα και μήνες πριν να καλέσεις για φιλοξενία…Μάλλον όμως κάτι θα αισθάνθηκε για τον πόθο μου και μου είπε: Θα μιλήσουμε ξανά σε μισή ώρα…Την επόμενη μέρα με το αεροπλάνο έφτασα Ελλάδα και σε λίγες ώρες ήμουν εδώ! Μόλις μπήκα μέσα δεν βρήκα κανέναν! Μπήκα να προσκυνήσω μόνος μου στο Καθολικό και ακινητοποιήθηκα μπροστά σε μια εικόνα του Χριστού μας! Εγώ ειμί η Αλήθεια έλεγε! Δεν χρειάστηκα τίποτε άλλο αδελφοί μου! Αυτό ήταν! Από εκείνη την ημέρα βρίσκομαι εδώ! Πάνε σχεδόν τρία  χρόνια!  Εμένα ξέρετε ως τώρα η ζωή μου ήταν  η επιστημονική έρευνα! Στον έξω κόσμο η προσευχή έμοιαζε σαν πάρεργο! Εδώ οι όροι παραλλάχτηκαν  με έναν θαυμαστό τρόπο! Εργασία η προσευχή και η έρευνα συνεχής,  αλλά  μέσα μας! Επίμονη και επίπονη ώσπου να βγουν τα πρώτα συμπεράσματα! Και τότε, Αχ Θεέ μου, τι ανακαλύπτεις όταν ερευνάς τα τρίσβαθά σου! Έναν πραγματικό βόρβορο, έναν λασπερό και ακάθαρτο βούρκο! Και έπειτα ξεκινά η πάλη για τον καθαρισμό, την θεραπεία …

Την στιγμή που αυτές οι τελευταίες γραμμές γράφονται ο λαμπρός επιστήμονας, ο ερευνητής ακούει το Χαίρε Μοναχέ, το  ψαλτοτράγουδο των Σιμωνοπετριτών…Τον ενδύουν με το μοναχικό τριβώνιο και τον καλωσορίζουν στην μονή ως πατέρα Λ! Πλέον η σπουδή  του θα συνεχιστεί στο εργαστήρι των αρετών, ένα κελάκι απέριττο κατάγιομο από  επιφωτιστικά συγγράμματα, συνδεδεμένο με Ουράνια νηπτικά τμήματα εφαρμοσμένων ερευνών πάνω στα άδυτα της αιώνιας ψυχής. Μόνο που εδώ δεν είναι απαραίτητα τα τεκμήρια,  μα μόνο πίστη χρειάζεται για να αποκαλυφθεί το ακατάληπτο μόνο αληθές! Δεν ερευνάται το μυστήριο,  μα μόνο η δαιδαλώδης ψυχή ανιχνεύεται! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την χαρά του Σιμωνοπετρίτη… Ερευνητή όσο ζω! Θεέ μου πως αντέχεται τόση χαρά!  Εύχομαι σύντομα να τον συναντήσω και να πάρω την ευχή του ως Ιερωμένου…»

Νώντας Σκοπετέας

 «Όσο ανασαίνω θα διψώ!»(Άγ. Όρος2018, απόσπασμα)

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~