main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

23 Μαρ 2017

Σαρακοστής απόγευμα


 Mιά απέραντη θάλασσα απύθμενη σαν το Θείο έλεος είναι τούτη η διαδρομή. Με νοήματα που όσο πορευόμαστε,  θα αποκαλύπτονται με του Θεού την χάρη! Με γιορτάδες που ακόμη δεν μίλησαν στο μέσα μας με την συγκλονιστική τους διάσταση .Με ακολουθίες, που κάποτε ούτε διανοούμασταν την λυτρωτική τους για την ψυχή μας επενέργεια.Κυλούν οι μέρες της Σαρακοστής, σαν νερό από κελαρυστή πηγή που όλο και πλουτίζει, σαν τα χιόνια ξεντύσουν τις κορφές απ το λευκοφόρεμά τους, σαν δάκρυα από χαρά ανείπωτη,  αναδεμένη με τη λύπη που συντρίβει  τα τρισβαθά σου. Κάθε μια διεκδικεί την μνήμη μας, αξίζει την ευλάβειά μας, κατέχει μερίδιο στης ορθής δόξης μας  τα μόνα  αληθινά . Αυτά που προσφέρουν ξαπόσταμα στο ανηφόρι, λίγο ψωμί, πέντε ελιές και ένα ταπεινό κουπάκι με ζεστό ταχινοκαφέ. Μνήμες αγιασμένες μοιρασμένες σαν αντίδωρο στου Ιερού Παραπετάσματος το ασημωμένο δισκάρι. Ο πόθος για το πάθος θα φέρει την Ανάσταση! Στη γη ο σπόρος παραδίνεται στη σήψη για να βγει καρπός . Και η ελπίδα στην πρόσκαιρη θλίψη για να ανοιχτεί ο Ουρανός . Χωρίς Γολγοθά, δεν υπάρχει Ανάσταση . Χωρίς Ανάσταση, μάταιη η πίστη μας, λέγει των Εθνών ο μέγας Απόστολος. Χωρίς Μάρτη δεν υπάρχει Σαρακοστή λέει ο Λαός. Χωρίς Χαιρετισμούς και πρωτοστάτη Άγγελο δεν μοσχοβολά το έαρ. Από εκείνο το πρώτο απόγευμά του,  ξεβγαίνουν στον αέρα και ξεχύνονται σε ολάκερη την πλάση τα αρώματα από το αμάραντο Ρόδο,   το ηδύπνοον Κρίνον, το εύοσμον Θυμίαμα, το πολύτιμον Μύρον. Τα αχειρόπλοκα στεφάνια με τα ολόφρεσκα δροσοστάλαχτα άνθη στολίζουν το πολυθρύλητο Θαύμα, το δυσθεώρητον Θέαμα των Αγγέλων . Μεθάει ολότελα  την ψυχή η ελπίδα!


Ου σθένει γλώσσα να εκφράσει αυτό της το ξεχείλισμα.  Τόσο γνώριμα και τόσο απερίγραπτα. Απαράλλαχτα σαν εκείνο το πρώτο αληθινό Ανοιξιάτικο απόγευμα. Στην πολύβουη πόλη. Αγία Τριάδα και Άγιος Δημήτριος στων αμπελιών τους κήπους. Άμπελος αληθινή μέσα και έξω οι μεγάλες Λεωφόροι. Ασταμάτητη η κυκλοφορία. Ασίγαστα εκείνα τα πρώτα Χαίρε εντός. Μόνο  αυτά καταλαβαίναμε τότε και την χαρά που εισχωρούσε σαν σπόρος  στην αγεώργητη ψυχή μας. Κύλησαν χρόνοι πολλοί . Γνωριμιά εξ Ουρανού με τους Βαστάζους Της. Όλη τους η φροντίδα,  σε εκείνο το πανεύωσμο στεφάνι. Δεν μαραίνεται ποτέ! Δρόσους σταλάζει στις καρδιές και στα μάτια. Χαίρε οσμή της Χριστού Ευωδίας. Δεν θυμάμαι πιο όμορφα ανοιξιάτικα απογεύματα από αυτά που με αξίωσε μέσα στην Νέα Κιβωτό . Ατέλειωτο εκείνο το πρώτο, το αληθινό. Ηχώ και μύρισμα, φυλαχτάρια και αυτά αχειρόπλοκα…
Νώντας Σκοπετέας
Παραμονές Ευαγγελισμού 2017
Αφιερωμένο στους Βαστάζους της Κυράς

