main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

26 Σεπ 2014

Ο Χριστός σταμάτησε στο Λουγκουζί


Το όνειρο δεν έσβησε , μα γιόμισε από χρώμα
Χαμόγελα και δάκρυα στης Αφρικής το χώμα …
Χρυσοπηγούλα δροσερή σταλάζει στην Ουγκάντα
κι ακολουθούν παιδιά φτωχά  τον Μέγα Αναστάντα!
 
Βαπτίζονται Ορθόδοξοι , αλήθεια ομολογούνε,
ψυχής Ιεραπόστολοι σκέπουν και αγρυπνούνε!
Στον Αη Σπυρίδωνα Χαρά εσήμανε η καμπάνα
Ξημέρωσε η Ανάσταση , ψέλνουνε τον Παιάνα !


 
Ευχήσου Πάτερ Γεώργιε το αμπέλι να βλαστάνει
Να στέλνει εργάτες η Κυρά , το ποίμνιο ν’  αυξάνει !
Παπά Ευφραίμ σαν πορευθείς ξανά στην Αφρική ,
Φίλα τα πόδια του Χριστού που ζει στο Λουγκουζί …


Νώντας Σκοπετέας /Σεπτέμβριος 2014
Απόσπασμα από την εκπομπή με τίτλο :
Ο Χριστός σταμάτησε στο Λουγκουζί






15 Σεπ 2014

Έλα να κάνουμε προσευχή !




-Προσεύχομαι Πάτερ στο Θεό μα Εκείνος απόκριση δεν δίνει …Νύχτες ολάκερες και μέρες μια λέξη Του δεν πήρα !
-Κι όμως σου μιλάει συνέχεια !
-Και τι μου λέει ;
-Σ αγαπώ παιδί μου ! Σ αγαπώ παιδί μου ! Προσπάθησε να τον ακούσεις !
-Θα προσπαθήσω παππούλη μου !
-Προσπάθησε και να του απαντήσεις ! Αυτό περιμένει από εσένα !
-Μα πως δεν σου είπα ; Συνέχεια του μιλώ ! Και είναι σαν να του απαντώ : Και εγώ σε αγαπώ !




-Λάθος απάντηση παιδί μου !
-Λάθος η αγάπη ;
-Άλλο περιμένει ν ακούσει από εσένα παιδί μου ! Άλλη απάντηση !
-Άλλη από το ότι και εγώ τον αγαπώ ;;;
-Ναι ! Από εσένα και από όλους μας περιμένει ν ακούσει : Εγώ Κύριε δεν σ αγαπώ !
Δεν σε πιστεύω ! Δεν σε πονάω ! Δεν σε θέλω δίπλα μου συνέχεια ! Θέλω να έρχεσαι όποτε σε καλώ Εγώ ! Βοήθα με Κύριε να σ αγαπήσω έστω και για μια στιγμή αληθινά , να σε πιστέψω όσο κρατά ένα ελέησον να σε πονέσω όσο βαστά  ένα δάκρυ…Αυτό  περιμένει παιδί μου ν ακούσει … Του τα χεις πει ποτέ όλα αυτά ;
-Ποτέ πάτερ !!  Ποτέ μου ο άθλιος !
-Μόλις το έκανες για πρώτη σου φορά  ! Γονάτισε  παιδί μου να σου διαβάσω την ευχή ! Μακρόθυμος ο Κύριος και πολυέλαιος ! 


Είναι οι στιγμές της αληθινής ειλικρινούς προσευχής ελάχιστες μέσα στην ζωή μας … Να μιλάς στο Θεό και να σ’  ακούει …εσελθέτω νώπιόν σου προσευχή μου, κλνον τ ος σου ες τν δέησίν μου…

Αυτός πρέπει να είναι ο αγώνας κάθε αληθινά προσευχομένου …Να υπάρξει έστω και για ελάχιστα  μέσα στη ζωή του μια στιγμή αφτιασίδωτης κατάνυξης , ταπεινής δεήσεως .

Εκείνη η στιγμή ! Κρατά όσο το μισάνοιγμα μιας γνώριμης παλιάς πόρτας που τρίζει όπως καμιά άλλη ...Αν θελήσεις να την διαβείς ...μπροστά σε τέμπλο γλυκόφωτο θα σταθείς και θα κλάψεις και θα γαληνέψεις και θα θυμηθείς την αχνή , ξεχασμένη σου αγιότητα την αμαρτωλότητά σου που συννεφιάζει την ψυχή σου  …
Εγώ Κύριε δεν σ αγαπώ ! Βοήθει μοι τη απιστία !


