main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

8 Απρ 2019

Πόσο αξίζει ένα λεπτό;(Ό,τι καταγράφεται,δεν παραγράφεται μα διαγράφεται!)



«Αν ξαναγύριζα τον χρόνο πίσω δεν θα άλλαζα τίποτα απολύτως! Δεν μετανιώνω για κάτι! Θα έκανα ακριβώς τα ίδια ! Με βεβαιότητα το λέω ! Άντε να μην χώριζα στον έκτο μου γάμο! » Απόσπασμα από συνέντευξη της…. Εγώς Διασημοπούλου ( σ.σ φανταστικό πρόσωπο) από συνέντευξή της σε life style περιοδικό που συνοδεύει την έκδοση της Κυριακάτικης Εφημερίδας «Πρώτο Ψέμα» ( σ.σ φανταστικός τίτλος εφημερίδας). Σίγουρα όμως τα ίδια λόγια , σε κάποιες μικρές παραλλαγές τους , τα έχουμε ακούσει ή διαβάσει σε πληθώρα τέτοιων ερωταποκρίσεων –εξομολογήσεων γνωστών και προβεβλημένων αδελφών μας ,  μα και ασήμων συνανθρώπων μας ! Και για να μην απομακρυνθούμε από το δικό μας αυτοείδωλο , πόσες φορές δεν έχουμε ξεστομίσει , έστω και με της διάνοιάς μας τα χείλη , κάτι παρόμοιο για τον μέχρι τώρα βίο μας; Αναπολήσεις , νοσταλγίες για χρόνους παιδικούς , εφηβικούς, νεανικούς , ωριμότητας χρόνους και για γλυκιές παρανομίες , καλές μας  αμαρτίες…Τι ωραία που ήταν τότε ! Τι καλά που περνάγαμε! Ε, κάναμε τις τρέλες μας , νέοι ήμασταν τότε ! Πότε θα τα ζούσαμε; Τώρα …τώρα καλή ψυχή ! Μόνο το τελευταίο ας κρατήσουμε αδελφοί μου , ! Αυτήν την ευχή, που οι περισσότεροι την δίνουμε με μια χιουμοριστική –σαρκαστική διάθεση, περιμένοντας τον συνομιλητή μας να μας διαψεύσει για το ότι πέρασαν τα χρόνια και να μας διαβεβαιώσει , ότι καλά κρατιόμαστε  ακόμα ! –Νέος άνθρωπος και να λες καλή ψυχή ! Εσένα βράζει ακόμα το αίμα σου ! Έχεις χρόνια πολλά μπροστά σου ! Και έτσι πάει το …καλή ψυχή που έστω προσχηματικά λαλήσαμε ! Πάμε για άλλα τώρα ! Νέες σελίδες να γραφτούν , ένδοξες στο βιβλίο της ζωής μας ! Αλήθεια όμως,  ποιος κρατά αυτό το βιβλίο ;   Μας έρχεται τούτην την ώρα εκείνο το υπέροχο από την 7η ωδή του Κανόνα του Ακαθίστου Ύμνου :   …. «Χαῖρε ὁ τόμος ἐν ᾧ, δακτύλῳ ἐγγέγραπται, Πατρὸς ὁ Λόγος Ἁγνή· ὃν ἱκέτευε, βίβλῳ ζωῆς τοὺς δούλους σου, καταγράψαι Θεοτόκε.» Ποιος το κρατάει το βιβλίο της ζωής το μεγάλο και ποιοί είναι εκείνοι που το συμπληρώνουν κατά το επίγειο πέρασμα του καθενός μας ; Ο Χριστός μας, μα  και ο μισόκαλος με τους σκοτεινούς του απεσταλμένους καταγράφουν συνεχώς ! Και τα αγαθά μα και τα ολέθρια για την ψυχή έργα μας ! Καταγραφή συνεχής ! Και για αυτήν την καταγραφή δεν υπάρχει …παραγραφή ! Όσα χρόνια κι αν κυλήσουν , 30,40,50, ένα τρισεκατομμύριο …όσο και να πιστεύουμε ότι τότε που κάναμε τις νεανικές μας ανοησίες ( που εντός τους βέβαια μπορούν να περιλαμβάνονται και μερικά φριχτά ανουσιουργήματα , μια έκτρωση ας πούμε ) υπήρχε ένα κάποιο απαλλακτικό  ελαφρυντικό της νεότητας , δεν υπάρχει ούτε αθώωση μα κυρίως ούτε παραγραφή! Εξακολουθεί να ισχύει και ανεξίτηλη να διαιωνίζεται η καταγραφή ! Ο μισόψυχος βέβαια συνεχώς θα μας ψιθυρίζει ότι τότε δεν ήξερες , δεν υπήρχε κανείς να σου υποδείξει το σωστό, δεν σας τα παν ούτε οι παπάδες μηδέ οι Δεσποτάδες σας που όφειλαν και άλλα τέτοια του γνωστού…σεμιναρίου της απωλείας …Και εσύ αδελφέ μου, αλαίπωρε εαυτέ μου ,  επαναπαύεσαι και ακόμα και αν έχεις πνευματικό και εξομολογείσαι , αυτά δεν τα λες γιατί ντρέπεσαι τώρα πλέον μετά από τόσα χρόνια να τα φανερώσεις, μήπως και τσαλακωθεί το πρόσωπο του ευσεβούς , του καλού και καθώς  πρέπει Χριστιανού , που μέχρι τώρα κανείς και τίποτα  δεν το κλόνισε ! Και έτσι κρατιούνται δεμένα τα καταγεγραμμένα και ουχί παραγεγραμμένα,    να τα βαστούν οι δαίμονες,  που εν εκείνη τη ημέρα θα αξιώνουν Δικαιοσύνη παραθέτοντάς τα ! Και τότε ! Αχ Θεέ μου εκείνη την ώρα, θα σε εκλιπαρούμε ! Θα ικετεύουμε αδελφοί μου,  για κάτι που τώρα δα μας φαίνεται ασήμαντο και ελάχιστο και ουτιδανό! Θα παρακαλάμε να μας δοθεί ένα λεπτό μόνο ! 

