main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

16 Μαΐ 2021

Της ψυχής το σαράκι ...


Ήταν  τα χρόνια που το σαράκι  θέριζε …

Η φθίση που έλιωνε τα σώματα και έθλιβε τις ψυχές ! Οι άνθρωποι οι θεόφτωχοι μοιάζαν καταδικασμένοι αν τους συναντούσε το κακό. Ένας πυρετός , ένας βήχας , ένας ιδρώτας νυχτερινός και ο εφιάλτης ξεκινούσε…Στην θέα του αίματος  ξεπρόβαλλε και η απελπισία,  μα και η θυσιαστική αγάπη της μάνας του γονιού και  του αδελφού,  που παρέστεκαν στον φθισικό τους. Στα ελατόφυτα και πευκοσκέπαστα  βουνά  κατέφευγαν οι ορεινοί,  να βρουν ανακούφιση και καθάριες αναπνοές  . Έμεναν εκεί με τους δικούς τους, να τους φροντίζουν με την ελπίδα να αδειάσει ένα κρεβάτι στο φθισιατρείον , στο σανατόριο …Πόσο  αποκρουστική για κάποιους αυτή η λέξη στο άκουσμά της , έστω κι αν η ρίζα της φανερώνει γιατρειά και θεραπεία…

Για τους περισσότερους τότε,  γεννούσε λέξεις καταδικαστικές και μόνο… Χτικιό και βάσανο και θάνατο… Μα για τον παπά Στάμο,  τούτοι οι άνθρωποι ήταν αγιασμένοι !

 Στην όψη τους δεν έβλεπε τίποτε άλλο, παρά τον αδελφό τον σταλμένο από τον  Υιό του ανθρώπου, εν τη δόξη αυτού… εν ημέρα Κρίσεως… ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ μεοι ευλογημένοι του Πατρός μου

Τέτοια ρήματα αιωνίου Ζωής  του έρχονταν στο νου,  κάθε φορά που επισκεπτόταν αυτόν τον καταραμένο για τους πολλούς τόπο…το σανατόριο ,μια φορά τουλάχιστον τον μήνα για να εξομολογήσει και να αναστήσει από της αμαρτίας την νέκρωση , για  να λειτουργήσει στον όμορφο Νασκο του και έπειτα να περάσει απ τους θαλάμους,  να μεταδώσει τον Ζωντανό Θεό και να θεραπεύσει τραύματα ψυχής και σώματος.

Έτσι  έγινε κι εκείνο το Σάββατο, μέσα στο κατανυκτικό Τριώδιο,  παραμονές Κυριακής  της Κρίσεως το 193…Απολείτουργα ενημερώθηκε από την νοσοκόμα και μαζί της , κρατώντας τα άχραντα μυστήρια ξεκίνησε να επισκέπτεται τους αρρώστους,  που δεν βαστούσαν να σταθούν πριν στην ακολουθία. Εκείνοι, εξασθενημένοι και κάτωχροι, ανασηκώνονταν απ τα κρεβάτια τους  και υποδέχονταν με ανείπωτη ευλάβεια και δέος  Τον Χριστό ! Στο πρόσωπο του παπά Στάμου αντίκριζαν το Φως και την Ελπίδα ! Ζωή τους μετέδιδε αιώνια και οξυγόνο του Αθανάτου Βασιλέως !

  Πρόσμενε τον παπά  και ο Μανώλης,  ο νεαρός φθισικός από τα Τρίκαλα! Πως λυτρωνόταν  κάθε φορά με  τούτη την ουράνια επίσκεψη !Εικοσιεφτά χρονώ,  πεντάρφανος,  από οικογένεια που ξεκληρίστηκε από την φυματίωση ! Ο πατέρας σκοτωμένος στον πόλεμο ! Έμεινε ο νέος,  προστάτης  ως το τέλος,  με αυταπάρνηση  να φροντίζει την μάνα του πρώτα  και ύστερα τους δυο  μικρότερους  αδελφούς  του ! Τους έθαψε και έπειτα ξεκίνησαν να φανερώνονται και  τα πρώτα δικά του συμπτώματα …Άρχισε έπειτα  να ακούει  τους γύρω του απάνθρωπα να τον αποστρέφονται και  να τον λέν στα μυστικά φυματικό και χτικιάρη… Ο Θεός μερίμνησε κι η Παναγιά η Φανερωμένη η προστάτιδά του  και βρέθηκε στο σανατόριο ο Μανώλης ! Βρήκε φροντίδα και αγάπη εδώ ! Και τον παπά Στάμο που όλοι τον σέβονταν τόσο   και τον θαύμαζαν για την πίστη του την ατρόμητη.

