main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

23 Σεπ 2018

Του Κυρ Χρήστου η φωνή …32 Πλεονεκτήματα …


Επτά χρόνια ψάλτης στην Πορτοκαλούσα !Στον βράχο που σκεπάζει την πόλη ! Επτά ενιαυτοί ! Επτά κύκλοι εορτών ! Δεσποτικές ,Θεομητορικές , Πανηγύρεις !Επτά Τριώδια της κατάνυξης   και επτά των Ρόδων , χαρμόσυνα Πεντηκοστάρια ! Επτά Αύγουστοι της Κυρίας των Αγγέλων ! Πολλαπλάσια του επτά τα συναξάρια , τα λουλουδοστόλιστα προσκυνητάρια  και οι μυρίπνοοι  επιτάφιοι , οι προοιμιακοί , τα τροπάρια ,οι εξάψαλμοι , οι πολυέλαιοι ,  οι κανόνες , τα εξαποστειλάρια , οι αίνοι ,  τα μεγαλυνάρια , τα δοξαστικά  , τα θεοτοκία , τα νυν απολύεις , τα σύμβολα της νίκης , οι θείες ευχαριστίες, τα θεράπευσον , τα ίασον , τα καθάρισον , τα παράτεινον …Ψυχές , μορφές , δάκρυα , χαμόγελα , ελπίδες , απουσίες , ευχές και ένας άγρυπνος ασπασμός  στης Κατακεκρυμμένης το σμίξιμο με τον Θεό βρέφος, στου κεραυνού το σημάδι , που σε όλους θυμίζει το διαρκές  διάσωσμα της Πανάχραντης Δέσποινας. Σε όλες αυτές τις ευλογημένες στιγμές , έναν μόνο άνθρωπο συνάντησα σχεδόν όσες φορές και τους σεβαστούς Πατέρες της Παναγίας μας ! Τον κυρ –Χρήστο τον Καπαρέλλο …Τον πιο φιλακόλουθο απ τους φιλακόλουθους , που αγάπαγε τόσο την Παναγία ώστε να μην λείπει σχεδόν ποτέ , όταν το απολυτίκιό της ακουγόταν : "Νύμφη Πάναγνε, Εὐλογημένη, Θεοτόκε, Κατακεκρυμμένη, σκέπε λαὸν Ἀργολίδος Πανάμωμε· τοὺς Σοὶ προστρέχοντας Δέσποινα λύτρωσαι, παθῶν παντοίων ψυχῆς τε καὶ σώματος, ὅπως ἅπαντες ὑμνοῦντες τὰ σὰ θαυμάσια, δοξάζωμεν Χριστὸν τὸν Φιλάνθρωπον"
Τον πρωτοσυνάντησα στην Πρόνοια στο Ανάπλι ,  στην Αγία Τριάδα ένα μεσημέρι Σαββάτου πριν από πολλά χρόνια , περιμένοντας την σειρά μας για τον κοινό πνευματικό μας Πατέρα , τον Παπά –Λιά μας ! Μαζί με την κυρά Ελένη την γυναίκα του . Σιγηλά περίμεναν για ώρες πολλές …Τους κοίταζα να πούμε έναν λόγο  , να περάσει κάπως η ώρα …Τίποτα εκείνοι!Αμίλητοι , σοβαροί , καρτερούντες και νήφοντες απ ότι κατάλαβα αργότερα , μόλις άρχισα να τους παρατηρώ σε κάθε ακολουθία στο Μοναστήρι …Τις περισσότερες φορές ήταν εκεί πριν από εμένα …τον ψάλτη … φτάνοντας με το παμπάλαιο πράσινο αγροτικό αυτοκινητάκι τους ! Λαχταρούσαν να βρεθούν εκεί στον βραχώδη κήπο της Παναγίας μας τον ουρανοκρέμαστο …Σχεδόν συνεχώς  υπήρχε μια θέση δίπλα μου αδειανή …Ο κυρ-Χρήστος δεν ήρθε ποτέ να καθίσει σε αυτήν …Επέλεγε ένα στασίδι στα αριστερά του Δεσποτικού. Αμίλητος , αγέλαστος και αδιάκοπα  όρθιος , με έκανε να αναρωτιέμαι για πολλούς καιρούς , τι σόι άνθρωπος να ναι  τούτος …Τον χαιρετούσα