main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

13 Απρ 2009

ΤΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ ΣΟΥ ΤΟΥ ΜΥΣΤΙΚΟΥ ...

Και λέει ο Ναζωραίος στους μαθητάδες: «Το αιώνιο είμαι το φως και σεις λαμπάδες Φως από φως, στα σκότη, εσείς πιστοί οδηγοί και οι πρώτοι καταλυτές των γήινων θρήνων, που θείο μήνυμα θα φέρετε παντού, κι ακόμα κι ως τη χώρα των Ελλήνων. Του δείπνου μας χαρείτε απόψε τη χαρά. Και την καρδιά στυλώσετε γερά με το ψωμί και το κρασί, που αίμα και σώμα είναι δικό μου, μην αποστάσετε χλωμοί μες την ανηφοριά του δρόμου».

Και λέει στον Ισκαριώτη: «Εσύ, τούτο το ξέχωρο ολοκόκκινο κρασί θα πάρης, τα φλογισμένα χείλη να δροσίσης, πριν στο Ραββί ένα φίλημα χαρίσης. Δικός μου εσύ και στέκεις τόσο χώρια!...» Ο Ιούδας σκύβει, πως τάχα το ψωμί θέλει να κόψη. Τα φρύδια κατεβάζει, έτσι που κρύβει με στενοχώρια το φόβο, ως καθρεφτίζεται στην όψη. Και λέγει του ξανά ο Χριστός: «Ας γίνη, ό,τι γραμμένο υπάρχει να γενή. Νύχτα είν' ακόμη σκοτεινή και -μη φοβάσαι- είναι γεμάτοι καλωσύνη της Ιουδαίας οι κρίκοι. Κι ειν' όλο αγάπη το τριφύλλι, κι ανθεί κατάσπρο στην πλαγιά του Γολγοθά το χαμομήλι. Σύρε και μην αργείς. Χτυπάει επίμονα η καρδιά της γης. Σύρε πιο γρήγορα, ακουμπώντας στο ραβδί, πριν βγη και το φεγγάρι και σε ιδή.» Κατάχλωμος ο Ιούδας σαν σουδάρι, απλώνει το ποτήρι του να πάρη. Μα το ποτήρι πέφτει από τη φούχτα του και πλέρια βάφει με τ' άλικο πιοτό, το δυνατό, του Ναζωραίου τα θεία χέρια. Χαμογελά ο Χριστός. Μα του Ισκαριώτη πόσο δονείται ακόμα το κορμί! Της προδοσίας βαρύ το κρίμα... Και με ορμή τον σπρώχνει να χαθή σκυφτός στα σκότη.

Ωραίος, καθώς του ήλιου ανατολή, ανάμεσα ο Χριστός στους μαθητάδες, ορθώνεται και πάλι αργομιλεί:
«Το αιώνιο είμαι το φως και σεις λαμπάδες... Στα χείλη η προσευχή πριν ανεβή, την πόρνη, ας συχωρέσουν, τον τελώνη. Με ανόμους θα περάση και ο Ραββί. Την πρώτη πέτρα ο αναμάρτητος σηκώνει. Αγάπη κόσμου ο νικητής. Κι εγώ η πηγή για όποιον διψά στοργή δικαιοσύνη. Ειρήνη... Αν αψηλώσω από τη γη, ένα με τ' άστρα κι η ψυχή σας θέλει γίνει» Είπε κι ανάβλεψε τα μάτια του ο Χριστός. «Πατέρα μου, κι η αγάπη Σου ας πληθαίνη. Σε με έθνη και λαοί και η οικουμένη. Το έργο μου ετελείωσε. Και να, τώρα ο δικός μου ο διαλεχτός στα σκοτεινά του ξεροπόταμου των Κέδρων περιμένει». Ξάφνου τα νέφη ως σκίζει το φεγγάρι, απ' τον ψηλό καγκελλωτό φεγγίτη, θεία χάρη, μια δέσμη κατεβαίνει μες στο σπίτι. Δέσμη από φως, σαν φίλημα ελαφρό, στα θεία μαλλιά του Ναζωραίου, φωτοστεφάνι. Μα κι ένας ήσκιος απ' τα κάγκελα, που κάνει πίσω απ' τους ώμους Του, στον τοίχο, ένα σταυρό. Με πόνο οι μαθητάδες του Κυρίου, που τρέμει στων ματιών τους το ακροκλώνι, το σύμβολο κοιτούν του μαρτυρίου, Κι εκείνος με χαμόγελο γλυκό στο δείπνο το στερνό, το μυστικό, σκορπάει το θάρρος κι εμψυχώνει. Κι έξω, στα σκότη της νυχτιάς, τρεμάμενος, καταραμένος, την ώρα αυτή την ίδια, τρικλίζει ακόμα ο Ιούδας παγωμένος. Κι αγκομαχώντας, ζώνεται τα φίδια, ξεσκίζοντας τ' αυτιά του, γιατί ο λόγος, ο λόγος του Άκακου στριφογυρίζει ακόμα μέσα σαν ξερόφυλλο που το σαρώνουν ξεροβόρια: «Δικός μου εσύ και στέκεις τόσο χώρια...».
ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΠΑΙΔΙΚΗ ΨΥΧΗ ΤΟΥ
ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΠΕΡΑΝΤΖΑ (ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ )

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~