main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

22 Αυγ 2022

Με θέα του Ουρανού τα σκαλοπάτια...(Η ματιά της Παναγίας)

…Σε όποιο μέρος κι αν σταθείς,  σ’ ακολουθάει  η ματιά της

Μεσίτρια  αχειροποίητη σου λέει τα μυστικά της.

Μητέρα Προδρομίττισσα φωνή μου μη παρίδης!

Μη σταματάς γλυκύτητα σ όλους να μεταδίδεις!

Αμαρτωλών η δύναμις, υπόσχεση πρεσβεία

Η Εγγυήτισσα η Κυρά σώζει την Αιγυπτία!

Απ’ του Ουρανού τις άκριες  κρέμεται σπηλιαράκι

Κλωστή ηλιαχτίδα το βαστά πάνω απ το θαλασσάκι.

Σαρακοστές με δάκρυα και αγώνες περασμένες…

Στου βράχου το απαράκλητο μορφές ηγιασμένες

Χαράδρα που αντιλαλεί ευχή εις τον αιώνα!

Μεγαλοσχήμων  τα μαλλιά πίσω από την Εικόνα!

…Μπήκαμε μέσα στο καθολικό του Τιμίου Προδρόμου. Μεγαλόπρεπο,  ολοφώτεινο στο πρωινό του Οκτώβρη και επιβλητικό, γεμάτο ζεστά φρέσκα χρώματα, περιποιημένο και με τάξη παροιμιώδη. Το εικονοστάσι της Παναγίας της Προδρομίτισσας δεσπόζει και εντυπωσιάζει με την γλυκύτητα που ξεχύνει αφειδώλευτα στις ματιές και στις ψυχές μας.

Η ιστορία της εικόνας γνωστή μα είπαμε πως η πραγματικότητα και η ψηλάφηση του θαυμαστού είναι άλλο πράγμα. Αχειροποίητη, άνευ χειρών ανθρώπων, Θεαρχίω νεύματι πλασμένη,  σπάνια και ανεκτίμητη. Παράσταση μόνο… δίχως  το ανά να την συνοδεύει… Δεν χρειάζεται η πρόθεση δίπλα της …εδώ το ζωντάνεμα του Ουρανού και της Ενδοξοτέρας Του δεν απεικονίζεται …Στέκεται εν υποστάσει  μπροστά στα έκθαμβα μάτια σου . Στα 1863 οι κτήτορες της σκήτης Νήφων και Νεκτάριος παρήγγειλαν στο Ιάσιο της Ρουμανίας την εικόνα της Παναγίας για να την τοποθετήσουν στο καθολικό. Ένας ευσεβέστατος Αγιογράφος ονόματι Ιορδάνης ανέλαβε την υπόθεση, υποσχόμενος στους Πατέρες πως η δημιουργία της εικόνος θα ετελείτο με το προσήκοντα  σεβασμό στην Παναγία και τον Κύριο, εν προσευχή και νηστεία… Ξεκίνησε λοιπόν ο σεμνός και πιστός τεχνίτης να ζωγραφίζει όλο θέρμη και προσευχόμενος στην Υπεραγία Μητέρα…

Μόλις τέλεψε με τα άμφια του Κυρίου και της Μητρός Του, ξεκίνησε να ζωγραφίζει τα πανίερα πρόσωπά Τους. Μα το αποτέλεσμα τον απογοήτευσε τόσο, που με δάκρυα και θλιμμένος ανείπωτα σκέπασε την εικόνα με ένα ύφασμα και κλείστηκε στο δωμάτιό του, προσευχόμενος συνεχώς  και εκλιπαρώντας τον Θεό δια πρεσβειών της Θεοτόκου  για θεία φώτιση, ώστε να καταφέρει να ολοκληρώσει την εικόνα. Έτσι κύλησε όλη η νύχτα… Το πρωί με τα μάτια κατακόκκινα από το κλάμα και την αγρύπνια μπήκε ξανά στο εργαστήριο με πίστη ότι θα τα καταφέρει. Ξεσκέπασε το εικόνισμα και έπεσε αμέσως κατά γης δοξάζοντας και ευχαριστώντας τον Κύριο που φανερώθηκε σ αυτόν τον τόσο ανάξιο δούλο Του. Η Εικόνα ήταν έτοιμη στην σημερινή της μορφή!

