main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

6 Αυγ 2020

Κάντε κομποσχοίνι να με πάρει ο Χριστός !


Πάντοτε η οσιακή τελευτή ενός ανθρώπου, μένει ανεξίτηλη στην μνήμη όσων αξιώθηκαν να παρευρεθούν στις στερνές εκείνες ώρες που όλα τα φυσιολογικά και τα συνηθισμένα , παραχωρούν την θέση τους αυτοδίκαια στα υπερφυή και στα ασυνάντητα. Οι στιγμές της μετάβασης εκ του Θανάτου εις την Ζωήν . Φοβερή η ώρα τούτη ! Όσο κι αν έχουμε εξοικειωθεί με αυτήν την διαδρομή,  όταν καλούμαστε να την  βιώσουμε δίπλα σε δικούς μας ανθρώπους, κάνουμε τα πάντα έστω  για μια μικρή  αναστολή .  Παλεύουμε για λίγες μέρες , ώρες , για λίγες ακόμα ανάσες! Σκεφτόμαστε τα οσιακά τέλη αγίων των προσφάτων αιώνων σε κάποιες πρόσφατες σελίδες του συναξαριού , και διαπιστώνουμε πως κάποιοι ακόμα και από εκείνους τους επιγείους αγγέλους  πάλεψαν να κρατηθούν στην ζωή μέσα στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου με την βοήθεια φαρμάκων και ιατρών.
Πώς θα μας φαινόταν αδελφοί μου αν κάποιος μας παρακαλούσε να προσευχηθούμε , ένδακρυς και θλιμμένος , γιατί ενώ η Παναγία του είχε υποσχεθεί να κοιμηθεί στην μεγάλη εορτή της , περνούσε η ώρα και εκείνος ακόμα ανάσαινε ; Αυτό κι αν είναι ασύνηθες και υπερκόσμιο ! Κι όμως αυτή η ανήκουστη περίπτωση, είναι μια από τις τελευταίες σελίδες που προστέθηκαν μόλις προσφάτως στο ευλογημένο συναξάρι της Ορθόδοξης πίστης μας . Φαινόμενο παγκόσμιο ! Το οσιακό τέλος ενός προσφάτως αγιοκαταταχθέντος Αγίου ! Εν ζωή Άγιος ! Εδώ και 60 χρόνια αβίαστα μνημονεύεται έτσι από όλους ! Άγιος στις συνειδήσεις όσων απειραρίρθμων γαλούχησε και  ευεργέτησε πνευματικά . Όσων ενδύθηκαν το μοναχικό τριβώνιο γιατί τους έθελξε αυτός ο μεγάλος πατέρας της Εκκλησίας μας. Ο Άγιος Ιωσήφ ο ησυχαστής και Σπηλαιώτης . Πρώτος Αύγουστος με την δική του μνήμη να πλουτίζει ακόμα περισσότερο της πίστης μας τους αδαπάνητους θησαυρούς ! Οι κρυστάλλινες , οι ολοκάθαρες ψυχές , όχι μόνο δεν φοβούνται τον θάνατο αλλά τον βιώνουν ως πέρασμα στην αληθινή Ζωή και στο αιώνιο! Τούτη  είναι η μεγάλη διδαχή αυτής της ανεπανάληπτης οσιακής τελευτής ! Όσο περισσότερο εξαγνίζεται η ψυχή του Ορθοδόξου Χριστιανού , τόσο πιο άτρομος θα στέκεται μπροστά στο μέγα μυστήριο του θανάτου . Τόσο πιο έτοιμος θα αισθάνεται να συναντηθεί με την δικαιοσύνη του Θεού, όταν από εδώ Τον συναντήσει αγαπώντας Τον εξ όλης καρδίας, ψυχής , δυνάμεως και διανοίας ! Έλεγε  ένας άλλος Άγιος των ημερών μας με εξ ίσου οσιακό τέλος,  ( σ.σ π.Σεραφείμ Ρόουζ) πως αν δεν συναντήσουμε τον Χριστό από αυτήν την ζωή δεν θα συναντηθούμε μαζί Του και στην άλλη . Μια διαρκής συνάντηση μαζί Του αυτό το πρόσκαιρο . Ένα με τον ακήρατο Κύριο,  συνεχώς μέσα από το μυστήριο των μυστηρίων ! Αυτό που μεταδίδει Ζωή και ενώνει μαζί Του !
Σωστικό εφόδιο για το μεγάλο ταξίδι ! Να γιατί ο Άγιος Ιωσήφ παραπονιόταν και έκλαιγε επειδή κυλούσε εκείνος ο δεκαπενταύγουστος και αυτός ακόμα ανέπνεε! Να και το γιατί εμείς αδελφέ μου , ταλαίπωρε εαυτέ μου , τρέμουμε στην ιδέα πως κινδυνεύουμε να πεθάνουμε και γινόμαστε αρρωστημένα αρρωστοφοβικοί  και σηπτικά αντισηπτικομανείς !
Μνήμη Αγίου , μίμησις Αγίου ! Να μιμηθείς τον Άγιο Σπηλαιώτη ! Τον καθηγητή της Ερήμου τον νέο!  Ουτοπικό ακούγεται για κάποιους …τους περισσότερους , ιδίως αυτούς που βρίσκονται με νου αμετακίνητο εντός του κόσμου που την ψυχή μανιωδώς εχθρεύεται . Κι όμως 5 λεξούλες …Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με , 3 λεπτά στο πετραχήλι , η αυτογνωσία , η αυτομεμψία , η Αγία μετάνοια, ο Άρτος της Αιωνιζούσης Ζωής ! Χιλιάδες πλέον τα πνευματικά του τέκνα , τα εγγόνια , τα δισέγγονα… Άλλοι φορούν ράσο , άλλοι μέσα στον κόσμο παλεύουν κάποτε να αξιωθούν στα τέλη τους να φωνάξουν με πασίχαρη την ψυχή το Έρχου Κύριε ! Άνθισαν σαν εύοσμα άνθη σε άνυδρα και εγκαταλελειμμένα χώματα μετατρέποντάς τα σε λειμώνες ελπίδας του Παραδείσου ! Ένα Άγιο Όρος ολόκληρο με ερημωμένες τις περισσότερες μονές στα μέσα του περασμένου αιώνα , μια Αμερική με 19 μοναστήρια οδηγούμενα από δικά του παιδιά, ακόμα ανασαίνουν και σκορπάνε Φως Αληθινό σε αυτούς τους σκοτεινούς  καιρούς!
Φανταστείτε να μην υπήρχαν αυτές οι οάσεις να δροσίζουν και να στέλνουν αμόλυντο  οξυγόνο Χριστού σε όλους μας ; Έζησε 62 επίγεια χρόνια ευαρεστώντας τον Κύριο ! Η υπερβάλλουσα αγάπη του για τον Χριστό και την Παναγία μητέρα μας έλαβε τον μισθό της εκείνον τον Δεκαπενταύγουστο του 1959. Ημέρα πανχαρμόσυνη   . Το Πάσχα του καλοκαιριού και το όνομα ενός Αγίου προστίθεται δίπλα στο συγκλονιστικό γεγονός της πίστης μας ! Στην μετάσταση της Αειπαρθένου Μαρίας και Δεσποίνης ημών Θεοτόκου ! Κράτησε η Μάνα την υπόσχεσή της !    
Νώντας Σκοπετέας
Με αποσπάσματα από ομότιτλη σειρά 3 εκπομπών



Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~