και εκείνος απλά έγνεφε το κεφάλι προς τα κάτω …Του έλεγα στο τέλος :βοήθειά μας…και του χρόνου … και εκείνος πάλι μόνο σήμαινε το αμήν  με τα μάτια χαμηλωμένα …Μια φορά μόνο τον είδα να χαμογελάει σαν άλλος τετραήμερος φίλος του Χριστού …Μόλις σε μια Παράκληση στου καλοκαιριού το Πάσχα ,  η μικρούλα εγγόνα του ανέβηκε όρθια πάνω σε ένα στασίδι και πλημμύρισε τον ναό με την δυνατή γαργαριστή φωνή της , τα πατερημά και τα ελέησόν της  …Έσκυψε και ήσυχα  της φίλησε τα μαλλιά  …Λίγο –λίγο λοιπόν άρχισε η παρουσία του , μερικές θέσεις πάντα  πιο  μακριά απ το ψαλτήρι μου,  να γίνεται οικεία , ταιριασμένη , αναγκαία …Ζεστό απόγευμα Αυγούστου με καύσωνα έξω, κρύο ορθρινό σαρανταλείτουργου με τον βοριά να σφυρίζει στροφολογώντας στα σπηλιάρια του κάστρου ,  και εκείνος  να λείπει …Θεός φυλάξοι ! Πέρυσι τα Χριστούγεννα δεν τον είδα και απόρησα  …και έπειτα οι απουσίες του  έγιναν συνεχείς …Μέσα στο ασταμάτητο κυνήγι του κόσμου και των βιοτικών , όλο ξέχναγα να ρωτήσω για εκείνον τον ψηλό με το μουστάκι που δεν έλειπε ποτέ …Ναι , δεν ήξερα το όνομά του ακόμα , ούτε την φωνή του είχα ακούσει , επτά χρόνια μετά …Για αυτό και μόλις μου είπαν στις αρχές του καλοκαιριού , πως ο Κυρ Χρήστος δεν είναι καλά , ότι βρίσκεται στην Αθήνα στην εντατική και μάλλον   οδεύει προς τον θάνατο , όλοι απόρησαν που τους είπα …
-Ποιος είναι αυτός ο κυρ-Χρήστος  ;
-Ο κυρ-Χρήστος …που στεκόταν πάντα όρθιος δίπλα στο Δεσποτικό ….Που διακονούσε συνέχεια σε όποια δουλειά τον χρειαζόμασταν !Δεν ξέρεις τον κυρ –Χρήστο καημένε, τόσα χρόνια εδώ που είσαι   ; 
-Α βέβαια ο κυρ-Χρήστος …ναι κατάλαβα …
Ντράπηκα τόσο εκείνη την ημέρα , τα βαλα με τον εαυτό μου τον ταλαίπωρο , που δεν χάνει ευκαιρία να αξιολογεί , να χαρακτηρίζει να συμπεραίνει πάντα εκ όψεως μα όχι εκ βαθείας ψυχής, να προσπερνά τις εύλαλες σιωπές και να μην συναισθάνεται την σημαντικότητα κάθε ανθρώπου που μετά πίστεως , ευλαβείας και φόβου Θεού,  εισέρχεται στον άγιο οίκο του  Κυρίου  …Μετάνιωσα που δεν πήγα ποτέ να του ξεκινήσω συζήτηση , που δεν επέμεινα έστω για μια μόνο φορά να έρθει να σταθεί όρθιος δίπλα μου , να του δώσω να πει το Σύμβολο της Πίστης , να ακούσω έστω για μια και μόνο φορά την φωνή του … Κυριακή καλοκαιριού του 2018  , ελάχιστες μόλις μέρες μετά την φωτιά που γέμισε με στάχτες και μαύρο τις ψυχές όλων ημών των τέκνων της οργής,    που για χρόνια την άπαυστη φωνή του Ιωνά κτηνωδώς αγνοούμε και λοιδορούμε , μετά την Θεία Λειτουργία οι Πατέρες θλιμμένοι μου είπαν : -Σήμερα στις 5 κηδεύεται ο κυρ-Χρήστος ο Καπαρέλος !
