main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

20 Νοε 2020

Αποκάλυψη Αγίου Ιακώβου …


Πρέπει να περπατάτε ! Οπουδήποτε !  Τουλάχιστον μια  ώρα καθημερινά ! Σαν να πηγαίνετε κάπου βιαστικός !

 Του Γιατρού η προτροπή,   που αρχικά τον προβλημάτισε έγινε σιγά-σιγά τρόπος ζωής και συνήθεια αγαπημένη ! Εκείνη την ώρα  του απογεύματος,  με κάθε καιρό σε κάθε εποχή την καρτερούσε πλέον να αποτοξινώσει σώμα και ψυχή …Ήταν και  η πόλη τούτη που βοηθούσε , αφού  κάθε της γωνιά του γεννούσε μνήμες και  πρόσωπα. Έτσι ήταν πολύ ευχάριστος αυτός ο περίπατος  έστω και με βήμα ταχύ … Η διαδρομή που προτιμούσε,   ένας κύκλος  ιερών προσκυνημάτων . Εκκλησάκια ολοένα να μαρτυρούν την ευλάβεια των παλαιών , να του θυμίζουν όμορφα ορθρινά και σημαιοστόλιστα εσπερινά συναπαντήματα του παρελθόντος …Αγιοι Πέτρος και Παύλος , Άγιοι Ανάργυροι , Αγία Σοφία ,

Παναγίτσα ,  Αη Γιάννης Θεολόγος , Αγία Τριάδα , Άγιοι Πάντες , Άγιος Αλέξανδρος στο Νοσοκομείο…Το Απόδειπνο με τους Χαιρετισμούς στα χείλη και σταυροκόπημα συνεχές και …παράξενο,    να τον εφοδιάζει με δύναμη και αντοχή και να κάνει τους…. πολλούς να αναρωτιούνται και να ψάχνουν αφορμές της άνυδρης  λογικής   μόλις τον αντίκριζαν …Το μεγάλο κοιμητήρι με τους Ταξιάρχες,  η τελευταία στάση πριν την τελική ευθεία τη επιστροφής . Μετά των Αγίων Ανάπαυσον Χριστέ …Πόσοι δεν περιμένουν εδώ μέσα λίγο φως και ένα δάκρυ…Εκείνο το απόγευμα στα στερνά του Νοέμβρη ήταν σκοτεινό .Όλη μέρα έβρεξε πολύ ! Έκανε ένα μάτι ο καιρός εκεί γύρω στις 4 …Ευκαιρία σκέφτηκε να μην χάσω σήμερα τον περίπατο ! Έχω μια ώρα ως τις πέντε που θα πάρω το παιδί απ το ωδείο . Έτσι έγινε ! Πέντε παρά κάτι λίγο,   ήταν έξω από την πόρτα του μαθήματος  και περίμενε ! Αλλά πάλι , σκέφτηκε , λίγος χρόνος  έμεινε …ας κάνω το χατίρι του γιατρού να κάνω λίγα μέτρα ακόμα , να συμπληρώσω και ολόκληρη  την ώρα του …Ας πάω μέχρι εκεί που ξεκινά το πάρκο και επιστρέφω ! Ακριβώς ως εκεί που τελειώνει το πεζοδρόμιο ! Ούτε βήμα παραπάνω , μην περιμένει και το παιδί! Με βήμα ταχύ έφτασε ακριβώς ως εκεί που έβαλε το τέρμα . Περίπου 300 μέτρα και αναστροφή . Το τελευταίο προγραμματισμένο του βήμα στάθηκε δίπλα σε ένα μικρό κομμάτι λευκού  χαρτονιού ! Λασπωμένο ήταν,  μα κάτι τον οδήγησε  να σκύψει και να το σηκώσει . Κατάλαβε αμέσως γιατί έπρεπε να γίνουν εκείνα τα τελευταία μέτρα του σημερινού του περιπάτου . Ένα μικρό χάρτινο εικόνισμα φανερώθηκε μόλις το γύρισε ανάποδα. Πάνω του μια φωτογραφία! Εκείνου που συνεχώς έλεγε :Παιδιά μου με συγχωρείτε ! Ο αγαπημένος του Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης !  Τον πήρε στα χέρια και καθάρισε αμέσως το χώμα από πάνω του ! Γέροντά μου, ψέλλισε  ! Δεν επέτρεψε ο Κύριος ακόμα και αυτό το ταπεινό κομμάτι χαρτιού να παραμένει  σε λερά και να πατιέται !

Ξεκίνησε να επιστρέφει !Απόγευμα  26ης  Νοεμβρίου 2017 ! Συγκινημένος στο σπίτι  μίλησε στην γυναίκα του για αυτόν του τον περίπατο  … Την εικόνα την έβαλε αμέσως στο αμάξι , να θυμάται αυτήν την  ανακάλυψη που έμοιαζε τόσο με αποκάλυψη ! Δεν είπε σε κανέναν άλλον τίποτα !

Το επόμενο απόγευμα την ώρα που ξεκινούσε την γνώριμή του θεραπεία …χτύπησε το κινητό του ! Ήταν η Μαρία απ το γραφείο !

–Έμαθες τα χαρμόσυνα ; Την ευχή του Αγίου να έχουμε !

–Ποιού Αγίου αδελφή μου ;

-Πριν λίγο το έμαθα και σε πήρα να χαρείς ! Αγιοκατατάχθηκε ο Γέροντας Ιάκωβος στην Εύβοια ! 

Δάκρυσε από χαρά ! Πέρασε ξανά από το πάρκο, στάθηκε για λίγο ακριβώς στο σημείο  που μόλις χθες έστειλε μήνυμα ο Ουρανός και συμμαρτυρία για έναν αληθινά ταπεινό Άγιο του Θεού . Για εκείνον που ανέσυρε από τον βούρκο και την λάσπη των παθών χιλιάδες ψυχές,   που κάθε χρόνο πλέον  στην επαύριον της Εισόδου της Παναγίας μας  στα Άγια των Αγίων , στο πανηγυρικό προοίμιο της Ευδοκίας του Θεού στον κόσμο Του ,  θα τον μνημονεύουν και θα ζητούν τις ακαταγώνιστες μεσιτείες του.  



Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο : Δυο χρυσαφένιοι κρίκοι .

 

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~