Από χέρια Αγγέλων έτσι όπως πρόσταξε ο Κύριος Σαβαώθ να γίνει! Πήρε έπειτα τον δρόμο της για το Όρος θαυματουργώντας καθ οδόν και χαρίζοντας από τότε την γαλήνη και την άφατη παρηγοριά της σε όποιον καταφεύγει γονατιστός έμπροσθέν της. Ασάλευτοι καθόμασταν και την κοιτάζαμε για αρκετή ώρα. Όπου και να πηγαίναμε έπειτα το υπέραγνο βλέμμα της  μας ακολουθούσε. Θεόσδοτο εικόνισμα! Προστασία και Σκέπη η Γεννήτρια του Φωτός. Κι είναι τόσα πολλά τα συναισθήματα που γεννιούνται στην θέα Της. Ναι, ένιωσα να με ελέγχει, να με νουθετεί αυστηρά σαν Μητέρα που αγωνιά. Μα δεν άλλαζε το κοίταγμά της . Αυτό, αιώνια γλυκό, αμετάθετα παραμυθητικό στέκεται εκεί και πάντα σε ακολουθεί. Είσαι εσύ που αλλιώς το εισπράττεις, όπως θα γίνει και στον άλλον  αόρατο ακόμα κόσμο, όπου το αναλλοίωτο Φως του Κυρίου άλλους θα φωτίζει και άλλους θα κατακαίει…

Τραβήξαμε οι γνωστοί πέντε λοιπόν, την πορεία  για το σπήλαιο του Αγίου Αθανασίου. Μια σύντομη δοξολογία δρόμος ως τον Σταυρό, που σαν ουράνιος οδοδείκτης έστρεφε τα βήματά σου προς  το αξόδευτο γαλάζιο. Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε ένα –ένα τα σκαλιά αποτυπώνοντας μέσα μας  μαγευτικές εικόνες βγαλμένες απ’ του Παραδείσου τ΄όνειρο… Ανάσες κομμένες από το απερίγραπτο με χιλιάδες λέξεις ακόμα πανόραμα των θαυμασίων του Πλάστη!

Κατ΄ αρχάς συ, Κύριε, την γη  εθεμελίωσας και έργα των χειρών σου είσιν οι ουρανοί…. Στην άκρη του Όρους ο αγιασμένος νότος του από την έρημο της Βίγλας. Και εδώ στην αετοφωλιά του ανεμοφαγωμένου γκρεμού,  μια σπηλίτσα που δεν ακουμπά στη γη μα απ τον ουράνιο θόλο  μοιάζει κρεμάμενη… Στον λαξευμένο βράχο, Θεού θυσιαστήρια να μαρτυρούν περάσματα Αγίων. Ο Άγιος Αθανάσιος που καρτερά αιώνια  τον καιρό των πνευματικών αγώνων, το ταξίδι των αρετών, την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή… Εδώ ξεκινούσε των αρετών το στάδιο, ησυχάζοντας από την Καθαρή Δευτέρα ως το Σάββατο του Λαζάρου! Προσευχόμενος για όλα του τα εκλεκτά τεκνία, παλεύοντας ανδρείως  με τους ανύστακτους δαίμονες και τα φιλεπίστροφα, υποκινούμενα από αυτούς, πάθη… Νηστεύοντας και ευχόμενος  ανέβαινε τον δικό του Γολγοθά,  μαστίζοντας τα τάγματα των αοράτων εχθρών και επέστρεφε έπειτα στη Λαύρα του και στο ποίμνιό του, για να συνεορτάσει την ένδοξη Ανάσταση.

Κτυπάμε την μικρή καμπάνα. Γοργόφτερος ο ήχος της μαρτυρά το προσκύνημά μας. Ο Άγιος ξέρει πως είμαστε εδώ! Φανερός παντού! Στο μικρό παρεκκλήσι του. Στο εικόνισμά του  στο πλάι της Εγγυήτισσας Παναγίας! Μήνυμα κρατά ο ίδιος γραμμένο πάνω του! Τα λόγια του ηχούν κι αυτά ασίγαστα: Εν καρδία πραέων αναπάυεται Κύριος. Ψυχή δε ταραχώδης, δαιμόνων καθέδρα… Οι Άγιοι δεν μεριμνούν για την  υστεροφημία τους! Θεωρούν εν ζωή, εαυτούς αμαρτωλοτέρους και ελαχιστοτέρους απάντων. Μόνο τον Παράδεισο ζητούν για όλους ανεξαιρέτως και αγωνιούν αέναα μήπως και οι μεθοδείες του διαβόλου,  μας κάνουν  να τον χάσουμε μέσα απ’ τα χέρια μας. Γι αυτό μας στέλνουν συνεχώς μηνύματα… Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω! Να κι ο έτερος καθηγητής της ερήμου Μέγας Ευθύμιος σιμά του κι αυτός ! Άλλο Θείο άγγελμα  εκείνος  κομίζει στον κόσμο: Όπλα του Μοναχού η μελέτη, η προσευχή, η διάκριση, η ταπεινοφροσύνη και η κατά Θεόν υπακοή!

