main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

10 Νοε 2009

Επιστρέφοντας απο Όρος.. (μέρος ΣΤ΄ )




Παρασκευή πρωί στις 6 ακούσαμε την καμπάνα δίπλα στο κοιμητήρι …ένα μικρό σχεδόν κελιώτικο εκκλησάκι με ατμόσφαιρα υπερκόσμια και το φώς των κεριών να φωτίζει ψυχές και Αγίους …φτάσαμε και βρήκαμε εκεί τον Πατέρα Βαλερίωνα και τους υπόλοιπους …ο Αρχοντάρης στο ψαλτήρι έκανε νόημα στο σύμβολο της Πίστεως …και ακούστηκε στα Ρώσικα από την συνοδεία του Γέροντα …Τολμήσαμε …επίσης σε αυτήν την γλώσσα να επικαλεστούμε τον επουράνιο Θεό Πατέρα…Όλα γαλήνια ,μοναδικά και εσύ εκστατικός ….χωρίς να σε ενδιαφέρει ο πλεονασμός, η επανάληψη στην έκφραση κάθε φορά που αυθόρμητα βγαίνει απ το στόμα σου η λέξη ευλογημένο …Βγήκαμε έξω στην υπέροχη θέα του πρωινού γαλάζιου και κατηφορίσαμε προς το ασκητήριο του Αγίου Γερασίμου εκεί που ασκήτεψε κατά την νεότητά του ο …Καψάλης της Κεφαλληνίας ….Μικρό ,χωμένο στο βράχο κάτω απ τη γη ,ποτισμένο από δάκρυα και ασκητικό ιδρώτα μας έκανε να γονατίσουμε ευλαβικά προσμένοντας την ευλογία του Μεγάλου Αγίου ….Ψάλλαμε βγαίνοντας το απολυτίκιο του σε ήχο πρώτο έτσι όπως το βρήκαμε γραμμένο στο πίσω μέρο της πόρτας του ασκητηρίου :

Των ’Ορθοδόξων προστάτην και εν σώματι άγγελον, και θαυματουργών θεοφόρον νεοφανέντα ήμίν, έπαινέσωμεν πιστοί θείον Γεράσιμον ότι άξίως παρά Θεού άπείληφεν, Ίαμάτων την άέναον χάριν ρώννυσι τους νοσούντας και δαιμονώντας ίάται. Διό και τοίς τιμώσιν αυτόν, βρύει ίάματα…..
Δεν μας ένοιαζε η καλλιφωνία ή το αν άλλοι θα μας ακούσουν ,θέλαμε μόνο να αισθανθούμε ένα χάδι του Αγίου στα κεφάλια μας …όσο ανάξιοι και αν πραγματικά αισθανόμασταν για τέτοια Άγια στοργή ..

Η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής …Μια γλυκιά μελαγχολία μας είχε κυριεύσει …Ετοιμάσαμε τα πράγματά μας ,και έμπλεοι συγκίνησης και ευχαριστίας ασπαστήκαμε τους Ρώσους αδερφούς μας …Φιλήσαμε το χέρι των Πατέρων και ο Π.Βαλερίων άνοιξε την τεράστια αγκαλιά του ασπαζόμενός μας πατρικώς και σταυροειδώς τρείς φορές …Απερίγραπτη η ζεστασιά και η Χριστιανική αγάπη που μας μετέδωσε αυτός ο σεπτός παππούλης …ένα από τα πολύτιμα δώρα που παίρναμε μαζί μας στον ..κόσμο ,μαζί με την ανάμνηση της Βιβλικής του μορφής .Ο Κύριος Αντώνης θυμούμενος ένα από τα ξακουστά αστεία του Π.Παϊσίου μας είπε :Ελάτε να σας πάω ως το πρακτορείο …και μας ξεπροβόδισε ως την πόρτα του Κυριακού …