 Εκείνο το πρωινό ο Μανώλης με λαχτάρα μετέλαβε από τα χέρια του . Μα δεν πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα απ την μεταλαβιά   και τον Μανώλη τον κυρίευσε ένας πολύ  δυνατός βήχας ! Δεν μπόρεσε να κρατηθεί ο καψερός και ένα απόχρεμμα έχοντας πάνω του τον Θείο Μαργαρίτη,  έκανε τον Μανώλη να ουρλιάζει και να κλαίει  κοιτώντας το  ! Χωρίς να χάσει καιρό και με ατάραχες κινήσεις  ο παπά Στάμος σήκωσε το σεντόνι το έφερε στο στόμα του και κατέλυσε τον Χριστό ! Έπειτα και αφού βεβαιώθηκε ότι δεν είχε μείνει το παραμικρό ίχνος πάνω στο σκέπασμα ζήτησε να του δοθεί το σεντόνι προκειμένου να κάψει το κομμάτι εκείνο του υφάσματος ! Σιωπή απλώθηκε  στο μικρό δωμάτιο ! Με δέος ο Μανώλης  και η κυρία Ιωάννα η νοσοκόμα παρακολουθούσαν τον παππούλη έντρομοι και τόσο ξαφνιασμένοι από το θέαμα τούτο το υπέρλογο …Επέστρεψε ο παπά Στάμος στην Θεία πρόθεση να καταλύσει τα περισσεύματα από το Άγιο Ποτήριο . Και έπειτα γύρισε και κάθισε στο προσκέφαλο του Μανώλη !

– Παπά μου ! Τι έκανα ο άθλιος ! Δεν ήμουν άξιος να μεταλάβω …Γι αυτό δεν τον κράτησα τον Χριστό ! Πολλά τα κρίματά μου φαίνεται ! Να με ξαναεξομολογήσεις !

–Παιδί  μου καλό , τον Χριστό τον έλαβες ! Ολόκληρο ! Μπορείς να το καταλάβεις ; Δεν είναι θέμα ποσότητας…Και μια απειροελάχιστη ρανίδα να δεχθείς …Όλον τον Χριστό έλαβες ! Ήθελε μόνο  ο πονηρός να σε πειράξει γιατί σε είδε τακτοποιημένο και χαρούμενο …

–Αλήθεια παπά μου ; Πόσο με ανακούφισες με αυτό που άκουσα ! Θέλω να σε ρωτήσω και κάτι ακόμα …και να με συμπαθάς… Δεν φοβάσαι …να τώρα που έρχεσαι συνέχεια εδώ  … καταλαβαίνεις… μήπως και κολλήσεις την αρρώστια …πριν …με την Θεία Κοινωνία…που…

-Αχ Μανώλη μου …μην και μολύνεται ο Χριστός ή μήπως μολύνει  ; Βλασφημία μεγάλη  παιδί μου και μόνο που το σκεφτόμαστε αυτό …Ξέρεις , έρχομαι εδώ τακτικά εδώ και πολλά χρόνια …Κάποτε ο Δεσπότης μας ο Άγιος, ίσως και  για να τον… δοκιμάσει,   έστειλε μαζί μου να λειτουργήσουμε  τον Διάκο του …Ήταν στην πανήγυρη της Εκκλησούλας  της Ζωοδόχου Πηγής ανήμερα. Χριστός Ανέστη έψελναν όλοι και κλαίγανε ! Την θυμάμαι καλά εκείνη την Αναστάσιμη Λειτουργία ! Μόλις τελείωσε,  όπως ορίζει η τάξη της Εκκλησίας μας , είπα στον Διάκο να καταλύσει ο,τι είχε μείνει μέσα στο  Άγιο Ποτήριο ! Εκείνος ξαφνιάστηκε και  έντρομος …αρνήθηκε …λέγοντάς μου :

-Πάτερ μου , αφήστε να το ρίξουμε στο χωνευτήρι …Δεν θα το πετάξουμε δα και  στα σκουπίδια… Σας παρακαλώ ..τόσοι άρρωστοι, φυματικοί ,κοινώνησαν ...