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Πόσα χωράνε σε ένα Αμήν;"
Εκδ.Πρόμαχος Ορθοδοξίας 2019

1 Μαρ 2017

Το Ρηνιώ μου (Οι ορφανές ψυχούλες) Μικρό διήγημα για μια μεγάλη αλήθεια


Εκείνη η Σαρακοστή του 2003 , πόσο διαφορετική του φαινόταν από όλες τις προηγούμενες . Όλους τους ένιωθε αδέλφια του . Μια περίεργη αίσθηση , που κορυφωνόταν κάθε φορά που έβγαινε στην πολύβουη πόλη , στο κέντρο της Αθήνας και ανακατευόταν με τους ανθρώπους που όλο κάτι κυνηγούσαν . Του άρεσε να παρατηρεί τα πρόσωπά τους και  προσπαθούσε να βάζει έναν  καλό λογισμό για όλους τους. Ήθελε να γινόταν,  όλοι αυτοί οι πολυμέριμνοι άνθρωποι , να βίωναν αυτές τις τόσο ξεχωριστές μέρες ,  έστω για ελάχιστα  όπως εκείνος  . Αυτό το απερίγραπτο με λέξεις αίσθημα της  χαρμολύπης  , της θυσιαστικής αγάπης το σκίρτημα  , του φιλότιμου αγώνα το πνεύμα μέσα  στο στάδιο των αρετών .Την ελπίδα για την Νίκη της αληθινής Ζωής, την ζωογόνο αποκαραδοκία  της Ανάστασης  . Ήθελε να γινόταν σε όλες  αυτές τις  βιαστικές και αγχωμένες μορφές τους , να ζωγράφιζε ο Κύριος της μετανοίας τα ανόθευτα τα χρώματα , να τις  αυλάκωνε με δάκρυα λύτρωσης για της επιστροφής την μεγάλη και υπέρλογη  τούτη γιορτή !  Μα πάντα κάτι τον προσγείωνε και του χαλούσε την κατανυκτική διάθεση . 