Δεν τα κατάφερα να παραστώ ! Την ίδια σχεδόν ώρα ένας άλλος συνάνθρωπος μας πορευόταν προς την αληθινή ζωή , πατέρας αδελφού πεφιλημένου…Κι ύστερα εκείνη η βροχή η μανιασμένη , ποτάμια έφτιαξε μέσα σε ελάχιστο χρόνο …Δεν καλοσύνεψε παρά μόνο όταν τον έβαλαν στην ξεδιψασμένη γη , που μύρισε ξανά ελπίδα και Θεό φιλεύσπλαχνο …  Στα εννιάμερα , ανήμερα του Αγίου Χρήστου εκ Πρεβέζης του Νεομάρτυρος!!  που τον έκαψαν ζωντανό απαγγέλλοντας το Πιστεύω , άκουσα για πρώτη φορά την φωνή της κυρά Ελένης του  ! Με συγκλόνισε ο τρόπος της …Μια σκέψη μόνο έκανα ακούγοντάς την  :  Ω Θεέ μου , δεν σταμάτησες ποτέ να διαλέγεις τα ταπεινά παιδιά  σου,  τους ισχυρούς και ακλόνητους έτσι να γονατίζεις …
-Ξέρετε, την ημέρα εκείνη με την βροχή όλοι απορούσαν και μου έλεγαν κάποια από τα  παιδιά μου με παράπονο   …γιατί να βρέχει τόσο στον πατέρα μας …να μην σταματήσει ούτε λεπτό … Εγώ τότε τους είπα μια αληθινή Ιστορία που είχα ακούσει στο ραδιόφωνο της Μητρόπολης …για ένα ζευγάρι ανθρώπων , έναν άντρα με την γυναίκα του… Στου άντρα την κηδεία  , που έκανε πολύ υπομονή όλην του την ζωή με την δύστροπη και αμετανόητη συζυγό του,  άνοιξαν οι ουρανοί , έριχνε ασταμάτητα  νερό,  με το τουλούμι που λέμε …Στης γυναίκας του την εκφορά ύστερα από λίγα χρόνια   , που πέθανε χωρίς ελέησον και μεταλαβιά , είχε μια παραδεισένια καλοσύνη …Της οικονόμησε ο Θεός έστω μια τελευταία παρηγοριά πριν το αιώνιο σκοτάδι… Ενώ στον Άγιο άνθρωπο,  του έδωσε άλλη μια δυσκολία να λάβει ακόμα πιο ανθισμένο το βραβείο από τον στεφανοδότη Κύριο …Μόλις έγινε ο ενταφιασμός του Χρήστου βγήκε ένα υπέροχο ουράνιο τόξο στον Ουρανό ! Ο πιο μικρός από τους εγγονούς μας  ήρθε και μου έπιασε το χέρι και με ρώτησε : Τι είναι αυτό γιαγιά ; Και εγώ του απάντησα πως είναι το ουράνιο τόξο! –Λάθος …μου λέει ! Είναι η σκάλα που ανεβαίνει στον Ουρανό ο παππούς ! Ακούτε τι μου είπε μωρό παιδάκι ! Και την πήραν έπειτα τα δάκρυα !
Ο πατήρ Ιωσήφ που παρακολουθούσε την συζήτηση παρενέβη …
-Έπρεπε να δεις το πρόσωπο του κυρ Χρήστου ! Έλαμπε στην κυριολεξία !
-Έχετε κυρία Ελένη καμιά φωτογραφία του  από την κηδεία;   την ρώτησα
-Ναι έχει η κόρη μου …να την φωνάξω να σας πει …Φυσικά και έχουμε !