 

Ο Θεός μας οικονομεί όμως …ως μακρόθυμος και πολυέλαιος ! Μας στέλνει στο πλάι μας πνευματικούς ιχνηλάτες και οδηγούς  , κατευθύνοντας τα διαβήματά μας .. 
Δοξασμένο το όνομα του Κυρίου μας . Θαυμαστός εν τοις Αγίοις Αυτού !
Είναι κάποιοι απ  αυτούς τους οδηγούς οι οποίοι δια Πνεύματος Αγίου χτυπούν  την Πόρτα του Θεού όπως γράφει κι ο ποιητής και Εκείνος αμέσως τους απαντά ! Παρρησία και Αγιότητα …Καθαρές καρδιές θαρραλέες μπροστά στον Δεσπότη των πάντων …Μεσιτεύουν ζητούν και λαμβάνουν άμεσα την απάντηση ..Όλα προς τo συμφέρον των ψυχών …Διαπρύσιες προσευχές και ερωτήσεις …Πατρικές και φιλόστοργες  απαντήσεις  ! Ακατανόητες τις περισσότερες φορές …Γεννηθήτω το θέλημά Σου!

Υπήρξαν κάποιοι αδελφοί μας που αξιώθηκαν να συμπροσευχηθούν στο πλευρό τέτοιων αξιαγάστων Αγίων μεσιτών όπως ήταν ο Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης .

Αυτούς θα συναντήσουμε στην σημερινή μας εκπομπή ! Σαν να ακούμε την φωνή του Πατρός Παϊσίου να τους φωνάζει : Έλα να κάνουμε προσευχή !    


  Νώντα Σκοπετέα 
Απόσπασμα από το Εν τω Φωτί Σου οψόμεθα Φως και την εκπομπή με τίτλο :  
Έλα να κάνουμε προσευχή !

7 Σεπ 2014

Τελευταίες μέρες Καλοκαιριού...



Πόσο ευωδιαστές είναι οι μέρες του καλοκαιριού οι τελευταίες…Πόσο γλυκιά η  μελαγχολία τους, σαν άρτος απ'  τα εννιάμερα της Αειπαρθένου  με  γλυκάνισο αρωματισμένος , σαν κομμάτι από Φανουρόπιττα φτιαγμένη από παιδί  και κόλλυβο   του Νηστικάρη Αη Γιάννη.

 Νιώθεις πως κάτι φεύγει , μα για να σ ανταμώσει πάλιν και πολλάκις ,εν ετέρα μορφή,  σε ένα αλλιώτικο αποκάλυμμα 
του Θεού μες στη ζωή σου. Θέλεις να τις γευτείς χωρίς σταματημό  τις μέρες τις στερνές σε χώματα που αιώνια  θα περιδιαβαίνει η ψυχή...
Μεσημέρι ξαναπήρα τον ανήφορο της Βαϊδενίτσας…Μαζί με τον Πάτερ Ιωσήφ, παιδί της Κατακεκρυμμένης Παναγιάς της εν Άργει, τον Φώτη τον αδελφό μου, Καπετάνιο Αγιογράφο απ' του Αιτωλικού το νησάκι το αγιασμένο    και τις μικρούλες μου… Κάθε μας βήμα και μια ανάμνηση απ ότι ποτέ μας δεν αξιωθήκαμε να ζήσουμε μα πάντα θα νοσταλγούμε…Καιροί αλλοτινοί… Αέρινες φιγούρες μοναχών περνούν από μπροστά σου. Στα διακονήματά τους, τους  συναντάς… Εικόνες, της φύσης γεννήματα …Κερασιές, αμπέλια, καρυδιές, πλατάνια, δροσόλουστες σκιές κρύβουν του μεσημεριού τη λάβα . Καμάτεμα στου ρύακα την όχθη  την γεμάτη ευλογία…Ιδρώτας και ευχή…Δόξα Σοι και ανασεμιά…Ανοίγω  τα μάτια μου!  Ζωντανό το όνειρο, ο Θεός φανερός, δεν έχει εγκαταλείψει όπως θαρρείς όταν πρωτοκοιτάς, μόνο προσμένει την σπίθα…
Ερημωμένο της Κυράς Μοναστηράκι!  και συ καρτεράς τα πατήματά  μας, σφιχταγκαλιάζεις τις ματιές μας, αντιλαλείς τους θαυμασμούς  μας!

Στο καθολικό το πρώτο ξαπόσταμα .

Η πόρτα με τον Σταυρό  αγιασμένη από χέρια αγαθά. Περίβλεπτη ομορφιά ο χρόνος κι αυτός την φιλοτέχνησε…  Κεριά που ελπίζουν, συννεφάκια λιβανωτού ανεβαίνουν  ενώπιόν Του…Για λίγο θα τρυπώσουν στο ξύλινο αριστούργημα του τέμπλου. Λίγες μέρες μετά εδώ θα αντιφωνήσει το απολυτίκιο του Γεννεσίου της Μάνας μας.
 





