main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

19 Δεκ 2011

(Χριστούγεννα του 81) Τριάντα χρόνια μετά στο απέναντι μπαλκόνι …..


Φίλοι από τόσο δα παιδάκια . Συμμαθητές , αχώριστοι παντού …Στα παιχνίδια ,στις αταξίες στις εκδρομές και τις χαρές …Σαν αδέλφια …Ο Χρίστος και ο Σώτος …Ένα σφύριγμα και πετάγονταν έξω στα μπαλκόνια των σπιτιών τους ,εκεί στην πολύβουη γειτονιά της Αθήνας , να συναντηθούν οι ματιές τους , να συζητήσουν για τα αυριανά μαθήματα να κανονίσουν επίσκεψη ο ένας στο σπίτι του άλλου . Μόνο μια μέρα της εβδομάδας χωρίζονταν ..Τα πρωινά της Κυριακής …Ο ένας παπαδάκι στο ιερό της ενορίας και έπειτα στο κατηχητικό με τον παπά- Φώτη …Ο άλλος με σφαλισμένα τα μπατζούρια στο κρεβάτι ή στην συνηθισμένη εκδρομή με τους γονείς και την αδελφή του… Πόσες φορές δεν του το ζήτησε ..-Έλα Σώτο αύριο στην εκκλησία , να ΄ρθείς στο ιερό με τα άλλα παιδιά …είναι και ο Μανώλης απ το άλλο τμήμα ... και έπειτα θα πάμε στο κατηχητικό …εκεί να δεις παιχνίδι και πόσο ωραία πράγματα μαθαίνουμε …είναι πολύ όμορφα έλα να δεις …Και εκείνος πάντα έλεγε : Nαι θα έρθω ! θα πω στην μητέρα μου να με ξυπνήσει αύριο …να με περιμένεις …και ποτέ δεν ήρθε …ή μάλλον ήρθε μια και μοναδική φορά , αλλά σε άλλο ιερό ..στο ιερό του Ταξιάρχη στο χωριό του πάνω στο βουνό , στης Κορίνθου τα ορεινά που τον κάλεσε εκείνα τα Χριστούγεννα του 81 , με τους γονείς του και την αδελφή του … Πόσο ευτυχισμένοι ήταν οι δυο φίλοι εκείνα τα Χριστούγεννα και πόσο θαύμασαν όλοι οι μουσαφίρηδες τα πολλά έθιμα που με μεγάλη ευλάβεια τηρούσε η οικογένεια του …Φτάσανε απόγευμα προπαραμονής κατάκοποι από τον δύσκολο και ανηφορικό δρόμο …Τα μαγκάλια ήδη θέρμαιναν το μεγάλο δωμάτιο που θα τους φιλοξενούσε ...Βελέντζες βαριές στα κρεβάτια και μια υπέροχη ζεστή ατμόσφαιρα με μυρωδιές τζακιού ενθουσίασαν μικρούς και μεγάλους …Εκείνο το βράδυ κύλησε όμορφα γύρω απ τη φωτιά με πρόβες στα κάλαντα της παραμονής …-Εδώ στο χωριό τα κάλαντα τα λέμε το βράδυ της παραμονής φίλε ….Σου χω έτοιμο φακό και τριγωνάκι ! Θα δεις θα ναι σπουδαία ! Το πρωί το χιόνι έπεφτε αραιό …-Μακάρι να το στρώσει είπε ο Χρίστος …να πάμε στην εκκλησία αύριο τα ξημέρωμα και να ναι στρωμένο το χιόνι …και πέρυσι έτσι ήταν !! Το σπίτι το πλημμύριζαν μυρωδιές από τα Χριστόψωμα που η μάνα του Χρίστου έβαλε νωρίς στο φούρνο ..ένα για την μεγάλη μέρα και ένα για τον γιό της που γιόρταζε . Και ήρθε το βράδυ της παραμονής …Τα πέντε παιδιά 3 ο Χρίστος με τους αδελφούς του και 2 ο Σώτος με την αδελφή του δεν άφησαν ρούγα για ρούγα ατραγούδιστη ….και η είσπραξη τους ενθουσίασε και άρχισαν να λογαριάζουν τι θα έκαναν με το μερίδιό τους ο καθένας -Ελάτε όλοι στο τραπέζι φώναξε με ενθουσιασμό ο πατέρας του Χρίστου . Και πήρε τα Χριστόψωμα και τα βαλε στην μέση του σοφρά ,και πήρε το θυμιατήρι που ΄ έκαιγε λιβάνι αγιορείτικο και τα θυμίασε και έπειτα πέρασε απ τον καθένα μπροστά και τον λιβάνισε με το μοσχομυριστό θυμίαμα …Ο Σώτος και οι δικοί του ξαφνιασμένοι , μα χαρούμενοι και καταδεκτικοί έκαναν τον σταυρό τους και κοιτάζονταν χαμογελαστά απορημένοι βλέποντας τον πατέρα του Χρίστου να θυμιάζει όλο το σπίτι και έπειτα να βγαίνει στην αυλή και στα άλλα μέρη του χωριατόσπιτου …Και έπειτα ήρθε με ένα τεράστιο κούτσουρο και το έριξε μέσα στη φωτιά και εκείνη δυνάμωσε πολύ ..