main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

3 Φεβ 2012

Αγκαλιάζοντας το Τριώδιο ...


Και νυν λέγει Κύριος ο Θεός υμών· επιστράφητε προς με εξ όλης της καρδίας υμών και εν νηστεία και εν κλαυθμώ και εν κοπετώ· και διαρρήξατε τα καρδίας υμών και μη τα ιμάτια υμών και επιστράφητε προς Κύριον τον Θεόν υμών, ότι ελεήμων και οικτίρμων εστί, μακρόθυμος και πολυέλεος και μετανοών επί ταις κακίαις» (Ιλ. β’ 12-13).
Ο θείος μου στο χωριό μου στην Μάνη …Ένα πρόσωπο που κουβαλά τις πιο γλυκές παιδικές μου θύμισες . Βαπτισμένος με το όνομα της Μητέρας του Θεού …Γιορτάζει την Παρασκευή του Πάσχα με το ύδωρ το ζωήρυτον της Πηγής , αυτής που ξεδιψά ανθρώπους σαν κι αυτόν . Απλούς , ταπεινούς που κάποιοι σπεύδουν να τους προσδώσουν προσωνύμια χλεύης και υποτιμήσεως , αγνοώντας βέβαια πως έτσι τους ευεργετούν παρασημοφορώντας τους αιωνίως και καθιστώντας τους εκλεκτούς για τον κλήρο των δικαίων όπου χαρούμενοι και αγαλλόμενοι θα εισέλθουν …εις παστάδα αιώνιον …
Μικροί κρεμόμασταν από τα χείλη του όταν αυτός έπιανε να μας αφηγείται βίους Αγίων και θαύματα που μας συνέπαιρναν πιότερο και από τα πιο ξακουστά παραμύθια …Κι έπειτα όταν τα χρόνια κύλησαν κι εμείς μεγαλώσαμε και κάπου ξεχαστήκαμε ασώτως βιούντες και πολιτευσάμενοι , αμαρτίαις σχολάζοντες…,εκείνος συνέχιζε να μας μιλά με την σιωπή του και την υψοποιό ταπείνωσή του , προσμένοντας καρτερικά την στιγμή που θα τον ξαναπαρακαλάγαμε σαν παιδιά να μας αφηγηθεί ένα μεγάλο θαύμα της Παναγιάς μας…
Ασκητής μέσα στον κόσμο ..Στο ερημωμένο πλέον χωριό που άλλοτε μετρούσε 4 ενορίες με αντίστοιχους λειτουργούς του Υψίστου , λαχταρά πλέον κάποιον Παππούλη από γειτονικό χωριό να ρθει να τον μεταλάβει αληθινό Σώμα και αίμα Χριστού στο Κυριακό Μυστήριο μια φορά τον μήνα …Τις υπόλοιπες μέρες του Κυρίου αν δε βρει κάποιο μέσο από βραδύς για να τον μεταφέρει , θ ακούσει τις τόσο ποθητές γι αυτόν αναστάσιμες ακολουθίες της Κυριακής από το ραδιόφωνο στο παλιό κομοδίνο σιμά στο κρεβάτι του ..Εκεί πάνω ακουμπούν τα λιγοστά αγιωτικά βιβλία του , που θα λεγε και ο Κυρ Φώτης , και μια παλιά Καινή Διαθήκη του Τρεμπέλα με τα πολυδιαβασμένα και κιτρινισμένα από τον χρόνο φύλλα του Λόγου της Ζωής …Εκεί και ένα τεράστιο σε μέγεθος βιβλίο που από μικροί το βλέπαμε πάντα στην ίδια θέση να στηρίζει τα υπόλοιπα …
Αρκετά χρόνια πριν , καλοκαίρι ήτανε στα τελειώματά του…Ετοιμαζόμασταν για την επιστροφή στην πόλη από το χωριό ... Φορτώναμε τα πράγματα στο αυτοκίνητο , όταν ο θείος μας πλησίασε για να μας χαιρετίσει κρατώντας στα χέρια του ή καλύτερα στην αγκαλιά του εκείνο το τεράστιο γνώριμο βιβλίο …- Αυτό στο χαρίζω , να το έχεις βοήθημα και να με θυμάσαι κάποτε όταν θα φύγω …μου ψιθύρισε …
Ήταν ένα Τριώδιο…Το συγκλονιστικό αυτό βιβλίο της Εκκλησίας μας κατανυκτικόν- περιέχον άπασαν την ανήκουσαν αυτώ ακολουθίαν της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής από της Κυριακής του Τελώνου και του Φαρισαίου μέχρι του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου… Μια έκδοση της δεκαετίας του 60. Τον ευχαρίστησα για εκείνο το απρόσμενο για μένα τότε δώρο, το οποίο πήρε την σταθερή του θέση στην βιβλιοθήκη της …άγνοιάς μου για πολλούς καιρούς…
Μα τα ευλόγησε έτσι ο Θεός, και κάποια στιγμή κατέβηκε από εκείνη την ..σταθερή του θέση…Και το πήρα και εγώ στα χέρια μου , ή καλύτερα στην αγκαλιά μου….
Και ήταν σαν να αγκάλιασα εβδομήντα ευωδιαστές μέρες με τους όρθρους , τους εσπερινούς , τα μεσονυκτικά, τα μεγάλα απόδειπνα, τις Προηγιασμένες τα γονατίσματα , τις στρωτές μετάνοιες, τους ασύγκριτα πολυύμνητους Χαιρετισμούς της Μείζονος Αγίας των Αγίων και τον ακατάληπτο Ευαγγελισμό της , την πιο Μεγάλη Εβδομάδα της πίστης μας, την χαρμολύπη, την ελπίδα , τον πόνο που εξαγνίζει, την μετάνοια που δείχνει τον Γολγοθά που οδηγεί στα αιώνια άνω, το λυτρωτικά επαναλαμβανόμενο Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου…
Και ήταν σαν να αγκάλιασα και Μορφές αγιασμένες. Τον όσιο Τελώνη και τον Άγιο Άσωτο, μα και όσους στα κρυφά χόρτασαν τους πεινασμένους, δρόσισαν τους νεροδιψώντες, ντύσαν τους κουρελήδες, συμπόνεσαν με πράξεις αρρώστους και φυλακισμένους.