-Είναι η κόρη σας με την εγγονή που έψελνε ;
-Τι να σας πω …είναι και πολλές οι κόρες …και τα εγγόνια …
-Πόσες δηλαδή ;
-5 κόρες και ένας γιός…
Ο πολύτεκνος κυρ –Χρήστος , που ….κατάφερα  εννιά μέρες μετά την κηδεία του , να  ανακαλύψω μαζί με τα λοιπά ανήκουστα  και την  ευλογημένη πολυμελή φαμίλια του… Και πόσα ακόμα,  στα επόμενα λεπτά που ήρθε και κάθισε δίπλα μου η κόρη του,  η Φωτεινή του, μια πραεία ύπαρξη που μιλούσε με βαθιά και πρωτόγνωρη αγάπη για τον πατέρα της …
Είναι από τις τόσο  ευλογημένες στιγμές της πίστης , που εκείνο το β από το μακάβριο πάει και χάνεται σε θλιβερά σκοτεινιασμένα υπόγεια …Μακάρια όλα όσα μου διηγήθηκε …
-Μπήκε με πόνους δυνατούς και απροειδοποίητους  στο νοσοκομείο φέτος τα Χριστούγεννα …Μετά από λίγες μέρες και συνεχείς εξετάσεις , οι γιατροί μας είπαν να τον πάρουμε σπίτι για να περάσει τα τελευταία του Χριστούγεννα μαζί μας ! Ήταν , μας είπαν θέμα λίγων μόλις εβδομάδων πλέον  …Μεταστάσεις πολλές από το πάγκρεάς του ! Τα έμαθε από την πρώτη στιγμή όλα ο πατέρας ! Μου είπε λοιπόν αργότερα πως στις 28 Δεκεμβρίου , την θυμάμαι καλά την ημερομηνία γιατί έχει σημασία , προσευχήθηκε στην Παναγία την Πορτοκαλούσα λέγοντάς της : Παναγία μου , επειδή όλο αυτό είναι τόσο ξαφνικό και είναι πολλοί οι άνθρωποι , τόσα παιδιά και τόσα εγγόνια που θα στενοχωρηθούν αν φύγω τόσο γρήγορα  , σε παρακαλώ χάρισε μου λίγο χρόνο ακόμα ! Έτσι και έγινε ! Ο Πατέρας μου κοιμήθηκε ακριβώς …επτά μήνες έπειτα ! Ακριβώς επτά ! Στις 28 Ιουλίου ! Και εμείς όλοι προλάβαμε να τον αγαπήσουμε ακόμα περισσότερο , να λάβουμε παραπάνω  απ την σοφία του και την πνευματική  σιωπή του ! Ξέρεις γιατί δεν ερχόταν να καθίσει δίπλα σου ; Τον παρακινούσε η μητέρα να έρθει και εκείνος έλεγε πως δεν ήταν άξιος να βρίσκεται εκεί που ψέλνονταν αυτά τα άγια λόγια ! Επτά μήνες ακριβώς κράτησε η τελευταία μας αγκαλιά ! Το ζήτησε από την Παναγία που …αχ και να ξέραμε πόσο πολύ την αγάπησε !Δεν υπήρχε μέρα που να μην πει την Παράκλησή της , αυτή  που της έγραψε ο Καλλίνικος( σ.σ.νυν Μητροπολίτης Άρτης κ.Καλλίνικος ).Και εκείνη δεν του χάλασε χατίρι ! Λίγο πριν μπει στην εντατική στο 401,  μια μέρα μας μίλησε σε όλους που ήμασταν  μαζεμένοι…Σπάνια μιλούσε για τέτοια θέματα και μας έκανε εντύπωση αυτό  !
