main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

11 Οκτ 2012

Μύρισε Παράδεισος ( μέρος β΄)



ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2012 (ΙΙ)



....Στην άλλη μεριά της μεγάλης σκάλας , γραμμένο ένα μήνυμα για όλους εμάς τους ερχόμενους απ τον έξω κόσμο : Κατέλιπον τας εν άστει διατριβάς ως μυρίων κακών αφορμάς . Μετά το μήνυμα για την σωτήρια αποταγή  απέναντί του , ένα που μοιάζει σαν προτροπή ύμνου χειρουβικού ….πάσα την βιωτικήν αποθώμεθα μέριμνα … Ναι εδώ τίποτα το ψυχρά εγκόσμιο και  το απωθητικά ορθολογικό δεν χωρά , μα απορρίπτεται εκ προοιμίου …όχι σαν αυστηρή προειδοποίηση μα σαν μειλίχια παράκληση για σεβασμό της παραδείσιας ησυχίας και της αενάου προσευχής … Μπήκαμε στο γεμάτο μνήμη ιερή αρχονταρίκι του πρώτου ορόφου της Μονής . Στους τοίχους βαλμένη με χρονολογική σειρά η πρόσφατη ιστορία της. Ο  Γέρων Ιωάσαφ, ο Γέρων Γεράσιμος , ο Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ , ο Προηγούμενος Αρχιμανδρίτης Ανδρέας με τις δυο περιόδους ηγουμενίας , ο νυν ηγούμενος ΓέρωνΠαρθένιος . Φωτογραφίες ιστορικής σημασίας δίπλα στα πορτραίτα τους . Ξεχωρίζει μια αναμνηστική στον περίβολο της Mονής  ανήμερα του Πάσχα του 1913. Θυμήθηκα τότε ένα θαυμαστό γεγονός απ αυτό το ευλογημένο μοναστηράκι που γίνηκε λίγα χρόνια αργότερα από τότε στα 1935Είναι η  Πασχαλιάτικη ολόλαμπρη νύχτα  ηγουμενεύοντος του Αρχιμανδρίτου Σεραφείμ . Κάπου εξήντα πατέρες αποτελούσαν τότε την συνοδεία στην Παύλου . Βρίσκονταν λοιπόν όλοι στο περιστοιχισμένο από υψηλοτάτους τοίχους σαν φρούριου , προαύλιο.  Ανάμεσα στους Πατέρες και ένα μακάριο γεροντάκι με απλή και καθαρότατη καρδιά ο γέρο Θωμάς .Οι Πατέρες με χαρά ανείπωτη έψαλλαν θριαμβευτικά τον ύμνο της νίκης της ζωής , την πιο όμορφη μελωδία που ακούστηκε ποτέ :το Χριστός Ανέστη . Ο Ηγούμενος συγκινημένος φορώντας την μεγαλοπρεπή του στολή ξαφνικά απευθύνεται στον γέρο Θωμά που στέκει σιμά του :-Γέρο Θωμά σύρε να πεις το Χριστός Ανέστη και στους Πατέρες στο κοιμητήρι !!  -Να ναι ευλογημένο Γέροντα ! είπε εκείνος και σε ελάχιστο χρόνο μιας και το κοιμητήρι με το οστεοφυλάκιο απέχουν μόλις πενήντα μέτρα περίπου από την πύλη της Μονής ο γέρο Θωμάς βρέθηκε με την αναμμένη λαμπάδα του μπρος  στους κεκοιμημένους αδερφούς του . Με πολλούς από αυτούς ασκήθηκαν για χρόνια μαζί στην υπακοή και όλες τις θαυμαστές μοναχικές  αρετές που σώζουν την ψυχή και ανοίγουν το δρόμο προς τα άνω σκηνώματα .  Με δάκρυα χαράς ανεκλάλητης  στα μάτια άρχισε να τους μιλά σίγουρος ότι τον ακούνε και χαίρονται κι εκείνοι  την μεγάλη νύχτα …Πατέρες και αδελφοί μ έστειλε ο Γέροντας να σας πω : Χριστός Ανέστη!!!  και η φωνή του αντιλάλησε σε όλη την γύρω χαράδρα ως την θάλασσα . Τότε ο γέρο Θωμάς βρέθηκε μπροστά σε ένα μοναδικό θαυμαστό θέαμα . Τα οστά άρχισαν να τρίζουν και μια κάρα ενός Πατέρα σηκώθηκε στον αέρα  απαντώντας καθαρά και δυνατά :Αληθώς Ανέστη ο Κύριος !!  Γεμάτος ενθουσιασμό ο Γέρο-Θωμάς έτρεξε να αναγγείλει το μέγα θαύμα στους αδερφούς του, που βρίσκονταν ακόμη στην αυλή …Και εκείνοι δοξολόγησαν τον Ζώντα Θεό , τον Αναστημένο Χριστό και Δεσπότη του παντός …Οι καμπάνες άρχισαν να χτυπούν συνεχώς ενώ όλοι μαζί έψαλλαν ξανά και ξανά Αναστάσιμους παιάνες …
Έψαχνα να βρω λοιπόν σ εκείνη την παλιά φωτογραφία του 1913 το Γέρο –Θωμά , εκείνο το μακάριο  Γεροντάκι με την καθαρή καρδιά υπολογίζοντας την ηλικία του είκοσι χρόνια πριν από εκείνη την Αναστάσιμη νυχτιά…Μα ήταν όλων των Πατέρων  τα μάτια λαμπερά και εξέπεμπαν αγνότητα και καθαρότητα αρεστή στον Θεό …Κάποιος απ αυτούς ήταν και ο Γέρο –Θωμάς ο ταπεινός Γίγαντας της υπακοής και της Δοξολογίας . Θα τον αναζητούσαμε πάλι λίγες ώρες αργότερα … 