Άνθρωποι ανυποψίαστοι , νεκροζώντανοι όπως τους ονόμασε ο Κύριος στο Ευαγγέλιό Του , που γι αυτούς άλλη μια μέρα απ τις πολλές ξημέρωσε , να συνεχίσουν να βλάπτουν με έργα και με λόγια του Χριστού την πανίερη φήμη . Τα σκεφτόταν όλα τούτα σαν περνούσε έξω από τον Άγιο Γεράσιμο της Πολυκλινικής και έφερνε στο μυαλό του τον Γέροντα  Πορφύριο και ένα περιστατικό από τον βίο του,  μόλις εδώ ξεκινούσε να λειτουργεί μια Κυριακή  και από απέναντι το μαγαζί με τους δίσκους ,  άρχισε δυνατά στη διαπασών   να ακούγονται  τραγούδια ! Θορυβήθηκε στην αρχή ο Άγιος και βγήκε να διαμαρτυρηθεί,  αλλά εισέπραξε χλεύη , ειρωνεία και ασέβεια ! 
Μα ύστερα από λίγο τον φώτισε ο Κύριος να καταλάβει , πως  τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη και την Κοινωνία του Χριστού μας , μόλις το είναι μας δίνεται σε Εκείνον ολοκληρωτικά ! Μακάρι να τα κατάφερνα και εγώ  όπως και εσύ Γέροντα ! σκεφτόταν , να μην  νοθεύει  τίποτα και κανείς  τούτη την άγια κατάνυξη μέσα στην πορεία της Σαρακοστής  ! Σήμερα εδώ  στο εκκλησάκι της πολυκλινικής , τον έβγαλε το δρομολόι του , να ξεκινήσει τον ευλογημένο του συχνό  περίπατο στις  λατρεμένες  του Εκκλησιές  στο κέντρο της Αθήνας. Άνοιξη ξανά ! Ακόμα και σε αυτό το απέραντο γκρίζο και στο καυσαέριο ,  μπορεί να λουλουδίσει και να  ευωδιάσει της πίστης ο ανθός !
 Συνήθιζε τούτην την ιερή περιπλάνηση   μόλις έβρισκε λοιπόν ευκαιρία . Και είχε τόσους προορισμούς ευλογημένους να επισκεφτεί . Είχε συμβεί κάποιες μέρες να τα καταφέρει να περάσει από όλους !  Και έλεγε μετά : Έκανα τον γύρο της Βυζαντινής Αθήνας ! Στην Καπνικαρέα , στην Χρυσοσπηλιώτισσα και στην γειτόνισσά της την Αγιά Παρασκευούλα, στην Αγία Σωτείρα του Κοττάκη στην Κυδαθηναίων , στην Αγία Αικατερίνη , στην Κοίμηση τη Ρόμβη και στον Αη Νικόλα Ραγκαβά , στους Αγίους Θεοδώρους της Κλαυθμώνος  στους Ασωμάτους Αγίους του Θησείου , στους Ιαματικούς Αναργύρους του Ψυρρή… 
Σε όποιες συναντούσε ανοιχτές,  έμπαινε μέσα , άναβε δυο κεριά , ένα για ζώντες και ένα για κοιμηθέντεςκαι άφηνε  και ονόματα κυρίως κεκοιμημένων να μνημονεύονται στην Λειτουργία και στις παρακλήσεις  . Πόσο τον ανάπαυε τούτη η συνήθεια που η γιαγιούλα του η Σπυριδούλα,  του είχε σπείρει από μικρό παιδάκι που ήταν . Τον φώναζε ακόμα και τώρα που μεγάλωσε στο σπίτι της  μεσημέρια του Σαββάτου και παραμονές των μεγάλων γιορτάδων  και τον έβαζε να γράφει ονόματα στο ψυχοχάρτι  για το πρόσφορο. Πάντα καινούριο έδινε και δεν μπορούσε να καταλάβει όλους εκείνους που τα δίνουν έτοιμα και φωτοτυπημένα ! Θέλει και λίγο τον κόπο μας ο Θεός έλεγε η γερόντισσα !  Γράφε παιδάκι μου ,αχ συγχώρα με που συνέχεια σε κουράζω τόσα χρόνια από μικρούλι  , μα βλέπεις εκείνους τους καιρούς που γεννήθηκα στην Σαντορίνη , πριν 70 τόσα χρόνια , τα κορίτσια δεν τα στέλνανε σχολείο !  Μέναν αγράμματα τρομάρα μου ! Γι αυτό λοιπόν σε φωνάζω εσένα τόσα χρόνια  γιέ μου ! Γράψε τον παππούλη σου που χεις το όνομά του , γράφε …γράφε και την Ρηνούλα μου παιδάκι μου ποτέ μην την ξεχνάς και τον άντρα της τον Γιάννο ! 
Κάποτε  που  έγραφε,  θα ταν δεν θα ταν στα δέκα  τότε ο Αριστομένης ,  σταμάτησε για λίγο και την ρώτησε : Ποιοι είναι αυτοί καλέ νονά – έτσι την φώναζε την γιαγιούλα του μιας και εκείνη τον βάπτισε -    που συνέχεια με βάζεις και τους γράφω ; Συγγενείς μας ήταν ;  -Μόνο  συγγενείς , αδέλφια μου ήταν ! -Είχες εσύ αδελφούς , Ειρήνη και Ιωάννη  ; ρώτησε τότε ο μικρός με έκπληξη . –Εννοώ πως τόσο πολύ τους αγαπούσα και τους νοιαζόμουνα , που πάντα έτσι τους ένιωθα , σαν αδέλφια μου ! 
