main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

16 Δεκ 2021

Στο προαύλιο της παιδικής ψυχής...


Άγιος ο Θεός, Άγιος ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς. (τρις)

Κύριε μας, Ιησού Χριστέ, ξέρουμε, ότι την ημέρα της Πεντηκοστής έστειλες στους Αποστόλους Σου το Πνεύμα Σου το Άγιο. Με αυτό τους φώτισες και τους έκανες δασκάλους σοφούς σε όλη την οικουμένη. Σε παρακαλούμε λοιπόν, να φωτίσεις και εμάς, με το Άγιο Πνεύμα Σου. Σε παρακαλούμε να μας δώσεις επιμέλεια και πρόοδο σ’ όλα τα μαθήματα του σχολείου μας. Φώτισε μας να σεβόμαστε τους δασκάλους μας, ν’ αγαπούμε τους συμμαθητές μας, ώστε να δοξάζουμε πάντοτε το άγιο Όνομά Σου. Αμήν.

Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν. 

Σας διαβάσαμε μια προσευχή του μακαριστού Αγίου πατρός Χαραλάμπους  Βασιλόπουλου! Μια προσευχή που γνωρίζουμε πως σε κάποιο σχολείο αυτής της ευλογημένης από τον Θεό, μα απαξιωμένης από τους ηγήτορές της χώρας, όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν λεγόταν από τα παιδάκια πριν μπουν στις αίθουσες διδασκαλίας. Θυμόμαστε σαν παιδιά αυτήν την προσευχή, ομοθυμαδόν εκεί στο προαύλιο της παιδικής μας ψυχής! Πέραν από τις συνήθεις…το Πάτερ ημών, το Βασιλεύ Ουράνιε Παράκλητε, το Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι στην περίοδο του Πεντηκοσταρίου. Θυμόμαστε και τον δάσκαλό μας τον αξέχαστο κ. Ιωάννη όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν, εκεί στα  μέσα της δεκαετίας του 1980 να μας μαθαίνει απολυτίκια μεγάλων δεσποτικών και Θεομητορικών εορτών να μας διδάσκει  να ψέλνουμε στην χορωδία της τάξης, στις γιορτούλες μας τις σχολικές, το κοντάκιο των Χριστουγέννων! Η Παρθένος σήμερον τον Υπερούσιον τίκτει …

Θεέ μου πόσο μακρινά ακούγονται όλα τούτα και πόσο ξένα για εκείνους που μαθαίνουν με …ζήλο στα παιδιά παραμονές των Χριστουγέννων  για τον ρούντολφ το ελαφάκι…Όμως μια πρωτοχρονιά είπε ο Αϊ Βασίλης..."Ρούντολφ, είσαι εσύ σοφός έχεις μέσα σου το φως"

…Αυτός ο στίχος ( δεν είναι αστείο αδελφοί μου ) αντικατέστησε στις μέρες μας το κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του μελωδού και ο Ρούντολφ Τον προ αιώνων Θεό, Τον Υψηλό Βασιλέα, Τον Σωτήρα και Προστάτη των βρεφών και των παίδων Το Αληθινό Φως Την πηγή του Φωτός!  

Ναι,  γιατί θα σου πουν πως σήμερα που έχουμε  την απόλυτη ελευθερία σε επίπεδο ατομικών δικαιωμάτων, οφείλουμε να σεβόμαστε την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης και να μην υποχρεώνουμε κανέναν σε κάτι που δεν επιθυμεί…

Και αυτά στην Ελλάδα των Αγίων και των ηρώων…

Απεφάνθη πρόσφατα σχετικώς το Συνταγματικό Δικαστήριο και είπε: 

«η προσευχή και ο εκκλησιασμός στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας συνιστούν, όπως και η διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών, αναγκαία μέσα, με τα οποία υπηρετείται ο συνταγματικός σκοπός της αναπτύξεως της θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων κατ' άρθρο 16 παράγραφος 2 του Συντάγματος.

Κάποιοι ευλαβέστατοι αδελφοί μας χάρηκαν στο άκουσμα αυτής της απόφασης των δικαστών. Κάποιοι άλλοι φιλελεύθεροι λάτρεις του συνθήματος ο Θεός πέθανε και άρα όλα μα όλα  επιτρέπονται, δεν χάρηκαν καθόλου και κάποιοι άλλοι έστω λίγοι,  έκλαψαν πικρά που αναγκάστηκαν δικαστές να κρίνουν αν τα Ελληνόπουλα πρέπει και έχουν προστατευμένο δικαίωμα  να γαλουχούνται με Χριστό και Ορθοδοξία . Τώρα που τα πρωτόκολλα συναθροίσεων έχουν τροποποιηθεί …κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία που έψαχναν ή και …δημιούργησαν να καταργήσουν την κοινή προσευχή ακόμα και μέσα στις αίθουσες . Εκεί που κάποτε στο κέντρο βρισκόταν ο Χριστός η Παναγία και οι 3 Ιεράρχες! Εκεί που κάποτε τα βιβλία δίδασκαν ιστορία γραμμένη με αίμα! Εκεί που κάποτε το εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου δεν ήταν παλιομοδίτικο αναχρονιστικό σύνθημα παροχημένων   λιγοστών,  που όπως θα λεγε και ο κυρ Φώτης ο Κόντογλου  δεν είναι σε θέση να νοιώσουν το «μεγαλείο της εποχής μας» το φριχτό και μισόθεο, το αρνησίχριστο,το αντίχριστο …

Και αναζητούν συνεχώς αυτοί οι λιγοστοί καταφύγια και αίθουσες και προαύλια που δεν τα εξήρανε αυτή η φυλλοξήρα του σύγχρονου πολιτισμού της απελευθέρωσης και της αποστασίας. Και συκοφαντούνται και λοιδορούνται και αποδομούνται και απαξιώνονται αυτοί οι λιγοστοί που φορούν στα παιδιά που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός Σταυρό με Εσταυρωμένο και τα μαθαίνουν να μετανοούν και να  βιώνουν την Αγία Πίστη  μυστηριακά και κάνουν μαζί τους πριν μπουν στα προαύλια και στις αίθουσες προσευχές σαν εκείνη του παπα Χαραλάμπη! Στεκόμαστε  νοερώς  στο πλάι τους, ψιθυρίζοντας έναν δακρυσμένο  στίχο του Αγίου Ρωμανού από τους οίκους των Χριστουγέννων:  Ματαιότης ἐστὶ  ματαιοτήτων ἅπαντα, ἀλλ᾿ οὐδεὶς ἐν ἡμῖν  ταῦτα φρονῶν εὑρίσκεται· οἱ μὲν γὰρ πλανῶσιν,  οἱ δὲ καὶ πλανῶνται· 

Και ο αναγινώσκων νοείτω...

                                                                    Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~