Να κατέβουμε στη γη να φωνάξουμε σπαραχτικά  το ήμαρτον ! Γιατί μέσα σε ένα λεπτό,  μπορούμε μέσα στο εξομολογητήρι να αποθέσουμε στο άγιο πετραχήλι του πνευματικού μας , όλες μας τις αμαρτίες χωρίς λεπτομέρειες , φθηνές δικαιολογίες , στρογγυλέματα και προφάσεις . Πόρνευσα, μοίχευσα , έκλεψα, σκότωσα, ατίμασα , κατέκρινα , τον Χριστό δεν αγάπησα ! Γιατί ό,τι καταγράφεται , ναι δεν παραγράφεται,  μα λυτρωτικά και διαπαντός διαγράφεται ! Πόσο κράτησε λοιπόν τούτο το ήμαρτον ; Είναι υπεραρκετό ένα λεπτό ! Ειλικρινούς μετανοίας ! Έλεγε ο κυρ-Δημήτρης ο Παναγόπουλος , να ρωτάμε τον Θεό όποτε ξημερώνει και κάθε που βραδιάζει  , γιατί μας αξίωσε και πάλι να ξημερώσουμε και να νυχτώσουμε !Δεν μας αφήνει ζωντανούς γιατί μας έχει ανάγκη ! Είναι ανενδεής ο Θεός! Για το συμφέρον της ψυχής μας τούτες τις στιγμές που επικοινωνούμε αδελφοί μου ανασαίνουμε ! Για να σωθούμε , για να φωνάξουμε τώρα το ήμαρτον ! Το έχουμε τώρα εκείνο το λεπτό ! Το τόσο λυτρωτικό ! Ο,τι και αν έχουμε πράξει , την μεγαλύτερη την ειδεχθέστερη αμαρτία του κόσμου ! Μας δόθηκε ξανά και σήμερα ! Το έχουμε αυτό το λεπτό !Πόσο αξίζει άραγε; Το έχουμε ποτέ εκτιμήσει ; Ας ρωτήσουμε τα πλήθη των αμετανοήτων αμαρτωλών ( στην κόλαση δεν πάνε οι αμαρτωλοί μα οι αμετανόητοι)  που δεν μπορούν να αντικρίσουν το Φως του Χριστού μας !

-   -Ε,  εσείς ψυχές μαραζωμένες που στο σκοτάδι βρίσκεστε  , πόσο αξίζει ένα λεπτό πάνω στην γη μπορείτε να μας πείτε  ;
Γνωρίζουν πλέον και μας  απαντούν με βεβαιότητα :
-Ε, εσείς  αδελφοί πεφιλημένοι , που ακόμα στο έλεός Του ζείτε , ένα λεπτό πάνω στη γη,  αξίζει το αιώνιο Φως, γι αυτό τώρα βιαστείτε !
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~