Στεκόμαστε και πάλι άσειστοι μπροστά στην Παναγία! Εγγυήτισσα, γιατί ήταν αυτή η εικόνα που κάποτε βοήθησε την Αγία Μαρία την Αιγυπτία να μετανοήσει και να φύγει στην λυτρωτική για εκείνην  έρημο του Ιορδάνη. Ήταν αυτή που μεσίτευσε και παρηγόρησε και εγγυήθηκε την άφεση των αμαρτιών! Και έπειτα θέλησε να έρθει μόνη της  σ αυτό το σπηλιαράκι. Την βρήκε ο Άγιος και θέλησε να την μεταφέρει στην Λαύρα για να προσκυνείται από τους Μοναχούς. Όμως η εικόνα  επέστρεφε στου βράχου το θηκάρι που το΄ θελε για αιώνια εστία της. Έκτοτε εδώ στέκει και αγναντεύει το Αγιονορείτικο πέλαγο και υπόσχεται και ασφαλίζει με την παρρησία της. Και όσους Μοναχούς προστρέχουν, τους αγκαλιάζει στοργικά και τους σώζει εκ παντοίων δεινών. Και εκείνοι,  άμετρα  και σπαραχτικά  την ευλαβούνται και αγνοούν το απρόσιτο και το δύσβατο, τους μανιασμένους καιρούς και το απαράκλητο του τόπου, για να την φωτίσουν και να την υμνήσουν. Ανέβαινε συχνά ο Γέροντας Ιωσήφ ο ησυχαστής εδώ πάνω, να ανάψει το καντήλι της. Εδώ αξιώθηκε για πρώτη φορά του ακτίστου φωτός! Εδώ εκάρη Μοναχός… Γι αυτό ονομάστηκε και σπηλαιώτης!

Αν ψάξεις  πίσω απ την θαυματουργή εικόνα θα βρεις ακόμα το κερί με κολλημένα τα μαλλιά από την κουρά του Θεοφώτιστου Ασκητή, του παππού σχεδόν όλου του σημερινού αθωνικού  κόσμου! Αν σκύψεις και ασπαστείς   στο χώμα το αγιασμένο,  ίσως αισθανθείς πως ακόμα δεν έχει στεγνώσει από τα δάκρυα του Παπά-Χαρίτωνος του Πνευματικού,  που κάποτε το κατοίκησε για χρόνους πολλούς με την ευλογημένη του συνοδεία. Κι άλλοι αμέτρητοι οικήτορές της, ασκητάδες της ησυχίας και της Αγιότητας αγωνιστές, έχουν αφήσει τα αποτυπώματα της δεομένης ψυχής τους σε αυτό το λάξευμα του Δημιουργού.  Βρισκόμασταν  σε ένα από τα πλέον συνταρακτικά προσκυνήματα του Άθωνα. Στην καρδιά του Ιερού βουνού, την πάντα καιομένη από Θεϊκό Έρωτα, την σπλαχνική και φιλόξενη για όσους θελήσουν να συμπορευτούν με τους χτύπους της…

Μαζί μας και ένας Ρουμάνος προσκυνητής ο Κωνσταντίνος. Μόνος μόνω Θεώ, ταπεινός προσκυνητής, έλεος ζητούσε και γαλήνη, τίποτα άλλο! Προσκύνησε αθόρυβα στα δυο παρεκκλήσια του Ακαθίστου ύμνου και του Αγίου, γονάτισε μπροστά στην Παναγία και έφυγε έπειτα. Βρήκε ένα βραχάκι με θέα του Ουρανού τα σκαλοπάτια και καθόταν ήρεμος και αληθινά χαρούμενος με καρδία πραεία φωνάζοντας με την σιωπή του: Έρχου Κύριε! 

                                                        Νώντας Σκοπετέας
Η Παναγία οικονόμησε… Ημερολόγιο  Όρους 2014

                                       Με αφορμή μια σειρά 4 εκπομπών -Αύγουστος 2022- με τίτλο: 
                                                "Με το καραβάκι της Αγίας Μνήμης Αύγουστο στον Άθωνα"
                                             

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~