main menu

Επιλέξτε ετικέτα για εμφάνιση των αντιστοιχων αναρτήσεων. Αρχική Σελίδα

Απενεργοποιημένη Λειτουργία

7 Ιουν 2020

Για να περάσεις απέναντι…


Είναι αυτό το απέναντι που πάντοτε θα υπάρχει όσο βρισκόμαστε σε τούτο το πρόσκαιρο . Το να περάσεις στην άλλη πλευρά ! Όλη η προσοχή εκεί ! Τεταμένες οι αισθήσεις! Δεν εφησυχάζεις γιατί αυτό μπορεί να σου κοστίσει ! Και διασχίζεις τον δρόμο όσο πιο γρήγορα και προσεκτικά, να φτάσεις απέναντι , στον επιθυμητό τόπο ! Βέβαια αυτό δεν γινόταν πάντα! Υπήρχαν και στιγμές που ακόμα θυμάσαι , η αλήθεια κάπως αμυδρά , που δεν έδινες καμιά σημασία και προσοχή ! Διέσχιζες μερικές φορές αυτόν τον πολυσύχναστο δρόμο για να φτάσεις απέναντι, με κλειστά τα μάτια ! Ούτε που σε ένοιαζε ! Προσοχή μηδενική ! Μα συνεχώς τα κατάφερνες ! Με το μικρό σου παιδικό χεράκι να το κρατά με αγάπη και στοργή το χέρι της μάνας ή του πατέρα . Ανέμελος εσύ τότε , παιδί με εμπιστοσύνη στην φροντίδα και την επιμέλεια του γονιού. Τώρα έγινες και εσύ μάνα , πατέρας , και κρατάς από το χέρι το δικό σου παιδί . Θα κάνεις ο,τι χρειαστεί να μην διακινδυνεύσει στο ελάχιστο ! Και νιώθει εκείνο ασφάλεια και σιγουριά ! Σου παραδίνεται ολοκληρωτικά γιατί γνωρίζει βαθιά ότι είσαι εκεί για εκείνο ! Με όλο σου το είναι και την έγνοια! Ω εκείνη η αίσθηση της ασφάλειας , η γλυκύτατη θαλπωρή της αγκαλιάς , η αγαπητική μέριμνα! Θέλεις να την ξανανιώσεις και εσύ όπως τότε ! Να γυρίσεις τον χρόνο πίσω ! Να ξαναγίνεις παιδί ανέμελο και παραδομένο στην πατρική σιγουριά ! Κι όμως, μπορείς να ξαναγίνεις εκείνο το αφημένο στα χέρια του Πατέρα παιδί, που πασχίζει να το περάσει απέναντι ! Το δικό σου παιδί είναι αλήθεια πως τώρα που μεγάλωσε , κάθε φορά που πας να του κρατήσεις το χέρι για να διασχίσετε μαζί τον δρόμο , το τραβά! –Μεγάλωσα πια ! Μπορώ και μόνος μου ! Άφησέ με ! Δεν είμαι μωρό ! Και εσύ του αφήνεις το χέρι ! Και τότε περισσότερο εντείνεις την προσοχή σου ! Κι αν δεις κάτι επικίνδυνο ξανααρπάζεις ξαφνικά το χέρι του! Και εκείνο θυμώνει για λίγο…μα γνωρίζει καλά πως ξανά σε χρειάστηκε ! Πως ξεθάρρεψε με βιασύνη θέτοντας την ζωή του σε κίνδυνο !
Είναι ο Θεός Πατέρας που καρτερά με ορθάνοιχτη την αγκαλιά και προτείνοντας πάντοτε το χέρι του να παραδοθείς στην μέριμνά Του !Κι είναι εκείνη η συγκλονιστική κραυγή της πίστης μας : Πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα ! Όποιος βιώνει αυτήν την ουράνια προτροπή, διασχίζει απόλυτα ασφαλής τον πρόσκαιρο τούτο δρόμο για να βρεθεί στο παμπόθητο απέναντι Φως ! Κρατώντας και σφίγγοντας το χέρι του Πατέρα χωρίς να το αφήνει ποτέ ! Και κάτι συνεχώς μονολογεί ! 2 λέξεις επαναλαμβάνει ! Σοι Κύριε ! Σοι Κύριε !

Είναι που ο Χριστός μας ζητά το ολόκληρο και όχι το ολίγον ! Θέλει την ζέουσα πίστη και όχι την ολιγοπιστία μας ! Θέλει να Τον αγαπάμε εξ όλης καρδίας ψυχής και διανοίας ! Εξ όλης ! Όχι μεριστικώς , όχι με ό,τι μας περισσεύει ! Χωρίς την παραμικρή έκπτωση ! Πληρώσωμεν πάσαν δικαιοσύνην …Έτσι και σε αυτήν την επαναλαμβανόμενη προτροπή που βγαίνει από των Ιερέων μας τα χείλη ! Πάσαν την ζωήν ημών …χωρίς εκπτώσεις , περιορισμούς , συμβιβασμούς , οικονομίες …Σοι Κύριε απαντά ο λαός Σου ! Σε σένα Κύριε εμπιστευόμαστε ολοκληρωτικά την ζωή μας ! Αν δεν μπορούμε , αν δεν αντέχει η λογική μας τούτον τον διάλογο , καλύτερα να σιωπήσουμε !

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο : Σφίξε το χέρι του Χριστού

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( Νώντας Σκοπετέας. 2009)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας Νεκταρία Καραντζή

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. Ακούστε το από την αδελφή μας  Νεκταρία Καραντζή
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~