main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

28 Μαρ 2013

Ένας Θεός στα μέτρα μου ...


 
Ένας Θεός στα μέτρα μου ...Ένας τίτλος που μπορεί να ταιριάξει σε οποιαδήποτε Κυριακή του Τριωδίου , της Σαρακοστής , του Πεντηκοσταρίου ή στο Ευαγγελικό και Αποστολικό μήνυμα κάθε Κυριακής και Εορτής του ενιαυτού .
Διαστάσεις απόλυτες που δεν επιδέχονται τροποποιήσεων , αλλαγών , υποχωρήσεων ή έστω συμβιβασμών… Έχει συμβεί σε όλους μας  , είναι σχεδόν βέβαιο ,να συζητάμε με κάποιον καλό μας φίλο ή συγγενή μας που έχει ενστάσεις για την αυστηρή μας τοποθέτηση πάνω σε ορισμένα ζητήματα…- Λίγο νερό στο κρασί σου βρε αδερφέ …-Λίγο λάσκα τα λουριά…-Λίγο να ακολουθείς το σήμερα …την εποχή μας …Προχώρησε ο κόσμος άλλαξαν οι καιροί 
Προχώρησε ο κόσμος ; και πού έφτασε λίγο-λίγο ; …Μήπως στο χείλος του γκρεμού ; Μήπως στο απόλυτα φθοροποιό σκοτάδι ;
Η μόνιμη επωδός , αυτό που συνήθως ακολουθεί όλα τα περισσεύματα αγάπης και πίστης που ανακαλούνται μέσα απ τα βάθη της ψυχής   για να «παλέψουν» με   αυτήν την Θεομίσητη χλιαρή αντιμετώπιση , είναι η εξής χιλιοακουσμένη φράση : -Λέει στο Ευαγγέλιο κάτι τέτοιο ; Πού είπε ο Χριστός να μην ντύνονται τα παιδάκια στις Απόκριες ; Πού είπε να νηστεύουμε Τετάρτη και Παρασκευή ;  Πού να εκκλησιαζόμαστε κάθε Κυριακή ; Και εγώ πιστεύω στον Χριστό και το κεράκι μου πάντα το ανάβω στις Γιορτές…Και νηστεύω και όλη την  Μεγάλη Εβδομάδα , και πάω και  στην Εκκλησία   αλλά δεν κάνω και έτσι …λες και είμαι καλόγερος …
Τι να απαντήσεις …Τι να πεις ; Κάποιοι σιωπούν προσευχητικά …Μα για να σκεφτούμε…Αν υπήρχε αυτή η ρητή αναφορά μέσα στις Ευαγγελικές λαλιές , εμείς θα τις τηρούσαμε κατά γράμμα ; Αν εφαρμόζαμε όσα Ιερά  γράφτηκαν  , αν τηρούσαμε αταλάντευτα χωρίς την παραμικρή απόκλιση   όσα είπε ο Χριστός μας κατά την επίγειο διδασκαλία του , πόσο διαφορετικός θα’ ταν ο κόσμος μας …
Τήρησε αδερφέ μου – εαυτέ μου το Αγαπάτε αλλήλους και τους εχθρούς σας ακόμα χωρίς να ξεχωρίζεις κανέναν …Το μην κρίνετε …Το να μην κάνετε όσα δεν θέλετε να σας κάνουν οι άλλοι και τόσα  ακόμα Θεοδίδακτα  …Του Χριστού μας τις Θείες και σωτήριες προτροπές  …Κάνε αδερφέ μου – εαυτέ μου όλα αυτά που είπε Εκείνος και έπειτα ντύσε το παιδί σου μασκαρά , γιατί πουθενά δεν το απαγορεύει το Ευαγγέλιο! Τήρησε τις παραινέσεις  του Ευεργέτη σου και έπειτα φάε κρέας την Παρασκευή επειδή πουθενά δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο στον Θεϊκό Λόγο! …
Αδερφέ μου – Άθλιε εαυτέ μου παραδέξου το ! Θες έναν Θεό στα μέτρα σου !Κατά το δοκούν! κατά την βόλεψή σου , κατά το κέφι σου και την διάθεσή σου ! Να Τον βγάζεις έξω από την πόρτα όποτε σε ενοχλεί και σε ελέγχει η συνείδησή σου …να Τον καλείς όποτε Τον έχεις ανάγκη , στα δύσκολα , στα απροσπέλαστα με τις δικές σου δυνάμεις …Ένας Θεός στα μέτρα μου …στις προδιαγραφές μου …στα δικά μου θέλω …Κάτι σαν συνεργάτης , σαν υπάλληλος που προσλαμβάνεις , χρησιμοποιείς και απολύεις δίχως ενοχές , χωρίς αποζημίωση …. Το αυτεξούσιο που Εκείνος σου χάρισε αντί να σε γεμίζει με ζωή , σε πλημμυρίζει με θάνατο …Μα Αυτός σε περιμένει …Βρίσκεται ακριβώς έξω από την σφαλισμένη  πόρτα της ψυχής σου και σε καρτερά όπως ο Πατέρας το άσωτο σπλάχνο Του .
Αδερφέ μου –ταλαίπωρε εαυτέ μου να ζεις αληθινά  μέσα στον κόσμο μα να μην συμπορεύεσαι τους πολλούς …Να νοιώθεις μακάριος όταν εκείνοι σε δείχνουν με το δάκτυλο του ορθολογιστή άφρονος «σύγχρονου» ανθρώπου . Με φρόνημα ουράνιο και όχι κοσμικό να έχεις τα μάτια τα μέσα σου στραμμένα στα υπέροχα άνω …Γιατί όπως λέγεται και ταιριαστό θαρρώ είναι  , αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας , θα πας εκεί που θα κοιτάς ! Με ζεστή καρδιά και όχι την χλιαρή που θα αποστραφεί ο Χριστός εν εκείνη την ημέρα …Να φλέγεται από την αγάπη Του …Θείος έρωτας …Ζέουσα αγάπη , όχι βολική , όχι περιστασιακή όχι του συμφέροντος … μα  αγάπη ξέχειλη  που να μην τελειώνει , να μην εξαντλείται , να μην εξαρτάται , να μην υποχωρεί …Αγάπα  τον Θεό με μια αγάπη που δεν μετριέται όχι έναν Θεό στα μέτρα σου …Κοίτα  τον Σταυρό και νοιώσε  πως η αγκαλιά Του μας χωρά όλους …ακόμα και όλους εμάς  τους αμέτρητους …μετρημένους …    
/νώντας σκοπετέας /
Απόσπασμα απο Ομότιτλη εκπομπή ( Ένας Θεός στα μέτρα μου ) του Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως.  

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~