Πριν τον μεγάλο πόλεμο , ήρθαμε στον Πειραιά και μέναμε στην Καλλίπολη σε μια γειτονίτσα κοντά στην Αγία Παρασκευή . Εκεί γέννησα και την μάνα σου ! Ήταν ωραία τότε ! Φτώχεια μαύρη ,δύσκολη ζωή,  αλλά  ψυχές καθαρές , στον Θεό δοσμένες ! Σε μια διπλανή αυλή σε ένα καμαράκι , ζούσε η Ρηνούλα με τον Γιάννο τον άντρα της . Κρητικοί και οι δυο , δεν είχαν παιδιά , πιο φτωχοί κι απ τους φτωχούς , μα πάντα με το χαμόγελο και τον γλυκό τον λόγο . Μια σταλίτσα γυναίκα ήταν το Ρηνάκι μου !  Περήφανοι άνθρωποι , αγνή περηφάνια όχι του εγωισμού ! Κοίταζαν να δίνουν περισσότερο παρά να παίρνουν ! Μα κι η φτώχεια τους αλύπητη ! Έκανε όποτε έβρισκε κανένα μεροκάματο στο λιμάνι ο Γιάννος , μα έτσι αδύνατος που ήταν όλο αρρώσταινε ! Της έδινα ό,τι είχα και εγώ και ο παππούς σου ο συγχωρεμένος που ήταν πολύ σπλαχνικός και ελεήμων … Λίγα  τρόφιμα , κανένα ρουχαλάκι ζεστό , που και που την έστελνα και σε κανένα δικό μου θέλημα  , να μου ψωνίσει ή να μου ράψει τίποτα , γιατί αλλιώς δεν άπλωνε να πάρει χρήματα ! Μα μήπως κράταγε και τίποτα ; Πάντα φρόντιζε και έβρισκε τρόπο να μας ανταποδώσει το καλό απ το υστέρημά τους ! Είχε και κάτι κοτούλες και όλο μας έφερνε φρέσκα αυγά και μας άφηνε ! Χρόνια πολλά κυλήσαν  δίπλα-δίπλα ! Σε χαρές,  σε στερήσεις , σε λύπες ! Αχ το Ρηνιώ μου ! Γι αυτό σου λέω παραπάνω από αδέλφια !
Μετά που φύγαμε από εκεί κοιμήθηκαν ξαφνικά ο ένας μετά τον άλλον  , πρώτα ο Γιάννης μετά η Ρηνούλα,  λίγο μετά τον Παππού σου  το 1963 ! Στα άγια να ναι οι ψυχές όλων τους !
Τα σκεφτόταν όλα τούτα κάθε φορά που έγραφε  τα ονόματά τους. Τώρα δεν χρειαζόταν την υπενθύμισή της . Μα σαν να χε την φωνή της νονάς του,  να του θυμίζει μαζί με τα πεθαμένα του  , τους δούλους του Θεού Ειρήνη και Ιωάννη ! Δεν είχαν κανέναν δικό τους αφήσει πίσω ! Για αυτό ένιωθε πάντα το χρέος το ιερό,  να τους μνημονεύει σχεδόν καθημερινά ,μυστικά , δίχως να το γνωρίζει κανείς ,  ακόμα και τώρα που στα γεράματά της η νονά αραίωσε τα πρόσφορα και δεν τον φωνάζει πλέον τόσο συχνά για να γράψει ονόματα  . Ήταν κι αυτοί μέσα σε μια ομάδα κεκοιμημένων ανθρώπων που έφυγαν μονάχοι …Εκείνους  που ο ίδιος  τους  αποκαλούσε  ορφανές ψυχούλες!
Ξημέρωσε Παρασκευή του Ακαθίστου του 2003. Σήμερα είχε  το πρωινό του ελεύθερο να κάνει ολόκληρη  την περιήγησή του στις αυλές του Κυρίου , τις τόσο αγνοημένες από τον σύγχρονο Αθηναίο . Να θυμηθεί και όλες τις ορφανές ψυχούλες λίγο πριν και τα 24 εφύμνια των Χαιρετισμών προς την Κυρία Θεοτόκο  , αντηχήσουν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και της Ορθοδοξίας .
Μα πριν είχε σκοπό να επισκεφθεί την νονά του να την καλημερίσει , να πάρει και την ευχή  της . Δεν είχε να κάνει και πολύ δρόμο . Μια μεσοτοιχία τους χώριζε εξάλλου ! Την βρήκε μαζί με την μάνα του να ετοιμάζει , τον γνωστό την Σαρακοστή , ταχινοκαφέ της ! Στάθηκε και την καμάρωνε ! Ενενήντα χρονών . Ακόμα στα πόδια της! Πάντα υπομένοντας και αυτή αγνά περήφανη να μην δυσκολέψει κανέναν . Το μόνο που ζητούσε καμιά φορά και τους αγγάρευε  ήταν το  να της αγοράζουν με δικά της χρήματα  τρόφιμα, ζακέτες, πλεκτά, κάλτσες και φανέλες  δήθεν για την ίδια.
Μετά από λίγες μέρες πάλι το ίδιο ζητούσε  !
-Μα καλά βρε νονά της έλεγε... Ξανά μακαρόνια και ζάχαρες και κονσέρβες .... πότε τα έφαγες ;Τα καινούρια ρούχα που χάθηκαν ;
Μετά καταλάβανε ότι τηλεφωνούσε και ερχόταν μια φίλη της και τα μετέφερε σε φτωχούς αναγκαιμένους που γνώριζε ! Όπως τότε στην Καλλίπολη …
Δεν τον  είχαν προσέξει που μπήκε και μιλούσε η νονά  δυνατά  στην μητέρα του!