                                                    
                                                                                                                                                                   Ἡ γέννησίς σου Θεοτόκε, χαρν μήνυσε πάσ τ οικουμέν, κ σο γρ νέτειλεν λιος τς δικαιοσύνης, Χριστς Θες μν, κα λύσας τν κατάραν, δωκε τν ελογίαν, κα καταργήσας τν θάνατον, δωρήσατο μν ζων τν αώνιον.

Το ψέλνουμε και οι φωνές μας γίνονται τόσο δυνατές που κοιταζόμαστε  αναμετάξυ μας με έκπληξη  .  Φωνή μου προς Κύριον εκέκραξα, φωνή μου προς Κύριον εδεήθην. Το παραθύρι στον νάρθηκα δεν μαρτυρά  το παρόν…Η παμπάλαιη Κολυμπήθρα στο πλάι του, αέναα αστέγνωτη απ την καθαρτική ενέργεια της υπερουσίου Τριάδος ,  θυμίζει την συντριβή των εναντίων δυνάμεων. Κλείνω ξανά τα μάτια…

Μανάδες με τα σπλάχνα τους έρχονται  να τα βαπτίσουν στην χάρη Της. Πέτρες και χώμα πρωτόβροχο πατούν τα γυμνά τους πόδια ,  τάμα και χαρά πονεμένη… Στενή η πύλη, και τεθλιμμένη η οδός η φέρουσα εις την ζωήν …
Βγαίνουμε στην αυλή , καθόμαστε στις πεζούλες …Αγέρας προσκυνητής  καμπανίζει του Θεού την μικρή σάλπιγγα, κρεμασμένη στην ταπεινή λεβέντικη μουριά …Καλεί κι αυτός σε  πίστης σύναξη , σαν παιδί που τραβά χαρούμενο το σχοινί μετά το δι ευχών του εσπερινού  σε ερημικό ξωκκλήσι…Το μανιάτικο  φαράγγι γεμίζει με ήχους θριάμβου και πάλι…έστω για λίγο…
Ανεβαίνουμε απ την δεξαμενή ως την πηγή στου βράχου το σχίσιμο ....Του Ταϋγέτου το αγίασμα σταλάζει αργά,  κόμπο -κόμπο…Οι γυρίνοι στην λιμνούλα υπομένουν τον καιρό …Σαλεύει για λίγο η γαλήνη  τους από τα χέρια των παιδιών μου  που αναζητούν το παιχνίδισμά τους. Παλιά υπήρχαν και καβούρια με το Β χαραγμένο θαυμαστά επάνω τους…Τώρα δύσκολα τα βρίσκεις …Μοιάζει κι αυτά τα πλάσματα  να χουν αποστρέψει το πρόσωπό τους …Στερεύει το νερό κι η αγιότητα γύρω μας … Πληρώνουμε τον κανόνα μας , μα την πάσαν ελπίδα μας σε Σένα αναθέτουμε μακρόθυμε Κύριε!
 Λίγες  γουλιές περίσεψαν  απ του Ουρανού την.... κρήνη .
Τις μοιραζόμαστε και αποχαιρετάμε το λατρευτό μας Μοναστηράκι.
Παίρνουμε τον σύντομο δρόμο ως τα λημέρια του Σαμουήλ του καλογέρου…Στην είσοδο ο καστρόπυργος με τις πολεμίστρες αγναντεύει ακοίμητος  του εχθρού τα ασκέρια… Γύρω τα κελιά , γκρεμισμένα απομεινάρια αληθινής μακαριότητας. Στο καθολικό της Κοιμήσεως ξεθωριασμένες οι παραστάσεις από τους εικοσιτέσσερις οίκους των Χαιρετισμών… Ο Πάτερ βάζει ευλογητός και ξεκινά το Απόδειπνο…Οι μικρές λεν το Πάτερ ημών…ο Φώτης μετανίζει συνεχώς…Επί σοι χαίρει  Κεχαριτωμένη πάσα η κτίσις...
 
Τα βλέμματά μας στους ζωγραφισμένους τοίχους . Χιλιάδες χρώματα αποκτούν τώρα οι φωνές μας …Του Σαμουήλ του Κτήτορα η ψυχή αναγαλλιάζει  στις Άνω Μονές  …Τι κι αν δεν έβγαλε κέρασμα να μας γλυκάνει… Στέλνει από κει τις δεήσεις του υπέρ του Θείου φωτισμού μας.
Επιστρέφουμε στο Ξεχώρι …Αμέτρητοι μικροί οίκοι του Κυρίου αναμμένοι από χέρια ευλαβών  καρτερούν το σουρούπωμα να ευφρανθούν από Φως Ιλαρόν…Τα κοιμητήρια του Αη Δημήτρη και του Ταξιάρχη  σαν  μανουάλια στη γη αναπέμπουν  ανάπαυσον … Στο μισοσκόταδο των Θεοφανείων κλείνει η μέρα μας… Ανάβουμε όλα τα καντηλάκια του τέμπλου…Πέρασε πολύς καιρός από την προηγούμενη φορά…