-Αμαρτία μεγάλη παιδί μου ! Μην φοβάσαι διάκο μου ! Εγώ χρόνια τώρα , τόσες φορές , αμέτρητες έχω έρθει εδώ να λειτουργήσω και πάντοτε καταλύω …Ποτέ δεν έπαθα τίποτα! Ούτε σε εκείνους που κοινωνάω στην ενορία μου ,ούτε στο σπίτι μου σε κανέναν δεν μετέδωσα τίποτα από εδώ… Μην σε κυριεύουν τέτοιοι λογισμοί του δαίμονα ! Φυλάει ο Χριστός μας ! Προστατεύει κι η Παναγιά μας !

 Αυτά του είπα …Μα εκείνος συνέχισε…

–Δεν μπορώ πάτερ μου  ! Είναι πάνω απ τις δυνάμεις μου !  Συγχωρέστε με !

 Και έτσι κατέλυσα εγώ παιδί μου Μανώλη εκείνη την μεγάλη μέρα  ! Πολύ πικράθηκα τότε ! Δεν είπα βέβαια τίποτα στον Δεσπότη μας  ποτέ! Προσευχήθηκα μόνο να δώσει ο Κύριος και να κατανοήσει ο Διάκος αυτό το μέγιστο θαύμα που δεν εξηγείται και δεν υπακούει στην λογική μας… Θα μου πεις τώρα  ..γιατί σου ανέφερα ειδικά τούτη την ιστορία απ τα παλιά …Πάνε δυο χρόνια   περίπου ..Ακόμα εσύ δεν είχες έρθει εδώ και δεν τον γνώρισες …Τώρα είναι στην Αθήνα στο Σωτηρία και πάει καλύτερα …Ένα πρωί που ήμουν πάλι εδώ και λειτουργούσα,  βγήκα από το ιερό  με τα άχραντα μυστήρια να μεταλάβω τους ανθρώπους …και τότε είδα…αχ Θεέ μου ! είδα  να πλησιάζει για να μεταλάβει  ο τότε διάκος…ο παπά Σωτήρης …ως ασθενής πλέον φυματικός! Μόλις είχε πρωτοέρθει εδώ!

Μιλήσαμε για ώρες μετά… Εκείνος με δάκρυα στα μάτια και εγώ επίσης , να δοξολογούμε τον Θεό   για τα μεγαλεία Του ! Μου έκανε εντύπωση η αλλοίωσή του και  που ποτέ δεν κατηγόρησε τον Κύριο ως τιμωρό.

- Αν δεν γινόμουν φθισικός παπά Στάμο έτσι θα συνέχιζα μου είπε…Χλιαρός και άπιστος χωρίς φόβο Θεού και την αγάπη μου για Εκείνον …Αν δεν αρρώσταινα δεν θα κατανοούσα ποτέ  την βλασφημία που ξεστόμισα εκείνη την Παρασκευή της Ζωοδόχου Μάνας… Τώρα πια γνωρίζω καλά πως ο μοναδικός μολυσμός που μπορεί να υπάρξει μέσα στην μητέρα Εκκλησία , είναι εκείνος της αμετανόητης αμαρτίας ! Να προσεύχεσαι για την ψυχή μου σε παρακαλώ !  

Νώντας Σκοπετέας .

Διήγημα βασισμένο σε αληθινές ιστορίες .