-Άμα σου  πω ποιαν είδα σήμερα το πρωί σε όνειρο ζωντανό ,  στον ύπνο μου , ούτε το βάνει ο νους σου  !"
-Το Ρηνάκι μας!  θυμάσαι , από τον Πειραιά, αυτή που είχε τις κοτούλες στην αυλή και μας έφερνε  αβγουλάκια !
-Και πως την είδες μάνα , σου μίλησε ;
-Ε,  άκουσα ότι κτύπησε το κουδούνι μας , εδώ στο σπίτι μας …Πάω στην εξώπορτα να ανοίξω και την βλέπω μπροστά μου  !!Όπως την ήξερα , μικροκαμωμένη , αδύνατη , με τα μαλλάκια της πιασμένα , με την ποδίτσα της ..
-Αχ Ρηνάκι μου , Ρηνιώ μου , της είπα και την αγκάλιασα ! Ήρθες ξαφνικά και δεν μου μήνυσες  να σου ετοιμάσω μια τσαντούλα να πάρεις κάτι μαζί σου !
- Α κυρά Σπυριδούλα μου.... δεν χρειάζομαι τίποτα... Μια χαρά είμαι.... ο κυρ Αριστομένης μας φροντίζει ... όλα μας τα έχει... δόξα τω Θεώ .... δεν μας λείπει τίποτα !!!"
-Ακούς , τόσα χρόνια να χουν περάσει , σαράντα χρόνια από τότε που έφυγε ο Πατέρας σου ο Αριστομένης μου , και συνεχίζει να τους φροντίζει !
Δεν είπε τίποτα , ούτε στην γιαγιά του , ούτε στην μάνα του ! Ούτε εκείνη τη στιγμή,  που βιαστικά απομακρύνθηκε , μήπως και δουν τα δάκρυά του , μήτε ποτέ ως σήμερα που μου τα διηγήθηκε !  Έλαβε το μήνυμα και ένα γλυκό ευχαριστώ , από την Ρηνούλα και όλες τις δικές του ορφανές ψυχούλες για το πόσο όνηση προσφέρει η μνημόνευση των κεκοιμημένων ! Θυσία ιλασμού , συγχωρήσεως η Θεία Λειτουργία ! Ποτέ να μην λησμονιέται  τούτο , όπως και όλες οι καρτερούσες ορφανές ψυχούλες ! Όπως η Ρηνούλα απ την Καλλίπολη η Κρητικιά , που ποτέ του δεν την αντάμωσε,  μα όσο θα αναπνέει θα την γράφει ακριβώς  κάτω από το όνομα της πεφιλημένης  της αδελφής  , της  μακαρίτισσας πλέον γιαγιάς ή καλύτερα της νονάς του της  Σπυριδούλας! 

ΝώνταςΣκοπετέας
Σαρακοστή 2017
Απόσπασμα από το βιβλίο : Δάκρυ στο Εγώ και 
εκπομπή με τίτλο : Της Σαρακοστής τ ΄αληθινά.
Αληθινή ιστορία όπως παραστατικά και ανυπόκριτα μας την διηγήθηκε αυτός που την έζησε , δεκατέσσερα χρόνια μετά , προς δόξαν Θεού και ωφέλεια αδελφών μέσα στην πορεία της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής .

Αδελφέ μου πολύ σ ευχαριστούμε εμείς και όλες οι ορφανές σου ψυχούλες , μα και όσες  ξεχασμένες μετά από τούτην την αλήθεια σου , θα αρχίσουν να λαβαίνουν της προσευχητικής μας μνήμης  τα δώρα και τις φροντίδες …

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~