Και αγκάλιασα και άλλους πολλούς μα και Αγίους…Τον Άγιο Νικόλα τον Πλανά και τις χιλιάδες ψυχούλες που μνημόνευε αργά και υπομονετικά κάθε χάραμα στις Αγίες Τράπεζες της όμορφης τότε Αθήνας. Τον νέο Θεολόγο τον Άγιο Συμεών που έλεγε πως εκείνων που το μυαλό σκοτίστηκε από πάθη, νίβεται μόνο με της μετανοίας τα δάκρυα . Και τον Άγιο Αλέξιο και τόσους ακόμη που άξια και δίκαια τους είπανε ανθρώπους του Θεού . Και τον Άγιο Ανδρέα της Κρήτης και τον μεγάλο θρήνο του, που κραυγάζει για έλεος στον σπλαχνικό Πατέρα έτσι όπως σπαρακτικά θρηνώντας στην Έρημο του Ιορδάνη ζητούσε την άφεση η Αγία Μαρία η Αιγυπτία, που την παρακαλώ κάθε βράδυ να μου χαρίσει ένα λεπτό αληθινής μετάνοιας από τον μισό αιώνα της ηλιοκαμμένης δικής της….
Και αγκάλιασα το Τριώδιο και ένιωσα την δύναμη που φωλιάζει στις ευλογημένες του σελίδες…Και ήταν σαν να αγκάλιασα κάθε αδερφό μου ξεχωριστά, και έπειτα να πήραμε μαζί τον δρόμο τον ανηφορικό σιγοψέλνοντας το«μη προσευξώμεθα Φαρισαϊκώς…» και όλα τα αμέτρητα επόμενα θεία ερωτικά …τραγούδια. Και συνεχίζοντας στα δύσκολα και τεθλιμμένα πατήματα των Δικαίων να φτάσουμε λίγο πριν την Ανάσταση να ψάλουμε το «Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν…»,χαρούμενα προσμένοντας το ανέσπερο Φώς της Ζωής…
Όταν ανοίγει το Τριώδιο ανοίγει η αγκαλιά του Θεού Πατέρα . Ας τρέξουμε με την λαχτάρα του πληγωμένου Ασώτου και ας μην την αποχωριστούμε ποτέ ξανά !!!
Θείε θα σε ευγνωμονώ αιώνια για αυτό το ευλογημένο αγκάλιασμα …Καλό Τριώδιο …Καλό Παράδεισο !

Νώντας Σκοπετέας .
Στην ιερή  μνήμη του θείου Παναγιώτη .
Απόσπασμα από το βιβλίο "Δάκρυ στο Εγώ" 
Απόσπασμα από ομότιτλη  εκπομπή 

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~