Στο κατέβασμα για τον αρσανά η παρέα μας είχε μεγαλώσει ..Οκτώ άτομα πλέον έξω από το κελί του Παπα-Γιάννη , λίγα λεπτά πριν το καραβάκι ξεκινήσει για Δάφνη …Βγήκε λοιπόν αυτός ο ιλαρός στο πρόσωπο γεράκος και άρχισε να μας μιλά ..όλοι αισθανθήκαμε ότι μας γνώριζε…μας κέρασε λουκούμι και νερό…Έδωσε κομποσκοινάκια ευλογίες σε όλους …και στον Αυγουστίνο …-Να του πείτε να γίνει Ορθόδοξος είπε με το ιδιαίτερο ύφος του …δεν τον βλέπετε ;δεν έχει την χάρη της Ορθοδοξίας μας …ήμουν σίγουρος ότι ο Αυγουστίνος καταλάβαινε ενώ φορούσε στο χέρι του το κομποσκοίνι που ο Γέροντας του δώρισε ….-Εσύ λέει σε κάποιον άλλον φεύγοντας είσαι πολύ χρεωμένος !!!!Φρόντισε να εξοφλήσεις ….!Χρωστάω Γέροντα στις Τράπεζες είπε εκείνος χαμογελώντας…Δεν εννοώ αυτά τα χρέη παιδάκι μου ,αλλά αυτά που έχεις στον Χριστό μας …με καταλαβαίνεις έτσι δεν είναι ;Ναι γέροντα είπε εκείνος χαμηλώνοντας το κεφάλι χλομιάζοντας… καταλαβαίνω και το υπόσχομαι!! Πήραμε λιβανάκι με άρωμα κεχριμπάρι και μελλιστάλαχτο ,που η συνοδεία του Γέροντα χρόνια τώρα φτιάχνει για να οικονομείται ,φιλήσαμε το χέρι του και πήραμε σχεδόν τρέχοντας τον δρόμο για το μουράγιο …Τί εννοούσε τελικά ο Γέροντας ; ρώτησε κάποιος τον φίλο με …τα χρέη ..Και εκείνος συγκλονισμένος από την αποκάλυψη μας είπε ότι δεν είχε ποτέ του εξομολογηθεί και κοινωνήσει …αυτά ήταν τα χρέη του προς τον Χριστό μας …Είχαμε ακούσει τόσα πολλά για τον περίφημο Παπά –Γιάννη ,που αυτό ήρθε απλά να προστεθεί στις τόσες θαυμαστές διηγήσεις...να δυναμώσει όμως πιότερο την πίστη μας σε όλους αυτούς τους σύγχρονους χαρισματούχους που τόσο τους έχουμε ανάγκη στα δύσκολα που πάντα θα έρχονται … να θυμίσει σε όλους εμάς τους σύγχρονους ορθολογιστές την θαυμάσια ρήση του Αγίου Αθανασίου :Όπου Θεός γαρ βούλεται, νικάται φύσεως τάξις....Λίγο πρίν έρθει το καραβάκι μας ,ο Μιχάλης με κοίταξε με ένα κάπως θλιμμένο χαμόγελο…Θαρρώ πως έκρυβε μέσα του νοσταλγία ,μπολιασμένη από αγιορείτικη πείρα λίγων μεν ημερών μα αμέτρητων ιερών στιγμών Θείας παρουσίας ,και μου είπε :τι λες γυρνάμε πάνω για μια μέρα ακόμα ;;;Το εννοούσε !!! Θα ξανάρθουμε αδερφέ μου …σύντομα !!! του απάντησα. Τώρα ας μεταφέρουμε όσο το δυνατό πιο προσεκτικά αυτήν την εύθραυστη απο τον έξω κόσμο χάρη της οποίας αξιωθήκαμε …ας κλείνουμε τα μάτια και ας μεταφερόμαστε νοερά και πάλι εδώ στο περιβολάκι της Παναγιάς μας …στο μεσονυκτικό ...να παίρνουμε την ευχή τους ,να νοιώθουμε την πραότητά τους να δυναμώνουμε από του θανάτου την αφοβιά τους …Θα ξανάρθουμε αδερφέ μου …έτσι δεν είναι Αυγουστίνε ;….Την επόμενη φορά θα ανέβουμε στον Άθωνα ...τώρα ξέρουμε και τα ...δρομολόγια για την κορυφή !!!

(Τέλος και τω Θεώ δόξα )
Αφιερώνεται σε όλους τους ευωδιαστούς Γέροντες που συναντήσαμε σε αυτήν την τόσο μικρή μα τεράστια σε ψυχικό θυσαύρισμα οδοιπορία μας ....Στους φωτισμένους ηγουμένους και τις συνοδείες τους ...στους πολλούς αναζητητές της αλήθειας που συναντήσαμε σε κάθε μας βήμα ...παντοτινούς συναμαρτωλούς αδερφούς μας ...Στον Μιχάλη και στον Αυγουστίνο που αδημονούν για την επόμενη φορά ...Στην διψασμένη ψυχή μας ...
Νώντα Σκοπετέα -Επιστρέφοντας από Όρος 

Ο Π.Γαλακτίων σε νεότερη ηλικία (βλ.Α΄μέρος) σε μια απο τις πιο διάσημες παγκοσμίως αγιορείτικες φωτογραφίες .

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~