-Σήμερα το βράδυ , μας είπε ,  μου παρουσιάστηκε η Παναγία η Κατακεκρυμμένη …Γλυκύτατη και παρηγορητική , όπως την ξέρετε στην εικόνα της ! Μου χάιδεψε το κεφάλι και μου είπε κάτι που ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω το νόημά του ! Χρήστο μου , παιδί μου , μου είπε , θα έχεις 32 πλεονεκτήματα ! Και έφυγε έπειτα ! Τι να εννοούσε  άραγε ; Μπορείτε να μου πείτε ;
-Σπάζαμε όλοι το κεφάλι μας να καταλάβουμε, μα τίποτα … Πριν μια εβδομάδα μόλις , στο φευγιό του τα καταφέραμε να λύσουμε τον γρίφο ! Ξέρεις ποια ήταν αυτά τα 32 πλεονεκτήματα; Ήταν ακριβώς οι 32 μέρες που έμεινε ο πατέρας στην εντατική μετά από μια επέμβαση που έγινε για την ανακούφισή του !Ήταν ο ευεργέτης πόνος , που μόνο ευνοϊκές συστάσεις στέλνει στον Δίκαιο Κριτή !  Έλιωσε ο πατέρας στην κυριολεξία!  Έμειναν μόνο τα οστά του με το δέρμα  ! Συνέχεια με οξυγόνο και ορούς ! Κάθε μέρα να χάνεται όλο και περισσότερο ! Μα κάθε μέρα όλο και πιο ψηλά , εκεί που πάντα μόνο ζητούσε να βρίσκεται ! Την παραμονή της κοίμησής του , ήταν του Αγίου Παντελεήμονος ! Η μάνα μας είχε κατέβει για λίγο στον Ναό του Αγίου που βρίσκεται μέσα στο Νοσοκομείο και που πανηγύριζε ! Προσευχόταν στον Ιαματικό Άγιο μόνο   να έχει γαλήνη ο πατέρας μου και να μην υποφέρει περισσότερο ! Εγώ ήμουν μαζί του στο δωμάτιο ! Την στιγμή που χτυπούσε η καμπάνα μετά την απόλυση , ο πατέρας μου άνοιξε τα μάτια για πρώτη φορά μετά από πολλές  μέρες και βρήκε την δύναμη να σηκώσει το οστεωμένο του χεράκι , χιλιοτρυπημένο από τους ορούς και να κάνει τον Σταυρό του ! Έγειρα λίγο από πάνω του και τον άκουσα να ψιθυρίζει  την ευχή ! Ένα δάκρυ άρχισε να κυλάει στο πρόσωπό του και έπειτα ξαναβυθίστηκε ως το τέλος ! ….Εμένα δεν με πείραξε που έβρεχε τόσο μόλις τον σηκώσαμε για το κοιμητήρι !Ήταν μια μοναδική στιγμή αφού μείναμε μόνο τα παιδιά του και η μάνα μας ενωμένοι και προσευχόμενοι πάνω από το μνήμα του εκείνη την ώρα της μεγάλης μπόρας ! Αυτά είχα να σας πω ! Θα σας στείλω την φωτογραφία σύντομα να την έχετε!
Βγήκα από το αρχονταρίκι και πέρασα μέσα από το καθολικό των Εισοδίων  .Τα παιδιά και τα εγγόνια του κυρ Χρήστου μαζί με την κυρά Ελένη  ξεμάκραιναν σιγά –σιγά από την Πορτοκαλούσα…Στάθηκα μπροστά στο άδειο στασίδι του!
–Να άκουγα έστω εκείνη την στερνή σου φωνή κυρ –Χρήστο !Το τελευταίο ψιθύρισμά σου το συνταρακτικό !  Όσο με αξιώσει η Παναγία να ψέλνω στο μοναστηράκι της το περίβλεπτο , πάντα σε αυτήν την θέση εσένα θα θυμάμαι! Κι ας μην σε άκουσα ποτέ ! Και ας μην σε εκτίμησα όπως και όταν έπρεπε!   Παρακάλεσε την μεσίτρια Μητέρα μας , να παρατείνει ο φιλάνθρωπος Υιός Της το έλεος και την μακροθυμία Του ! Άγνωστοι οι καιροί  της κρίσης και των εσχάτων …Να ναι επτά χρόνια , επτά μήνες , επτά ημέρες ;Επτά λεπτά , που μπορούν το Φως να φέρουν το παντοτινό ;
Όσα χρειάζεται το εγώ μας να γνέψει το καλό και το Θεάρεστο ,  ταπεινά και σιωπηλά   με τα μάτια χαμηλωμένα όπως εσύ !
Δεήσου να μας τα χαρίσει!Να αποδιώξει  το αιφνίδιο ατακτοποίητο για την ψυχή μας!


                                                                        Νώντας Σκοπετέας
Αφιερωμένο στην μνήμη του Χρήστου Καπαρέλλου του πιο φιλακόλουθου παιδιού της Πορτοκαλούσας …Στην γυναίκα του Ελένη και στα παιδόγγονά τους !

ΥΓ: Μόλις λίγο καιρό μετά που γράφτηκαν οι παραπάνω λέξεις -μνήμες ...έφυγε και η κυρά Ελένη ! Ακολουθώντας της υπομονής του  τα ίχνη...ταξίδεψε και εκείνη σε τόπο ετοιμασμένο... 

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~