-Όλη την νύχτα θα καίει δυνατά είπε ο Χρίστος στον φίλο του ..να ρθει ο Χριστούλης και να μας βρει καλούς νοικοκυραίους να ζεσταθεί και αυτός που θα ναι κρυωμένος …Και άρχισε μετά η μάνα του να φτιάχνει λαλάγγια στο τηγάνι στο τζάκι -Αυτά τα φτιάχνει η μάνα μου για να βοηθήσουμε την Παναγιά μας στη λεχωνιά της που θέλει ζέστη και άφθονη τροφή να μην κοπεί το γάλα της ….
Το ξημέρωμα τους βρήκε όλους στην παγωμένη εκκλησιά , που την ζέσταιναν τόσο όμως τα αναμμένα κεράκια και οι ολόθερμες προσευχές όλων των χωριανών που σαν να συναγωνίστηκαν ποιός θα φτάσει πιο νωρίς να ακούσει το απολυτίκιο της γέννησης που τριτώνει στον όρθρο … //
Πέρασαν τριάντα ολόκληρα χρόνια από εκείνο το ξημέρωμα …Οι δυο φίλοι χάθηκαν σε σπουδές , νέες ζωές και οικογένειες… ο Χρίστος έφυγε στην επαρχία και έκανε οικογένεια με τέσσερα μικρά αγγελούδια... Σπάνια βλέπονταν λοιπόν και στα μπαλκόνια τους δεν έβγαιναν πια …Τριάντα χρόνια κύλησαν με τους δρόμους τους να μην συναντιόνται ποτέ ξημέρωμα Χριστουγέννων …Ο Χρίστος πάντα θυμόταν με νοσταλγία εκείνο το ξημέρωμα του 81 και στενοχωριόταν που δεν τα κατάφερε τα κατοπινά χρόνια να μετατρέψει εκείνο τον Χριστουγεννιάτικο ενθουσιασμό του φίλου του σε αγάπη για τον Χριστό και την ωραία πνευματική ζωή των απλών Χριστιανών , ζωή που εκείνος ακολούθησε ενώ ο Σώτος ….
Ξημέρωμα Χριστουγέννων τριάντα χρόνια μετά …Φέτος ο Χρίστος θα γιορτάσει τα Χριστούγεννα στην πόλη , στους γονείς του , τον παππού και την γιαγιά πλέον , στην ενορία των παιδικών του χρόνων ….Αχάραγα ξύπνησε τα παιδιά του και με την γυναίκα του βγήκαν από το πατρικό στην παλιά του γειτονιά κοιτάζοντας κρυφά πάνω… στο μπαλκόνι του φίλου του-Χρίστο χρόνια πολλά!!! άκουσε μια φωνή από ένα αυτοκίνητο που σταμάτησε μπροστά τους ..-Σώτο εσύ είσαι ;!!! Τι κάνεις φίλε μου που πας τέτοια ώρα; ρώτησε με μια μικρή ελπίδα …-Δεν πάω… έρχομαι ..επιστρέφω από ρεβεγιόν Χριστουγέννων είπε χαμηλώνοντας κάπως το βλέμμα…και αλλάζοντας απότομα διάθεση άρχισε να ρωτάει τα ονόματα των παιδιών του φίλου του …-Έλα μαζί μας στην εκκλησία !!! Θυμάσαι τότε στο χωριό ; -Αν θυμάμαι λέει ..τα πιο όμορφα Χριστούγεννα της ζωής μου !!! -Έλα φίλε ..πάρκαρε το αυτοκίνητο και έλα να πάμε μαζί σήμερα ..τώρα !!
-Ναι θα έρθω !! Πηγαίνετε εσείς και έρχομαι …-Εντάξει είπε ο Χρίστος μελαγχολικά θυμούμενος τις αμέτρητες φορές που καρτερούσε τον φίλο του μα εκείνος δεν φάνηκε εκεί στο ιερό της ενορίας τους … Με το ίδιο καρτερικό βλέμμα τον περίμενε και αυτό το ξημέρωμα των Χριστουγέννων στον Άγιο Δημήτρη που σχεδόν είχε γεμίσει ήδη απο κόσμο … Είχε κρατήσει και ένα κάθισμα δίπλα του .Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά και ο παιδικός του φίλος ήρθε και κάθισε σιμά του. -Επιτέλους ήρθες !!! ψιθύρισε... Ξέρεις πόσα χρόνια το περίμενα αυτό ;; Και εκείνος με μάτια κατακόκκινα απ το ξενύχτι μα με πρόσωπο που έλαμπε από χαρά δεν είπε τίποτα ..μόνο έσφιξε δυνατά το χέρι του φίλου του …ευχαριστώντας τον που πάντα τον περίμενε …
( ίσως μια αληθινή ιστορία ...) Φιλαγιορείτης /νώντας σκοπετέας

5 Δεκ 2011

Τα Χριστούγεννα δεν είναι παραμύθι....


