main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

12 Μαρ 2014

Η Κυρά -Δασκάλα ...εις μνήμην .


Ήταν κείνα τα χρόνια τα γεμάτα από αθωότητα και αισθήματα  , που κανένα από τα χρώματα του σήμερα δεν μπορούν να ζωγραφίσουν …
Χρόνια που ευώδιαζαν  Θεό …

Μια Ελλάδα που από τα συντρίμμια και την θλίψη κατάφερνε λίγο –λίγο να κοιτάξει ουρανό , να ανασάνει φρέσκο αέρα , δίχως μυρωδιές από μίσος  και αίμα αδελφικό …
Ήταν κείνα τα χρόνια που τα παιδιά χαίρονταν με τα ελάχιστα και γιόρταζαν τη γύμνια τους και την ξυπολισιά τους …Δεν γνώρισαν τη λύπη και την μελαγχολία , μα τη χαρά του Θεού απολάμβαναν δίπλα στα γκρεμισμένα …
Ήταν κείνα τα χρόνια που ο δάσκαλος και η δασκάλα γίνανε πατέρας και μάνα , που χάριζαν το φως και που έσμιγαν στο είναι τους , την αυστηρότητα και την σκληράδα , με την τρυφερότητα , την έμπρακτη αγάπη , πολλές φορές και την αγιοσύνη …
Θέλανε όλα τα παιδιά τους «να γίνουνε άνθρωποι» όπως συνεχώς τους υπενθύμιζε η αέναη ,  άγρια μα τόσο αληθινή , φωνή του… Καπετάν –Μιχάλη …

Δεν τα έζησα ποτέ εκείνα τα χρόνια …μα πάντα θα τα νοσταλγώ …
Νοερώς μεταφέρομαι πίσω στο χρόνο , κλείνω τα μάτια και πηγαίνω στην αυλή του σχολειού των γονήδων μου …
Πολύβουο μελίσσι διαλεχτό από ψυχούλες αμόλυντες …Ακούω το μικρό κουδούνι , ανεβαίνω  τα λίγα σκαλοπάτια και αντικρύζω την δασκάλα και τον δάσκαλο …

Τέλη    του 50 στο Εξωχώρι …Μυρίζει Άνοιξη στην Μάνη …
Στου Ταϋγέτου το απόσκιο ,δίπλα στις γραίες ελιές ανθοβολά η ομορφιά του Πλάστη .
Ποτισμένο το χώμα με του Ουρανού τα δάκρυα και αυτό μοσχοβολά την ελπίδα …
Τα παιδιά μαζεύονται μπροστά στη σημαία ...
Είναι Παρασκευή βουβή …Στις παρυφές του Θείου Πάθους …Θα πάνε στην Υπαπαντή …λίγα μέτρα πιο πάνω …Προηγιασμένη και Θεία Κοινωνία …Ο Δάσκαλος  τους είπε από τα χθες μήτε νερό να  πιούν το πρωί και να νηστέψουν ως και το λάδι …Δεν ήταν δα και δύσκολο …Όλη τους την μέχρι τώρα ζήση νηστεμένη την θυμούνται …
Ο Δάσκαλός  τους είναι όμορφος και αρχοντικός ..Έχει έναν τρόπο ξεχωριστό που τους μιλά …Ξέρει να αγαπά ακόμα και όταν μαλώνει …

Όλα τους τον αγαπούν μαζί και την γυναίκα του …Ήρθε νύφη στο χωριό τους …Και επειδή τον δάσκαλο τον έλεγαν Ζαχαρέα εκείνη έλαβε και το σχετικό προσωνύμι : Η Ζαχαρόνυφη …μα και ένα άλλο ακόμα …τι κι αν δεν ήτανε η ίδια  δασκάλα …όλοι την φώναζαν : Κυρά Δασκάλα !!! … Τι κι αν της Παναγίας είχε το υπέρλαμπρο το όνομα …Όλοι έτσι   την μάθανε την σεβάστηκαν ,και  την αγάπησαν …

Μόχθησαν οι δάσκαλοι τότε   πολύ για να διδάξουν  κυρίως την αγάπη και τον σεβασμό στον άνθρωπο …Κι όλα τους  τα παιδιά γινήκανε σπουδαίοι …όχι με κριτήριο την μόρφωση μα την καθαρότητα στα μάτια και τις ψυχές τους …

Το ποτάμι του χρόνου κύλησε και έτσι την γνώρισα και εγώ την Κυρά-Πότα την «Κυρά –Δασκάλα», είκοσι χρόνια σχεδόν αργότερα  …Εμένα η θύμισές  μου την φέρνουν  μπρος μου , τα Χριστούγεννα με την καλοσυνάτη της φωνή , να μας υποδέχεται την νύχτα των παραμονών και να μας μπάζει στο ευωδιαστό και ζεστό δωμάτιο δίπλα στην σκάλα … Σταμάταγε τα πάντα και μας πρόσεχε κοιτώντας μας συγκινημένη την ώρα που θαρρετά και ολόχαρα , της ψέλναμε τα κάλαντα …Έπειτα την Μεγάλη Εβδομάδα με εκείνη την υποβλητική της και ανυπόκριτη κατάνυξη, σε όλες τις ακολουθίες στον Ταξιάρχη μας και την Μεγάλη Παρασκευή στην απλωταριά του σπιτιού των Ζαχαρέων , απέναντι από τον Αη Χαραλάμπη , μαζί με τα υπέροχα παιδόγγονά της , να καίει θυμίαμα μπροστά στου Επιταφίου την πομπή , που ξαπόσταινε για λίγο , με το  τρισάγιο κάλεσμα  της μνήμης …
Μα και τα καλοκαίρια την θυμάμαι σε όλα τα ξωκκλήσια , που καρτερικά περίμεναν καιρούς για να λειτουργηθούν , πρώτη και αγέρωχη , ευγνωμόνως φιλακόλουθη , αενάως χαρμολυπημένη ,  να στέκεται σιμά στην χαμηλή είσοδο  και να δοξολογεί με εύλαλη σιωπή … Την ίδια απαράλλαχτη αρχοντική ψυχή συναντούσα πάντα και όταν τα χρόνια της γέρασαν το σώμα …Σπάνια μορφή που γνώριζε καλά τα μυστικά του Παραδείσου …ίσως γιατί τον ζούσε από τη γη …


Κοιμήθηκε προχθές το ξημέρωμα , αρχές Αγίας Σαρακοστής και ξεκίνησε ένα ταξίδι αιώνιο …Έχει πολλά να θυμηθεί όταν γυρίσει πίσω , μαζί με τον Φύλακα Άγγελο που θα την οδηγεί …Στα σίγουρα θα βρεθεί και στην αυλή του αγαπημένου της σχολείου να συναντήσει τον Δάσκαλο τον λατρεμένο της , να ξαναακούσει γέλια γλυκόλαλα , παιδικά … Και στις αυλές των Ξεχωρίτικων Εκκλησιών , σιμά σε άρτο ζωής αιωνιζούσης …

Καλό Παράδεισο Κυρά -Δασκάλα στην αγκαλιά του λατρευτού σου Νυμφίου …
Το σαρανταήμερό σου θα συμπέσει
με την Ανάσταση του Αφέντη Χριστού !!!
Θα καρτεράμε και το δικό σου Αληθώς απο εκεί ψηλά ...
Καλή αντάμωση !

νώντας σκοπετέας
απόσπασμα από το βιβλίο "Δάκρυ στο Εγώ"  
εις μνήμην Παναγιώτας Ζαχαρέα 
11-03-2014

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~