Ο παπά Στάμος ο Κονταξής, κοιμήθηκε οσιακά  94 χρονών ! Έζησε υγιής  για ακόμα  35 χρόνια,  μετά από εκείνη την υπέρλογη , για τους πολλούς και άλογη,  κατάλυση …

Μυριάδες τέτοιες ιστορίες για το Θεοποιητικό και Ζωοποιητικό αμόλυντο μυστήριο των μυστηρίων , την καρδιά της καρδιάς της πίστης μας , έχουν να διηγηθούν όσοι τις έζησαν και ακόμα τις βιώνουν…

Από έναν τέτοιον Άγιο Γέροντα , διαλεχτό υπουργό του Υψίστου ακούστηκαν όσα διασκευάσαμε σε αυτό το μικρό διήγημα ! Από τον Χρυσόστομο των ημερών μας των εσχάτων , τον μακαριστό  Άγιο Γέροντα π.Αθανάσιο Μυτιληναίο.

Οι λόγοι του συνεχώς αποκαλύπτουν και κατηχούν .

                           Κάθε λέξη του γεμάτη από Φως Χριστού και ανυποχώρητη Ορθόδοξη πίστη !

                                                                                  Αφιερωμένο στην Ιερή τους μνήμη !  

 

 

Δικέ μας …( π.Ανανίας Κουστένης)