Ένας  νεαρός Μοναχός μας κέρασε λουκούμι , τσίπουρο και δροσερό νεράκι , ενώ παράλληλα μας ενημέρωνε για το πρόγραμμα του Μοναστηριού .Έπειτα μας άφησε να περιμένουμε λίγο , μέχρι να τακτοποιηθούμε στα δωμάτια .Μαζί μας και ένα νεαρό παιδί ο Ι. βασανισμένο στην όψη τραβούσε ένα κατοστάρι κομποσκοίνι με χαμηλωμένο το βλέμμα . Πρώτη μέρα του Οκτώβρη και απ το μπαλκονάκι στ αρχονταρίκι της Παύλου , απολαμβάναμε εικόνες , ήχους και μυρωδιές του Θεού . Μοναχοί μαζί με Λαϊκούς και δόκιμους Μοναχούς ,μάζευαν τις  χοντροελιές στα γεμάτα από το πιο ευλογημένο δέντρο περιβόλια , στα θεμέλια της Μονής . Ήταν  η πρώτη μέρα της συγκομιδής ,η ώρα  σχεδόν εννιά το πρωί με τους δικούς μας χρόνους και εκείνοι είχαν μαζέψει πάνω από δεκαπέντε ελιές . Η ταχύτητά τους παροιμιώδης ...η σιωπή τους προσευχητική. Αμέτρητα περιστέρια φωλιάζουν ατάραχα  στις ρίζες των δυο ψηλών κυπαρισσιών …   Απ το μπαλκονάκι στέκεσαι πιο ψηλά απ τις κορυφές τους . Βάζεις παραμυθυτικό λογισμό οτι  είναι κι αυτό έστω μια κάποια αρχή …Ο προορισμός μας είναι η κορυφή , η Θέωση , τα υψηλά του Υψίστου. Τα κυπαρίσσια με την λεβεντιά τους σε θαρρεύουν σε γεμίζουν ελπίδα . Μα απότομα βλέπεις την άγρια  γη που τ αγκαλιάζει και σκέφτεσαι πως η κορυφή έχει στενό  ατέλειωτο δρόμο και πόνο βουβό ,όπως αυτός που φύλαγε μέσα του ο συγκάτοικός μας στο δωμάτιο ο Ι . που συναντήσαμε στ αρχονταρίκι…Η τελευταία εικόνα που πήρα από εκεί , ήταν τα σοφά λόγια γραμμένα σ έναν πίνακα: ΄Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις …Ναι μόνο  αυτός είναι ο δρόμος για την κορυφή του κυπαρισσιού της ζωής μας
Ένα δωμάτιο για πέντε  με απίστευτη θέα στην θάλασσα και την εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου να σκεπάζει όλα τα αγαπημένα της  παιδιά στον τοίχο , μας περίμενε σχεδόν πλάι στ αρχονταρίκι  … Ο Ι . μας ρωτά ευγενικά αν θα έπρεπε να αλλάξει δωμάτιο μιας και ήμασταν παρέα…Του απαντάμε με μια φωνή ότι πλέον ανήκει κι αυτός στην συντροφιά μας …Χαμογελά πονεμένα και εμείς τον ρωτάμε από πού έρχεται …Είναι πολλές μέρες στο Όρος …Μ ένα μικρό σακίδιο περιδιαβαίνει Μονές Κελιά και Σκήτες , γνωρίζει Γέροντες και λαϊκούς  αναζητώντας  απαντήσεις σ ό,τι του βασανίζει την ψυχή …Έρχεται από μακριά και είναι μόνος του …Πώς έτσι ; τον ρωτάμε . δυο λέξεις του τα λένε όλα : -είχα ανάγκη !! μας απαντά και βγαίνει απ το δωμάτιο …ίσως για να μην δούμε τα βουρκωμένα  του μάτια ….
Είναι δέκα το πρωί . Παίρνουμε τον κατηφορικό δρόμο έξω απ το υπαίθριο αρχονταρίκι και κατευθυνόμαστε προς το ασκηταριό του Αγίου Παύλου του Ξηροποταμινού , το οποίο επιδέξιοι μάστορες ανακαινίζουν. Τρεχούμενα άφθονα νερά  ,χείμαρροι που ακόμα και στην γαλήνη προκαλούν το δέος , βλέποντας βράχους τεράστιους να έχουν μετακινηθεί  από την ορμή τους , γέφυρες φτιαγμένες για το διάβα τους , πέτρες λαξευμένες με ιδρώτα και τέχνη απαράμιλλη , συνθέτουν ένα υπερκόσμιο τοπίο . Κατευθυνόμασταν προς την καλύβη του Αγίου Νεκταρίου από τον κατηφορικό δρόμο στα βορειοανατολικά της Μονής .
Στον δρόμο μας ένα μικροκαμωμένο γεροντάκι με τριμμένα ράσα ολόχαρο πρόσωπο  και ματιά διεισδυτική . Ο Γέροντας Λ. μας μιλά και μας δίνει απλές συμβουλές …απλές μα σωτήριες …Κυριακή να εκκλησιάζεστε , Τετάρτη και Παρασκευή να νηστεύετε αι το λάδι , να μην λέτε ψέματα…Απευθύνεται στον Μιχάλη …-εγώ το άλλαξα το όνομά μου του λέει …και εμένα κάποτε με λέγανε Μιχαήλ …κοίτα και συ ν αλλάξεις …