Πες μας μπαμπά για τα Χριστούγεννα …για την Φάτνη τον Ιωσήφ την Παναγίτσα και το Χριστούλη ,τους Μάγους και τ ΄Αστέρι …
Πάντα αυτές τις μέρες οι ψυχές μας γλυκαίνουν , ζεσταίνονται , μετράνε αντίστροφα ως το ξημέρωμα των Χριστουγέννων . Θυμόμαστε τα χρόνια που σαν παιδιά καρτερούσαμε τον ερχομό του μικρού Χριστού…που πάντα γεννάται …δεν γεννήθηκε ούτε θα γεννηθεί …Γεννάται . Ο ενεστώς …διαρκείας . Και εμείς ελπίζουμε πως αυτή η διάρκεια πάντα θα μας σκεπάζει , όπως οι γονείς μας όταν μετά το βραδινό παραμύθι σκέπαζαν τα ονείρατά μας και μας σταύρωναν για καληνύχτα .
Τα χρόνια κύλησαν και πήραμε και εμείς την θέση τους , εκεί δίπλα σε ένα μικρό κρεβάτι με ένα βιβλίο παραμυθάδων στο χέρι , με μια φωνή ψιθυριστή στο σκοτάδι να διηγείται ό,τι μπορεί να ταξιδέψει στο όμορφο , να γαληνέψει μια παιδική ψυχή στην αγκαλιά του φύλακα Αγγέλου της . Τούτες τις νύχτες τις καρτερικές τα βιβλία των παραμυθάδων ας πάνε στην άκρη . Και οι φωνές μας οι ψιθυριστές ας γίνουν πιστευτές και ας πιάσουν να διηγούνται αυτά που γίνηκαν τότε ….Μα αν δεν τα πιστεύουμε εμείς στ ΄ αλήθεια πως θα νοιώσουν τις ιερές αλήθειες οι εύφορες παιδικές ψυχές ; Αν εμείς δεν ξέρουμε όλες τις ιερές λεπτομέρειες εκείνης της συγκλονιστικής για τον άνθρωπο νύχτας , τι θα διηγηθούμε στα μικρά μας ; Πόσοι γνωρίζουμε πως ο Χριστός γεννήθηκε Ξημέρωμα Κυριακής …Πόσοι γνωρίζουμε για το ταξίδι των μάγων μαζί με το αστέρι , τον συμβολισμό των δώρων …την Θεϊκή εμφάνιση στους αγραυλούντες ποιμένες …Ή καλύτερα πόσοι από εμάς πιστεύουμε, ότι όλα αυτά συνέβησαν πρσγματικά και ότι δεν αποτελούν απλά το σενάριο σε μια καλοσκηνοθετημένη σχολική γιορτούλα με τα παιδιά μας να υποδύονται ρόλους μπροστά από τις κάμερες και τις φωτογραφικές μας μηχανές ;
Απόψε το βράδυ θα διηγηθώ την ιστορία με τον εκ δεξιών ληστή , αυτόν που …λήστεψε τον Παράδεισο με το Μνησθητί μου Κύριε . Είχε συναντήσει την Ιερή Οικογένεια κατά την φυγή της στην Αίγυπτο …μα μόλις αντίκρυσε τον Σωτήρα στην αγκαλιά της Παναγιάς έκανε πίσω και δεν προχώρησε στα σκληρά του σχέδια , λέγοντας πως αν ποτέ ο Θεός κατέβαινε στη γη , θα έπαιρνε την μορφή αυτού του μωρού …Την διάβασα σε έναν λόγο του Αγίου Νικολάου του Βελιμίροβιτς . Αυτήν και πολλές άλλες θαυμαστές αλήθειες εκείνης της λυτρωτικής για το ανθρώπινο γένος Θεϊκής απόφασης …Να κατέβει ο Θεός επί γης και να ανέβει ο άνθρωπος στον ουρανό…
Όλα τα βράδια που απομένουν μέχρι το ξημέρωμα της του Χριστού Γεννήσεως ,θα θυμάμαι μια τέτοια αληθινή Ιστορία να την λέω ψιθυριστά εκεί δίπλα στις αγγελικές ψυχούλες …Να μην ξεχάσω όμως , κάθε τέτοια αληθινή διήγηση να την ξεκινάω όχι με το Μια φορά και έναν καιρό , μα με την φράση Τω καιρώ εκείνω …
Τα Χριστούγεννα δεν είναι παραμύθι …μα η πιο γλυκιά παραμυθία της ανθρώπινης ψυχής …
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από το βιβλίο με τίτλο : "Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν"

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~