Το Ευαγγέλιο στην πράξη…
Απ το δικό του στόμα πρωτακούσαμε τούτη την φράση !
Δεν τον ανταμώσαμε ποτέ κι όμως… είναι και θα είναι ένας απ τους προσφιλέστερους Πατέρες μας μετά τον Φιλανθρωπότατο και Σπλαχνικό.
Γιατί γεννούσε συνεχώς τον Χριστό μέσα μας !
Κι αυτή η φράση ακουσμένη τόσες φορές από το στόμα του, όπως τόσες άλλες που τον κατέστησαν τόσο αναγνωρίσιμο και  οικείο.
Ο παππούλης Ανανίας που συνδύασε θεαρέστως το μειλίχιο με το αυστηρό, το πνευματώδες και το οξυδερκές , που προσαρμοζόταν άψογα στις ανάγκες και το ιδιοσυγκρασιακό προφίλ κάθε… ασθενούς, που προσερχόταν στο θεραπευτήριο των ψυχών, που έστησε για χρόνους πολλούς , συνεταιρικά μαζί με τον Άγιο της υπομονής και της καρτερίας στην συκοφαντία, τον αγαπημένο του Άγιο Νεκτάριο !
Εκεί στα Εξάρχεια, πολλές ψυχές συνάντησαν στο πρόσωπό του μια κρυμμένη ομορφιά ένα σκεπασμένο απ την ψυχρότητα και την αδιαφορία του "καλού κόσμου"… κάλος!
Γινόταν ένα μαζί τους , μιλούσε την γλώσσα τους, χωρίς να διστάζει ακόμα και να τσαλακωθεί με τρόπο ασύμβατο φαινομενικά για το σχήμα του.
Ένας αναρχικός που αγάπησε εξ όλης καρδίας τον Άναρχο Θεό και τον αιώνιο άνθρωπο.
Πόσο πρέσβευε με το βίωμά του εκείνο το Παύλειο : τοις πάσι γέγονα τα πάντα ίνα πάντως τινάς σώσω…και πόσο το εφήρμοσε με μια ζηλευτή σαλότητα δια Χριστόν , την ένσαρκη Ελπίδα της Ορθοδοξίας, την οποία τόσο υπερασπίστηκε αταλάντευτα και αφτιασίδωτα μέχρι το τέλος.
Πρόμαχος της Ορθοδοξίας και κήρυκας του αμώμου ! Ο ψαλμός πέλαγος-σαν την μνήμη του- που συνεχώς ο πατήρ Ανανίας βουτούσε μέσα του, να εξερευνήσει τον βυθό των θείων εντολών και με ζήλο ζηλευτό να υποσχεθεί ξανά και ξανά κοιτώντας στον Ουρανό, το Αστέρι το Εωθινό , τον γλυκύ Ιησού, θαρρετά και κατάματα :
Φυλάξω τους λόγους Σου Κύριε !
Και σε αυτόν τον ευλογημένο ( και ραδιοφωνικό) μηρυκασμό της Αγίας μας Πίστης, είχε συνεχώς δίπλα του ΖΩΝΤΑΝΟ τον Άγιο της ημέρας, επίσημο προσκαλεσμένο, εκεί στο πλάι του !
Ω πως γινόταν σήμερα το ένδοξο και ηρωϊκό παρελθόν, με την υπέροχη αφήγησή του !
Και πόσο αντίθετα πήγαινε με κάθε μελετημένο κανόνα ρητορικής και ειρμού σε αυτήν του την εξιστόρηση .
Αγαπήσαμε εκείνες τις, αξέχαστες παντοτινά, αλλεπάλληλες παρεκβάσεις του!
Έμπλεκε μοναδικά το ένα θέμα με το άλλο …
και το ένα και το άλλο …
Και εκεί που ξεκινούσε να αφηγείται μνήμες από το συναξάρι άλλης μιας Εβδομάδας που οδηγεί προς της Ιστορίας το τέλος , αναμενόμενα και αναπάντεχα συνάμα , έστελνε με τρόπο ολοδικό του και δια Πνεύματος Αγίου, να συναντηθούν στις σελίδες του συναξαριού και στου Παραδείσου τα λημέρια τα ανέσπερα λιόλουστα, η Αγία Φιλοθέη, ο Διονύσιος Σολωμός, ο Θοδωράκης του ο λατρεμένος ο Κολοκοτρώνης, ο Παύλος Μελάς, ο Άγιος Πορφύριος, ο μέγας Μακρυγιάννης, οι Γρηγόριοι ο Ε΄ και ο Παλαμάς , ο Καποδίστριας, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, οι τρεις Ιεράρχες …
Να , μια από τις αμέτρητες χορείες αγίων και ηρώων που δημιούργησε ο πατήρ Ανανίας στις τόσες φορές που μας ξενάγησε όλα αυτά τα χρόνια στο ποθεινό λιμάνι της Άνω Πατρίδας !
Άγιοι και ήρωες που θυσίασαν τον νυν αιώνα για την Πίστη και το Γένος και για τον Σταυρό του Χριστού, την μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο όπως συνήθιζε να λέει .
Ξημερώνοντας Ανάσταση ο Κύριος κάλεσε πάνω ακόμα έναν εκλεκτό του .
Κάποιοι τέτοιες στιγμές θυμούνται του Αγίου Πορφυρίου τα λόγια, ότι τώρα που θα φύγω θα είμαι πιο κοντά σας και θα σας ακούω αμέσως και θα σπεύδω στον θρόνο του Δεσπότη Χριστού!
Κάποιοι άλλοι φέρνουν στην μνήμη τους τον μακαριστό Παναγόπουλο που έλεγε :
Άμα βλέπετε ότι ο Θεός μαζεύει τους “δικούς” Του, να περιμένετε “ξύλο” (δοκιμασίες μεγάλες). Και τους μαζεύει ο Θεός, για να μην βρεθούν άνθρωποι να Τον συγκρατήσουν στη “οργή” Του.
Ολόκαρδα ευχόμαστε οι μεσιτείες του πατρός Ανανία να γίνουν σήμερα ακαταγώνιστες . Να διαψευστεί ο Κύριος ακόμα μια φορά, δια φιλανθρωπία !
Ο ευμήχανος Άγιος παπάς της διπλανής πόρτας, να μεσιτεύσει προς τούτο…
Δικέ μας, βρες τον τρόπο να δυσωπήσεις την αγαθότητά Του, να κανοναρχήσεις το Θείο Του έλεος….
Χριστός Ανέστη !

Νώντας Σκοπετέας
16-05-2021
Κυριακή των Μυροφόρων

Υγ: Για να εμπεδώσουμε το οτι Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΚΥΡΙΕΥΕΙ ΣΕ ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟ και να προσθέσουμε πίστη στο θλιβερά και εμμονικά βλάσφημα ολιγόπιστο των ημερών μας, σπουδαία και συγκλονιστική είναι η μαρτυρία του αγαπητού πατρός Δημητρίου Μ.Τ .
Πνευματικοπαίδι εδώ και χρόνια του παπά Ανανία !
Λίγο καιρό πριν σε μια από τις τελευταίες του εξομολογήσεις άκουσε τον αγαπημένο παππούλη να του λέει :
Άντε παπά Μήτσο ! Χριστός Ανέστη !
Μαζί με τις Μυροφόρες !!!....

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~