Πήραμε την ευχή του και σε λίγο φτάσαμε στην αυλή του Αγίου Νεκταρίου που πολύ τον αγαπούν οι Αγιοπαυλίτες…Στον περίβολο της καλύβης φυτεμένα με ξεχωριστή αγάπη και επιμέλεια όλα του Θεού τα καλά ….ντοματιές , πιπεριές , φασόλια …Κόβουμε ένα παραγινωμένο ρόδι από μια απ τις δεκάδες ροδιές της αυλής …Γευόμαστε όλοι και αισθανόμαστε πραγματικά ευλογημένοι …Είναι η πρώτη μας μέρα στο Όρος και όμως η μνήμη μας έχει μπολιαστεί από τόσες εικόνες… Νοιώθουμε το χθες να μοιάζει τόσο μακρινό …Ψάξαμε να βρούμε μια ωραία δροσιά …ο ήλιος είχε αρχίσει να καίει …Βρήκαμε λιοπυριού καταφύγι σε μια φυτρωμένη απ το Θεό εκκλησιά του καβαλάρη αθλοφόρου …Ένα μικρό  σωστό καλοκαιράκι σαν κι αυτό του Αγίου Δημητρίου στα τέλη του Οκτώβρη είχε ξεπροβάλλει στην πρώτη του μέρα …Μα δεν θα μας ένοιαζε ό, τι καιρό και να ΄κανε …Θα το διαπιστώναμε εξάλλου λίγες μέρες μετά όταν στο Όρος έπεσε πυκνό χαλάζι !!!           ( συνεχίζεται ...)
                                                                   νώντας σκοπετέας




 ( Αναζητήστε τις προηγούμενες οδοιπορίες μας στα Θεοτοκοβάδιστα μονοπάτια της Αθωνικής Πολιτείας στις αναρτήσεις με τίτλο : Επιστρέφοντας από όρος ( 6 συνέχειες) και το Άγιο όρος μέσα μας ( 10 συνέχειες) 

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~