Στην Ωραία πύλη αντικριστά οι Θεοπάτορες … Ο Κύριος στα αριστερά ,  Καταβάς εν ύδασι ταπεινός σηκώνει την αμαρτία του κόσμου…Ο Βαπτιστής λιπόσαρκος και αυστηρός  υποκλίνεται στον Μεσσία. Δίπλα ο Θεολόγος μαθητής καταγράφει εξ Αρχής  την σωτηρία . Δεν υπάρχει εκκλησιά  στην Παλιά Ανδρούβιστα που να μην τον φιλοξενεί . Ηγαπημένος του Κυρίου μα και του Αγιογράφου που πριν αιώνες παράστησε τόσο μοναδικά τον Θαυμαστό Θεό σε όλο σχεδόν αυτό το κομμάτι της αδούλωτης γης.   Απέναντι οι τρείς  Ιεράρχες σαν να παρίστανται αυτόπτες βεβαιωτές του απερινοήτου,   προσκυνούν κι αυτοί την Αγία  Τριάδα που νιώθεις  υποστατικά να φανερώνεται  μπροστά τους! 

Οι Άγιοι Ανάργυροι σιμά στον αρματωμένο  Αρχηγό των Αγγέλων Μιχαήλ σε κοιτούν κατάματα υποσχόμενοι μεσιτεία .Ο Αη Δημήτρης καρτερά το δικό του καλοκαίρι... Φεύγοντας τα μάτια μας πέφτουν πάνω στον λογχισμό του Αθώου Σταυρωμένου . Προσκυνούμε το πανίερο  Πάθος σκύβοντας στην χαμηλή είσοδο…

 

Κλείνω ξανά τα μάτια μου…Καρδίαν νήφουσαν και ύπνον ελαφρόν ζητώ απ τον Θεό. Και να ονειρευτώ ότι σήμερα αξιώθηκα να ζήσω…
Εκχεώ ενώπιον Αυτού την δέησιν μου…  

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από το βιβλίο: "Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν"
( Εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2019)



1 Σεπ 2014

Σεπτέμβριος αρχηγός ...




Σεπτέμβριος ήρθε αρχηγός, του χρόνου ο Αρχοντάρης,
Σταυριάτης και Τρυγομηνάς στο αμπέλι δουλευτάρης.
Δασκάλισσα έκανε ευχή να δώσει φως κι εφέτος
κι ο Δέσποτας ευλόγησε των ευλαβών το έτος.



Γεννιέται πάντων η Χαρά από Ιωακείμ και Άννα
και αγάλλονται οι Χριστιανοί, που απόκτησαν τη Μάνα.
Μήνυμα στέλνει ο Εύσπλαχνος σ’ όλη την Οικουμένη,
πως την κατάρα έλυσε η Κεχαριτωμένη.

Πουρνάρια, που φυτρώσανε σε ξωκλησιού τη στέγη,
Θεοδώρας ήτανε μαλλιά, που από εκεί δε φεύγει.
Και το νερό το ολόδροσο, που κάποτε ήταν αίμα,
κυλάει δίπλα στου Ιερού το αγιασμένο ρέμα.



Μαυροφορούσα ανάπιασε από βραδύς προζύμι,
βασιλικός αγίασε του σπλάχνου της τη μνήμη.
Μες στο σκαφίδι έστιψε ζωοποιό κλωνάρι
κι έψελνε Σώσον Κύριε για του Σταυρού τη χάρη.

Στέκει η Σοφία δίπλα της, κλαίει τρείς θυγατέρες,
η Αγάπη, η Ελπίδα, η Πίστη της μυρώνουν τους αιθέρες,
Μαζί και ο Ευστάθιος με οικογένεια Αγία,
φριχτά όλοι υπομένουνε για την αθανασία.



Μοσχοβολά στα Κήθυρα μυρσίνη σε εικόνα,
θαύμα της Μυρτιδιώτισσας μένει εις τον αιώνα.
Μετέστη κι ο Ευαγγελιστής, Λόγου ηγαπημένος,
στον Ουρανό εν σώματι Χριστού προσκαλεσμένος.



Κινήσαν πάλι οι γιορτές, αρχή στο συναξάρι,
να εξιστορήσει θαύματα, ευώδες θυμητάρι.

Νώντα Σκοπετέα , 
από την συλλογή στιχουργημάτων με τίτλο : Του μηνού η ψυχή . 



Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~